ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        ร่างของเฟิงป๋ายหยุ่นที่ล้มลงไป..

        ทำเอาบรรยากาศในสนามประลองรวมถึงผู้คนบนอัฒจันทร์เงียบลงทันตา..

        ผมหมายถึง.. เงียบจริง ๆ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจตัวเองชัดยิ่งกว่าตอนตั้งสมาธิฝึกปราณเสียอีก

        เฟิงป๋ายหยุ่นที่ทรุดลงไป ไร้เสียงโอดโอย แต่ร่างกลับบิดไปมาอย่าทรมาน

        ผมไม่ใช่เฟิงป๋ายหยุ่น.. ไม่ใช่ญาติพี่น้องของมัน ไม่ใช้แม้แต่คู่ต่อสู้ของมัน

        แต่จู่ ๆ

        ก็เหมือนลมหายใจของผมติดขัดขึ้นมาเฉย ๆ

        ตอนแรก.. ผมยังคิดว่าหมอนั่นแค่หมดแรง แต่ในตอนที่อาการชักของมันยังดำเนินต่อไป..

        สีหน้าที่ม่วงจนน่ากลัว กับเส้นเลือดตรงขมับที่เต้นตุบ ๆ แบบไร้จังหวะ ล้วนบอกได้ชัดเจนว่าธาตุไฟในร่างของหมอนั่นปะทุขึ้น จากการฝืนเกินขีดจำกัด

        มันไม่ใช่แค่ 'อาการบาดเจ็บกำเริบ' แต่มันคือ 'อันตรายถึงชีวิต'

        “อาวุโส.. ท่านรีบเข้ามาช่วยมันโดยด่วน!”

        เสียงของคิมบีโฮแทรกเข้ามาในบรรยากาศตึงเครียด!

        ผมเหลือบตามองแวบเดียวก็เห็นเจ้าคางบุ๋มนั่นขมวดคิ้วแน่น สายตาจ้องฟ้าแต่ไม่ได้จะขออะไรจากฟ้า

        แต่มันมองคนที่ใกล้ที่สุดและน่าจะช่วยหยุดยั้งสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้ดีที่สุด

        มันของให้ฮูจินช่วยคู่ต่อสู้ของมัน..

        ฮูจินไม่รอให้ใครพูดซ้ำซ้อน ร่างมันอาวุโสพุ่งลงมาจากอัฒจันทร์เหมือนหน่วยกู้ภัยที่เร่งรีบ ก่อนที่ตัวของเขาจะย่อตัวลงข้างเฟิงป๋ายหยุ่นแล้วตบจุดตันเถียนทันที!

        ผมไม่รู้ว่ามือของเขามีน้ำหนักแค่ไหน แต่พลังปราณที่ห่อหุ้มบนนิ้วมือกลับดูอ่อนโยนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

        นิ้วของฮูจินจี้ลงจุดแล้วจุดเล่าร่วมกว่าห้าสิบสองจุด ไม่เร็ว ไม่ช้า ไม่รน ไม่รีบร้อน แต่ทุกการเคลื่อนไหวล้วนแม่นยำ

        บนอัฒจันทร์..

        ไม่มีเสียงใดเล็ดลอด ไม่มีใครกล้าพูด และไม่มีใครกล้ามองไปทางอื่น

        ทุกคนมองภาพตรงหน้า ราวกับถ้ามองพลาดแม้แต่เสี้ยววินาที เราจะไม่ได้เห็นคนคนนี้กลับมายืนอีกครั้งได้อีกเลย

        และผมเชื่อว่าทุกคนไม่ได้อยากให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น

        ถ้าเป็นผมที่อยู่ตรงนั้น..

        ผมก็ไม่รู้ว่า..

        บ้าจริง..! ผมไม่กล้าคิดประโยคนี้ให้จบด้วยซ้ำ

        และนั่นแหละคือจุดที่ผมรู้ตัว ว่าแม้ผมจะไม่ใช่คนในสนาม..

        แต่ใจผมกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนร่างที่นอนอยู่ตรงนั้นเป็นตัวของผมเอง

        ตลอดเวลาที่ฮูจินทำการใช้พลังปราณสกัดกั้นปราณที่แปรปรวนของเฟิงป๋ายหยุ่น

        สี่หน้าของเขานั้นนิ่งดุจธารน้ำที่ไหลเย็นสุดสงบ

        จังหวะสุดท้าย..

        ฮูจินถอนหายใจเบา ๆ ลุกขึ้นแล้วมองไปยังซุ้มแพทย์สนาม

        เขาไม่พูด ไม่โบกมือ แค่มองไปที่ตรงนั้น แพทย์สนามก็ได้วิ่งออกมาพร้อมกับบรรดาญาติ ๆ ของเฟิงป๋ายหยุ่นที่เร่งก้าวขาตามเข้ามา

        “เฟิงป๋ายหยุ่นหมดสภาพสู้ต่อ ทำให้คิมบีโฮแห่งสำนักดาบเหล็ก ผ่านเข้าสู่รอบสี่คนสุดท้ายสายล่างคำรบสองไปพบกับอุสางิซากิแห่งบ้านตระกูลศศะในวันพรุ่ง!!”

