ผู้ร่วงหล่น

เด็กหนุ่มนักเวทเห็นปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำนวนมากจึงมีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อยก่อนจะใส่พลังเวทมนตร์ลงไปในหนังสืออีกรอบหนึ่ง

หนังสือพลิกหน้าอย่างรวดเร็วและส่องแสงประกายไปทั่วบริเวณ

ก่อนจะมีดินก้อนเล็ก ๆ จำนวนมากลอยล้อมรอบตัวเด็กหนุ่มนักเวทเอาไว้ ดินก้อนเล็ก ๆ จำนวนมากเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง

จากดินธรรมดากลายเป็นรูปหัวธนูทั้งหมด ดินเริ่มแข็งตัวจนมีน้ำหนักหลายกิโลกรัม ดินรูปหัวธนูสั่นเล็กน้อยก่อนจะเล็งเป้าไปที่ปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำนวนมาก

ที่กำลังพุ่งตัวมากัดกินร่างกายของเด็กหนุ่มอย่างหิวกระหาย

“แม้ว่าจะเป็นปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำนวนมาก แต่มันแค่แบบจำลองเท่านั้น”

สิ้นสุดเสียงของเด็กหนุ่ม ดินรูปหัวธนูทั้งหมดได้พุ่งลงไปโจมตีปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำลองเท่านั้น

ปัง ปัง ปัง

เสียงปะทะกันของดินรูปหัวธนูกับปลาสวรรค์เพลิงพิภพทำให้เกิดเป็นระลอกคลื่นภายในอากาศจำนวนมาก ร่างกายของปลาสวรรค์เพลิงพิภพแบบจำลองนั้นแข็งแกร่งมาก

ดินรูปหัวธนูบวกกับแรงโน้มถ่วงของโลกยังทำได้แค่เพียงสร้างรอยขีดข่วนบนร่างกายปลาสวรรค์เพลิงพิภพแบบจำลองเท่านั้น

ในตอนที่เด็กหนุ่มนักเวทได้พูดขึ้นปลาสวรรค์เพลิงพิภพทำให้สีหน้าของแจ๊คเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เพราะว่าแจ๊คยังไม่รู้จักชนิดของปลาสวรรค์เพลิงพิภพในตอนแรก พอเด็กหนุ่มที่อาศัยอยู่ในดวงดาวขนาดเล็กมาทั้งแต่เกิดรู้จักชนิดของปลาตัวนี้

ทำให้แจ๊ครู้ว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ธรรมดาอย่างที่ตนได้เห็น

เด็กหนุ่มนักเวทเห็นว่าดินที่เปลี่ยนรูปร่างเป็นหัวธนูของตนไม่สามารถทำลายปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำลองได้ จึงใส่พลังเวทมนตร์ลงไปในหนังสืออย่างบ้าคลั่ง

คราวนี้เด็กหนุ่มใส่พลังเวทมนตร์ไปทั้งหมด ทำให้ร่างกายและใบหน้าของเขาขาวซีดเล็กน้อย

ในเวลาต่อมาได้มีก้อนหินขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นด้านหลังของเด็กหนุ่ม ก้อนหินอันนี้สูง 10 เมตร หนักหลายสิบตัน

ทันทีที่ก้อนหินปรากฏขึ้นมันได้พุ่งตกลงมายังพื้นที่ ที่มีปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำนวนมากอยู่ก้อนหินร่วงตกลงมาอย่างรวดเร็วเกิดแรงเสียดสีทำให้มีไฟลุกทั่วขึ้น

ราวกับลูกอุกกาบาตกำลังตกมาสู่พื้นโลก ปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำลองของแจ๊คถูกทำลายลงอย่างรวดเร็วจากพลังของก้อนหิน

ตูม ตูม ตูม

ในไม่ช้าปลาสวรรค์เพลิงพิภพจำลองของแจ๊คได้ถูกทำลายไปทั้งหมด แต่พลังของก้อนหินใหญ่ยังไม่จบ

สีหน้าอันบ้าคลั่งของเด็กหนุ่มโผล่ออกมา เด็กหนุ่มบังคับลูกอุกกาบาตลงมาทำลายแจ๊คทันที เสียงลูกอุกกาบาตเสียดสีกับอากาศทำให้เกิดเสียงอันน่าหวาดกลัวขึ้น

ถ้าผู้คนอื่นได้เห็นลูกอุกกาบาตกำลังลอยมาทับตนและทำลายไม่เหลือซากจะหวาดกลัวจนเข่าอ่อน

