กระบี่ฟ้าสังหาร

ใบหลิวผ่าสมุทรสูบกลืนปราณพลังทั่วร่าง ส่งออกเป็นคมกระบี่หนาเตอะ 

คมกระบี่หนาเตอะกรีดผ่าภูเขาตั้งแต่ตีนเขาไล่ตามความชันไปยังยอด 

ชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นเร่งระเบิดทั้งปราณพลังแลวิญญาณ สะบั้นกระบี่สวรรค์ออกสุดแรง 

" เปรี้ยงง " คมกระบี่สวรรค์พุ่งทะยานลงมาอย่างเร็วรี่ 

" ครืนน " สองคมกระบี่พุ่งทะยานเข้าหา มวลอากาศรายรอบพลันบิดเบี้ยวถอยหนี

" ตูมมม " แรงระเบิดกลืนกินภูเขาไปหนึ่งส่วน 

" อ้าก " ชิงหยางล่องลอยไปตามแรงระเบิด 

" อ่อค " โลหิตสดๆพ่นพรวดอาบย้อมทั่วร่างจนแดงฉาน 

กระดูกแขนขาหักสะบั้น ทั้งบาดแผลเล็กใหญ่ปรากฎเต็มทั่วร่าง 

" ตูมม " ร่างของเด็กหนุ่มกระแทกเข้ากับภูเขาเล็กลูกหนึ่ง 

" ครืนน " เศษซากที่แตกสลายของภูเขาเล็กร่วงหล่นลงอย่างรวดเร็ว 

" อ่อค " ชายหนุ่มกระอักโลหิตออกมาอีกครา เขาหยัดกายลุกยืนอย่างเชื่องช้า

สองตาของชายหนุ่มมองยังมือที่กำกระบี่ มือนั้นเต็มไปด้วยโลหิตกระดูกมือแตกละเอียด บาดแผลเล็กใหญ่เต็มทั่วร่าง 

" ฮื่อห์ " ชายหนุ่มร้องคำรามในลำคออย่างบ้าคลั่ง เขาเสียโลหิตไปอย่างมากมายจากบาดแผลทั่วร่าง

ชายหนุ่มหยัดกายลุกยืน ร่างสูงโซเซ เพราะสูญสิ้นปราณพลังไปมิน้อย สองตากวาดมองทั่วทั้งชายหนุ่มยังกวาดสัมผัสหา 

" หายไปได้เช่นใด รึจะมีใครมาช่วยมันไป " การต่อสู้ก็ยังมิรู้ผลแพ้ชนะ เพราะไอ้สาระเลวหายตัวไป 

" ช่างเจ็บใจยิ่งใจยิ่งนัก มิคิดเลยว่าไอ้สาระเลวชิงหยางจะเก่งกาจถึงขนาดนี้ " ชายหนุ่มพึมพำ 

หากเรื่องนี้เล่าให้ผู้ใดฟัง มีหวังตัวเขาเองคงกลายเป็นตัวตลกแน่ เพียงแค่เขตแดนหล่อกายาขั้นแปด แต่ทำให้ตนเจ็บหนักได้ขนาดนี้ 

" ต้องปกปิดเรื่องนี้ไว้ โดยบอกว่าต่อสู้กับยอดยุทธระดับเดียวกัน ทั้งคนผู้นั้นยังสวมชุดดำจึงมิรู้ว่ามาจากที่ใด " ชายหนุ่มพึมพำ

" อึก " โอสถฟื้นฟูหลั่งไหลลงสู่ตันเถียน 

หลังจากฟื้นฟูพลังได้ราวสี่ส่วน ชายหนุ่มเร่งหยัดกายลุกยืน เมื่อเหล่าผู้อาวุโสของสำนักทะยานร่างเข้ามามากมาย 

เจ้าสำนักที่ยืนมองยังตีนเขา " ตาแก่เหลา ข้าว่าศิษย์แซ่สงนั่นโกหกคำโต " เจ้าสำนักเอ่ยออกมา

" ใช่ ข้าก็ว่าเช่นนั้น " ผู้ชราเหลาเอ่ย

" ใบหลิวผ่าสมุทร ไอ้หนูเก่งกาจขนาดนี้แล้วรึ " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" ใบหลิวผ่าสมุทรนี่หนักหน่วงยิ่งนัก คมกระบี่หนาสองจ้างลึกหนึ่งจ้าง ข้าเองก็ยังมิแน่ใจว่าจะทำได้ขนาดนี้ " เจ้าสำนักเอ่ยออกมา

" น่าเสียดายที่ไอ้หนูยังมิทะลวงเขตแดนผสานวิญญาณ หาไม่แล้วศิษย์แซ่สงนั่นมีหวังตัวระเบิดไปแล้ว " ผู้ชราเหลาเอ่ย

" ข้าจะไปหาไอ้หนู " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" เจ้าจะไปหาที่ใด " เจ้าสำนักเอ่ย

" ผู้เขาลูกนั้นมีการระเบิด มิแน่ว่าแรงระเบิดอาจซัดไอ้หนูไปที่นั่น " ผู้ชราเหลาเอ่ยออกมา

