Age of war

“เจ้าตัวจิ๋ว หลบไปข้างหลังข้าซะ! ”

บานากล่าวเช่นนั้นก่อนที่จะหยิบตรีศูลวิ่งเข้าไปปะทะกับขุนพลฮอร์เนส

ง้าวและตรีศูลถูกเหวี่ยงปะทะใส่อย่างรุนแรง

เสียงฟันเฟืองได้ลั่นกังวาลจากรอยต่อของชุดฮอร์เนส พร้อมพละกำลังที่ไม่ได้ด้อยไปกว่าบานา ผู้ซึ่งว่ากันว่ามีพละกำลังไม่น้อยไปกว่าใครในเผ่าของเขา

หากวัดที่ฝีมือเพลงยุทธ บานาอาจเก่งน้อยกว่าขุนนางแมงโกและแครอท

แต่หากวัดที่ลูกบ้าและพละกำลัง ขุนนางบานาคืออันดับหนึ่งจากบรรดาขุนนางทั้งสิบของเผ่ายักษา

ด้วยพละกำลังที่บ้าคลั่งของบานา เลยทำให้เขาสามารถดับขุนพลฮอร์ที่สวมเกราะเสริมพลังกลับไปได้

“ฮึ! ”

ฮอร์เนสใช้แขนทั้งสองข้างที่ว่างอยู่ ปามีดเข้าใส่ในจุดบอดของบานา

แต่เป็นเพราะบานาได้ปะทะกับฮอร์เนสหลายครั้งในศึกนี้ จึงรู้วิธีการต่อสู้ของฝ่ายตรงข้ามเป็นอย่างดี

บานาผ่อนแรงลงแล้วปล่อยให้ร่างของตนถูกดันกลับ

เขาใช้ประโยชน์จากแรงของฮอร์เนสในการสร้างระยะห่างออกมา

พื้นดิน ณ จุดที่ทั้งสองปะทะได้เกิดเป็นหลุมกว้างปรากฏขึ้นตรงหน้า

ในจังหวะที่บานาถอยออกมาตั้งหลัก เอรีสกับแครอทก็วิ่งบุกเข้าไปจากทางซ้ายและขวาของเขา

หนึ่งคนถือดาบสองมือที่ยาวมากกว่าสองเมตร อีกหนึ่งคนคือนักรบเผ่ามนุษย์ที่ใช้พลองเหล็กยาว

“อย่างเจ้าต้องเจอกับผม! ”

สเลบกางแขนทั้งสี่ออกพร้อมดาบสีดำสี่เล่มในมือทั้งสี่ข้าง

เขาวิ่งย่อตัวลงต่ำ ใช้ประโยชน์จากร่างกายที่เล็กเพียงหนึ่งเมตรครึ่ง แล้วพุ่งเข้าใส่มุมต่ำของขุนนางแครอท

“แกอีกแล้วเรอะ!? ดี งั้นขอแก้มือเมื่อวันนั้นละนะ! ”

ขุนนางแครอทจำสเลบได้ และยังจำได้ว่าตนเคยแพ้เขามาแล้ว

ถึงทั้งคู่จะไม่อาจเข้าใจภาษาของอีกฝ่าย แต่สามารถรับรู้ความต้องการของอีกฝ่ายได้ด้วยสายตาและวิชาเพลงดาบ

เสียงโละหะกระทบได้ดังขึ้น ทั้งเธอและเขาต่างรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีวันยอมละสายตาไปจากตน

เนื่องจากขุนนางแครอทถูกสเลบเข้าขวาง ทำให้ภาระที่ต้องรับมือของฮอร์เนสลดลง

ไม้พลองเหล็กสีดำของเอรีสถูกวาดเป็นวงอย่างสง่างามลงไปที่หน้าผากของฮอร์เนส

มันเป็นการเล่นเพลงยุทธที่คล่องแคล่วและมีลีล่า อีกทั้งยังพริ้วว่องไวดุจสายน้ำ

พลองเหล็กถูกกระหน่ำใส่ฮอร์เนสไม่ยั้ง

แต่เขารับมือมันได้อย่างง่ายดาย

การโจมตีที่สวยงามและรวดเร็ว อาจน่ากลัวหากไม่สามารถอ่านทางได้

แต่เนื่องจากฮอร์เนสคือผู้มีพรสวรรค์ด้านการสู้รบ เขาจึงสามารถมองออกได้ในทันทีที่เห็นเพลงยุทธของเอรีส

