มารประหัตถ์ฟ้า (จบ)

บทที่124 ตัวประกัน

        เจียซุนเข้าไปจ่ายเงินค่าประมูลมือของมันยังคงสั่นเทาแลจิตใจเบาหวิวไม่หาย เมื่อจ่ายทรัพย์สินมูลค่ามหาศาลเสร็จสรรพเมื่อทรัพย์สินดังกล่าวได้ถูกแบ่งยังร้านสี่ส่วน และถูกแบ่งให้กับเจ้าของผู้นำมาฝากประมูลหกส่วนกล่องสินค้าที่นำมาประมูลค่อยถูกส่งถึงมือของเจียซุน

        แม้จะรู้สึกเสียดายในทรัพย์สินทั้งหมดที่สูญเสียแต่ของที่ได้มาก็มีค่ามหาศาลสำหรับมัน มันจึงพอได้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอกอยู่บ้าง มันเปิดกล่องไม้นำมุขพันปีแห่งมหาธาราขึ้นมาตรวจสอบไปพลางและกล่าวกับเฒ่าแก่ร้านไปพลาง

        “ว่าแต่ผู้อาวุโสของเลิศล้ำที่พานพบได้ยากเช่นนี้ คนของท่านเสาะหามาได้จากที่ใดในทะเลสาบอันแสนกว้างใหญ่ไพศาล”

        จังหวะที่เฒ่าแก่กำลังกล่าวตอบสายตาของเจียซุนก็ไปสะดุดเข้ากับจุดตำหนิจุดหนึ่งบนมุขพันปีแห่งมหาธาราพอดี

        “ทางร้านเรามิอาจหามาได้แต่เป็นบุรุษลึกลับผู้หนึ่งนำมา"

        เจียซุนกล่าวเสียงสั่น

        “ผู้ใด"

        “บุรุษในชุดแพรเงิน"

        ได้รู้ว่าแท้จริงบุรุษในชุดแพรเงินกลับเป็นผู้ที่นำมุขพันปีแห่งมหาธารามาฝากประมูลเจียซุนก็แทบลมออกหูเพราะว่าตนได้เสียรู้แก่มันแล้ว การแข่งขันประมูลเมื่อครู่ก็เพียงเป็นแผนปั่นราคาของมันทั้งสิ้น

        แต่เรื่องนี้มิได้เป็นเรื่องใหญ่สำหรับเจียซุนอีกต่อไปเพราะมันได้พบปัญหาที่ใหญ่ยิ่งกว่า เรื่องนี้ถึงกับทำให้มันเลือดลมปั่นป่วน จิตใจเดือดดาลฟุ้งซ่านลมปราณร้อนลวกราวกับถูกธาตุไฟเข้าแทรก จนมันกระอักโลหิตคำใหญ่ก่อนจะชูมุขพันปีแห่งมหาธาราขึ้นด้วยนัยน์ตาที่แดงก่ำเหลือกถลน

        มุขพันปีแห่งมหาธาราในมือมันนี้กลับเป็นมุขพันปีแห่งมหาธาราที่พรรคมันถือครองอยู่!

        อยู่ในปฐพีเมื่อของอยู่ในมือคนอื่นใยจะอ้างเป็นของตนหากอยากได้มีแต่ต้องแลกเปลี่ยนหรือไม่ก็แย่งชิง ทว่าคนอย่างมันจะสามารถชิงของจากนิกายเทวะวจนะได้อย่างไร!

        จะให้อธิบายเพื่อทวงของคืนยิ่งเป็นไปไม่ได้ภายใต้ข้อจำกัดของกฎเกณฑ์ในสถานที่แห่งนี้ ของอยู่ที่นี่ก็คือของของที่นี่!

        เจียซุนมันจึงทำได้เพียงอย่างเดียวคือตะโกนคำรามก้องด้วยความคลั่งแค้นใจ

        “เจ้าแพทย์ไร้นาม!!!!”

        .

        .

        .

