ตอนที่ 32: ความจริงที่พ่อข้าไม่เคยพูด และเืที่ข้าไม่เคยรู้จัก
ภายในเต็นท์ค่ายลับ – หุบเขาหลี่เฉียน
แสงเทียนสว่างสลัว เหยียนซือหรงยืนประจันหน้าเจิ้งซืออวี่
ไม่มีองครักษ์ ไม่มีดาบในมือ ไม่มีกับดัก
…แต่ทุกคำพูดที่กำลังจะเอื้อนเอ่ยนั้น คือกับดักของหัวใจ
เขาวางจอกชาอย่างเงียบเชียบ ก่อนพูดด้วยเสียงเยือกเย็น
“เ้ามาเพื่อฆ่าข้า?”
“เช่นเดียวกับที่พ่อเ้าเคย ‘เงียบ’ ปล่อยให้ตระกูลข้าถูกปะา?”
ซือหรงไม่ตอบในทันที เธอเพียงจ้องดวงตาของชายตรงหน้า
ก่อนจะถามกลับด้วยเสียงราบเรียบ
“แล้วเ้ารู้หรือไม่…ว่าใครเป็คนวางแผนล้างตระกูลเจิ้ง?”
“เ้ารู้หรือไม่ ว่าพ่อข้า…เคยเขียนหนังสือร้องเรียนถึงฮ่องเต้?”
เจิ้งซืออวี่หัวเราะในลำคอ
“พ่อเ้าก็เหมือนขุนนางคนอื่นในวันนั้น…ไม่มีใครพูดอะไรเลย”
…
ซือหรงค่อย ๆ วางม้วนกระดาษจากอกเสื้อ
มันคือ “ต้นฉบับคำร้องเรียน” ที่ไม่เคยถูกส่ง—บันทึกด้วยลายมือของเหยียนอี้เฉิง
จ่าหน้าถึง “ขุนนางใหญ่ฝ่ายขวา” ซึ่งเคยเป็มิตรกับตระกูลเจิ้ง
“…ตระกูลเจิ้งไม่มีข้อพิสูจน์ว่าทรยศ แต่มีหลักฐานว่าถูกจัดฉาก”
“…ข้าขอร้องให้ขุนนางผู้มีคุณธรรมอย่าเงียบ—ก่อนจะไม่มีใครให้ปกป้องอีก”
…
เจิ้งซืออวี่หยิบกระดาษขึ้นมา อ่านช้า ๆ
ดวงตาที่เยือกเย็นเริ่มสั่นเล็กน้อย
“นี่…มัน…”
“มันคือสิ่งที่พ่อข้าซ่อนไว้…เพราะเขารู้ว่า หากเขาส่งมันออกไป—เขาจะตายทันที”
“และสุดท้าย เขาก็ยังตายอยู่ดี…เพราะเขา ‘ไม่พูด’ ”
…
ความเงียบโอบล้อม
เจิ้งซืออวี่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“ถ้าเช่นนั้น…แปลว่าคนที่ฆ่าตระกูลข้า ไม่ใช่เหยียนอี้เฉิง…”
ซือหรงพยักหน้า
“และคนที่อยู่เื้ัคำสั่งนั้น…คือคนเดียวกับที่เ้ากำลังจับมือด้วยในวันนี้”
…
เขานิ่ง
ก่อนจะกล่าวเบา ๆ
“…ตระกูลกู้”
เธอยืนยัน
“ใช่ พวกมันคือคนที่ปลอมลายเซ็นของขุนนางหกคน แล้วผลักบาปให้ตระกูลเจิ้ง—เพื่อปิดเส้นทางการค้าอาวุธฝั่งตะวันตก”
“และเพราะพวกมันรู้ว่า…พ่อข้ารู้เื่นี้ด้วย
จึงจัดการกับเขาในปีถัดมา”
…
เจิ้งซืออวี่กำมือแน่น
น้ำเสียงเริ่มสั่นจากในอก
“ข้าถูกใช้…”
“ข้าเสียทุกอย่าง…แต่ข้าไม่ได้ทำให้ตระกูลข้ากลับมา”
“ข้ากำลังสร้างสิ่งที่ตระกูลข้าไม่เคยอยากให้เกิด…าที่เข่นฆ่าคนบริสุทธิ์”
…
ซือหรงค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้
เอ่ยเบา ๆ
“ข้าไม่ได้มาเพื่อหยุดเ้าในนามของแผ่นดิน…”
“ข้ามาในนามของคนที่เคยสูญเสียเหมือนเ้า”
เธอยื่นจอกชาอีกจอกให้เขา
“หยุดเถิด เจิ้งซืออวี่”
“อย่าให้คนตายกลายเป็ข้ออ้างให้เราฆ่าคนเป็”
…
เขานิ่งอยู่เนิ่นนาน
ก่อนจะยื่นมือมารับจอกชา…ช้า ๆ
แต่ในจังหวะนั้นเอง
เสียงแหวกอากาศเฉียบพลันพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่—เป็ มีดขว้างพิษ!
ซือหรงผลักเจิ้งซืออวี่ล้มลง เธอหลบได้ทัน แต่แผลเล็กบนแขนปรากฏ
ม่อหรงฉีกับเสิ่นเสี่ยวหานพุ่งเข้ามาคุ้มกันทันที
เสียงร้องของสายลับล้มลงด้านนอกเต็นท์
“พวกมันมาแล้ว!”
…
เจิ้งซืออวี่ะโ
“มันคือแผนของ ‘เสวี่ยอิง’ …นางหักหลังข้า!!”
ซือหรงกัดฟันลุกขึ้น
“พวกมันไม่ได้้าให้เ้าชนะ…
พวกมัน้าให้เ้าตาย ก่อน ที่จะพูดความจริง!!”
…
ฉากสุดท้ายของบท
กลางค่ายลับที่กลายเป็สมรภูมิย่อย
เหยียนซือหรงใช้มือข้างที่าเ็ฟาดคมกระบี่สุดท้ายลงกับโต๊ะบัญชาการ
ม้วนแผนที่ทั้งหมดถูกรวบรวบเข้าอก
เสียงะเิย่อยเริ่มดังตามแนวป่า
เจิ้งซืออวี่สั่งถอนกำลัง—โดยไม่มีทิศกลับ
เขาหันมาหาเธอ ขณะเืซึมตรงขมับ
“ข้าจะลบชื่อข้าออกจากานี้…”
“…เพื่อให้ข้าได้เริ่มต้นใหม่ ในฐานะคนที่ไม่อยากให้ใครต้องตายอีก”
…
ตอนต่อไป – ตอนที่ 33:
แผนการลอบสังหารจากกลุ่มของเสวี่ยอิงจะพุ่งตรงเข้าสู่เมืองหลวง
หนานหรูเหยียนเผชิญกับการตัดสินใจครั้งใหญ่เมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังถูกใช้เป็เบี้ย
ส่วนซือหรง…าเ็แต่ต้องรีบกลับวัง ก่อนที่หัวใจและบัลลังก์จะพังลงพร้อมกัน
9K
![โรงแรมปรสิตยินดีต้องรับ [MPREG]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592378600_42194505.webp)
