บทที่ 5
หวังเทียนมองตามน้องสาวและภรรยาที่เดินเข้าครัวไป“เดี๋ยวข้าจะทำปลาให้พวกเ้าเอง”
กู้ชิงฝืนยิ้ม“ท่านพี่เดี๋ยวข้าทำปลาตัวเล็กให้ท่านกับอิงอิงกินข้ากินน้ำแกงปลานิดหน่อยก็พอแล้ว ท่านนำปลาที่เหลือไปขายที่อำเภอเพื่อนำเงินมาใช้หนี้เถอะ”
“พี่ใหญ่ทำปลาตัวใหญ่มาสามตัวเลยนะเ้าคะ” หวังอิงอิงบอกพี่ชาย ก่อนจะหันมาพูดกับกู้ชิง“พี่สะใภ้ พี่ใหญ่บอกแล้วว่าไม่ต้องกังวลเื่เงินอย่างไรเล่ารับรองพี่ใหญ่กับข้าต้องหาเงินมาใช้หนี้ได้ทันเวลาแน่”
หวังเทียนหยิบปลาสามตัวใหญ่ไปตามที่น้องสาวบอก“เื่ใช้หนี้ข้ามีวิธี คืนนี้เ้าควรกินปลาให้มากขึ้นหน่อยดูเ้าสิซูบผอมหมดแล้ว”
กู้ชิงเริ่มกระวนกระวายใจสามีและน้องสามีเริ่มพูดจาเพราะ ๆ อีกครั้ง ทั้งสองคนต้องกำลังหลอกนางอยู่แน่ปลาพวกนี้ต้องได้มาอย่างผิด ๆ เป็แน่
หวังเทียนฆ่าปลาและขอดเกล็ดปลาหลังจากนั้นไม่นานปลาสามตัวก็ถูกทำความสะอาดเรียบร้อยและหวังเทียนก็เอาปลาที่ทำเสร็จแล้วเข้าไปในครัว
ห้องครัวเป็เพียงกระท่อมมุงจากครึ่งหนึ่งวางหม้อเหล็กและเตาดินเผามีหม้อดินเผาวางอยู่ในตู้ไม้สองใบมีโถใส่น้ำมันหมูสีขาวและโถใส่เกลือหยาบเม็ดใหญ่สีเหลืองชามดินเผาห้าใบและจานกระเบื้องสี่ใบ
ด้านข้างมีถังน้ำขนาดใหญ่้ามีทัพพีและเขียง
สองพี่น้องมองหน้ากันกับสภาพห้องครัวและของใช้ในครัวหยาบมากซะจนน่าใโดยเฉพาะเกลือคุณภาพต่ำ
“ท่านพี่ท่านกับอิงอิงออกไปรอข้างนอกเถอะ เื่หุงหาอาหารปล่อยให้ข้าทำเถอะ”
“พี่ใหญ่ออกไปเถอะ ข้าจะช่วยพี่สะใภ้เองวางใจได้” หวังอิงอิงขยิบตาให้พี่ชาย
กู้ชิงจุดตะเกียงน้ำมันในห้องครัวที่มืดก็สว่างขึ้น
“ตกลงข้าจะไปนั่งรอข้างนอก”หวังเทียนบอกแล้วหันหลังเดินจากไป
“พี่สะใภ้รีบจุดเตาเถอะข้าหิวจะแย่แล้ว และข้าก็อยากกินเนื้อมากด้วย”
กู้ชิงจุดไฟแล้วตั้งหม้อให้ร้อนหวังอิงอิงใส่น้ำมันหมูลงไปสองทัพพีใหญ่
“อิงอิงใส่น้ำมันมากไปแล้วแบบนี้เดี๋ยวน้ำมันจะหมดเร็วนะ”
กู้ชิงปวดใจที่เห็นน้ำมันหมูที่ถูกใส่ลงไปสองทัพพีนี้ใช้ได้หลายเดือนเลยนะ
“ทอดปลาต้องใส่น้ำมันเยอะๆ ไม่งั้นปลามันจะเละทำอย่างไรได้ อีกอย่างเราเอามากรองไว้ใช้ได้”
หวังอิงอิงใส่ปลาลงไปทอดทีละตัวปลาที่ทอดในน้ำมันหมูก็ะเิเสียงดัง และกลิ่นปลาที่เย้ายวนก็โชยออกมา
อึก!