        ฮุ่ยจวินไปที่เมืองถิงอันเพื่อนำมุขพันปีแห่งมหาธารามาฝากประมูลโดยชายหนุ่มได้มีหนังสือขอความช่วยเหลือไปยังปู้ชิงเถาให้มาสมทบกันที่ร้านค้าเทียมเทวะร่วมด้วยหลังจากถ่ายทอดเรื่องราวแลฝากฝังแผนการกับปู้ชิงเถาเสร็จสรรพ ชายหนุ่มก็มุ่งคืนกลับสู่พรรคภูษิตฟ้าทันทีมันเป็นคนฉลาด มันจึงได้คิดคาดเดาเหตุการณ์ที่จะเกิดล่วงหน้าตั้งแต่ต้น หลังจากที่มันปล้นทรัพย์สินจากแพทย์ไร้นามตัวปลอมแล้วนำไปแจกจ่ายแก่ชาวบ้านยากไร้เสร็จสรรพมันก็คิดวางแผนเพื่อช่วยเหลือเหล่าคนรับใช้ของพรรคภูษิตฟ้าต่อเนื่องทันที เพราะเมื่อแผนถูกทำลายโดยไม่ทราบสาเหตุประมุขพรรคภูษิตฟ้ามันต้องสงสัยคนในอย่างแน่นอน และสุดท้ายก็อาจสาวไปถึงเหล่าคนรับใช้ได้

        ฮุ่ยจวินมันถึงได้สืบข้อมูลเชิงลึกจนนำไปสู่การขโมยสมบัติอันสำคัญของฝ่ายตรงข้ามออกมาซึ่งสิ่งนี้เป็นสิ่งมีค่าที่สืบทราบได้ว่าเป็นที่ต้องการของประมุขพรรคภูษิตฟ้าทุกรุ่นมันถึงได้นำไปฝากประมูลยังเมืองที่ห่างจากพรรคและเป็นสถานที่ที่ประมุขพรรคภูษิตฟ้ามิอาจตอแยหรือสร้างปัญหาได้ทั้งหมดก็เพื่อดึงความสนใจและดึงตัวของเหล่าตัวตนสำคัญของพรรคให้จากไป มันจักได้ลอบมาช่วยเหล่าคนรับใช้ให้ออกไปโดยไม่ให้สูญเสียเลือดแม้เพียงหยด

        อีกทั้งนี่ยังเป็นการตอบโต้คืนกลับที่ประมุขแห่งพรรคภูษิตฟ้าใช้วิธีสกปรกเล่นงานตนทั้งยังใช้ความลำบากของผู้อื่นเป็นเครื่องมือยับยั้งตน ให้ประมุขผู้มากด้วยเล่ห์ผู้นี้ได้รับรู้เสียบ้างว่าการเป็นคนที่ถูกกระทำมันเป็นเช่นไร

        ประกอบกับธุรกิจหลักของพรรคภูษิตฟ้านั้นก็เป็นกิจการที่กดขี่ชาวบ้านธรรมดามิน้อยหากยึดครองแลเปลี่ยนแปลงมันได้ รอยยิ้มของชาวบ้านในแคว้นนี้จะได้เพิ่มพูนขึ้น ปณิธานการเปลี่ยนโลกของมันจึงมิใช่แต่การใช้กำลังแย่งชิงมันจะมิใช้กำปั้นที่ใหญ่กว่าคุมคนเพียงอย่างเดียว แต่มันจะเริ่มทำให้ตั้งแต่ชนรากหญ้าได้หยั่งรากตั้งกออย่างมั่นคงแข็งแรงด้วยตัวของตนเองโดยมีมันเป็นตัวช่วยในการส่งเสริมแลสนับสนุนเท่านั้น

