ตอนที่เก้า คล้ายดั่งคนสำคัญ
หญิงสาวแรกรุ่นเยื้องย่างเคียงคู่อ๋องห้าวซวนสู่ห้องโถงโอ่อ่าอันถูกตบแต่งจัดแจงไว้อย่างดีดูแปลกตาและร่วมสมัย
ดรุณีน้อยงดงามเปล่งประกายเจิดจรัสยิ่งกลิ่นสุคนธ์กรุ่นหอมลอยอบอวลยิ่งกว่ายืนอยู่ในหมู่พรรณพฤกษาเหล่าบุรุษน้อยใหญ่ต่างก็จดจ้องนางผู้นั้นกันพราวระยับต่อเมื่อทุกคนได้รู้ถึงฐานะของเซี่ยนฮวาทุกคนต่างหดหัวไม่กล้าเกี้ยวพาราสีบางคนถึงกับพาตนเองออกห่างรัศมีไปอยู่อีกมุมหนึ่งของห้องโถงรับรอง
" ท่านลุงช่างเลือกสรรชายาได้ยอดเยี่ยมนัก " ขณะนั่งชมการร่ายรำที่เซี่ยนฮวาเป็คนจัดหารัชทายาทก็ทรงยิ้มสรวลเอ่ยชมทั้งพิธีความงามและอาหารไม่หยุดปากจนสุดท้ายก็เอ่ยชมสตรีที่อยู่เื้ัการจัดงานเลี้ยงรับรองอาคันตุกะต่างแคว้น
" วันอภิเษกยังมิกำหนดองค์รัชทายาทอย่าเพิ่งใจร้อนนักเลย " ห้าวซวนปรามหลานชายตนเบา ๆ เขามีความสนิทสนมกับรัชทายาทอยู่มากและไม่เคยคิดที่จะสำรวมกายด้วยยศบรรดาศักดิ์กับผู้เป็หลานเลยสักครั้ง
" หลานได้ยินมาว่าจะมีงานมงคลในอีกสองเดือนข้างหน้าหลานมั่นใจนักว่าจะเป็งานอภิเษกของท่านลุง " บุรุษใบหน้าอ่อนเยาว์อดไม่ได้ที่จะฉีกยิ้มเขารู้จักลุงของตนเองดีเช่นกันและแม้จะมีข่าวเสียหายให้ได้ยินอยู่ตลอดแต่เขาก็มักจะยกความดีความชอบมาอ้างให้เหล่าข้าหลวงหุบปากไป
เป็เพราะท่านลุงผู้นี้เป็คนเดียวที่ดีต่อเขาและให้ความรู้สึกว่าเป็ครอบครัวที่แท้จริง
" เป็เช่นนั้นหากแต่ยังไม่กำหนดวัน..เอาเช่นนี้ไหมเล่ารัชทายาทอยากให้ตบแต่งวันไหนขอจงออกราชโองการมาได้เลยข้าชักจะรู้สึกกลัวว่าเ้าสาวจะหนีไปเสียก่อน " ท้ายประโยคห้าวซวนหันมามองเซี่ยนฮวาด้วยั์ตาหวานฉ่ำจนเด็กสาวสะดุ้งนางงุนงงอยู่ชั่วครู่ก็ตั้งสติแสดงงิ้วออกไปตามน้ำด้วยท่าทีขวยเขินก่อนจะขอตัวไปปรุงของหวานอย่างที่ตนตั้งใจเอาไว้
เมื่อร่างระหงออกไปแล้วห้าวซวนสั่งเรียกจ่านอี้ให้เข้าไปหาถวายบังคมแนะนำตัวเองรัชทายาทมองห็นจ่านอี้ก็นึกฉงนและสนใจไปในเวลาเดียวกัน
อย่างท่านลุงน่ะหรือจะรับเลี้ยงเด็กและตบแต่งภรรยาด้วยตนเอง คงจะคิดเล่นแผลง ๆ อยู่อีกเป็แน่