กู้ชิงกลืนน้ำลาย
กลิ่นปลาหอมลอยโชยออกมาจากลานบ้าน
“ปลาปลาทอดในน้ำมันหมู บ้านหวังเทียนกำลังกินปลา กินดีกว่าปีใหม่อีก”
“หอมมากต้องใส่น้ำมันหมูเยอะมากแน่ ๆ”
“เขาเป็หนี้มากมายขนาดนี้ยังกล้ากินปลาและใส่น้ำมันมากมายขนาดนี้ สมแล้วที่เป็คนเสเพล”
ชาวบ้านบางคนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้กลิ่นปลาที่ลอยมาก็หยุดอยู่กับที่
หวังซื่อไห่ถือชามดินเผาเดินออกไปดูหวังเทียนกินรากหญ้าแทนปลารึเปล่า จู่ ๆก็รู้สึกว่าถั่วและข้าวสาลีในชามไม่อร่อยอีกต่อไป น้ำลายของเขาหยดลงในชาม
หวังอิงอิงหยิบโถเกลือออกมาและหยิบเกลือหยาบมาลองชิม ก่อนที่จะโรยลงไปในอาหารที่ทำ นี่คือเกลือเม็ดหยาบที่ไม่ผ่านการขัดสีมีสีเหลืองและมีสิ่งเจือปนอยู่ในนั้น ราคาไม่แพงหนึ่งจินประมาณห้าสิบอีแปะ แต่หลายๆ คนก็ยังไม่สามารถซื้อมันมาได้
วางปลาทอดสองตัวลงบนจานโรยด้วยผักป่าซอย และโรยลงในน้ำแกงปลาด้วย
“พี่สะใภ้ยกออกไปตั้งโต๊ะได้แล้วเ้าค่ะพี่ใหญ่คงจะหิวแย่แล้ว”
กู้ชิงพยักหน้าแล้วยกออกไปตั้งโต๊ะ
หวังเทียนคีบปลาใส่ลงในจานให้กู้ชิงแล้วพูดว่า “รีบกินซะ เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อย”
อึก!
กลิ่นปลาเตะจมูกจนน้ำลายของกู้ชิงไหลออกมาแต่นางไม่ยอมหยิบตะเกียบ “ท่านพี่ อิงอิง บอกข้ามาตามตรงว่าปลาพวกนี้มาจากไหนกัน?”
คนหาปลาที่เก่งๆ ใช้วิธีตกปลา หว่านแห และใช้ตาข่ายดักปลา แต่ยังไม่มีใครวางยาปลา
หวังเทียนยิ้มและพูดว่า“ข้าค้นพบเคล็ดลับการจับปลา แล้วก็จับปลากลับมาได้ตั้งเยอะ รีบกินเร็วเข้าระวังก้างด้วยล่ะ”
“เคล็ดลับการจับปลา”
กู้ชิงที่สงสัยอยู่แล้วนั้นยิ่งเจอความเป็ห่วงเอาใจใส่ของหวังเทียนทำให้หัวใจของนางเต้นแรงราวกับกวางที่ใอีกครั้ง ทั้งสองคนก็กินปลาต่อไป
หวังอิงอิงได้แต่อมยิ้มน้อย ๆ มองพี่ชายเอาใจพี่สะใภ้ แล้วก็กินข้าวไปเงียบๆ
ที่โลกเดิมพี่ชายของนางยังไม่ได้แต่งงานครองตัวเป็โสดมาตลอดบอกแต่ว่ายังไม่อยากแต่งงานยังไม่อยากมีห่วงผูกคอแล้วดูสิตอนนี้เป็อย่างไร ที่โลกนี้มีภรรยาเสียแล้วแถมยังหน้าตาสวยล่มบ้านล่มเมือง ทั้งยังแสนดีอีกด้วย นางไม่เข้าใจเลยจริง ๆทำไมร่างเดิมของพี่ชายถึงได้ทำร้ายพี่สะใภ้ได้ลงคอ
ไม่รู้ว่าเ้าของร่างเดิมไม่ค่อยได้กินปลาหรือเปล่าหรือเป็เพราะปลาสดใหม่ หวังอิงอิงพบว่าปลาที่ทอดในน้ำมันหมูสักพักและใส่เกลืออบรอสักหนึ่งเค่อและโรยด้วยผักป่ามันอร่อยมากซะจนนางและพี่ชายกันกินหมดเกลี้ยง
แต่เมื่อหันไปมองดูทางกู้ชิงพี่สะใภ้ของนางนางกินเหมือนแมวดมไม่มีผิด กินไปแค่ครึ่งชิ้นเท่านั้น
“ท่านพี่ข้าอิ่มแล้ว อีกครึ่งตัวนี้ข้ายังไม่ได้แตะมัน”
เห็นหวังเทียนมองมาที่นางกู้ชิงก็วางตะเกียบลงแล้วผลักจานปลานั้นไปตรงหน้าหวังเทียน
“ข้าอิ่มแล้วแค่มองเ้ากิน เห็นว่าน่ามองน่ะ เ้ากินไปนิดเดียวเองกินอีกสักหน่อยเถอะ”