        ทุกสิ่งอย่างถูกฮุ่ยจวินวางไว้ตั้งแต่ที่มันได้มีสาส์นไปถึงประมุขพรรคภูษิตฟ้าคำว่าลงจากตำแหน่งจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดของประมุขภูษิตฟ้าแล้ว ทว่ามันกลับเลือกที่จะใช้แผนสู้กับแผนของฮุ่ยจวินผลลัพธ์ความสูญเสียจึงเป็นดั่งที่เห็น ฝ่ายของประมุขพรรคภูษิตฟ้า หากมินับเรื่องพรรคกับสมบัติล้ำค่าแต่หาประโยชน์มิได้อย่างมุขพันปีแห่งมหาธาราเม็ดเดียวที่เหลืออยู่ในตอนนี้มันได้สูญซึ่งทุกสิ่งแล้ว

        ใช้เวลาเพียงไม่นานฮุ่ยจวินก็บรรลุถึงพรรคภูษิตฟ้าด้วยระดับพลังฝีมือของมันตอนนี้ และด้วยตัวตนยอดฝีมือคนสำคัญของพรรคได้ติดตามประมุขไปเมืองถิงอันแทบทั้งหมดฮุ่ยจวินสามารถที่จะทอดน่องอย่างเปิดเผยเข้าสู่พรรคภูษิตฟ้าอย่างง่ายดาย แต่เพราะมันไม่ต้องการให้เรื่องเอิกเกริกไม่ต้องการให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องมาเสียเลือดเสียเนื้อโดยเปล่าประโยชน์ เช่นนั้นมันจึงยังเลือกที่จะลอบเข้าสู่พรรคภูษิตฟ้าอย่างเงียบเชียบหาหนทางนำเหล่าคนรับใช้แห่งพรรคภูษิตฟ้าออกมาอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็ส่งให้คนงานเหล่านี้พร้อมครอบครัวไปอยู่ที่สำนักกระบี่ไร้เงาแห่งแคว้นเว่ยซึ่งเป็นพรรคที่อยู่ภายใต้อาณัติของมัน ที่แห่งนั้นจะทำให้เหล่าคนรับใช้ได้อยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวได้อย่างสุขสบายและปลอดภัยเงินรายได้จากการประมูลที่เหลือจากการแจกจ่ายให้แก่คนยากไร้ก็ถูกเตรียมไว้สำหรับพวกมันนี้

        ฮุ่ยจวินเพียงลงมืออย่างแผ่วเบาสองคราก็เล่นงานเวรยามรักษาการณ์นับสิบให้สลบไปแต่ขณะที่มันได้อธิบายและนำพาเหล่าคนรับใช้หลบออกมานั้น หัวขโมยน้อยในอดีตที่มันเคยช่วยเหลือกลับมีสีหน้าที่ยุ่งยากลังเล

        ฮุ่ยจวินรู้เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นจากปากของเหล่าคนรับใช้ที่เหลืออยู่แล้วแม้บิดามารดาของเด็กชายจะหุนหันกระทำในสิ่งดังกล่าวรวดเร็วจนเกินไป ทั้งที่มันเคยกำชับให้ทุกคนทราบแล้วว่าให้รออยู่นิ่งๆจนกว่ามันจะมา แต่มันก็มิได้ตำหนิสองสามีภรรยา มันกลับรู้สึกเลื่อมใสและยกย่องในน้ำใจอันประเสริฐนี้ของคนทั้งสองมากกว่าเพื่อผู้อื่น ทั้งสองกลับสละได้แม้กระทั่งชีวิตของตนเอง นี่นับว่าน่ายกย่องเลื่อมใสกว่านักพรตที่ดีแต่ท่องคำสอนแต่ไม่สามารถปฏิบัติได้จริงเป็นไหนๆดังนั้นมันจึงกล่าวกับเด็กชายว่า

        “เจ้าไม่ต้องห่วง เมื่อข้ายังอยู่ จะไม่มีใครทำอะไรบิดามารดาของเจ้าได้"