ง้าวยักษ์ได้ถูกวาดออกไปเพื่อปัดไม้พลองของเธอ

“เหวอ!? ”

เอรีสเสียหลักจนกระเด็นออกไปไกล

ฮอร์เนสรีบวิ่งเข้าไปซ้ำเพื่อให้เอรีสตายคาที่

“เอรีส! ”

แอร์บาส์รที่เห็นคนรักของตัวเองกำลังจะถูกฆ่า จึงละความสนใจจากลูกกระจอกตรงหน้า แล้วรีบพุ่งเข้าไปขวาง

“แกต้องเจอกับข้า”

“เฮ้ย!? ”

บุรุษผิวดำรีบยกโล่หนังสัตว์ขึ้นสูง

โล่ชนเผ่าพื้นเมืองได้ส่งเสียงลั่นออกมาพร้อมกับเบี่ยงทิศของหอกที่พุ่งเข้าใส่

แต่ศัตรูไม่ได้มีหอกเพียงเล่มเดียว

หอกสี่เล่มได้พุ่งโจมตีมากจากทั้งสี่ทิศทาง

ซ้าย ขวา บน และช่วงล่างของแอร์บาส์ร

โล่ของแอร์บาส์รทำได้แค่เบี่ยงการโจมตีจากทางด้านซ้ายและด้านบน

ตัวโล่ที่รับคมหอกอันรุนแรงได้เกิดเป็นบาดแผลยาว

หากฝืนใช้มันต่อไป คงได้ขาดครึ่งไปพร้อมกับโล่ใบนี้ ดังนั้นเขาจึงโยนโล่ทิ้งไป แล้วสลับมือมาคว้าที่ด้ามของหอกในมือขวา

เขาจับหอกเอาไว้มั่น แล้ววาดเป็นวงกลมในเสี้ยวนาทีเพื่อรับหอกจากทางขวาและมุมล่างที่เล็งมาตรงหัวเขาของตน

เสียงปะทะอันรุนแรงได้ดังกังวาลไปทั่ว

ทั้งคู่ต่างใช้อาวุธของตนดันปะทะด้วยแรงทั้งหมดที่มี

เผ่าอาร์โธร์โพดาระดับมดองครักษ์ [สกัด] กางปีกออกพร้อมกับดันร่างของแอร์บาส์รกลับไปจนเกิดเป็นรอยลากยาวไปตามพื้นดิน

แอร์บาส์รรีบดีดตัวออกเพื่อทิ้งระยะห่าง

“เอรีส! ”

ในเสี้ยวนาทีนั้นเอง ที่ง้าวของฮอร์เนสกำลังจะปั่นคอของเอรีสลงมา

เธอยกไม้พลองขึ้นมากันเอาไว้ แต่กลายเป็นว่าไม้พลองของเธอถูกตัดออกไปแทน

อีกเพียงแค่หนึ่งมิล คมง้าวของฮอร์เนสก็จะเฉือนผิวขาวของเอรีสลงแล้ว

“อย่าดูถูกเรานะดอง~”

เกิดคมอากาศวิ่งเข้าใส่ร่างของฮอร์เนส

การโจมตีที่ไม่มีซุ่มเสียงนั้น ทำให้ร่างของฮอร์เนสปลิวถอยออกไปถึงสี่เมตร

เอสเทอผู้บัญชาการเผ่าภูติแสนน่ารักคนนี้ ถึงตัวจะเล็ก และพร่ำบอกว่าไม่ใช่นักรบ แต่ความจริงนั้นเธอมีความเก่งกาจพอตัวเลยทีเดียว

ปกติพวกภูติจะมีความชำนาญในการแปรสสารไม่ด้านใดก็ด้านหนึ่ง

แต่เอสเทอสามารถแปลงสภาพสสารได้ทุกธาตุ เนื่องจากความอัจฉริยะและความรู้จากการอ่านของเธอเอง

ชื่อนักปราชญ์ไม่ใช่ได้มาโดยง่ายหรอกนะ

“เกราะแข็งน่าดู แต่ของแบบนั้นเป็นเพียงแค่ของเล่นสำหรับฉันนะดอง~”