ทว่าแจ๊คไม่ได้เป็นคนหวาดกลัวง่ายขนาดนี้ แม้แต่บ่อลาวาเขายังกล้าว่ายนับภาษาอะไรกับลูกอุกกาบาตน้อยนี้

ในมือของแจ๊คถือหอกที่ยาวอยู่ 1 อัน สีของหอกอันนี้ไม่ธรรมดามันมีสีในตัวอยู่ 4 สีแสงประกายออกมาเป็นระยะ ๆ

เวลาต่อมาหอก 4 สีในมือของแจ๊คสั่นเล็กน้อย แจ๊คย่อตัวกล้ามเนื้อในร่างกายทั้งหมดเกร่งและส่งเสียงคำรามขึ้น ในจังหวะที่ลูกอุกกาบาตตกใส่หัวของเขาพอดีนั้น

ร่างกายและบริเวณรอบตัวแจ๊คเกิดแรงกดดันอันมหาศาล ต้นไม้ ก้อนหิน ใบหญ้าที่ปลิวไปทั่วเพราะแรงระเบิดจากการปะทะของแจ๊คกับเด็กหนุ่มนักเวทนั้นได้หยุดลง

ราวกับมีพลังกดดันอันมองไม่เห็นได้หยุดทุกสิ่งทุกอย่างเอาไว้ในช่วงพริบตาเดียว แจ๊คได้ทิ่มแทงหอกในมือไปยังลูกอุกกาบาตตรงหน้าทันที

เด็กหนุ่มนักเวทมีสีหน้าอันบ้าคลั่งและร่างกายทั่วตัวของเด็กหนุ่มนักเวทมีเส้นเลือดขึ้น เด็กหนุ่มนักเวทพยายามจะใส่พลังทั้งหมดโจมตีผู้นำพาแห่งความมืดให้ตายลง

“ตาย”

เด็กหนุ่มเห็นผู้นำพาแห่งความมืดไม่หลบลูกอุกกาบาตของเขาจึงดีใจเป็นอย่างมาก ในชั่วพริบตาหนึ่งเด็กหนุ่มนักเวทได้สัมผัสถึงแรงกดดันบางอย่างและเห็นท่าทางการโจมตีของผู้นำพาแห่งความมืด

จึงตกตะลึงเป็นอย่างมากและตะโกนขึ้น

“1ใน2ท่าของวิถีหอก หอกสังหารแม่ทัพ”

เด็กหนุ่มตกตะลึงสักพักหนึ่งก่อนจะได้สติและมองผู้นำพาแห่งความมืดอย่างหัวเราะเยาะ พลังของหอกสังหารแม่ทัพไม่พอที่จะหยุดลูกอุกกาบาตของเขาได้

สิ่งต่อมาเกือบจะทำให้ดวงตาทั้ง 2 ข้างของเด็กหนุ่มนักเวทไหลออกจากเบ้าตา ลูกอุกกาบาตขนาดใหญ่ได้สลายหายไปราวกับเป็นฝุ่น เด็กหนุ่มกระอักเลือดออกมา

และใช่ดวงตาสีทองของนักปราชญ์เวทมองว่าอะไรถึงทำให้ลูกอุกกาบาตของเขากลายเป็นฝุ่นได้ สิ่งที่เด็กหนุ่มนักเวทได้เห็นคือคลื่นเล็ก ๆ จำนวนมากนับไม่ถ้วนกำลังวิ่งกระจายไปทั่วบริเวณก่อนจะหายไป

เด็กหนุ่มวิเคราะห์สักพักหนึ่งก่อนจะรู้ว่ามันคือคลื่นเสียงที่เกิดจากเสียงจำนวนนับไม่ถ้วน ทำให้เด็กหนุ่มตกตะลึงเป็นอย่างมาก

เสียงสามารถนำมาเป็นอาวุธแบบนี้ได้ด้วยหรือไง ถึงแม้ว่าเด็กหนุ่มจะรู้ว่ามีวิชาเกี่ยวกับเสียงจำนวนมาก

แต่มันต้องใช้กล่องเสียงและลมปราณเป็นจำนวนมากถึงจะใช้ได้ แต่ผู้นำพาแห่งความมืดไม่ได้ส่งเสียงของตนเองออกมาแม้แต่นิดเดียวในการต่อสู้กับเขาตั้งแต่เริ่มต้น

อีกอย่างหนึ่งการฝึกฝนเส้นทางปีศาจจะใช้พลังปีศาจได้ต้องมาระดับปีศาจระดับกลางเท่านั้น ตอนนี้ผู้นำพาแห่งความมืดอยู่ในระดับปีศาจฝึกฝน ตัวอย่าง 2 ข้อนี้ทำให้เด็กหนุ่มนักเวทสับสนเป็นอย่างมาก

