ดารินถึงกองทัพของประเทศจีน ทุกคนให้การต้อนรับอย่างดี ที่พักอาหาร ล้วนแต่จัดเตรียมไว้อย่างไม่บกพร่อง นางตั้งใจเรียนรู้ทุกสิ่งที่ทางกองทัพจีนชี้แนะ ถึงบ้างเื่จะไม่มีความจำเป็เพราะในยุคนี้แทบจะไม่มีาให้ได้เห็นนอกเสียจากเธอจะย้ายไปประจำที่ชายแดน
วันนี้เป็วันที่ทุกคนได้ออกไปซื้อของเพื่อฝากคนที่บ้าน เพราะอีกสองวันจะต้องเตรียมตัวกลับแล้ว ยิ่งเธออยู่ประเทศจีนความฝันของเธอยิ่งชัดเจน เหมือนตัวเธออยู่ตรงนั้นจริงๆ แต่เพียงมองหน้าของคนที่ชื่อเซี่ยซีฮั่นไม่ชัด
ดารินแยกของพร้อมเขียนกำกับไว้ว่าของนี้ให้ใครบ้าง เพราะนางไม่มีญาติที่ไหนอีกแล้วนอกจากคุณพ่อคุณแม่ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อตอนเธอสอบติดแพทย์ทหารได้หนึ่งปี
ของฝากทั้งหมดจึงเป็ของเพื่อนสนิท และเพื่อนร่วมงานเท่านั้น ของที่มากที่สุดเห็นจะเป็ของสมชายเพราะเธอทั้งรักทั้งสงสารสมชายที่เป็เพศที่สามแต่แสดงออกให้คนที่บ้านรู้ไม่ได้ เธอจึงรักเหมือนน้องชายคนหนึ่ง
หลังจากที่เก็บของเสร็จแล้วเธอก็เข้านอน แต่ฝันของเธอครั้งนี้ประหลาดนัก เธอฝันเห็นหลุมศพที่ได้รับการดูแลอย่างดี ตอนที่เธอเดินเข้าไปมีบุรุษคนหนึ่งใส่ชุดจีนโบราณเพิ่งจะเดินสวนออกไป แต่เธอเห็นหน้าไม่ชัดจึงบอกไม่ได้ว่าหน้าตาเป็เช่นไร
ระหว่างที่เธอสำรวจว่าเป็หลุมฝังศพของใครอยู่นั้นได้มีชายชรามายืนข้างเธอ
"นังหนูพร้อมที่จะกลับไปแก้ไขแล้วหรือยัง" เทพแห่งโชคชะตา
"ใหมดเลย คุณตาเป็ใครคะ แล้วฉันต้องกลับไปแก้ไขอะไร" เธอขมวดคิ้วเป็ปมอย่างไม่เข้าใจ
"เื่ที่เ้าอ่านมา มันเป็เื่ของเ้าอีกภพหนึ่ง เมื่อเ้าตายลงจึงได้มาอยู่ในภพนี้ แต่ตอนนี้ถึงเวลาที่เ้าต้องกลับไปแก้ไขเื่ราวตามที่เ้าร้องขอไว้แล้ว"
"ไม่กลับไปแล้วได้ไหมคะ ในเมื่อทุกอย่างจบลงที่พระเอกนางเอกรักกัน แล้วฉันต้องแก้ไขเื่อะไร จะให้ฉันไปแย่งผู้ชายกับคนอื่นฉันไม่เอาดีกว่า" ดารินเธอคิดว่าในชีวิตที่เป็อยู่ก็ดีอยู่แล้วจะให้เธอไปตบตีแย่งผู้ชายสารเลวแบบนั้นทำไม
"นังหนู เ้าร้องขอที่จะกลับไปช่วยบิดากับพี่ชายของเ้าทั้งสองมิใช่หรือ" จริง เธอลืมเื่บิดาถูกใส่ร้ายกับพี่ชายทั้งสองได้อย่างไร แต่มันจะใช่เื่ของเธอจริงๆ หรือ
"ยังไงเ้าก็ต้องกลับไป เพราะว่า ข้า ข้า" ทำผิดมาแน่ๆ ดูล่อกแล่กยังไงชอบกล
"คุณตา ไม่ใช่ท่านทำอะไรผิดไว้หรออออ" ดารินหรี่ตาอย่างจับผิด
เขาทำพลาดนิดเดียว ความจริงแล้วดารินต้องย้อนกลับไปที่เดิมั้แ่แรก แต่วันนั้นเพราะมีดวงิญญารอตัดสินหลายดวงทำให้เขาพลาดส่งดารินมาที่ภพนี้ แต่เขาไม่หลุดปากแน่ หลุดไม่ได้แน่นอน
"หากคุณตาจะให้ฉันย้อนกลับไปแก้ไขก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่ แต่ คุณตาต้องให้อะไรฉันสักหน่อย" ดารินถูนิ้วเธอต้องได้ของวิเศษหรือพรสามข้ออย่างในนิยายสิ ในเมื่อท่านทำผิดพลาดท่านต้องให้ของปลอบใจ
"เ้าไม่ต้องคิดเลย มิติไม่มี ของวิเศษไม่มี พร เอ่ออ ให้ได้ ขอให้เ้าโชคดี"
