กลางลานดินของเรือนเล็กหลังหนึ่งในเมือง มีเด็กหนุ่มผิวเกรียมแดดคนหนึ่งบนบ่าซ้ายแบกจอบบ่าขวาแบกคานหาบ กำลังก้าวเท้าเดินออกจากเรือน เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวเกรียม หน้าตาคมคายดูค่อนข้างซูบผอม ที่ตอนนี้แม้จะดูผ่ายผอม แต่ก็ดูเต็มไปด้วยพลังชีวิตมีแซ่ว่า “เซิ่ง” นามว่า “มู่”
“เซิ่งมู่อ่า ขากลับอย่าลืมเอาถังหูลู่มาให้ข้าด้วยนะ” ด้านหลังของเซิ่งมู่ไม่ไกลเป็เสียงของเฒ่าชราคนหนึ่งดังขึ้นมา
“รู้แล้วน่าตาแก่เย่” เซิ่งมู่ะโตอบโดยไม่หันกลับไปมอง ก่อนจะจ้ำอ้าวเดินออกจากเรือนหลังเล็ก ไปพื้นที่ทำสวนของบ้านตนเอง เด็กหนุ่มร่างสูงเดินมุ่งหน้าตรงไปยังเชิงเขาซึ่งเป็พื้นที่สวนเล็กๆ ที่ตาแก่เย่เป็คนถางทำพื้นที่ไว้เพาะปลูกผักสมุนไพรไม่กี่ชนิด ระหว่างทางเดินขึ้นเขาไม่กี่ลี้ ปากเด็กหนุ่มก็พร่ำพูดคำเก่าแก่แก้เบื่อหน่ายไปด้วย “สามเดือนสาม จิงเจ๋อขุดดิน กู้เยว่เพาะปลูก” (จิงเจ๋อขุดดิน กู้เยว่เพาะปลูกมีความหมายว่า 驚蟄 แมลงจำศีลขุดดินหลับนอน 谷雨 ฝนฤดูใบไม้ผลิตกลงมาช่วยเพาะธัญพืช) ระหว่างทางเด็กหนุ่มเหลือบไปมองร้านถังหูลู่ที่ตาแก่เย่ชอบกินหนักหนาพร้อมบ่นพึมพำ “ตาแก่นะตาแก่ แก่ปูนนั้นแล้วยังชอบกินถังหูลู่อยู่อีก” ถึงปากจะบ่นแต่ในใจก็ดีใจ เมื่อไหร่ที่ตาแก่ซื้อถังหูลู่ ตนเองก็ถือว่าโชคดีได้มากินด้วยเหมือนกัน
หลังผ่านไปหนึ่งเค่อ เซิ่งมู่ก็มาถึงสวนเชิงเขาที่ตาแก่เย่เป็ผู้ทำไว้แต่นานนม การทำสวนมีทั้งต้องรดน้ำผัก กำจัดหนอนที่กัดกินใบ อีกทั้งยังมีการจิ้มดินดูว่าดินตายหรือไม่ ใช้เวลาไปประมาณหนึ่งชั่วยาม ขณะที่เซิ่งมู่กำลังใช้กระบวยรดน้ำหลุมดินของพืชผักที่กำลังจะปลูกใหม่ ซึ่งตอนนี้ยังเป็เพียงหลุมเปล่า แต่อนาคตจะเต็มไปด้วยพืชผักเขียวชะอุ่มที่ใช้ดำรงชีพ ด้านหลังเซิ่งมู่ก็พลันมีเสียงสวบสาบในพงหญ้าขึ้นมา
เซิ่งมู่ทีััถึงเสียงนั้นได้ มือทั้งสองปล่อยมือจากถังและกระบวยรดน้ำ หันขวับกลับไปด้านหลังพร้อมทั้งตั้งท่าสองแขนไขว้กันไว้ที่หน้าอกตนเอง ก่อนที่เบื้องหน้าจะปรากฎเป็ร่างของเด็กหนุ่มกำยำที่ตัวไม่สูงคนหนึ่งพุ่งพรวดมาจากพงหญ้า ก่อนที่เด็กหนุ่มร่างกำยำคนนั้นจะปล่อยหมัดมาหนึ่งหมัดกระแทกเข้าแขนที่กันไว้ของเซิ่งมู่อย่างจัง