แต่ทว่าดรุณีผู้นั้นช่างมีบรรยากาศรอบกายต่างไปจากผู้หญิงอื่นที่ผ่านมามากนักเห็นทีข้าต้องทำบางอย่างเพื่อไม่ให้ท่านลุงเล่นสนุกเกินควรกับนางเสียแล้ว
" แล้วเด็กน้อยผู้นั้นล่ะท่านลุงช่างน่าเอ็นดูนัก " รัชทายาทชี้มือไปทางอวี้เหมยที่ช่วยเหลือนางกำนัลยกของเล็ก ๆ น้อย ๆ พระองค์ทรงถูกชะตามากนัก
" ถูกใจพระองค์ใช่หรือไม่เล่าข้ารับรู้ได้ว่านางไม่ธรรมดาเสียเลยจึงรับไว้เป็บุตรีอีกคนหนึ่ง " ห้าวซวนหัวเราะหึในลำคอเขาคิดไว้ไม่ผิดว่ารัชทายาทจะชอบใจในตัวอวี้เหมยแม้ว่าจะยังเด็กมากก็ตาม
" ท่านลุงช่างคิดได้ล้ำลึกนักนี่คงคิดจะโก่งค่าสินสอดจากข้าใช่หรือไม่ " คนที่เด็กกว่ารอบหนึ่งหัวเราะชอบใจท่านลุงเดาใจเขาถูกนั่นเองจึงยกเด็กหญิงน่ารักที่เป็สามัญชนขึ้นมาเป็ทายาทหากเขาคิดจะรับเข้าวังก็จะไม่มีใครยกข้อนี้มาอ้างได้
" มิได้ ๆ สินสมรสให้เป็ไปตามควรแต่ข้ามีเพียงข้อหนึ่งที่จะขอเท่านั้น "
" ท่านลุงลองว่ามาเถิด "
" หากเ้าคิดรับนางเข้าวังก็จะต้องอภิเษกในฐานะชายาเอก " ห้าวซวนเอี้ยวตัวเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ ให้รู้เพียงสองคน
" หึ ๆ ..ท่านช่างคิดไกลนัก " รัชทายาทส่งแววตาวิบวับให้
" นางเป็ลูกคนเล็กข้าย่อมหวงมากเป็ธรรมดา " ท่านอ๋องกลั้นหัวเราะอำนาจเขาจะมีเพิ่มขึ้นแน่นอนและพวกที่คิดจะล้มเขาหลังพิธีาาภิเษกก็จะหดหัวไม่กล้าทำสิ่งใด
" ท่านลุงจะห้ามมิให้ข้ารับชายาคนอื่นด้วยหรือข้อนั้นข้าคงทำให้ไม่ได้ "
" ข้อนั้นข้าไม่ห้ามเ้าหากวาสนาของอวี้เหมยคู่ควรต่อการเป็ฮองเฮานางจะให้บุตรชายคนแรกแก่เ้านับว่าเป็เื่ดีของสกุลหู "
" ข้าไม่ขัดแผนการท่านหรอกท่านลุง..รอให้นางครบสิบหกปีข้าจะรีบตบแต่งนางโดยไว "
" ดูเ้าจะเหมือนข้าไปแล้วหลายส่วน " ห้าวซวนหันมองรัชทายาทนิ่ง ๆ เขาเพิ่งจะมีลูกสาวที่น่ารักกลับถูกจองตัวเสียแล้ว
" ดีมิใช่หรือแผ่นดินข้าจะได้มั่นคง..ท่านลุงดื่ม "
เสียงดนตรีแปลกหูบรรเลงขึ้นนางรำผลัดเปลี่ยนชุดสลับการแสดงเซี่ยนฮวาเยื้องย่างกายพลิ้วพรายประกอบเสียงดนตรีขึ้นแสดงบนเวทีกลิ่นกรุ่นจรุงหอมยวนยั่วแผ่กำจายไปตามสายลม
