กระบี่ฟ้าสังหาร

ชิงหยางนั่งกัดกินเนื้อเสือขาวอย่างบ้าคลั่งเขาสวาปามเนื้อของมันเข้าไปมากถึงสิบชั่งหากมีผู้ใดล่วงรู้ว่าเด็กหนุ่มกินเนื้อเสือขาวได้มากขนาดนี้เห็นทีเขาคงถูกว่าเป็นตัวประหลาด

หลังจากกินเนื้อเสือขาวแล้วเสร็จ เด็กหนุ่มได้เข้าสู่สมาธิแลทำการฝึกฝนเคล็ดวิชาชิงสวรรค์ในทันใด

ท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าอสูร ค่ำคืนนี้มิมีแม้นแต่เสียงลมพัดผ่านมันเงียบสงัดเสียจนน่าใจหาย เพราะแต่ไหนแต่ไรป่าอสูรแห่งนี้มิเคยเงียบงันเช่นนี้สักครา

“ มันเงียบผิดปกติ “ ชายชราเหลาเอ่ย

เขากวาดสัมผัสของเขาออกตรวจสอบทั่วอาณา แต่ก็มิพบพานสิ่งใดที่ผิดปกติ“ รึจะเป็นเพราะเสือขาวถูกสังหารจึงมิมีการไล่ล่าเช่นทุกคืน “ เขาพึมพำ

ชิงหยางจ่อมจมอยู่ในเคล็ดวิชาชิงสวรรค์เขาพยายามที่จะเรียบเรียงตัวอักษรที่ล่องลอยอยู่แต่มิว่าเขาจะพยายามมากเพียงใดมันก็ไร้ผล เพราะเขามิอาจจัดเรียงตัวอักษรได้

เขาเปิดเปลือกตาขึ้น “ เห็นทีต้องลองจัดเรียงเมื่ออยู่ขั้นผสานวิญญาณ“ เขาพึมพำ

“ เวลานี้ต้องเตรียมเลือดสัตว์อสูรไว้ให้พอเพียงสำหรับทะลวงขั้นพลังที่มีอยู่เวลานี้ยังน้อยไป “ เขาพึมพำ

ชิงหยางมองยังขวดใส่เลือดของหมีขาวแลเสือขาว “ หากได้เลือดของหมาเกราะเหล็กระดับสามสูงสุดคงดีมิน้อย “ เขาพึมพำ

ชิงหยางสลัดความคิดทิ้งไป แลเริ่มทำการฝึกฝนต่อ

วันเวลาหมุนผ่านไปนานหลายวัน ในที่สุดก็ได้เวลาออกเดินทาง

เขาเร่งออกจากสำนักไปยังร้านของตู้ชางชานที่อยู่ในเมืองตะวันเมื่อเข้ามาในเมืองตะวันผู้คนมากมายต่างเหลียวมองยังเด็กหนุ่มเป็นตาเดียวเพราะเขานั้นสวมใส่ชุดของศิษย์ร้อยอันดับ โดยเฉพาะหญิงสาวต่างก็ส่งสายตาเชิญชวนส่วนชายหนุ่มได้แต่กำสองหมัดแน่น

เหล่าผู้ชราทั้งหลายต่างเร่งเข้าถามไถ่เพราะอยากผูกสัมพันธ์กับเด็กหนุ่มเสียแต่เนิ่นๆมิแน่ว่าหากเด็กหนุ่มโด่งดังอาจได้รับประโยชน์มิมากก็น้อย

“ พี่ตู้ “ ชิงหยางร้องออกเมื่อเข้ามาในร้านค้า

“ น้องหยาง ข้ารอเจ้ามาช้านานยิ่งนัก “ ตู้ชางชานเอ่ยออกมา

“ ตุบ “ ชิงหยางวางถุงมิติลงยังโต๊ะ

ตู้ชางชานเร่งเปิดถุงมิติอย่างเร็วไวเมื่อถุงมิติถูกเปิดออกสองตาของเขาเร่งมองเข้าไปภายใน

“ นี่มัน “ เขาร้องออกมา

เขาแทบมิอยากเชื่อสายตาเลยว่าภายในถุงมิตินี้จะมีสัตว์ระดับสองสูงสุดมากมายนับร้อยทั้งระดับสามอีกราวสามสิบ เขามองยังสัตว์อสูรแลเด็กหนุ่มสลับไปมาราวกับมิอยากเชื่อว่าทั้งหมดนี่เป็นฝีมือของเด็กหนุ่มที่อยู่ต่อหน้า