เซิ่งมู่ใช้แรงปะทะจากหมัดนั้นถลาตัวถอยไปด้านหลัง พยายามหลบหลุมผักที่พึ่งขุดไป เมื่อเซิ่งมู่ตั้งตัวได้ เด็กหนุ่มกำยำคนนั้นไม่รอช้าพุ่งตามติดเหมือนเงา พยายามวาดเท้าเตะไปยังขมับของเซิ่งมู่ แต่ด้วยส่วนสูงที่ค่อนข้างมากกว่า เซิ่งมู่จึงใช้ไหล่ของตนเบี่ยงการโจมตี พร้อมคว้าข้อเท้าของเด็กหนุ่มร่างกำยำไว้ แล้วเหวี่ยงโยนออกไปนอกแปลงผัก หลังเด็กหนุ่มร่างกำยำโดนเหวี่ยงออกไปโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้รับการโจมตีของเซิ่งมู่ที่ตามมาไม่ทัน เด็กหนุ่มโดนเซิ่งมู่ใช้หน้าแข้งวาดเตะกลางท้องจนกระเด็นไปไกลสี่ห้าก้าว เซิ่งมู่คิดว่าแค่นี้อาจยังไม่ทำให้อีกฝ่ายหยุดมือได้จึงพุ่งตัวตามไปหมายให้อีกฝั่งไร้หนทางสู้กลับ แต่เด็กหนุ่มร่างกำยำกลับแผดเสียงร้องดังออกมาก่อน “ยอมแล้ว ยอมแล้ว! ข้ายอมแล้ว! หยุดมือได้รึยัง”
แต่เซิ่งมู่รู้สึกยังไม่สาแก่ใจจึงใช้วิชาหวังปา (หมัดมั่วซั่ว) มอบให้เด็กหนุ่มก่อนสองสามกระบวนท่า เมื่อเซิ่งมู่พอใจแล้วจึงปั้นหน้ายิ้มขึ้นมาและเดินไปหยิบกระบวยน้ำมา ตั้งใจรดน้ำต่อให้เสร็จ
“โอ้ย... คราวนี้เ้าจริงจังไปหน่อยแล้วกระมัง สงสัยผ่านไปหลังจากนี้อีกสองสามปี เ้าไม่ทุบข้าตายคาูเานี่เลยรึ” เด็กหนุ่มร่างกำยำลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิ พร้อมเอามือนวดท้องที่โดนเซิ่งมู่เตะมาอย่างจังนั้นให้หายจุก
เซิ่งมู่หันกลับมาเอ่ยว่า “ก็เ้าน่ะมีแต่กำลัง ไม่มีสมอง เวลาตาแก่สอนอะไรเ้าก็ไม่จำสักที” เซิ่งมู่ชำเลืองตามองเด็กหนุ่มพร้อมยิ้มส่ายหัวเบาๆ
เด็กหนุ่มร่างกำยำที่ตัวไม่สูงนักคนนี้ มีคิ้วหนาเข้ม ผิวเกรียมแดดแบบเซิ่งมู่ แขนขามีมัดกล้ามเนื้อที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี มีแซ่ “ต้า” นาม “จิน” เป็เด็กรุ่นราววัยเดียวกันกับเซิ่งมู่ ที่มีตาแก่เย่เป็คนสอนหมัดให้ด้วยกันแต่เด็กๆ
ในเมืองเล็กของเซิ่งมู่มีคนไม่เยอะนัก ชาวบ้านที่อาศัพมีเพียงยี่สิบกว่าครอบครัว ในเมืองเล็กแบ่งสามพื้นที่ เป็พื้นที่ของชาวบ้านร้านตลาดหาเช้ากินค่ำหนึ่งพื้นที่ พื้นที่ของพวกตระกูลพ่อค้าหนึ่งพื้นที่และสุดท้ายเป็พื้นที่ของเ้าเมืองเล็กที่มีแซ่ว่า “เฉิน”