        ฮุ่ยจวินลองควานหาสองสามีภรรยาแล้ว แต่พรรคภูษิตฟ้านี้มีสถานที่ที่ซับซ้อนทั้งยังมีห้องลับตามช่องเขามากมาย ทำให้มันมิอาจตามหาที่คุมขังสองสามีภรรยาได้ ครั้นเค้นถามจากคนของพรรคภูษิตฟ้าคำตอบที่ได้ล้วนเหมือนกันนั่นคือ มีเพียงผู้อาวุโสเจียงยี่จึงทราบที่คุมขังของสองสามีภรรยานั่น

        เมื่อมิอาจหาตัวในเร็ววัน สิ่งที่ต้องทำเป็นอันดับแรกคือพาคนรับใช้เหล่านี้ออกไปยังสถานที่อันปลอดภัยตามแผนก่อนเพราะท้ายที่สุดแม้สองสามีภรรยาจะยอมรับผิดเพียงผู้เดียว แต่คนอย่างประมุขพรรคภูษิตฟ้าอย่างไรก็ไม่ปล่อยคนรับใช้ที่เหลือแน่เพราะคนอย่างมันหากคิดกำจัดหนอนบ่อนไส้ มันก็คงกำจัดรังของหนอนด้วย!

        เพื่อความปลอดภัยของคนที่เหลือฮุ่ยจวินจึงจำเป็นต้องพาผู้ที่หนีได้หนีก่อน มันจะต้องทำให้เรื่องนี้เสียเลือดเสียเนื้อน้อยที่สุดเพราะถ้าพูดตามความเป็นจริง หากมันไม่มาที่นี่ ไม่สืบข้อมูลจากคนรับใช้เหล่านี้ คนรับใช้ก็จะไม่ต้องตกในที่นั่งลำบากแต่ถ้าคิดกลับกัน หากมันรับคนรับใช้ไปอยู่ในพรรคภายใต้อาณัติของตน ชีวิตความเป็นอยู่ของเหล่าคนรับใช้จะดียิ่งกว่านี้อักโขซึ่งผลได้ผลเสียชายหนุ่มก็ได้ประเมินไว้ตั้งแต่แรก มันถึงเลือกใช้วิธีนี้ หากเมื่อใดมันสามารถรวบรวมพรรคแห่งนี้ได้หากเหล่าคนรับใช้คิดอยากกลับมายังบ้านเกิด เมื่อนั้นย่อมกระทำได้ในทุกเมื่อ

        เด็กชายมองผู้มีพระคุณที่มันเคารพแลนับถือมากที่สุดในปฐพีแห่งนี้มันไม่เสียดายเลยที่บิดามารดายอมเสียสละเพื่อคนผู้นี้ และมันก็ยังมีความเชื่อมั่นในคนผู้นี้เป็นอย่างมาก

        “ต้องรบกวนท่านแพทย์แล้ว"

        ฮุ่ยจวินลูบฝ่ามือลงยังศีรษะมัน

        “เจ้าไปคอยฟังข่าวดีที่แคว้นเว่ยเถอะทั้งที่นั่นจะช่วยส่งเสริมปณิธานความตั้งใจของเจ้า ข้าได้ฝากฝังสถานที่สำหรับฟูมฟักในด้านวิชาการแลความรู้สำหรับเจ้าแล้วเจ้าอยากเป็นแพทย์ก็จะได้เป็นแพทย์ อยากเป็นจอมยุทธ์ก็จะได้เป็นจอมยุทธ์ และบิดามารดาเจ้าจะต้องได้เห็นความสำเร็จนั้นของเจ้า"

        ทุกคำกล่าวที่หลุดออกจากปากของแพทย์ไร้นามที่มันเคารพรักเปรียบเสมือนหนึ่งประกาศิตแห่งสวรรค์ที่มันยึดถือ มันจึงผงกศีรษะอย่างเชื่อมั่น

        “ข้าจะเป็นแพทย์ที่ช่วยเหลือผู้คนอย่างท่านส่วนเรื่องทางนี้เมื่อมีท่านอยู่ข้าก็หมดห่วงแล้ว"

