END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]

    บทที่ 11

    บทที่ 11        สุดท้ายคนเถื่อนก็ต้องยอมช่วยประคองน้ำฟ้าเดินกระย่องกระแย่งจากไร่กลับมายังบ้าน สภาพของฝ่ายนั้นเปรอะดินไปเกือบทั่วตัว แต่ดูจริตมารยาที่แสดงออกด้วยการเกาะแขนราวกับปลิง ตัวเบียดชิดเหมือนถูกแม่เหล็กดูด หัวหนักเหมือนก้อนหินคอยซบลงบนแขนแก...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 9.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