แม้จะบอกเป็พื้นที่เ้าเมืองแต่ให้เรียกว่าจวนเ้าเมืองอาจจะถูกกว่า แม้พื้นที่เ้าเมืองจะเล็กกว่าพื้นที่อื่นๆ แต่ทั้งพื้นที่ถือว่าอยู่ในเขตจวนเข้าเมือง ส่วนตัวของเซิ่งมูและต้าจินนั้น อยู่ในเขตพื้นที่ของชาวบ้านทั่วไป ทั้งคู่เติบโตมาโดยที่เรือนบ้านอยู่ห่างกันไปไม่กี่หลัง
ตัวของต้าจินนั้นเติบโตมาโดยได้รับการเลี้ยงดูมาจากบิดามารดาทั้งสองอย่าง “ต้าหุ้ย” และ “ต้าซู่อิง” ต้าหุ้ยเป็ช่างตีเหล็กไม่กี่คนประจำเมือง ทำให้งานของต้าหุ้ยมักจะรัดตัว จึงไม่มีเวลามาดูแลบุตรชายคนเดียวอย่างต้าจินเท่าไหร่ ทำให้ต้าจินมักจะมาคลุกคลีอยู่กับเพื่อนบ้านซอยเดียวกันอย่างเซิ่งมู่
ส่วนเซิ่งมู่ที่มีตาแก่เย่ดูแล นอกจากเวลาสอนหนังสือและวิชาหมัดไว้ป้องกันตัวแล้ว เวลาส่วนใหญ่ตาแก่เย่มักจะเอาเวลาไปนั่งเอนอาบแดดอยู่บนเก้าอี้ไม้ไผ่หน้าประตูเรือนเสียมากกว่า นอกจากนั้นไม่ว่าจะการหาข้าว หาปลา ทำอาหาร ทำความสะอาด เซิ่งมู่จึงเป็คนทำเองทั้งหมด ในส่วนของบิดามารดาสิ่งที่เซิ่งมู่จำได้นั้นเลือนรางเต็มที แม้แต่เสียงหรือหน้าตายังจำไม่ได้แล้ว
ในตอนที่เซิ่งมู่อายุสิบสองปีเคยเปิดปากถามตาแก่เย่ว่าพ่อแม่เขาเป็คนเช่นไร ตาแก่เย่กลับพูดเพียงว่า “รอเ้าอายุถึงสิบหกปีเมื่อไหร่ ข้าจะเล่าทุกอย่างให้เ้าฟังเอง”
ทำให้เซิ่งมู่รอคอยวันนี้มาโดยตลอด เพราะวันที่สามเดือนสามตอนเช้ามืดนี้คือวันที่เซิ่งมู่อายุครบสิบหกปีตามที่ตาแก่เย่สัญญาไว้ เพียงแต่เมื่อเช้าตาแก่เพียงบอกว่ารอกินข้าวฉลองวันเกิดเสร็จก่อนจะเล่าให้ฟัง ทำให้เซิ่งมู่จนใจทำอะไรไม่ได้ ทำได้เพียงรอให้ถึงตอนค่ำไวๆ เท่านั้น
หลังเซิ่งมู่รดน้ำผักและพักคุยเล่นกับต้าจินสองสามก้านธูป ก็เป็ยามเว่ยแล้ว เซิ่งมู่จึงแบกคานหาบขึ้นหลัง ส่วนต้าจินช่วยแบกจอบ เดินกลับไปยังเมืองเล็ก ระหว่างทางต้าจินจึงบ่นถึงชีวิต่นี้ของตัวเอง
“หลังข้าอายุครบสิบหกปี ท่านพ่อข้าดึงดันจะถ่ายทอดวิชาตีเหล็กให้ข้าไม่หยุด ทุกวันนี้แค่หาโอกาสมาเล่นกับเ้า ฝึกหมัดหวังปากับตาแก่ก็ไม่มีเวลาแล้ว เวลานอนข้ายังแทบไม่มี ดีที่วันนี้ท่านพ่อข้าต้องเอากระบี่ไปส่งในจวนเ้าเมือง ข้าเลยแอบอู้มาหาเ้าได้ จงดีใจเถอะมู่น้อย” ขณะพูดต้าจินก็เดินโยกตัวไปซ้ายทีขวาที