ยามเมื่อสะโพกกลมมนขยับซ้ายใบหน้าของบุรุษทั้งงานก็ขยับตามจังหวะดนตรีหนักหน่วงขึ้นท่วงท่างามพลิ้วไหวก็ยิ่งหนักแน่นตามไปจากที่การแสดงประดุจสายน้ำฉ่ำเย็นเพลิดเพลินให้ใจได้พักผ่อนพลันกลับเปลี่ยนเป็กระแสน้ำเชี่ยวที่สามารถจมเรือใหญ่ได้ทั้งลำโน็ตตัวสุดท้ายจบลงแต่ผู้รับชมยังคงนิ่งงันลมหายใจถูกสะกดให้หยุดลงนานหลายนาทีกว่าจะกลับมาสูดเอาอากาศเข้าได้เต็มปอด
อ๋องห้าวซวนกวักมือเรียกนางน้อยเพื่อตบรางวัลมือหนาปลดหยกน้ำงามประจำกายวางลงบนฝ่ามือนุ่มต่อหน้าสายตาทุกคน เซี่ยนฮวาก้มหน้าซ่อนความปั่นป่วนในจิตใจฝ่ายรัชทายาทสรวลชอบใจก่อนจะบอกแก่ขันทีให้ยกหีบทองตบรางวัลให้อีกสองหีบใหญ่
เซี่ยนฮวากึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับเข้าห้องเพื่อเปลี่ยนชุดการแสดงออก มือน้อยลูบคลำหยกล้ำค่ารูปหงส์ัที่อยู่ในมือมันสลักชื่อผู้เป็เ้าของไว้อย่างวิจิตร
เด็กสาวงุนงนกับสิ่งที่ท่านอ๋องแสดงออกวันนี้นางขยาดกลัวสายตาหวานเยิ้มชวนฝันนั่นเอามาก ๆ มันหวานปานยาพิษที่จะค่อย ๆ ปลิดลมหายใจให้ตายอย่างแเีสตรีนางอื่น ๆ ก็คงจะคิดแบบเดียวกันกับนาง
" อ๋องห้าวซวนท่านคิดจะทำให้ข้าเผลอลืมธาตุแท้ของท่านกระนั้นหรือข้ายอมรับว่าท่านทำมันได้อย่างแเีนักข้าจะปล่อยให้แผนของท่านดำเนินต่อไปแต่ข้าจะไม่เผลอเชื่อใจท่านเด็ดขาด " มือน้อยกำหยกแทนตนแน่นขึ้นเรียกหัวใจอันแข็งแกร่งของตนให้กลับคืนมา
แม้นางจะไม่รู้ถึงแผนการณ์ของห้าวซวนแต่จากการกระทำเหล่านี้ส่งผลให้นางเห็นทางที่นางจะแก้แค้นได้สำเร็จและถ้าหากต่างฝ่ายมีประโชยน์ร่วมกันนางคงจะมีชีวิตรอดจนสามารถฟื้นฟูสำนักได้ในอนาคต
' ข้าจะทำได้สำเร็จแน่ในเมื่อความตายที่เผชิญอยู่ข้าก็ชนะมันมาได้แล้ว '
ดวงหน้าอ่อนใสวางมาดนางพญาได้ดั่งเก่าเซี่ยนฮวาเลือกเครื่องประดับให้หลิงแต่งผมให้งดงามคู่ควรกับท่านอ๋องและไม่ลืมที่จะห้อยประดับหยกที่เพิ่งได้รับเป็รางวัลมาหมาด ๆ ไว้กับตนอย่างเปิดเผย
" ท่านอ๋องงานก็เลิกแล้วท่านก็ไม่ได้พิศวาสรสสุราเสียเท่าไหร่เหตุใดยังไม่กลับเข้าตำหนักพักผ่อนล่ะเ้าคะ "
" เลิกแล้วแต่ข้าเองก็มีเื่ต้องคิดและวางแผน " เสียงต่ำเอ่ยตอบห้าวซวนไม่ได้หันกลับไปมองร่างระหงบางที่อยู่เื้ัการชมจันทร์สว่างในคืนนี้เป็ดั่งเช่นทุกคืนที่เขามองมันแล้วนึกถึงคืนนองเื