        ฮุ่ยจวินผงกศีรษะ

        “ดีมาก"

        จากนั้นฮุ่ยจวินก็พาเหล่าคนรับใช้หนีออกจากพรรคภูษิตฟ้าไปตอนมามันมาเพียงผู้เดียว ตอนกลับได้นำคนจำนวนมิน้อยออกไปด้วย การมาของมันในครั้งนี้แม้มีคนบาดเจ็บแต่มิถึงขั้นเสียเลือดเสียเนื้อสุดท้ายก็นำคนไปรอยังจุดนัดหมายที่ให้ไว้กับปู้ชิงเถา รอจนปู้ชิงเถามารับช่วงต่อพาคนรับใช้เหล่านี้มุ่งสู่สำนักกระบี่ไร้เงาแห่งแคว้นเว่ยมันค่อยดำเนินแผนการต่อเนื่องที่จะควบรวมพรรคภูษิตฟ้าให้มาอยู่ในกำมือโดยชอบธรรมและไม่เสียเลือดเสียเนื้อต่อทันที

        ทว่าสิ่งที่มันทำมาทั้งหมด แผนการที่ซ้อนแผนจนฝ่ายตรงข้ามพ่ายแพ้ย่อยยับเหล่านี้ได้ทำให้ประมุขพรรคภูษิตฟ้ากลับกลายเป็นคนคลุ้มคลั่งบ้าบิ่นแลเลือดขึ้นหน้าแล้วตอนนี้เจียซุนมันไม่วางแผนอันใดอีกต่อไป โทสะที่อัดอั้น สิ่งสำคัญมากมายที่สูญเสียทำให้มันในตอนนี้จะเปิดหน้าแลกกับแพทย์ไร้นามโดยตรง!

        แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่คิดสู้คนเดียว มันนำเรื่องที่แพทย์ไร้นามปล้นของสำคัญแห่งพรรคตนทั้งแต่งเติมใส่ร้ายป้ายสีจนดูน่ากลัวถ่ายทอดไปยังแดนเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ พร้อมนัดหมายให้เหล่ายอดฝีมือมารวมตัว

        แดนเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ได้รับทราบเรื่องราวกอปรกับตอนนี้พวกมันอยู่ที่วังหลวงพอดี เมื่อเห็นว่าพวกตนถูกแพทย์ไร้นามล่อให้มารวมตัวที่วังหลวงส่วนมันไปทำเรื่องชั่วที่อื่นก็รู้สึกโกรธเคืองมิน้อย ซึ่งแผนดังกล่าวนั้นพวกมันก็ยังไม่รู้ว่าเกิดจากแพทย์ไร้นามตัวปลอมแต่เพราะไม่รู้จึงเกิดโทสะ และเพราะไม่รู้พวกมันจึงยินดีไปตามคำเชิญของประมุขภูษิตฟ้าโดยไม่บ่ายเบี่ยงไม่เพียงเท่านี้ เหล่าทหารและยอดฝีมือของราชวงศ์แคว้นหลุนก็มาด้วย

        พวกมันมารวมตัวเพราะในสาส์นของประมุขพรรคภูษิตฟ้าแจ้งว่าจับคนรับใช้คนสนิทของแพทย์ไร้นามได้

        ซึ่งประมุขพรรคภูษิตฟ้าคิดใช้คนเหล่านั้นเรียกแพทย์ไร้นามออกมาหากแพทย์ไร้นามไม่มา พวกมันจะสังหารคนเหล่านั้นให้ตกตายอย่างทรมาน

        แม้วิธีตามที่ประมุขพรรคภูษิตฟ้าคิดกระทำเป็นสิ่งไม่ถูกต้องแต่แดนเหมันต์ศักดิ์สิทธิ์ต้องการเจอตัวของแพทย์ไร้นามมากกว่า พวกมันจึงมิได้ออกปากทัดทานกลับสนับสนุนวิธีของเจียซุนนี้โดยปริยาย!