" ไปเถิด " เจ้าสำนักเอ่ยออกมา 

เจ้าสำนักเดินไปยังรอยใบหลิวผ่าสมุทรแลเดินไปตามรอยผ่า เจ้าสำนักเดินมาได้ครึ่งเขา ก็พบกับหลุมระเบิดที่ทำลายภูเขาหายไปหนึ่งส่วน

" ส่วนด้านบนนั้น คงเป็นกระบี่ที่ศิษย์แซ่สงฟาดลงมา " เจ้าสำนักพึมพำ 

สองตาของเจ้าสำนักมองยังร่องรอยกระบี่สวรรค์ ที่ทิ้งอาภาสวรรค์ไว้ ( อาภา = แสง รัศมี ความสว่าง แต่ในที่นี้จะใช้รัศมีให้สอดคล้อง จะเป็นรัศมีสวรรค์ )

" หนึ่งอยู่ล่าง หนึ่งอยู่บน โดยเนื้อแท้แล้วการต่อสู้เช่นนี้คนอยู่บนย่อมได้เปรียบ " เจ้าสำนักพึมพำ

" แต่ที่เห็นกลับเป็นเสมอกัน " เจ้าสำนักพึมพำ 

" ที่เหลือคงเป็นหน้าที่ของตาแก่เหลาแล้ว " เจ้าสำนักพึมพำ แลทะยานร่างขึ้นสู่เวหา แลทะยานร่างจากไป

หากเจ้าสำนักแลผู้ชราเหลารู้ว่าก่อนหน้าที่ชิงหยางจะสู้กับศิษย์แซ่สงนั้น เด็กหนุ่มเพิ่งสังหารหมีขาวระดับสามขั้นต้นไป มิรู้ว่าเหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายจะแตกตื่นมากน้อยเพียงใด 

เวลาไหลผ่านไปเจ็ดวัน 

" อ่อค " เด็กหนุ่มกระอักโลหิตออกมาอีกครา ทั่วร่างของเด็กหนุ่มในเวลานี้ซีดเซียวเป็นอย่างมาก เพราะสูญเสียโลหิตไปมาก 

" ฮื่อห์ " เด็กหนุ่มร้องคำรามในลำคอ พลางหยัดกายลุกนั่ง 

" เหตุใดเคล็ดวิชาชิงสวรรค์มิทำงาน " ชิงหยางพึมพำ เขางุนงงสงสัยเป็นยิ่งนัก

หลังจากหยัดกายตั้งตรงได้ เด็กหนุ่มเริ่มกวาดตามองทั่ว พบพานตนเองอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่งที่มีสายธารไหลรินลอดผ่าน

" ข้าคงตกลงในสายธารนี่แลไหลมาจนหยุดที่ถ้ำแห่งนี้ " ชิงหยางพึมพำ

" รักษาตัวก่อน " ชิงหยางร้องออกทมา พลางเรียกตลับยาสมานแผล แลป้ายไปทั่วร่าง

จากนั้นเด็กหนุ่มกลืนโอสถฟื้นฟู โอสถถรวมปราณลงไปกำใหญ่ แลเปิดใช้เคล็ดวิชาชิงสวรรค์

" อืม " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ เมื่อปราณพลังเริ่มฟื้นฟูกลับคืน ความเหนื่อยล้าที่มีค่อยสลายหายไปทีละน้อย 

" กระบี่ฟ้าสังหารอยู่ที่ใด " ชิงหยางพึมพำ 

" มา " ชิงหยางร้องออกไป 

" วู๊มมม " กระบี่ฟ้าสังหาที่ถูกฝังใต้เศษซากภูเขาเล็กพุ่งทะยานออกอย่างรวดเร็ว

เพียงมินาน " ฉีก " กระบี่ฟ้าสังหารปักลงยังผืนดินต่อหน้า 

" ดี " ชิงหยางพยักหน้าช้าๆ 

" เจ้าเพื่อนยาก หากมิได้เจ้าข้าคงตายไปแล้วหลายครา " ชิงหยางเอ่ยออกมา แลปรับอารมณ์เร่งฟื้นฟูร่างกายต่อ 

สามวันผันผ่าน

" อืม " ชิงหยางเปิดเปลือกตาขึ้น พลางกวาดตามองทั่วร่าง

" บาดแผลภายนอกหายสนิท อาการช้ำในหายสนิท เหลือเพียงกระดูกที่หักที่ยังสมานมิสนิท " ชิงหยางพึมพำ

" อย่างน้อยออกจากที่นี่ ต้องอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ ทั้งยังต้องทะลวงขั้นด้วย " ชิงหยางพึมพำ 

เด็กหนุ่มเร่งนำโลหิตของพยัคฆ์ขาวออกมา แลกลืนลงไปอย่างรวดเร็วแลโอสถรวมปราณอีกสามสิบเม็ด 