หวังเทียนลุกขึ้นออกจากห้องโถง
เมื่อใดก็ตามที่มีเนื้ออยู่ในบ้านกู้ชิงลังเลไม่กล้ากินมันและจะปล่อยให้เ้าของร่างเดิมกินก่อนเสมอ นี่จึงทำให้นางผอมลงจนซูบผอมความงามของนางแต่เดิมก็หายไปมากทีเดียว
“น่ามอง.....ท่านพี่”
ใบหน้างดงามของกู้ชิงแดงระเรื่อขึ้นและมองไปที่แผ่นหลังของหวังเทียน น้ำตาเอ่อคลอจากตาของนางอย่างไม่รู้ตัวแต่งงานมาได้สามปี สามีทุบตีและด่าว่านาง เขาไม่เคยชมนางเช่นนี้เลย
หวังอิงอิงที่นั่งอยู่ด้วยหันซ้ายแลขวาเลิ่กลั่กเ้าพี่บ้าเอ้ยให้ข้ากินอาหารหมาซะได้
หวังเทียนแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนเหมือนตกสู่ห้วงอวกาศ ไม่มีสิ่งกีดขวางที่บดบังทัศนียภาพใด ๆดวงจันทร์สว่างไสวลอยเด่น และบนท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวช่างสวยงามจริง ๆ
เป็เพียงเพราะผลผลิตตกต่ำผู้คนก็ล้วนอยู่อย่างลำบากเหลือเกินพวกเขากินไม่อิ่ม ใส่เสื้อผ้าไม่อุ่น ทุกวันต้องดิ้นรนอย่างยากลำบาก
“ท่านพี่ล้างเท้าเ้าค่ะ”
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนกู้ชิงยกอ่างน้ำร้อนมาและเอาเก้าอี้ตัวเล็กมาวางไว้ใต้ชายคาบ้าน
หวังเทียนนั่งลงจะถอดรองเท้ากู้ชิงย่อตัวลงช่วยเขาถอดรองเท้าและถุงเท้าอย่างชำนาญ แล้ววางเท้าลงในอ่าง
“....ข้าทำเอง”
ในยุคนี้เป็เื่ปกติที่ภรรยาจะล้างเท้าให้สามีแต่หวังเทียนกลับไม่คุ้นชิน
มือเล็กของกู้ชิงสั่นไปหมดน้องสามีทำอาหารให้กิน สามีบอกให้นางกินปลาเยอะ ๆ และยังเอ่ยชมตอนนี้กลับไม่ยอมให้นางล้างเท้าให้ เขาวางแผนจะทำอะไรกับนางกันแน่
หลังจากบ้วนปากล้างหน้าแล้วความเหนื่อยล้าก็ปรากฏขึ้นมาหวังเทียนกล่าวว่า “ไปนอนเถอะ”
การจุดตะเกียงตอนฟ้ามืดก็เปลืองน้ำมันเปล่าๆ คนส่วนใหญ่ทั่วไปจะนอนกล่อมลูก และไม่มีกิจกรรมอื่น ๆอะไรให้ทำแก้เบื่อแก้เซ็งได้
กู้ชิงพูดเสียงเบา“ท่านพี่นอนก่อนเถอะ ข้าจะไปปักผ้า”
“ไม่ต้องปักแล้ว”หวังเทียนส่ายหน้า
ตระกูลกู้มีฐานะดีพ่อและพี่ชายของนางเป็ขุนนางในราชสำนักและกู้ชิงก็ไม่เคยปักผ้าขายมาก่อน
หลังจากแต่งงานกับเ้าของร่างเดิมแล้วเพื่อที่จะจุนเจือครอบครัวนางเรียนรู้ที่จะปักผ้าเพื่อหาเงิน
แต่งานฝีมือเช่นนี้ทั้งปวดเอวปวดหลังและเสียสายตามากเพราะแสงสว่างในตอนกลางคืนไม่เพียงพอแถมยังหาเงินไม่ได้มากนัก
“อื้อ”
ใบหน้างดงามของกู้ชิงนั้นซีดเซียวไปหมดนางไปที่ห้องนอนเพื่อจัดเตียง จากนั้นก็ปูผ้านอนบนพื้น
หวังเทียนขมวดคิ้ว“บนพื้นมันหนาว ขึ้นมานอนบนเตียง”
ร่วมเตียงไม่สำเร็จเ้าของร่างเดิมจะนอนบนเตียงตลอด ส่วนกู้ชิงจะนอนที่พื้นแววตาของกู้ชิงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว นางเอาฟูกขึ้นไปวางบนเตียงและถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกเหลือเพียงเสื้อตัวในสีขาวเดินตัวสั่นเข้ามานั่งข้างเตียง
2K