" หากมิใช่เื่ด่วนข้าก็เห็นว่าท่านต้องพักผ่อนเเล้วเ้าค่ะ " เซี่ยนฮวาเอ่ยอีกครั้งความเป็ห่วงเป็ใยที่นางมีต่อบุรุษผู้นี้เป็สิ่งที่นางไม่จำเป็ต้องเสแสร้งแกล้งทำ นางก็แค่คิดว่าห้าวซวนคือหลิงที่คอยรับใช้ใกล้ชิดแต่จะไว้ใจหลิงคนนี้ไม่ได้ก็เท่านั้นเอง
" หึ..ข้ายอมเ้าก็ได้ฮวาเอ๋อ " ร่างใหญ่หันกลับมาจนได้ดวงตาดุดันมองจ้องเด็กสาวตรงหน้าอย่าง้าอ่านความคิดทั้งหมดที่เซี่ยนฮวากำลังมีอยู่แต่ไม่ว่าจะกวาดตามองเรือนร่างหรือจดจ้องในั์ตาใสทอประกายนั่นกี่ครั้งเขาก็ไม่ค้นพบการเสแสร้งจากนางได้เลย
หรือความอาฆาตที่นางมีจางหายไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ?
สายเืของนางผู้นั้นไม่ควรที่จะลืมเลือนความเจ็บแค้นได้หรอก ฮวาเอ๋อเ้าช่างหลักแหลมเสียจนข้าไม่ควรจะให้เ้าห่างไปจากสายตา
" ท่านอ๋องกำลังสำรวจกายข้าหรือเ้าคะ ? วันนี้มีแขกต่างเมืองมามากมายแม้เวลานี้งานจะจบหลายท่านกลับตำหนักแล้วก็ยังมีบางส่วนที่ยังคงติดการละเล่นอยู่ข้าคิดว่าควรจะแต่งกายให้คู่ควรกับรางวัลที่ท่านให้มาเ้าค่ะ " เสียงหวานเอ่ยพร้อมยิ้มออกมาเบา ๆ อธิบายเสริมนางเข้าใจท่าทีของห้าวซวนเพราะอีกฝ่ายไม่ปิดบังสายตาของตนเองเลย
" เช่นนั้นเ้าต้องแต่งสวยเช่นนี้ให้ข้าชมทุกวันเข้าใจหรือไม่ฮวาเอ๋อ " ปากหยักหนาฉีกยิ้มพรายจู่ ๆ ดวงตาดำด้านของห้าวซวนก็ฉายแวววิบวับขึ้นมาเสียอย่างนั้น
" เซี่ยนฮวาเข้าใจดีเ้าค่ะท่านอ๋อง " หญิงสาวตั้งใจใช้คำที่สื่อความเข้าใจของนางในหลาย ๆ แง่มุมความคิดก่อนจะค้อมกายคำนับแล้วเดินจากไปเพราะนางยังมีงานที่จะต้องเก็บกวาดทุกสิ่งให้กลับมาเป็ห้องโถงงดงามสะอาดสะอ้านดังเดิม
" เซี่ยนฮวา..ข้าควรพบเ้าั้แ่สิบปีที่แล้ว" หนุ่มใหญ่ได้แต่รำพึงกับตนเองเขาเผลอคิดไปว่าหากได้พบกับนางผู้นี้เร็วกว่านี้เขาคงจะไม่ต้องเผชิญความเ็ปและความผิดพลาดครั้งใหญ่ในชีวิต
ใครจะคิดเล่าว่าคนเช่นเขาก็เคยทำพลาดจนเกือบตายทั้งเป็มาแล้ว
ไม่สิั้แ่วันนั้นเขาก็มีชีวิตอยู่อย่างคนที่ตายไปแล้วมาตลอดต่างหากเล่า
484