เซิ่งมู่พยักหน้ารับพร้อมร้องอ้อทีนึงก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อ
หลังทั้งคู่เดินมาถึงรถเข็นถังหูลู่ที่เห็นอยู่เมื่อเช้า เซิ่งมู่จึงเดินเข้าไปหยิบถังหูลู่สามไม้หร้อมหยิบเงินสามอีแปะให้ชายที่ขายถังหูลู่ แต่ชายคนนั้นกลบยกมือขึ้นมาห้ามไว้พร้อมส่ายหัวกล่าวว่า “เห็นตาแก่เย่บอกข้าว่าวันนี้วันเกิดเ้า คิดซะว่าถังหูลู่สามไม้นั้นถือว่าเป็ของขวัญจากข้าละกัน”
เซิ่งมู่พยักหน้าพร้อมกล่าวขอบคุณ ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะเดินกลับเรือนนั้น ชายหนุ่มคนนั้นกลับเรียกเซิ่งมู่เอาไว้ “เดี๋ยว” พอเซิ่งมู่หันกลับมากลับพบว่าในมือของชายหนุ่มคนนั้นถือตำราเล่มหนึ่งที่มีชื่อว่า ตำราหมื่นอักขระผันแปร ไว้ในมือ
“ข้าไม่ค่อยมีเงินทองมากนัก ตำราเล่มนี้เป็ตำราที่ข้าเคยอ่านสมัยตั้งใจสอบเข้าเป็บัณฑิต ตอนนี้เป็เพียงพ่อค้ารถเข็นถังหูลู่เล็กๆ ตำราเล่มนี้ไม่มีอะไรพิเศษ แต่ยังถือว่ามีความรู้หลากหลาย ในโอกาสที่เรารู้จักกันมานานเ้ารับไว้เถอะ”
เซิ่งมู่ประสานมือโค้งตัวขอบคุณ ก่อนจะหยิบตำราเล่มนั้นมาเหน็บไว้ที่กางเกง
“ลุงอู๋ๆ แล้วไม่มีของข้าบ้างเรอะ วันเกิดข้าเดือนที่แล้วนะ ถึงท่านให้ของขวัญช้าหน่อยก็ไม่เป็ไร ข้าไม่ถือๆ” ต้าจินหันหน้าไปพูดกับชายหนุ่มที่ทั้งสองคนมักจะเรียกว่าลุงอู๋ เด็กทั้งคู่ไม่รู้นามจริงๆ ของท่านลุงอู๋ผู้นี้ รู้เพียงแต่ว่าเป็พ่อค้าขายถังหูลู่พเนจรแซ่อู๋ที่ชอบไปมาระหว่างเมืองน้อยใหญ่ในอาณาจักรชางอวิ๋น
ลุงอู๋เตะก้นเ้าเด็กต้าจินพร้อมพูดปนขำๆ “ไสหัวไป ไปขอตาแก่ต้าหุ้ยพ่อเ้าเถอะ ข้าขัดสนขนาดนี้ยังมาปล้นกันอีก”
เด็กทั้งสองหัวเราะกันอย่างมีความสุข พร้อมเดินกลับเรือนของเซิ่งมู่
ผ่านไปประมาณครึ่งเค่อทั้งคู่มาถึงเรือนของเซิ่งมู่ เรือนมีขนาดไม่ใหญ่นักมีกำแพงดินชั้นเล็กๆ ล้อมรอบอยู่ บ้านในเรือนมีเพียงบ้านหลังเล็กหนึ่งหลังและห้องเก็บของเล็กๆ อีกหนึ่งห้อง ั้แ่จำความได้เซิ่งมู่ก็อาศัยอยู่ในเรือนหลังนี้พร้อมกับตาแก่เย่แล้วถึงเรือนบ้านไม่ใหญ่โตแต่ก็ไม่คับแคบชายแก่หนึ่งคนกับเด็กหนึ่งคนอยู่ด้วยกัน ไม่ถือว่าอึดอัด
