เสียงประกาศของระบบยังคงดังก้องอยู่ในหัวของทุกคน แม้ข้อความจะหายไปแล้ว แต่บรรยากาศภายในเมืองกลับหนักอึ้งกว่าเดิมหลายเท่า เพราะคำว่า “เขตมอนสเตอร์ถาวร” นั้น ต่อให้ไม่ต้องอธิบาย ทุกคนก็เข้าใจได้ทันทีว่ามันหมายถึงอะไร หากบอสในดันเจียนไม่ถูกกำจัด กรุงเทพทั้งเมืองอาจไม่สามารถกลับมาเป็โลกของมนุษย์ได้อีกเลย
ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ ลมเย็นพัดผ่านกำแพงเมือง ขณะที่แสงไฟจากตึกสูงรอบมหาวิทยาลัยเริ่มดับลงทีละแห่ง ทำให้เมืองทั้งเมืองค่อย ๆ จมเข้าสู่ความมืดอย่างช้า ๆ และเมื่อไม่มีไฟ ไม่มีสัญญาณ ไม่มีตำรวจ หรือหน่วยกู้ภัย ผู้คนจำนวนมากก็เริ่มตระหนักว่า พวกเขาถูกทิ้งไว้ให้อยู่กับวันสิ้นโลกจริง ๆ แล้ว
ภายในเมืองเริ่มต้น ผู้รอดชีวิตหลายคนกำลังนั่งรวมตัวกันเงียบ ๆ เด็กเล็กบางคนเริ่มหลับไปทั้งน้ำตา ขณะที่ผู้ใหญ่หลายคนยังมองออกไปนอกกำแพงด้วยความหวาดระแวง เพราะทุกครั้งที่มีเสียงคำรามดังมาจากความมืด ทุกคนจะสะดุ้งทันทีราวกับกลัวว่ามอนสเตอร์จะบุกเข้ามาอีกเมื่อไรก็ได้
ส่วนธีร์ในตอนนี้ กำลังนั่งอยู่ในห้องบัญชาการเพียงลำพัง ดวงตาจ้องหน้าต่างระบบที่ลอยอยู่ตรงหน้าอย่างเงียบงัน
[เมืองเริ่มต้น Lv.1]
[ประชากร : 51/100]
[ค่าศรัทธา : 13]
[เหรียญเมือง : 83]
[ปลดล็อกฟังก์ชันใหม่ : ร้านค้าระบบ]
“ร้านค้า?”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนกดเปิดเมนูใหม่ทันที
หน้าต่างอีกบานปรากฏขึ้น พร้อมรายการสิ่งของจำนวนมากที่ทำให้ธีร์เริ่มเบิกตากว้าง
[อาหารแห้งพื้นฐาน — 2 เหรียญ]
[น้ำสะอาด 10 ลิตร — 1 เหรียญ]
[วัสดุก่อสร้าง — 5 เหรียญ]
[ป้อมธนูขั้นสูง — 40 เหรียญ]
[โรงผลิตพลังงานพื้นฐาน — 100 เหรียญ]
“เชี่ย…”
เขาพึมพำเบา ๆ เพราะนี่หมายความว่า ต่อให้โลกภายนอกพังไปหมด เมืองของเขาก็ยังสามารถพัฒนาต่อได้ผ่านระบบโดยตรง ขอเพียงมีเหรียญเมืองมากพอเท่านั้น
และเหรียญเมือง… ได้มาจากการปกป้องผู้คนและกำจัดศัตรู
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว
ปัง!