"เดี๋ยว!!! พรแบบนี้ใครก็ให้ได้ คุณตา ฉันเป็แพทย์ทหารเช่นนั้นฉันขอยาและเครื่องมือรักษาคนไปด้วยเท่านั้นพอ เพราะยุคนั้นไม่ตายจากถูกใส่ร้ายก็คงต้องตายเพราะโดนลอบสังหาร ถ้าอย่างนั้นก็ต้องมีของติดตัวไว้รักษาชีวิตน้อยๆ เสียหน่อย"
"เห้อ ได้ ข้าให้กระเป๋าเครื่องมือแพทย์กับเ้าแล้วกัน ในนั้นยา อุปกรณ์จะนำออกมาเท่าใดก็ได้ไม่มีวันหมด" เทพแห่งโชคชะตายอมให้ของแกดาริน
"แล้วฉันต้องไปเดี๋ยวนี้เลยหรอคะ" ดารินรู้สึกโหว่งๆ อยู่บ้าง ถึงเธอไม่มีห่วง แต่เธอก็อยากจะลาสมชายก่อน
"ใช่แล้ว เ้าต้องไปเดี๋ยวนี้" กล่าวจบ ดารินสะดุ้งตื่นเธอรีบส่งข้อความลาสมชายและยกเงินในบัญชี รถ คอนโด ให้สมชายปลดจากทหารออกไปตั้งตัว ยังไงเธอก็เอาไปไม่ได้อยู่แล้ว
จากนั้นดารินก็ล้มลงเพราะหัวใจวายเฉียบพลัน
"น้องเล็กเป็อย่างไรบ้างท่านพ่อ" ซูหวังหย่งพี่ชายใหญ่ของซูเหมยฮวารีบ กลับมาจากค่ายทหารเพื่อมาดูอาการน้องสาว
"ยังไม่ฟื้น" เสนาบดีซูเหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง เขาเฝ้าบุตรีมาสองวันแล้ว นอกจากเข้าประชุมในท้องพระโรงเวลาทั้งหมดของเขาก็อยู่ในเรือนของบุตรีทั้งหมด แม้แต่งานเขาก็ยังนำมาทำที่นี่
"ท่านพ่อ พี่ใหญ่" ซูหลิวเหล่ยกลับจากสำนักศึกษาก็มาที่เรือนน้องเล็กทันที
"นะ น้ำ"ดารินหิวน้ำ จนต้องร้องเรียกให้คนหาให้ เธอฟื้นมาได้ไม่นาน เพราะเื่ราวต่างๆ ของร่างเดิมทำให้เธอเพิ่งตั้งสติได้
สาวใช้ส่วนตัวรีบรินน้ำส่งให้ อีกคนวิ่งออกไปแจ้งข่าวด้านนอก
"นายท่าน คุณชายใหญ่ คุณชายรอง คุณหนูฟื้นแล้วเ้าค่ะ" แม้แต่มารยาทก็ลืมไปหมด
บุรุษทั้งสามได้ฟังเช่นนั้นก็ลุกพรวดรีบเข้าไปในห้องของซูเหมยฮวาทันที
"ฮวาเออร์ เ้าเป็เช่นใดบ้าง พ่อยอมแล้ว พ่อจะไปขอสมรสพระราชทานให้เ้าประเดี๋ยวนี้เลย" ซูเหลียงจับมือบุตรีพร้อมกล่าวออกมา
ดารินที่ตอนนี้คือซูเหมยฮวาดึงรั้งมือบิดาไว้
"ท่านพ่อ อย่านะเ้าค่ะ ข้าไม่แต่งแล้วเ้าค่ะ"
เสียงที่ออกมาเบาหวิว แต่บุรุษทั้งสามได้ฟังแล้วใ ก่อนหน้านี้ซูเหมยฮวาจะเป็จะตายให้ได้หากไม่ได้แต่งเข้าจวนท่านแม่ทัพ พี่ใหญ่ที่เป็สหายของเซี่ยซีฮั่นถึงกลับไปพูดคุย เซี่ยซีฮั่นยังไงก็ไม่ยินยอม จนเขาเกือบจะตัดขาดกัน แต่ตอนนี้น้องสาวของตนกับพูดว่าไม่แต่งแล้ว
เสนาบดีซูที่ค้านมาตลอดแต่ตอนนี้เขายินยอมที่จะใช้สมรสพระราชทานบังคับแล้ว แต่บุตรีกับเปลี่ยนใจไม่แต่ง มันเกิดอะไรขึ้นกับบุตรีของตน
ซูเหมยฮวาเห็นทั้งสามไม่ยอมรับปาก นางจึงแสร้งร้องไห้บอก นางผิดไปแล้วที่อยากแต่งเข้าจวนท่านแม่ทัพ ทำให้ท่านพ่อ ท่านพี่ต้องปวดใจเพราะนาง ตอนนี้นางสำนึกได้แล้ว
นางไม่อยากทำผิดต่อท่านพ่อท่านพี่อีก บุรุษทั้งสามที่เห็นน้ำตานางไม่ได้ก็ยินยอมที่จะรับปากว่าจะไม่เข้าวังเพื่อทูลขอสมรสพระราชทานให้แล้ว นางถึงได้หยุดร้อง ทั้งหมดจึงออกไปให้น้องได้พักผ่อน
"ปัญหาแรกผ่านไปได้อย่างสวยงาม" ซูเหมยฮวาดื่มยาแล้วนอนพักต่อ
443K