เซิ่งมู่กับต้าจินเอาของไปเก็บในห้องเก็บของ ก่อนจะเห็นตาแก่เย่โบกมือเรียกให้เข้าไปกินข้าวด้วยกัน
ระหว่างที่ต้าจินพุ้ยข้าวอย่างรวดเร็ว เอาตะเกียบคีบนั่นทีคีบนู้นที เซิ่งมู่กลับกินได้เรียบร้อยกว่า ค่อยๆ เคี้ยวให้ละเอียด กินอย่างเชื่องช้า หลังจากที่เซิ่งมู่กินข้าวเสร็จแล้วก็หันไปเหลือบตามองตาแก่เย่
“รอหลังมื้อค่ำข้าจะเล่าให้ฟัง ไม่ต้องรีบร้อน” ตาแก่เย่โบกตะเกียบบอกปัด ก่อนจะก้มหน้าพุ้ยข้าวของตนต่อ
เซิ่งมู่พยักหน้าตอบรับก่อนจะเริ่มหยิบเอาตำรา “หมื่นอักขระผันแปร” ขึ้นมาให้ตาแก่เย่ดู
“เ้าหนูอู๋ให้เ้ามาเรอะ” ตาแก่เย่เปิดปากถามเซิ่งมู่ “สมัยคนแซ่อู๋หนุ่มๆ ข้าเห็นเขาถือตำราเล่มนั้นไว้ตลอดเวลา ไม่ถือว่ามีมูลค่าอะไรนัก แต่ความรู้ในนั้นก็ถือว่าดูถูกไม่ได้จริงๆ”
“ปู่เย่ ท่านเคยอ่านแล้วเรอะ” เซิ่งมู่เปิดปากถาม
“แค่ผ่านๆ ถ้าคนเขาให้แล้วก็รับไว้อย่างสบายใจเถอะ มิใช่เผือกร้อนที่รับไว้แล้วจะลวกมืออะไร” ตาแก่เย่ก้มหน้าพุ้ยข้าวต่อ
เซิ่งมู่พยักหน้ารับก่อนจะเริ่มตั้งใจอ่านตำราเล่มนั้นต่อ เนื้อหาในตำราส่วนใหญ่จะเกี่ยวกับข้อมูลความสัมพันธ์อาณาจักรทั้งหลายในหกแคว้น ราชวงศ์ที่ปกครองแคว้นต่างๆ แซ่สกุลที่มีอำนาจ รวมถึงข้อมูลของผู้ฝึกตนบนเขา?“ปู่เย่... ผู้ฝึกตนบนูเาคืออะไรกันรึ?” เซิ่งมู่หันมาถาม แต่ตาแก่เย่กลับโบกปัดอย่างรำคาญ พร้อมพูดว่า “รอเสร็จจากนี้ก่อนข้าค่อยบอกเ้า”
หลังทั้งสามคนกินข้าวเสร็จเรียบร้อยตาแก่เย่ก็เอ่ยมาว่า “เก็บจานเสร็จแล้วตามข้าออกไปที่ลาน”
เซิ่งมู่พยักหน้ารับก่อนจะเริ่มเก็บโต๊ะที่พึ่งกินข้าวกันเสร็จ ในส่วนของต้าจินกลับทำหน้าดำอมทุกข์ ไหล่ลู่ตก เดินตามตาแก่เย่ออกไปก่อน
เมื่อทั้งสามคนออกมายืนกันที่ลานดินในเรือนแล้ว ตาแก่เย่ก็ม้วนแขนเสื้อขึ้นเป็ชั้นๆ เผยให้เห็นถึงกล้ามเนื้อมัดแน่นแข็งแรงที่ไม่เหมือนของผู้าุโอายุหกสิบ
“ได้เวลาฝึกหมัด” สิ้นเสียงของตาแก่เย่ เงาร่างของตาแก่ร่างสูงผมขาวที่ใส่ชุดคล้ายบัณฑิตกลับเลือนหายไป ก่อนจะตามมาด้วยเสียงดัง ปัง! พื้นที่ที่ตาแก่เคยยืนอยู่มีแต่รอยพื้นดินปริแตกไม่มีร่องรอยของตาแก่แล้ว
13K
