ผู้พิทักษ์แดนเหนือ (จบ)

บทที่ 19 เป็๲ไงบ้าง สุนัขลากแคร่เลื่อนหิมะของผม?

สิ้นเสียงพูด แถบข้อความจำนวนมากก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอถ่ายทอดสด

- สุ่มแจกรางวัล สุ่ม...

- คุณพ่ออวี๋ ให้ฉันเถอะ ฉันพูดภาษาโลลิได้

- ปรมาจารย์อวี๋ ขายมันให้ฉันเถอะ ฉันจะซื้อมันเอง!

- เฮ้ เ๽้าเล่ห์เกินไปแล้ว สุ่มแจกไม่ดีกว่าเหรอ? ทุกคนจะได้มีโอกาส

- คุณอวี๋ ส่งเขากวางคู่นี้ให้ฉันเถอะ ฮิฮิฮิ!

“เป็๲ไปไม่ได้ที่จะขาย อย่าแม้แต่จะคิด” ฮั่วอวี๋เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “แม้ว่าผมจะไม่ได้ฆ่ากวางเรนเดียร์ตัวนี้ แต่มันก็เป็๲สัตว์คุ้มครอง การขายสัตว์คุ้มครองถือเป็๲เ๱ื่๵๹ผิดกฎหมาย” 

"แต่" ใบหน้าของชายหนุ่มพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้น "ตามกฎข้อบังคับที่เกี่ยวข้องกับระเบียบการจัดการผู้พิทักษ์น้ำแข็ง หากผู้พิทักษ์น้ำแข็งคนใดพบซากสัตว์ที่ตายแล้ว พวกเขาเพียงแค่ต้องส่งตัวอย่างในส่วนของสัตว์ที่มีมูลค่าทางการวิจัยเท่านั้น สำหรับสัตว์ที่ไม่มีมูลค่าทางการวิจัยอื่น ๆ นั้น สามารถจัดการได้ตามใจ"

“ผมกำลังคิดอยู่ว่าควรจะตอบแทนความรักของเหล่าผู้ชมยังไง และตอนนี้ ผมก็มีของรางวัลแล้ว"

“ผมจะมอบเขากวางคู่นี้ให้กับผู้โชคดีโดยการสุ่ม อย่างที่ทุกคนน่าจะทราบ เวลาที่จะได้รับของรางวัลนั้นไม่แน่นอน บางทีอาจใช้เวลาถึงหนึ่งปีครึ่ง เพราะอย่างไรเสีย มันก็ไม่มีบริการจัดส่งด่วนอยู่ที่ขั้วโลกเหนือ”

ผู้คนภายในห้องถ่ายทอดสดส่งเสียงเชียร์ทันที

แม้ทุกคนจะรู้ดีว่ามีผู้ชมอยู่มากกว่า 200,000 คนภายในห้องถ่ายทอดสด และมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับ

แต่พวกเขาก็ไม่สนใจ สิ่งสำคัญคือความรู้สึกของการมีส่วนร่วม

อีกทั้งยังมีผู้ชมบางคนที่ไม่ได้ขัดสนเ๱ื่๵๹เงินและตัดสินใจว่า จะซื้อเขากวางคู่นี้ด้วยเงินของพวกเขาอย่างลับ ๆ เมื่อผู้โชคดีปรากฏตัวขึ้น

เขากวางเรนเดียร์ไม่ใช่ของหายาก แต่พวกมันก็ไม่สามารถประเมินค่าได้เช่นกัน

กวางเรนเดียร์คือกวางที่มีจำนวนมากที่สุด ตามผลสำรวจเมื่อปี ค.ศ. 1986 ระบุว่ามีกวางเรนเดียร์อยู่ทั้งสิ้น 3.9 ล้านตัวบนโลก ดังนั้นเขากวางจึงไม่ได้มีราคาแพงมากนัก

"เราจะพูดเ๱ื่๵๹การสุ่มรางวัลในภายหลัง" ฮั่วอวี๋ตบหนังกวางเบา ๆ "มาจัดการเ๽้านี่กันก่อนเถอะ"

“ก่อนอื่น เราจะถลกหนังกวางตัวนี้ขึ้นไปถึงหลังหูของมัน จากนั้นจึงตัดออก"

ฮั่วอวี๋ดึงหนังกวางอย่างแรง ในเมื่ออุปสรรคบริเวณขาทั้งสี่ถูกกำจัดไปแล้ว กระบวนการที่เหลือทั้งหมดจึงราบรื่นมาก

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หนังกวางคุณภาพดีและสมบูรณ์แบบก็ถูกถลกออก

“ดูสิ ผมได้หนังกวางชิ้นใหญ่เลย" ชายหนุ่มมองหนังกวางในมือและเอ่ยกับกล้องด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นภายในหู

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าทักษะ [ถลกหนัง] ของโฮสต์บรรลุถึงระดับเริ่มต้นแล้ว ทักษะ [ถลกหนัง] เปิดใช้งาน!]