เอสเทอใช้มือซ้ายถือคริสตัลภูติ และใช้มือขวาถือหนังสือเล่มหนึ่ง

ตำราความรู้และตารางธาตุถูกกางออกที่ตรงหน้าของเธอ

“บานา เอรีส ช่วยถ่วงเวลาหน่อย”

“จัดให้”

บานาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้ววิ่งเข้าใส่ฮอร์เนส

ตรีศูลถูกกระหน่ำแทงลงไปอย่างรุนแรงด้วยความบ้าคลั่งดุดัน

ฮอร์เนสใช้สองมือถือง้าวรับมือเอาไว้

เขาไม่รู้ว่าเอสเทอจะทำอะไร แต่รู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าจะปล่อยไปแบบนี้ไม่ได้

เขาจึงใช้อีกสองมือที่ว่างเปล่า ปามีดเข้าใส่เอสเทอ

เอรีสใช้พลองเหล็กที่หักครึ่งรับเอาไว้ด้วยวิชากระบี่กระบองสองมือ

“ฮึ”

ฮอร์เนสใช้พละกำลังอันมากล้น ดันร่างของบานาจนกระเด็นอีกครั้ง พร้อมกับกางปีกบินเข้าใส่

เอรีสพยายามโจมตีสวน แต่เธอถูกพลักกระเด็นพร้อมบาดแผลยาวตรงช่องท้อง

ดูเหมือนว่านักรบแนวหน้าสองคนจะเอาฮอร์เนสไม่อยู่

“โรส ฝากด้วยดอง~”

“ได้ค่ะ ออง~”

ประกายสายฟ้า หัวหน้าหน่วยรบอัศนีเผ่าภูติตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริง

ผมสีทองฟูฟ่องอันโดดเด่น ได้ปรากฏตัวขึ้นในสายตาของฮอร์เนส

ทันใดนั้นเอง ที่เกิดกำแพงสายฟ้าขึ้นรอบตัวของนักรบไร้พ่าย

“อั๊ก!? ”

มันเป็นการโจมตีที่รวดเร็ว และไม่อาจทราบได้ว่ายิงมาจากจุดไหน

คงไม่มีสิ่งมีชีวิตที่รวดเร็วกว่าสายฟ้าอีกแล้ว

แต่ฮอร์ยังไม่ล้มตัวลง

มีดถูกปาสวนกลับออกไป

ถึงร่างจะเหน็บชาเพียงใด แต่จิตใจของยอดนักรบมันพลังดันให้เขายังสามารถขยับแขนและขาออกไปได้อยู่

“ออง!? ”

โรสรีบบินหลบมีดที่ปาออกไป

แต่โชคร้ายที่ปลายคมมีดได้เฉือนปีกของเธอออกไปบางส่วน

“กรี๊ดดด!? ”

เธอกรีดเสียงลั่น พร้อมกับแสดงท่าทีทรมานออกมา

เธอบินช้าลง ก่อนจะร่วงโรยลงสู่พื้น

ใบหน้าซีดเผือกเหมือนคนหายใจไม่ออก ก่อนจะสิ้นชีพลงไป

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มีหรือที่สเลบซึ่งกำลังต่อสู้อยู่ใกล้บริเวณนี้จะไม่ทันเห็น

“จุดอ่อนของปีศาจแสงคือปีก ทุกหน่วย เล็งโจมตีเน้นไปที่ปีกของพวกมัน! ”

คำสั่งของสเลบได้ถูกถ่ายทอดไปอย่างรวดเร็ว

กระแสและทิศทางของสงครามเริ่มพลิกกลับเป็นฝ่ายของเผ่าอาร์โธร์โพดาในทันที

“กล้ามองไปทางอื่นหรือเจ้านะ! ”

แครอทคำรามเสียงดัง

เธอวิ่งเข้าใส่สเลบอีกครั้งพร้อมกับดาบที่เงื้อขึ้นมา

เพลงยุทธของแครอทจะเน้นไปที่ทวงท่ามากกว่าการใช้พลังแบบบานา

“...”