นนท์รีบเดินเข้ามาพร้อมสีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย
“ธีร์ มึงต้องมาดูอะไรหน่อย”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ข้างนอก… มีคนมาเพิ่ม”
ธีร์รีบลุกขึ้นทันที ก่อนเดินตามนนท์ออกไป้ากำแพงเมือง
ทันทีที่มองลงไปด้านนอก เขาก็ต้องชะงัก
เพราะใต้แสงฝนที่ตกหนัก มีผู้คนเกือบยี่สิบคนกำลังวิ่งหนีบางอย่างมาทางมหาวิทยาลัย พวกเขาอยู่ในสภาพมอมแมม หลายคนมีเืเต็มตัว บางคนถึงขั้นต้องช่วยกันแบกคนเจ็บมาด้วยสีหน้าหวาดกลัวสุดขีด
และด้านหลังของพวกเขา…
มีมอนสเตอร์กำลังไล่ตามมาเป็ฝูง
[ซอมบี้กลายพันธุ์ Lv.4]
สิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์หลายสิบตัวกำลังวิ่งเข้ามาด้วยท่าทางผิดธรรมชาติ ร่างกายของพวกมันบิดเบี้ยว ิัเน่าเปื่อย และบางตัวถึงขั้นมีแขนงอกออกมาหลายข้าง ดวงตาสีแดงของพวกมันกำลังจับจ้องกลุ่มผู้รอดชีวิตตรงหน้าเหมือนสัตว์หิวโหย
“เปิดประตู! ช่วยด้วย!”
ชายคนหนึ่งะโสุดเสียง ขณะอุ้มเด็กผู้หญิงตัวเล็กไว้แน่น
ผู้คนบนกำแพงเริ่มมองหน้ากันอย่างลังเลทันที เพราะแม้อยากช่วย แต่ถ้าเปิดประตูตอนนี้ มอนสเตอร์อาจพุ่งเข้ามาด้วยเหมือนกัน
“ธีร์ เอาไงดี?” นนท์ถามเสียงเครียด
ธีร์กัดฟันแน่น เพราะนี่คือการตัดสินใจครั้งสำคัญที่สุดั้แ่สร้างเมืองมา ถ้าเปิดประตูผิดเวลา เมืองทั้งเมืองอาจพังทันที แต่ถ้าไม่ช่วย คนพวกนั้นก็คงตายหมดแน่นอน
ทันใดนั้นเอง…
ติ๊ง!
[ตรวจพบกลุ่มผู้รอดชีวิต]
[หากรับเข้าสู่เมือง จะเพิ่มประชากรและค่าศรัทธา]
[คำเตือน : ยิ่งเมืองมีประชากรมาก จะยิ่งดึงดูดมอนสเตอร์]
ธีร์เงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนหันไปะโทันที
“เปิดประตู!”
เคร้งงงง…
ประตูเหล็กด้านหน้าค่อย ๆ เปิดออกช้า ๆ ท่ามกลางเสียงหัวใจของทุกคนที่เต้นแรงขึ้นทันที
กลุ่มผู้รอดชีวิตรีบวิ่งเข้ามาสุดชีวิต ขณะที่ซอมบี้กลายพันธุ์ด้านหลังเริ่มพุ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนบางตัวแทบจะกระโจนถึงตัวพวกเขาแล้ว
“เร็วเข้า!!”
ทันทีที่คนสุดท้ายวิ่งเข้ามาในเมือง ประตูเหล็กก็ปิดลงอย่างรุนแรง
ตูม!!
ซอมบี้หลายตัวกระแทกใส่กำแพงทันที พร้อมส่งเสียงคำรามน่าขนลุกไปทั่วบริเวณ
แต่ก่อนที่ทุกคนจะทันโล่งใจ…
เสียงบางอย่างก็ดังขึ้นจากท้องฟ้า
ครืนนนนนน…
ทุกคนรีบเงยหน้ามองทันที
เหนือกรุงเทพที่มืดมิด ตอนนี้กำลังมี “รอยแยกสีดำขนาดมหึมา” ค่อย ๆ เปิดออกกลางท้องฟ้า ราวกับมีใครบางคนฉีกท้องฟ้าออกจากกัน แรงกดดันมหาศาลเริ่มแผ่ลงมาจนแม้แต่คนธรรมดายังรู้สึกหายใจลำบาก
ก่อนที่เสียงประกาศของระบบจะดังขึ้นอีกครั้ง
[Dungeon Beginner : เปิดแล้ว]
[บอสประจำดันเจียน กำลังลงสู่โลก]
และในวินาทีนั้นเอง…
เสียงคำรามที่ดังที่สุดั้แ่วันสิ้นโลกเริ่มต้น ก็สะท้อนก้องไปทั่วทั้งกรุงเทพ
131