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ ตู้ชางชานระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่นแลเร่งส่งเหรียญทองให้กับชายหนุ่มอย่างเร็วไว

“ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม “ ตู้ชางชานเอ่ยออกมา

“ ข้าเดาว่า ทั้งหมดนี่มิใช่ที่เจ้าหามาได้ “ ตู้ชางชานเอ่ย

“ เจ้าน่าที่จะเก็บตัวเด็ดๆไว้ “ เขาเอ่ย

“ พี่ตู้ “ ชิงหยางเอ่ยพร้อมกับยกยิ้ม

“ ดี ดี “ ตู้ชางชานเอ่ย

“ นี่ก็ใกล้จะถึงงานประลองแล้วสินะ “ ตู้ชางชานเอ่ย

“ ใช่ “ ชิงหยางพยักหน้า

“ ข้านั้นมิมีสิ่งใดจะให้เจ้าข้าก็ได้แต่อวยพรให้เจ้าโชคดีในการประลอง “ ตู้ชางชานเอ่ยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยของเขานั้นมันบอกถึงความรู้สึกที่ซับซ้อนของเขาได้เป็นอย่างดี

“ พี่ตู้ ข้ามิได้ต้องการสิ่งใดจากท่าน “ ชิงหยางเอ่ย

“ สิ่งที่ข้าต้องการก็คือใครสักคนที่ข้าสามารถพูดคุยได้ “ เขาเอ่ย

ตั้งแต่เล็กจนโตชิงหยางนั้นไร้ครอบครัว ไร้สหายเขาจึงอยู่คนเดียวมาโดยตลอด

“ อืม “ ตู้ชางชานรับรู้เรื่องของเด็กหนุ่มเป็นอย่างดีเขาเข้าใจดีว่าการที่อยู่ตัวคนเดียวนั้นมันเป็นเช่นใด

“ เย็นนี้จะมีการประมูล เจ้าอยากดูรึไม่ “ ตู้ชางชานเอ่ย

“ การประมูลรึ “ ชิงหยางพึมพำ

เขาจำได้ว่าเหล่ายอดยุทธที่เคยไปการประมูลได้บอกเล่าเรื่องของการประมูลให้กันฟังเด็กหนุ่มในเวลานั้นให้สนใจซึ่งการประมูลเป็นอย่างมากเพราะเขาเองก็อยากจะเห็นสมบัติล้ำค่าที่เข้าประมูลมาเวลานี้โอกาสอยู่ต่อหน้าของเขาแล้ว เขาย่อมที่จะมิพลาดโอกาส

“ ไป ข้าไป “ ชิงหยางเอ่ย

“ เช่นนั้นแล้ว เจ้าไปพักที่ห้องของเจ้าก่อนแลเมื่อถึงเวลาข้าจะไปเรียก “ ตู้ชางชานเอ่ย

“ อึ้ม “ ชิงหยางพยักหน้า แลเข้าไปในสวนหลังร้านอย่างเร็วไว

ตู้ชางชานฉีกยิ้มกว้างกับซากสัตว์อสูรที่สามารถทำเงินได้มากมายทั้งแก่นวิญญาณอสูรอีก เขาครุ่นคิดถึงจำนวนเงินที่จะได้ในครั้งนี้ “น่าจะหลายพันเหรียญทอง “ เขาพึมพำ

จวบจนได้เวลาเริ่มประมูล

ตู้ชางชานเดินเคียงข้างเด็กหนุ่มไปยังหอประมูลของเมืองตะวัน

ชิงหยางกวาดตามองทั่วเขาพบว่าผู้ที่มายังหอประมูลนั้นล้วนแล้วแต่เป็นเหล่าผู้ชราของหลายตระกูลหลายสำนักยอดยุทธพเนจรก็มี ผู้คนที่มานั้นล้วนแล้วแต่เป็นยอดยุทธระดับสัมผัสฟ้าดินต่ำสุดก็คือผสานวิญญาณระดับแปด