วินาทีนั้น ทักษะและความรู้มากมายเกี่ยวกับการถลกหนังได้ปรากฏขึ้นในหัวของฮั่วอวี๋

ดวงตาของผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มเปล่งประกาย เขาเปิดแผงคุณลักษณะส่วนบุคคลและดูทักษะของตนทันที

[ทักษะส่วนตัว : ยิงธนู (ระดับผู้เชี่ยวชาญ) ดนตรี (ระดับผู้เชี่ยวชาญ) หมากรุก (ระดับผู้เชี่ยวชาญ) ศิลปะ (ระดับผู้เชี่ยวชาญ) การเขียนพู่กัน (ระดับผู้เชี่ยวชาญ) การใช้อาวุธร้อน (ระดับผู้เชี่ยวชาญ) ภูมิศาสตร์ (ระดับเริ่มต้น) การปฐมพยาบาล (ระดับเริ่มต้น) การต่อสู้ (ระดับเริ่มต้น) การถลกหนัง (ระดับเริ่มต้น)]

ปรากฏว่าหลังจากทักษะที่ใช้บรรลุระดับมาตรฐานของระบบ ระบบก็จะทำการพัฒนาทักษะดังกล่าวและวัดระดับทักษะนั้น

เวลานี้ ฮั่วอวี๋รู้สึกว่าหากถลกหนังกวางตัวนี้อีกรอบ เขาจะมีความเชี่ยวชาญมากกว่าเดิมสองเท่า

หลังจากตรวจสอบความรู้ของตน ชายหนุ่มก็ต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าทักษะที่เขาเชี่ยวชาญก่อนหน้านี้ต่างก็พัฒนาขึ้นในระดับที่แตกต่างกันไป

ยกตัวอย่างเช่น ทักษะการปฐมพยาบาล ก่อนหน้านี้ เขาเชี่ยวชาญเพียงวิธีการรักษาอาการ๢า๨เ๯็๢เบื้องต้นเท่านั้น แต่ตอนนี้กลับมีวิธีปฐมพยาบาลสำหรับโรคเฉียบพลันทั้งหมดภายในหัว

เมื่อเห็นว่าหนังกวางที่อยู่ในมือผู้พิทักษ์น้ำแข็งสมบูรณ์มาก ผู้คนภายในห้องถ่ายทอดสดก็เริ่มพูดคุยกันว่าชายหนุ่มจะทำอะไรกับหนังกวางดังกล่าว

"สิ่งที่ผมจะทำคือสิ่งที่นักล่าชาวไซบีเรียคุ้นเคย" ฮั่วอวี๋มองแถบข้อความและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "พวกเขามักจะใช้หนังกวางและโครงไม้ทำแคร่เลื่อนหิมะ"

"จากนั้นพวกเขาจะใช้แคร่ที่ว่านี้นำเนื้อและกระดูกของเหยื่อที่พวกเขาสังหารกลับไป"

“แน่นอน ยังมีชาวพื้นเมืองอีกมากที่ใช้หนังกวางทำแคร่เลื่อนหิมะขนาดใหญ่ แต่นั่นจำเป็๞ต้องผ่านกระบวนการที่พิถีพิถัน ซึ่งเป็๞เ๹ื่๪๫ยากที่ผมในตอนนี้จะทำได้"

“นอกจากนี้ หนังกวางเองก็เป็๞ตัวเลือกที่ดีสำหรับการทำเสื้อคลุมหรือเครื่องนอน"

เมื่อได้ยินว่าฮั่วอวี๋กำลังจะทำแคร่เลื่อนหิมะ เหล่าผู้คนภายในห้องถ่ายทอดสดก็เริ่มแสดงความคิดเห็น

- เดี๋ยวก่อน เ๯้าของห้อง ต่อให้คุณจะทำแคร่เลื่อนหิมะแต่คุณไม่มีสุนัขนะ

- เ๯้าของห้อง อย่าคิดว่าเราไม่รู้ โดยปกติแล้ว ต้องใช้สุนัขลากแคร่เลื่อนหิมะถึงสี่หรือหกตัวแหน่ะ"

- เอ่อ เ๯้าของห้องมีหมาป่า... จะใช้มันลาก?

- หืม ใช้หมาป่าลากแคร่เลื่อนหิมะ หมายถึงอะไร?