สเลบไม่ตอบอะไรกลับไป แต่ตั้งท่าเตรียมรับมือด้วยดาบทั้งสี่เล่ม

“อึ๊ก…”

แครอทหยุดดาบของตนลง เพราะว่านักรบที่ตัวเล็กกว่าตรงหน้าเธอนั้น ไม่มีช่องว่างให้โจมตีเข้าใส่ได้เลย

ดาบทั้งสี่ถูกวางอยู่ในทิศที่ไม่อาจโจมตีเข้าใส่ได้ และหากฝืนโจมตีเข้าไป คงเป็นได้ถูกสวนกลับด้วยดาบเล่มอื่นในทันที

“ไม่เข้ามาหรือ? ”

สเลบพูดจาท้าทายเธอออกไป ถึงแม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายฟังไม่ออก

แต่ความต้องการของสเลบคงสื่อไปถึง แครอทจึงยกดาบตั้งท่าโจมตีอีกครั้ง

ทั้งสองฝ่ายต่างจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่ง

จนกระทั้ง…

“อ๊ากกก!? ”

เสียงของแอร์บาส์รได้ดังขึ้นมา

ดูเหมือนว่าการรับมือหอกสี่เล่มด้วยหอกเพียงเล่มเดียวที่เขามี มันจะเกิดกำลังของเขา

หัวใจของแอร์บาส์รถูกหอกเสียบทะลุสิ้นชีพลง

แต่ด้วยจิตใจยอดนักรบของเขา เขาจึงไม่ยอมที่จะสิ้นชีพไปเพียงคนเดียว

“ยังไม่จบแค่นี้หรอก! ”

แอร์บาส์รใช้หอกแทงลงไปในช่องว่างของรอยต่อฟันเฟืองแถวช่วงแขนข้างหนึ่งของสกัด

หอกปลายแหลมรูปใบไม้ถูกแทงลงไปอย่างรุนแรง เสียบทะลุผ่านช่องว่าง ลึกทะลุจุดที่อ่อนนุ่มที่สุดของชุดเกราะ สู่ร่างกายภายในของสกัด

เลือดสีเขียวจำนวนมากได้ไหลออกมาจากภายในชุดของเขา

“หน่อย! ”

สกัดใช้เขี้ยวที่ยาวหนึ่งเมตรกัดลงไปที่ศรีษะของแอร์บาส์รเพื่อดับชีวิตของเขาลง

“ท่านหัวหน้า! ”

“หน่อย! พวกเราจะล้างแค้นให้หัวหน้าเอง! ”

เหล่าลูกน้องของแอร์บาส์รที่เห็นภาพนั้น ต่างเริ่มบัลดาลโทสะกันเป็นทิวแถว

พวกเขาวิ่งกรูเข้าใส่สกัดอย่างไม่คิดชีวิต

“อึ๊ก...”

สกัดที่บาดเจ็บหนัก เริ่มทำการต่อต้านฝูงทหารมนุษย์ที่กรูเข้ามาจากทุกทิศทาง

เขาถูกกองทัพอันมหาศาลจับแยกออกมาจากกองทัพของเขาเอง

ร่างของมนุษย์นับสิบถูกหอกทั้งสี่ของสกัดแทงทะลุ และเหวี่ยงกระเด็นออก

แต่พอใช้งานไปได้สักระยะ หอกทั้งสี่ก็เริ่มทื่อลง อีกทั้งยังเปื้อนไปด้วยเลือด

แถมยังมีร่างอันหนังอึ้งของทหารศัตรูติดคาอยู่ที่ปลายหอกของเขา

ดวงตาของสกัดเริ่มพร่ามัว

กองทัพมนุษย์ ไม่ว่าจะอัศวิน หรือจอมยุทธ พวกเขาใช้ทั้งดาบ ง้าว หอก และกระบี่ ใช้สรรพอาวุธทั้งหลายที่มี แทงกระหน่ำลงไปในรอยต่อของชุดที่เล็งได้ยาก

รุมโรมรันจากทุกทิศทาง ปีนป่ายและกดร่างของสกัดที่สูงถึงสามเมตรจนกายแนบผืนดิน

ร่างของสกัดกระตุกอย่างรุนแรงจากความเจ็บปวดที่ไม่อาจต่อต้านได้

“ (ท่านราชินีฟรีด้า...ข้าขอโทษ) ”