“ สมแล้วกับคำที่ว่า หอประมูลเป็นแหล่งรวบรวมยอดยุทธ “ ชิงหยางพึมพำ

เมื่อเข้ามาถึงยังหน้าหอประมูลคนของหอประมูลได้ทำการซักประวัติทุกคนที่เข้ามาร่วมประมูล ทำให้ผู้คนมากมายต่อแถวยืดยาวจนเกิดความไม่พอใจขึ้นแต่จนแล้วจนรอดก็มิมีสิ่งใดเกิดขึ้น

หลังจากถูกซักประวัติแล้วเสร็จตู้ชางชานได้พาเด็กหนุ่มเข้าไปในหอประมูลเขาเลือกที่นั่งแถวหลังสุดเพราะว่าเขามีทุนน้อย จึงมิอาจเสนอหน้าที่ขอบเวทีได้

หลังจากรออยู่ครู่ใหญ่ได้มีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินขึ้นยังเวทีท่วงท่าที่องอาจของเขานั้นมันช่างน่ายำเกรงยิ่งนัก

ชิงหยางมองยังชายผู้นั้นแลพยักหน้าช้าๆ เมื่อเขานำเสนอสมบัติชิ้นแรก

ตลอดการประมูลนั้นเด็กหนุ่มให้ตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่งเพราะสิ่งของที่ถูกนำเขามาประมูลนั้นล้วนแล้วแต่เป็นสมบัติล้ำค่าหาได้ยากยิ่งทั้งราคาที่ถูกประมูลออกไปนั้นก็แพงลิบลิ่ว มันแพงชนิดที่เขายังมิกล้าจะเอ่ยถึงมัน

ที่แพงที่สุดเห็นจะเป็นโอสถเบิกปฐพีสำหรับใช้ทะลวงขั้นพลังของผู้สัมผัสฟ้าดินสูงสุดเพื่อก้าวไปเป็นผู้เบิกปฐพีมันถูกประมูลไปด้วยราคามหาโหด มันมากมายเสียจนเด็กหนุ่มขนลุกซู่เขามิกล้าแม้นจะหายใจเมื่อพูดถึงจำนวนเหรียญทองที่จ่ายออกไป

“ หากเป็นนักหลอมโอสถได้คงหาเงินได้มาก “ เขาพึมพำ

“ นั่นมันแน่อยู่แล้ว ทั้งยังได้รับเคารพจากผู้คนมากมาย “ตู้ชางชานเอ่ย

“ อืม “ ชิงหยางพยักหน้า

ในขณะที่การประมูลกำลังดำเนินไป

“ ครืนนน “ ผืนพาราทั่วเมืองตะวันได้เกิดสั่นไหวอย่างรุนแรง

“ ครึก ครัก “ อาคารของหอประมูลพลันสั่นไหวเลื่อนลั่น

ผู้คนมากมายพลันเกิดแตกตื่น ต่างก็ส่งเสียงโหวกเหวกโวยวายลั่นร้อนถึงคณะผู้จัดงานเร่งออกไปหาข้อมูล

“ นั่นมันอะไร “ ชายชราผู้หนึ่งมองยังกลุ่มควันที่ฟุ้งกำจายอยู่กลางป่า

หมอกควันหนาแน่นล่องลอยปกคลุมทั่วอาณาของป่าสิ้นทำให้มิอาจมองเห็นผืนป่าที่เขียวชะอุ่มได้

ผู้คนมากมายต่างเร่งทะยานร่างเข้าใกล้ผืนป่าอย่างรวดเร็วเพราะพวกเขากลัวว่าหากสมบัติล้ำค่าปรากฎขึ้นพวกเขาก็จะมิสามรถสามารถช่วงชิงได้ทัน

เมื่อผู้คนออกจากหอประมูลจนสิ้นการประมูลจึงต้องยุติลงโดยปริยาย

เด็กหนุ่มออกมาพร้อมกับตู้ชางชาน เขามองยังกลุ่มหมอกควันหนาจิตใจของเขาพลันเต้นระรัวทั่วร่างของเขาพลันสั่นเทิ้ม

ตู้ชางชานมองยังเด็กหนุ่ม เขาให้สงสัยในตัวเด็กหนุ่มเป็นอย่างยิ่งว่าเกิดสิ่งใดขึ้น“ รึว่าสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นนี้จะเกี่ยวข้องกับน้องหยาง “ เขาพูดในใจ

ตู้ชางชานเร่งลากเด็กหนุ่มออกจากจุดที่ยืนอย่างรวดเร็วแลหาที่ลับตาคนหลบซ่อน