" ครืนน " ตันเถียนถึงกับสั่นสะเทือนเมื่อปราณพลังมากมายอัดแน่นเต็มเปี่ยม 

" วู๊มม " เคล็ดวิชาชิงสวรรค์หมุนวนอย่างเร็วรี่ ไหลทะลวงจุดชีพจรตามร่างโดยพลัน

" ปุ ปุ ปุ " เสียงจุดชีพจรถูกทะลวงเป็นรูใหญ่ 

" วู๊มมม " ตันเถียนพลันเคลื่อนขยับยืดหด ย่อขยาย 

" ตูมมมม " ตันเถียนพลันระเบิดออกในทันใด 

" ครืนนน " ปราณพลังทะลักทะลายออกทั่วร่าง 

ตันเถียนถูกแรงระเบิดขยับขยายออกอีกหนึ่งเท่า เด็กหนุ่มได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง 

" ใหญ่โตยิ่งนัก เช่นนี้แล้ว คงมิอาจทะลวงเขตแดนได้โดยง่าย " เด็กหนุ่มพึมพำ

หลังจากปรับสมดุลร่างกายอยู่ครู่ใหญ่ เด็กหนุ่มเร่งฝึกฝนเพลงกระบี่อย่างรวดเร็ว 

ข่าวการหายตัวไปของเด็กหนุ่มแพร่สะพัดไปทั้งสำนัก เหล่าศิษย์สายนอกมากมายต่างงุนงงสงสัย

เพราะข่าวที่เด็กหนุ่มได้ช่วยเหลือศิษย์สำนักทั้งแปดคน ถูกแพร่กำจายออกทั่วสำนัก 

" ข้ามิเชื่อว่าศิษย์พี่ใหญ่ชิงจะหายตัวไปเช่นนี้ " 

" ข้าก็มิเชื่อเช่นกัน ศิษย์พี่ใหญ่ชิงช่วยเหลือศิษย์สำนักจากสำนักไหมแดง วีรกรรมนั้นเลื่องลือระบือไกล " 

" รึว่าจะถูกคนของสำนักไหมแดงมาเอาคืน " 

ศิษย์ที่นั่งพูดคุยกันพลันเงียบงัน สรรพสิ่งล้วนตกอยู่ในความสงบมีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวกับแมลงขานขับ

" ข้ามาแล้ว " ชิงหยางร้องออกสุดเสียงเมื่อยืนอยู่หน้าประตูสำนัก 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ผู้ชราเหลาระเบิดเสียงหัวเราะดังสนั่น 

ร่างชราทะยานมาจากภูเขาที่พำนักตรงดิ่งมายังหน้าประตู 

" ไอ้หนู ระดับเก้าแล้ว เจ้าทำชายชราผู้นี้ปลื้มปิติยิ่งนัก " ชายชราร้องออกมา

" เอ๋ " ชายชราถึงกับงุนงงสงสัยเมื่อพบว่า มิใช่กระบี่สนิมเขรอะที่สะพายอยู่ทุกครา แต่เป็นกระบี่ไม้ 

" กระบี่ไม้ไว้ฝึก " ผู้เฒ่าเหลาร้องออกมา

" ผู้อาวุโสแปลกใจอันใด กระบี่ไม้นี่คล่องมือข้าแล้ว ใช้ออกได้อย่างมิติดขัด " ชิงหยางเอ่ยออกมา

" ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม " ผู้ชราเหลาร้องออกมา 

" ได้เวลาประลองชิงอันดับตัวแทนสำนัก " ผู้เฒ่าเหลาเอ่ยออกมา

" ดีเลย " ชิงหยางพยักหน้า แลเดินเข้าในสำนักพร้อมกับผู้ชราเหลา 

" ศิษย์พี่ใหญ่ท่านกลับมาแล้ว " เหล่าศิษย์สายนอกเร่งทะยานร่างเข้ามาอยางรวดเร็ว

" ศิษย์พี่ใหญ่ท่านช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก ข้าอยากเก่งกาจอย่างท่าน " 

" ศิษย์พี่ใหญ่ มิรู้ว่าหัวใจของท่านมีเจ้าของรึยัง " สาวงามนางหนึ่งทะยานร่างเข้ามา 

" เอ่อ " ชิงหยางถึงกับแข็งทื่อ 

" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " เสียงหัวเราะของเหล่าศิษย์สายนอกดังสนั่นลั่น

หลังจากที่ตั้งสติได้ " พวกเจ้ามิไปประลองเพื่อวัดฝีมือ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ศิษย์พี่ใหญ่มิไหวดอก พวกข้ามีคุณสมบัติมิพอ " ศิษย์ผู้หนึ่งเอ่ย

" เหตุใดจึงมิพอ " ชิงหยางเอ่ยถาม

" ผู้ที่เข้าประลองได้ ต้องอยู่ระดับเจ็ดจึงจะเข้าประลองได้ " ศิษย์ผู้นั้นเอ่ยออกมา

" อืม " ชิงหยางพยักหน้า 

" พวกเจ้าก็ต้องเร่งฝึกฝนให้มาก " ชิงหยางเอ่ยออกมา