ปราบพิภพสยบสวรรค์

“ โอ้ มายก็อด “ เหล่าจอมยุทธร้องตะโกนลั่นเมื่อหมียักษ์ตัวระเบิดเพราะหมัดของชายหนุ่ม

พวกเขาต่างไม่อย่างจะเชื่อในภาพที่เห็น ชายหนุ่มเลเวลเพียงเก้าสิบเจ็ดแต่กลับสามารถล้มหมียักษ์เลเวลสิบห้าได้

“ นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว “

“ ข้าไม่เชื่อ หัวเด็ดตีนขาดข้าก็ไม่เชื่อ “

เหล่าจอมยุทมองยังชายหนุ่มชายหนุ่มที่กำการแล่เนื้อหมีหลังขาวแล้วทำการขจัดปราณอสูรออก พวกเขายิ่งแปลกใจเมื่อชายหนุ่มใช้เพลิงสีฟ้าแผดเผาเนื้อหมี

กลิ่นหอมย่างเนื้อหมีล่องลอยคละคลุ้งทั่วอาณา ทำเอาเหล่าจอมยุทธกลืนน้ำลายลงคอ

พวกเขาพลันปากอ้าค้างมองยังชายหนุ่มเคี้ยวเนื้อหมีย่างอย่างเอร็ดอร่อย

“ ไม่ถึงระดับสิบเอ็ด “ เขาพึมพำ

“ นี่มั่นอะไรทำไมถึงได้เรียกฐานพลังผิดเพี้ยนไปหมด “ ชายหนุ่มพึมพำ

“ อสูรระดับสิบห้ากลับเป็นเพียงอสูรระดับสิบสูงสุด “ ชายหนุ่มพึมพำ

“ ไว้พบเจอผู้รู้แล้วค่อยถามไถ่ “ ชายหนุ่มเอ่ย

เขาวาดมือโยนเนื้อหมีย่างไปยังป้อมยาม “ กินมันเสีย เผื่อพวกเจ้าจะอัพเลเวลได้ “

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจที่จะลาดตระเวนรอบกำแพงแล้วเขากระโจนร่างเข้าไปในผืนป่าอย่างรวดเร็ว

เมื่อยามโพล้เพล้ ชายหนุ่มลากร่างของอสรพิษมังกรขนาดใหญ่ยักษ์แลยาวเฟื้อยออกจากป่า ผู้คนมากมายที่พบเห็นต่างกรีดร้องออกอย่างบ้าคลั่ง

เพราะอสรพิษยักษ์ตัวนี้นั้นมันสังหารผู้คนไปมากมาย มันกลืนกินผู้คนไปจนนับมิถ้วน แต่เวลานี้หัวของมันถูกชายหนุ่มผ่าออกเป็นสอง

พวกเขาถึงกับขนลุกขนพองมองยังเกล็ดที่เงาวับยามต้องแสง

ชายหนุ่มลงมือชำแหละร่างยักษ์ของมันอย่างเชี่ยวชาญทำเอาผู้คนมากมายต่างมองอย่างฉงน

“ ข้าฝึกแบบนี้ ข้าฝึกล่าอสูรมันทำให้ข้าแข็งแกร่งขึ้น ทั้งข้าก็ไม่ต้องสวมเกราะที่หนักอึ้ง “ ชายหนุ่มเอ่ย

ซามานพยักหน้าช้าๆ

หลังจากที่ปราบทำการชำแหละเนื้อของอสรพิษมังกรแล้วเสร็จ เขาได้ทำการขจัดปรานอสูรออกจนสิ้น

“ เนื้อของมันเป็นสีขาวรึ “ ซามานเอ่ย

“ ใช่ นี่คือเนื้อที่แท้จริงของมัน ที่พวกเราเห็นว่าเนื้อของมันเป็นสีดำนั่นก็เพราะว่ามันมีปราณอสูรอยู่ “ ปราบเอ่ย