จนกระทั้งสิ้นชีวิตลงไปอีกคนหนึ่ง

“เจ้าสกัด…”

สเลบที่เห็นการตายของเพื่อนร่วมรบต่อหน้า ได้เกิดความกังวลขึ้นมาชั่วขณะหนึ่ง

แครอทที่เห็นช่องว่างเสี้ยววินาทีนั้น ได้ถีบพื้นลงไปเต็มแรงพร้อมกับดาบสองมือที่จับเอาไว้มั่น

คมดาบวิ่งผ่านอากาศราวกับฉลามที่กระโจนเข้าหาเหยื่อแสนโอชะตรงหน้า

“แย่ละ!? ”

สเลบรีบยกดาบขึ้นมาตั้งรับ

ใบมีดทั้งสี่ประกบเข้ากับใบดาบที่หนักและรุนแรงของแครอทอย่างอ่อนโยน

ปล่อยให้พลังไหลผ่านไปตามธรรมชาติดั่งต้นหลิวที่ลู่ไปตามลม

ขุนนางแครอทแทบจะไม่รู้สึกถึงแรงต้านทานเลยแม้แต่น้อย

เธอรีบเปลี่ยนกระบวนยุทธ ผ่อนกำลังแขนลง แล้วดึงดาบกลับเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว

ในช่วงเวลาเดียวกัน คมดาบอีกสามเล่มของสเลบก็ได้แทงสวนเข้าไป

การแทงและฟันดาบของสเลบนั้น ไร้ซึ่งความดุดัน แต่อ่อนนุ่มและอ่อนโยนดั่งดอกไม้

แต่ทว่าเป็นดอกกุหลาบที่เต็มไปด้วยหนามอันตราย

คมดาบถูกวาดเป็นวิถีที่ยากจะเดาทิศทางได้

ขุนนางแครอทพยายามใช้ระยะดาบและขนาดตัวที่ได้เปรียบ ชิงอำนาจโจมตีและตีวงดาบเพื่อไม่ให้สเลบเข้าประชิด

แต่ด้วยความอ่อนช้อยของสเลบ จึงทำให้เขาสามารถเดินพริ้วไปพร้อมดาบเข้าประชิดตัวเธอได้สำเร็จ

“อึ๊ก…”

ขาทั้งสองข้างของเธอถูกดาบทั้งสามเล่มฟาดฟันเข้าใส่จนเป็นแผลยาว

เลือดสีดำไหลลงมาอาบไปทั่วเรียวขาอันงดงามของเธอ

“ยังไม่แพ้หรอก! ”

ขุนนางแครอทใช้ขาถีบใส่สเลบเต็มแรง

เพราะว่ามัวแต่เพ่งความสนใจไปที่ดาบ สเลบจึงถูกเรียวขาของแครอทซัดเข้าใส่

เกิดเสียงโลหะดังก้องไปทั่ว

ชุดเกราะที่แข็งแกร่งและภาคภูมิใจของฟรีด้า ถึงกับยุบตัวลงอย่างน่าใจหาย

“อั๊ก…”

สเลบรู้สึกจุกไปทั่วร่างกาย

เขาถูกส่งลอยมาไกลจนถึงสุดขอบห้องโถงเลยทีเดียว

จะเรียกว่าหลุดออกจากสนามรบไปเลยก็ได้

ส่วนทางด้านขุนนางแครอทนั้น เธอต้องแลกกับการพังชุดเกราะของสเลบด้วยขาข้างขวาของเธอ

แต่ถึงขาจะหักลงมา แครอทก็ยังมีไฟสู้ที่ไม่ดับมอด

“บานา ฉันมาช่วยแล้ว! ”

แครอทกัดฟันวิ่งด้วยขาข้างที่หักไปหาบานา

ที่จุดนั้นกำลังแลกเพลงยุทธกันอย่างดุเดือด

ฮอร์เนสพยายามที่จะบุกเข้าไปเพื่อจัดการกับเอสเทอที่กำลังเตรียมลงมือทำบางอย่าง

แต่เขาไม่อาจผ่านนักรบสมองกล้ามสองคนที่กำลังทุ่มสุดตัวหยุดเขาเอาไว้ได้

แขนซ้ายของเอรีสปลิวว่อนขึ้นฟ้า

แขนขวาของบานาถูกเฉือนจนเป็นแผลยาว

แต่พวกเขาก็ยังต่อสู้สุดใจดิ้น

เอรีสกระโดดเข่าลอยใส่ฮอร์เนส และใช้กรามอันทรงพลังกัดลงไปที่หนวดของฮอร์เนส

บานาใช้ร่างกายอันใหญ่โต เข้ารัดง้าวของฮอร์เนสเอาไว้โดยมิหวั่งเกรงความเจ็บปวด

“พวกนี้!? ”