ระหว่างที่เด็กหนุ่มนักเวทกำลังสับสนอยู่นั้น สิ่งหนึ่งที่ทำให้สีหน้าของเขาขาวซีดคือตำแหน่งที่ผู้นำพาแห่งความมืดได้หายไป

ชั่วพริบตาเดียวเด็กหนุ่มไม่ลังเลหมุนตัวกลับหลังและใช้หนังสือเวทมนตร์ของตนมาป้องกันตัวเอง เพราะในเวลาต่อมามีหมัดสีดำที่ปล่อยจิตสังหารออกมาอยู่ด้านหลังของเด็กหนุ่มนักเวท

ปัง ตูม

เด็กหนุ่มต่อต้านได้แค่สักพักหนึ่งเท่านั้นก่อนจะกระเด็นตกลงพื้นดินราวกับดาวตก แจ๊คโผล่ขึ้นมาด้านหลังของเด็กหนุ่ม เขาคิดว่าจะสามารถฆ่าเด็กหนุ่มคนนี้ได้

แต่การตอบสนองมันเด็กหนุ่มนั้นรวดเร็วพอ ๆ กับแจ๊คก่อนถูกฟ้าผ่า ตอนนี้ในมือทั้ง 2 ข้างของแจ๊คได้รับบาดเจ็บสาหัส กล้ามเนื้อฉีกขาด กระดูกบางส่วนโผล่ให้เห็นตรงบริเวณแขน

แม้แขนทั้ง 2 ข้างของแจ๊คจะย่ำแย่แต่แจ๊คไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวดขึ้น และเลือดมีชีวิตกำลังรักษาบาดแผลตรงแขนทั้ง 2 ข้างของแจ๊คอย่างรวดเร็ว

ตอนที่แจ๊คถือหอก 4 ธาตุทิ่มแทงไปที่ลูกอุกกาบาตนั้น ในช่วงพริบตาเดียวพลังของคลื่นเสียงยังไม่ทะลุทั่วลูกอุกกาบาตทำให้แขนทั้ง 2 ข้างของแจ๊คได้รับบาดเจ็บ

แต่แจ๊คไม่สนใจ ตอนที่เด็กหนุ่มนักเวทกำลังสับสนอยู่นั้นแจ๊คได้กระโดดขึ้นไปหาและเดินข้ามมิติไปด้านหลังทันที เพื่อหวังจะปลิดชีวิตเด็กหนุ่มคนนี้อย่างรวดเร็ว

น่าเสียดายที่เด็กหนุ่มนักเวทตอบสนองทันจึงเอาหนังสือปิดบังการโจมตีไป แจ๊ครู้สึกแปลกประหลาดอย่างหนึ่ง

ตอนที่เขาโจมตีหนังสือเหมือนกับเขาไม่ได้โจมตีไปที่หนังสือแต่เป็นโล่อันแข็งแกร่ง สัมผัสแรกคือเหล็กกล้าอันแข็งแกร่งดีที่แจ๊ครีบระเบิดพลังทำให้เด็กหนุ่มกระเด็นตกลงไป

แจ๊คคิดว่าร่างกายของเด็กหนุ่มคงจะมีกระดูกหักหลายท่อน แจ๊คขี้เกียจต่อสู้กับเด็กหนุ่มคนนี้ละเพราะถ้ามันไม่มีไพ่ตายเด็ด ๆ ออกมาทันจะทำให้แจ๊คเบื่อ

แจ๊คจึงสร้างมีดเล่มเล็กมา 4 เล่ม มีดในแต่ละเล่มมีสีไม่เหมือนกับ เล่มแรกสีฟ้า เล่มที่สองที่เขียว เล่มที่สามสีน้ำตาลและเล่มที่สี่สีแดง แจ๊คได้ขว้างปามีด 4 ธาตุไปทันที

ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว

มีดในแต่ละเล่มกลายเป็นลำแสงที่แตกต่างกัน แต่เป้าหมายของพวกมันเหมือนกันคือเด็กหนุ่ม ร่างกายของแจ๊คร่วงหล่นลงมาเรื่อย ๆ เพราะเขายังไม่สามารถบินได้

หลังเท้าแตะพื้นแจ๊คเดินจากไปทันทีไม่ได้ให้ความสนใจกับเด็กหนุ่มนักเวทแม้แต่นิดเดียว แจ๊คเดินมาได้สักพักหนึ่งได้ยินเสียง เคร้ง เคร้งแทนจะมีเสียงมีดแทงกับเนื้อ