“ อืม “ พอลพยักหน้าช้าๆ

ชายหนุ่มเริ่มทำการย่างเนื้ออสรพิษมังกรอย่างเร็วไว

เมื่อแล้วเสร็จเขาได้ทำการแจกจ่ายให้กับทุกคน

เหล่าจอมยุทธทั้งหลายต่างสูดหายใจเข้าลึกแล้วมองยังเนื้ออสรพิษมังกรย่างในมือ

“ ในเนื้อของมันมีโลหิตของมังกรไหลเวียนอยู่ หากพวกเจ้าอยากก้าวหน้าจงกินเสีย “ ปราบเอ่ย

“ โลหิตมังกร “ ซามานเอ่ย

“ ไอ้นี่มันมิใช่งูรึ “ ซามานเอ่ยถาม

“ มันคืออสรพิษมังกรที่บรรพชนของมันได้ดื่มกินโลหิตมังกรแล้วกลายร่างเป็นมังกร แล้วถ่ายทอดพลังมังกรส่งต่อกันมาเป็นทอดๆ “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ อสรพิษพวกนี้ตัวใดที่ได้รับพลังทางสายโลหิตมากมันก็จะกลายเป็นอสรพิษมังกรเช่นตัวนี้ “ ปราบเอ่ย

“ หัวหน้าลองดูที่หัวของมัน “ ชายหนุ่มเอ่ย

ซามานพยักหน้าแล้วเดินไปที่หัวของอสรพิษมังกร เขาพบว่ามันมีเขาหนึ่งคู่แลเขานั้นแตกแขนงคล้ายกับเขาของมังกร แลหน้าตาของมันก็ไม่เหมือนอสรพิษแต่ออกไปทางมังกรเสียมากกว่า

“ อย่างที่เอ็งว่า “ ซามานเอ่ย

“ ข้าต้องกินรึ “ ซามานเอ่ย

“ ลองดู “ ปราบเอ่ย

“ ฮื่อห์ “ ซามานถอนหายใจออกอย่างแรง

“ อ้ำ “ เขายัดเนื้ออสรพิษมังกรย่างเข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างเร็วแล้วกลืนอย่างเร็ว

ราวสามลมหายใจ

“ ครืนน “ พลังปราณของเขาพลันเดือดดาลปั่นป่วน

“ อือ “ ผิวกายสีขาวของเขาพลันแดงก่ำ

“ อ้ากก “ ซามารกรีดร้องออกอย่างบ้าคลั่ง

“ ตูมม “ เลเวลอัพ

“ อืม “ ซามานมองยังชายหนุ่มแล้วฉีกยิ้มกว้าง

“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ เขาระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

“ ของใจ ขอบใจ “ ซามานเอ่ย

“ หากข้ากินมันทุกวันจะเป็นยังไง “ เขาเอ่ยถาม

“ ของแบบนี้มันจะให้ผลดีที่สุดเฉพาะครั้งแรก ครั้งสองและต่อไปนั้นก็แค่เพียงเพิ่มปราณมานิดหน่อย “ ปราบเอ่ย

“ แต่หากเรากินมันในระดับที่สูงกว่า มันก็จะเป็นการอัพเลเวล “ ปราบเอ่ย

“ หากจะอัพเลเวลก็ต้องกินเนื้อของอสรพิษมังกรในระดับสูงขึ้นเรื่อยๆ “ พอลเอ่ย

“ ถูกต้อง “ ปราบพยักหน้า

“ หากเรากินตัวเดิมก็ได้เพียงการสะสมพลัง “ พอลเอ่ย

“ ถูกต้อง “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ เข่นนี้ก็ดีเพราะจะได้ประหยัดทรัพยากรในการฝึกฝน “ ซามานเอ่ย

“ ใช่แล้ว “ ปราบเอ่ย

“ ข้าทำการขจัดปราณอสูรออกหมดแล้ว พวกเจ้าก็แบ่งปันให้เท่ากัน “ ชายหนุ่มเอ่ยแล้วไปยังห้องของเขา