ฮอร์ทึ่งกับพลังใจของนักรบทั้งสองมาก

“แครอท จังหวะนี้เลย! ”

“ได้! ”

ขุนนางแครอทใช้พลังเฮือกสุดท้าย กัดฟันยันพื้นด้วยขาข้างที่หัก แล้วพุ่งตัวออกไป

เธอแทงดาบลงไปที่รอยต่ออันบางเฉียบของเกราะอย่างแม่นยำ แล้ววาดเป็นวงเพื่อตัดแขนของฮอร์เนสออกมา

“อย่าคิดว่าจะง่าย! ”

แต่ฮอร์เนสเหนื่อชั้นกว่าที่พวกเขาคาดคิด

เขากางปีกออกกว้าง และกระพืออย่างรุนแรง จนขุนนางแครอทผงะถอยออกมาก่อนที่จะตัดแขนของฮอร์เนสทัน

ปีกของเผ่าอาร์โธร์โพดานั้น มีลักษณะคล้ายกับปีกของมดในโลกมนุษย์

สรุปคือมันทั้งบางและอ่อนแอ

ดังนั้นถึงจะไล่ขุนนางแครอทจะกระเด็น แต่ปีกของเขาก็เป็นอันต้องหักลงจากแรงฟาด

“ย๊าก! ”

“เหวอ!? ”

ฮอร์เนสใช้แรงทั้งหมดเหวี่ยงนักรบสมองกล้ามทั้งสองให้กระเด็นออกไป

“เจ้านี่มันเป็นสัตว์ประหลาดหรือยังไงฟะ! ”

บานาพูดด้วยสภาพที่เลือดสีดำท่วมกาย

“โอ้วววว! ”

ฮอร์คำรามก้องด้วยท่าทีที่ดุดัน

แม้แต่ยอดนักรบอย่างบานา เอรีส และแครอทยังถึงกับสั่นสะท้าน

แต่ในที่แห่งนี้ กลับมีคนหนึ่งที่ยังสามารถตีสีหน้าไร้อารมณ์ได้อยู่

“ไม่หรอก พวกเราชนะแล้วดอง~”

เอสเทอพูดด้วยสีหน้าที่ราบเรียบพร้อมกับปิดหนังสือในมือขวาลง

แสงสว่างจากคริสตัลภูติในมือซ้ายได้มืดบอดลง

รัศมียี่สิบเมตรรอบตัวของเอสเทอได้เกิดเหตุการณ์ผิดปกติขึ้น

ศัตรูของเธอต่างลงไปนอนกองที่พื้นอย่างทุรนทุราย

ภูติไร้สีหน้าที่โบยบินเหนือพื้นหนึ่งเมตร กำลังจ้องมองใส่ร่างของนักรบเผ่าอาร์โธร์โพดาที่ดิ้นรนแนบพื้นดิน

รวมไปถึงตัวฮอร์เนสด้วย

“ทะ… ทรมาน…”

เสียงของเขาเริ่มขาดช่วง

แรงจากมือที่กำง้าวได้อ่อนลงจนอาวุธขนาดยักษ์ร่วงลงไปกองที่พื้น

เอสเทอจ้องมองร่างของยอดนักรบด้วยสายตาที่เย็นชาดุจภูเขาหิมะอันหนาวเหน็บ

เลือดสีเขียวเริ่มไหลทะลักออกมาจากรูทวารหายใจที่กระจายไปทั่วร่างของเผ่าอาร์โธร์โพดา

“แค่ปรับแรงดันอากาศรอบตัวพวกมันเองนะดอง~”