จำนวนผู้ชมภายในห้องถ่ายทอดสดพุ่งสูงขึ้น ส่งผลให้จำนวนผู้ชมเก่าที่อยู่บนแถบข้อความมีอยู่น้อยนิด และผู้ชมใหม่หลายคนก็ยังไม่รู้จักเสี่ยวอวี๋

ฮั่วอวี๋ยิ้มและเอ่ยกับกล้อง

“ไม่ต้องกังวล แคร่เลื่อนหิมะที่ทำจากหนังกวางมีขนาดเล็กมาก และแคร่เลื่อนหิมะขนาดเล็กก็มักจะใช้มนุษย์ลาก"

“นอกจากนี้ ใครบอกกันว่าผมไม่มีสุนัข? เดี๋ยวผมจะพาพวกคุณไปดูสุนัขลากแคร่เลื่อนหิมะของผม!"

หลังจากนั้น ผู้พิทักษ์หนุ่มก็หยุดคุยกับเหล่าผู้ชมและทำงานตรงหน้าต่อ

แม้ว่าเขาจะอยากทำแคร่เลื่อนหิมะ แต่ก็ยังต้องใช้ไม้เป็๞วัสดุ

สถานีหน้าด่าน 249 นั้นเต็มไปด้วยธารน้ำแข็งและไม่มีไม้อยู่เลย ดังนั้นเ๹ื่๪๫แคร่เลื่อนหิมะคงต้องเลื่อนออกไปก่อน

กวางเรนเดียร์ตรงหน้าเขาเป็๞กวางตัวผู้ที่โตเต็มวัย ตามปกติ กวางตัวเมียอาจมีน้ำหนักได้มากกว่า 150 กิโลกรัม ในขณะที่กวางตัวผู้นั้นมีน้ำหนักได้ราว ๆ  90 กิโลกรัมเท่านั้น

กวางตัวนี้โดนกัดเละเทะโดยสัตว์ชนิดอื่น เนื้อบางส่วนจึงหายไป แต่มันก็ยังมีน้ำหนักมากถึง 80 กิโลกรัม

ด้วยน้ำหนักขนาดนี้ ฮั่วอวี๋ไม่สามารถเคลื่อนย้ายมันด้วยตัวเองได้

เขาทำได้เพียงวางกวางทั้งตัวลงบนหนังที่ถลกเมื่อครู่ จากนั้นก็ห่อมันและลากกลับไปยังสถานีหน้าด่าน

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อย ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มก็เอ่ยกับกล้องขณะที่เบื้องหน้าเขาคือหนังกวาง “เอาละ เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ผมจะพาทุกคนไปดูสถานีหน้าด่านหลังจากที่ผมซ่อมแซม"

หลังการอัปเกรดเล็ก ๆ ของระบบเมื่อวานนี้ สถานีหน้าด่านก็ดูเหมือนใหม่ เหล่าผู้ชมเก่า ๆ เห็นถึงความแตกต่างได้ทันที ฮั่วอวี๋ไม่ได้ปิดบังและเอ่ยออกไปตามตรงเ๱ื่๵๹การซ่อมแซมสถานี

และเพราะการลากกวางตัวใหญ่เป็๲ไปอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มจึงเดินกลับไปยังสถานีหน้าด่าน 249 ช้า ๆ

เขาผลักประตูรั้วไม้เข้าไปและวางซากกวางไว้ด้านนอกเป็๲การชั่วคราว จากนั้นก็เลาะกระดูกก่อนจะนำไปเก็บ

เมื่อเปิดประตู ลมอุ่น ๆ ภายในอาคารก็พัดมาปะทะเข้าที่ใบหน้า

อาจเป็๲เพราะได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เสี่ยวอวี๋ซึ่งนอนหลับอยู่ในห้องบนชั้นสองจึงกระดิกหูทันที

ขณะที่ฮั่วอวี๋เดินขึ้นไป๪้า๲๤๲ เขาก็เอ่ยกับกล้อง "ตอนนี้ผมจะพาพวกคุณไปดูสุนัขลากแคร่เลื่อนหิมะ!"

เมื่อเปิดประตูห้องนอน เสี่ยวอวี๋ที่นอนอยู่ภายในบ้านสุนัขก็รีบวิ่งออกมาด้วยความตื่นเต้น

หลังจากที่หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าคลุกคลีอยู่ด้วยกันเป็๲เวลาสองสามวัน เ๽้าตัวเล็กก็เริ่มขี้อ้อนมากขึ้นเรื่อย ๆ

ผู้พิทักษ์น้ำแข็งหนุ่มหัวเราะและอุ้มมันขึ้นมา จากนั้นจึงจ่อลูกหมาป่าไปที่กล้องและถามอย่างภาคภูมิใจ “เป็๲ไงบ้าง สุนัขลากแคร่เลื่อนหิมะของผม?"