ชายหนุ่มมายังส่วนฝึกฝนในห้อง แล้วเรียกโลหิตต้นกำเนิดของมันออกมา

“ เก็บไว้ข้ามพันธนการ “ เขาเอ่ย

ปราบกลืนกินเนื้อของอสรพิษย่างเข้าไปหลายชั่งจนท้องของเขาพองโต

ราวหนึ่งชั่วโมงที่เนื้อของอสรพิษมังกรถูกย่อยหมดสิ้น

“ ตูมม “ ปราณพลังของเขาระเบิดออกอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากที่ปรับสมดุลร่างกายแล้วเสร็จ ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้น

“ ระดับแปดแล้ว “ เขาพึมพำ

“ ยอดเยี่ยม “ เขาพยักหน้าช้าๆ

ชายหนุ่มเรียกแผ่นบันทึกออกมาแล้วเปิดดู

เขานั่งน้ำตาไหลอาบสองแก้มเพราะเขายังห่วงครอบครัวของเขา เขาจากมาโดยที่ไม่ได้บอกลา ทั้งยังไมได้ทิ้งสิ่งใดไว้ให้

ชายหนุ่มก้มหน้ามองพื้นแล้วพยักหน้าช้าๆ

“ ฟู่ว “ เขาเป่าปากออกอย่างแรงก่อนที่จะเก็บมันลงไป

ชายหนุ่มมายังห้องน้ำแล้วทำการชำระกายา

เขาเดินออกจากห้องแล้วมองยังเหล่าจอมยุทธที่กำลังเฉลิมฉลองอย่างสนุกสนาน

ซามานเดินมาพร้อมกับหญิงสาวผมสีน้ำตาลแดงที่งดงาม

ชายหนุ่มมองยังหญิงสาวแล้วยิ้มออก ใบหน้าของนางเหมือนกับชาวยุโรปสีผิวก็ใช่ ทั้งผมสีน้ำตาลแดงนั่นอีก

“ ปราบนี่ เซเลีย “ ซามานเอ่ย

“ สวัสดีเซเลีย “ ปราบเอ่ย

“ สวัสดีปราบ “ นางเอ่ยแล้วยื่นมือออกมา

ปราบยิ้มออกแล้วยื่นมือเข้าจับมือของนาง

“ หือ “ คิ้วของเขาพลันขมวดเข้า

“ ฮิ ฮิ “ นางหัวเราะอย่างพึงพอใจเมื่อนางสามารถแทรกแซงจิตใจของเขาได้

“ กล้าลองดีกับข้ารึ “ ปราบร้องลั่นในใจแล้วปลดปล่อยเจตจำนงแห่งรักของเขาออก

“ อือ “ เซเลียพลันสะท้านทั่วกายา

นางพยายามสะบัดมือของนางออกแต่กลับไม่เป็นผลเพราะชายหนุ่มนั้นจับไว้แน่น

ชายหนุ่มมองยังทรวงอกของนางที่ยกกระเพื่อมอย่างแรงแล้วก็ให้สงสารเขาปล่อยมือของเขาออก

นางเม้มปากแน่นแล้ววิ่งหนีเขาไปอย่างรวดเร็ว

“ เอ็งทำสิ่งใดนาง “ ซามานเอ่ยถาม

“ นางกล้าลองดีกับผม ผมก็ต้องทำให้นางรู้ว่ามิใช่ใครก็ได้ที่นางคิดจะลองดี “ ชายหนุ่มเอ่ย

“ เซเลียเป็นจอมยุทธที่แทรกแซงทางจิตใจที่เก่งกาจแลหาตัวจับได้ยาก แต่เอ็งกลับสามารถกำราบนางได้ “ ซามานเอ่ย

“ เจ้าทำข้าทึ่งหลายครั้งแล้ว “ ซามานเอ่ย

“ หัวหน้าประเดี๋ยวอยู่กันไปนานๆสิ่งที่ข้าทำท่านก็จะแค่พูดว่า อีกแล้วรึ “ ปราบเอ่ย

“ หึ หึ “ ซามานหัวเราะออก

กลางดึกของคืนนั้น

เซเลียที่นอนดิ้นบนเตียงไปมา เพราะว่านางนั้นหลับตาลงคราใดก็พบเจอแต่ภาพของเขากับนางที่กำลังร่วมรักอย่างเร่าร้อน