และในเวลาต่อมาด้านหลังของแจ๊ค มีพลังเวทระเบิดขึ้นทำให้ฝุ่นควันกระจายออกไป แจ๊คหันหลังกลับพร้อมกับหัวเราะขึ้นอย่างดีใจ

เพราะคนที่ระเบิดพลังเวทไม่ใช่ใครแต่เป็นเด็กหนุ่ม คราวนี้เด็กหนุ่มมาในรูปแบบที่ไม่ธรรมดา

ร่างกายของเด็กหนุ่มสวมใส่ชุดเกราะอันสง่างามราวกับขุนนางโบราณสีของชุดเกราะมีสีเทาผสมทอง บนใบหน้ามีหมวกอัศวินที่มีลวดลายอันละเอียดอ่อนปกคลุมใบหน้าหลงเหลือแต่ดวงตาที่ทองอันสว่างจ้า มือทั้ง 2 ข้างของเด็กหนุ่มด้านขวาถือดาบที่ยาว 1 เมตร ตัวดาบมีสีแดงและมีไฟลุกขึ้นมาเป็นระยะ ๆ ส่วนมือซ้ายถือโล่อันใหญ่โต

โล่มีรูปร่างสามเหลี่ยม ภายในตัวโล่มีร่องรอยการสลักอันมากมาย แต่น่าเสียดายที่มันจางมาก แจ๊ครู้ได้ทันทีว่าที่มันจางเพราะพลังของเด็กหนุ่มยังอ่อนแออยู่

ร่างกายทุกส่วนของร่างกายเขากำลังเต้นกันอย่างบ้าคลั่ง มันคือการเจอคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อ กลิ่นอายที่ระเบิดขึ้นทำให้แจ๊คหวาดกลัวและตื่นเต้นในเวลาเดียวกัน

ต้องรู้ว่านี้เป็นคราวนี้ที่เขาเจอคู่ต่อสู้ที่มีระดับพลังและการต่อสู้เท่ากัน เด็กหนุ่มคนนี้ทำให้แจ๊คยอมรับมันทันที

แจ๊คพูดขึ้น

“ฉันไม่คิดว่าจะเจออัศวินมนตราในที่แห่งนี้ การฝึกฝนเส้นทางอัศวินมนตราเกิดจากเส้นทางเวทมนตร์กับเส้นทางอัศวิน ซึ่งมันมีพลังในการต่อสู้ทั้งใกล้และไกลได้ เจ้าชื่ออะไรอัศวินมนต์ตราตัวน้อย”

อัศวินมนตราด้านหน้าแจ๊คชี้ดาบไฟมาทางแจ๊คก่อนจะพูดขึ้น

“จำเอาไว้ฉันชื่อการียะโซ จะฆ่าแกผู้นำพาแห่งความมืด”

แจ๊คฟังชื่อและท่าทางของการียะโซจึงหัวเราะขึ้นหลังแจ๊คหัวเราะเขาได้ระเบิดพลังขึ้น

ตูม ตูม

ในตอนแรกการียะโซสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานบางอย่างที่ล้อมรอบตัวแจ๊คตลอดเวลา ในตอนแรกการียะโซคิดว่ามันเป็นสมบัติป้องกันตัวเอง

ทว่าหลังจากที่แจ๊คระเบิดพลังขึ้นอีกรอบขึ้นทำให้การียะโซตึงเครียด เพราะมันคือพลังของผู้นำพาแห่งความมืด

ในตอนนี้คลื่นพลังงานมหาศาลรอบตัวผู้นำพาแห่งความมืดเข้มข้นขึ้นจนสามารถมองเห็นธาตุทั้ง 4 ที่มีพลังอันมหาศาลจากร่างกายผู้นำพาแห่งความมืดระเบิดออกมาด้วยตาเปล่า

ตอนนี้ร่างกายของแจ๊คล้อมรอบไปด้วยสีสันอันสวยงาม ทำให้แจ๊คในตอนนี้ดูไม่น่ากลัวอย่างกับตอนแรกแม้แต่นิดเดียว นี้เป็นศึกแรกที่เขาใช้พลังทั้งหมดหลังจากที่หลอมรวมธาตุทั้ง 4 เข้ากับร่างกาย

แจ๊คยิ้มให้กับการียะโซ การียะโซควงดาบรอบหนึ่งก่อนจะพุ่งตรงมาหน้าแจ๊คอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นแสงสีแดง

............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................