เอสเทอตอบข้อสงสัยที่แสดงออกมาบนใบหน้าของพรรคพวก

เธอใช้อำนาจปีกในการดึงโครงสร้างของอากาศโดยรอบตัวศัตรู

เปลี่ยนแปลง และทำให้กลายเป็นพื้นที่เกือบจะเป็นสุญญากาศ

เมื่อแรงดันภายนอดลดต่ำลง และชุดเกราะของพวกเขาไม่ได้ถูกออกแบบเพื่อรับกับสภาวะเช่นนี้ จึงทำให้แรงดันภายในร่างปริแตกจนเลือดไหลทะลักย้อนออกมา

ช่างเป็นการฆ่าที่เลือดเย็นยิ่งนัก

สเลบที่มองดูจากสุดขอบสนามรบด้วยร่างกายที่บาดเจ็บ เริ่มกรีดเสียงร้องออกมาด้วยความสิ้นหวัง

“ไม่นะ… แม้แต่ฮอร์เนสยัง…”

กำลังใจของฝ่ายอาร์โธร์โพดาลดลงอย่างเห็นได้ชัด

กระแสและทิศทางลมได้กลับไปเป็นของฝ่ายกองกำลังพันธมิตรในทันที

เส้นทางที่มุ่งตรงไปยังคริสตัลแห่งชีวิต ได้ถูกแหวกออกด้วยการนำของแม่ทัพศัตรู

“ไม่…”

สเลบพยายามออกแรงดันร่างขึ้นมาจากพื้น

แต่เขาทำไม่ได้

ชุดเกราะที่พังลง กำลังเหนี่ยวรั้งร่างกายของเขาเอาไว้กับพื้น

ฟันเฟืองแขนกลได้กลับมาย้อนศรทำร้ายตัวของเขาเอง

“ท่าน… แฟต”

ที่ตรงหน้าคริสตัล เหล่าราชินีทั้งห้าเริ่มเคลื่อนไหว

ร่างกายที่สูงสี่เมตร สามารถใช้ข่มขวัญศัตรูได้เป็นอย่างดี

อาวุธของพวกเธอคือโล่ขนาดใหญ่ที่เอาไว้ใช้ทั้งป้องกันและกระแทกศัตรู

แต่พวกเธอไม่ได้เกิดมาเพื่อต่อสู้ ดังนั้นจึงไม่มีเขี้ยวยาวที่แหลมคม และไม่มีกล้ามเนื้อที่แข็งแรงเท่ามดทหาร

คงขึ้นอยู่กับเวลาแล้ว ที่ปราการสุดท้ายจะพังทลายลงมา

“พวกเรา… แพ้”

สเลบหมดสิ้นซึ่งหนทางออก

เขาหลับตาลง และน้อมรับความพ่ายแพ้กับชะตากรรมที่กำลังจะมาเยือน

แต่ทว่า---

“เจอแล้วงับ! ”

กลับมีเสียงใสที่ไร้เดียงสาดังขึ้นที่ข้างตัวของเขา

“นั่น… ใคร? ”

“ปมเองงับ มดทาส A เองครับ”

มดทาสขนาดเล็กพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงผิดกับสถานการณ์ที่เลวร้าย

“เจ้า… รีบหนีไปเถอะ”

สเลบไม่คิดสู้อีกต่อไปแล้ว

“ไม่ฮับ”

แต่ดูเหมือนว่ามดทาสตรงหน้าจะยังต้องการต่อสู้ต่อ

“พวกเรา… แพ้แล้ว”

สเลบพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า

“ไม่ฮับ! พวกเรายังมีความหวังอยู่นะฮับ”

“ความ… หวัง? ”

สเลบตาโตขึ้นด้วยความแปลกใจ

เวลาเช่นนี้ ยังจะมีวิธีไหนกู้สถานการณ์ได้อีกหรือ?

พวกเขางัดทุกกลยุทธ์ที่คิดออกมาใช้ แต่ก็ยังพบจุดจบเช่นนี้

มันยังจะมีความหวังหลงเหลืออีกเช่นนั้นหรือ?

สเลบคิดเช่นนั้น

“ใช่แล้วฮับ! อย่าพึ่งยอมแพ้นะฮับท่านสเลบ มาสวมเกราะตัวนี้ แล้วช่วยขึ้นเป็นผู้กล้าของพวกเราทีฮับ! ”