        เสียงของฮูจินเปล่งก้องสนาม

        แต่มันไม่ได้ก้องอยู่ในหูผม..

        เพราะสิ่งที่ดังกว่า..

        คือความรู้สึกแปลก ๆ ที่เหมือนพวกเราทุกคนเพิ่งสูญเสียอะไรบางอย่างไป..

        เฟิงป๋ายหยุ่น.. สู้จนตัวเองเกือบตาย..

        มันเอาอนาคตของตนเองทั้งชีวิตมาแลกกับชื่อเสียงที่มันสูญไป..

        ซึ่งผมก็ไม่อาจรู้ได้ ว่าสิ่งที่มันทำลงไปนั้นคุ้มค่าหรือไม่..

        เพราะผมไม่ใช่มัน..

        ผมเลยไม่อาจเข้าใจในสิ่งที่มันสูญเสียได้

        ผมได้แต่หวัง..

        หวังให้อาการครั้งนี้เป็นเพียงอาการบาดเจ็บทั่วไป..

        ที่เพียงเจ็บครั้งนี้รักษาก็หาย..

        อย่าได้เรื้อรังฉุดรั้งให้การฝึกที่ผ่านมาศูนย์เปล่าเลย..

        แล้วเมื่อมองย้อนกลับไปในคู่ของอุสางิซากิ..

        ผมไม่อยากคิด..

        หากฮูจินไม่ได้ประกาศยุติการประลอง..

        สภาพของซากิจะแตกต่างหรือเหมือนกับเฟิงป๋ายหยุ่นหรือไม่..

        หลังจากนั้นเสียงที่อัดอั้นของอัฒจันทร์ก็ได้กระหึ่มออกเป็นราวกับเสียงของแมลงวันที่บินวนอยู่รอบหู

        แม้แต่ผมเองก็ไม่เว้น

        “สุดท้าย..

        ก็ยังไม่มีใครดึงวิชาของมันออกมาได้จริง ๆ ด้วยแฮะ”

        ผมพึมพำออกมาเบา ๆ ขณะหันไปมองโหวหวังที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

        “ถ้าไม่มีอะไรผิดแผน..

        หมอนั่นอาจเป็นคู่ประลองของนายในไม่กี่วันนี้แหละ”

        ผมว่าพลางวาดภาพสายประลองในหัว

        ยังไงพรุ่งนี้โหวหวังก็ต้องเจอกับหม่าชุนเฟิง

        สำหรับผมที่ประลองกับพวกมันมาทั้งสองคน

        ผมมองว่าโหวหวังสามารถผ่านหม่าชุนเฟิงไปได้..

        แต่ไม่ง่าย..

        โหวหวังยังทำหน้าตาเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้าน

        มันโยกไหล่เบา ๆ ก่อนตอบเสียงราบ

        “ช่างเถิด..

        อย่างไรฉันก็ไม่ได้หวังอะไรกับเทศกาลนี้เสียเท่าไหร่..

        หากมันอยากชนะ..

        เชิญเลยฉันไม่ถือ”

        น้ำเสียงของโหวหวังเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไรในตอนที่มันพูด

        แต่ผมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับรู้ว่าในใจของมัน..

        ต้องสะเทือนอยู่ไม่น้อย

        เพราะมันไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับคิมบีโฮเลยนอกจากกำลังแขนที่สูสีกับตัวมัน

        และระดับพลังฝึกปรือที่เหนือกว่า

        “อย่างไรเอ็งก็ควรระวังตัวเอาไว้..

        ลูกหวัง”

        เสียงของท่านซุนต้าหลี่ดังขึ้นมากลางความเงียบ

        ผมหันไปมองอาวุโสซุนที่กำลังยืนนิ่งอยู่ตรงมุมอัฒจันทร์ ริมฝีปากของท่านขยับช้า ๆ

        แต่เสียงกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงกลางใจ

        “การที่พ่อหนุ่มบีโฮใช้สกุลปลอมในการลงแข่ง ก็เท่ากับว่ามันมีเหตุจำเป็นที่จักต้องปกปิดตัวตนเอาไว้

        ปู่กลัวว่ายามใดที่พ่อหนุ่มคิมเลือกใช้ 'วิชาของมัน' ออกมา..

        นั่นอาจหมายถึง..

        มันพร้อมจะสังหารใครสักคน..

        เอ็งก็อย่าได้ประมาทจนเกินไป!”

        แม้แต่โหวหวังเมื่อฟังคำพูดนั้น..

        ยังต้องก้มศีรษะรับคำด้วยความเคารพ

        “ขอบรับเจ้าคุณปู่”

        สายตาที่เฉยเมยในคราแรกของคนถึงกับปรับแปลงเล็กน้อย

        ดูจริงจังขึ้นมาหน่อย

        ส่วนผมน่ะเหรอ..

        ได้แต่เอาคำพูดนั้นของท่านผู้เฒ่าฯ มาคิด

        'ยามใดที่พ่อหนุ่มคิมเลือกใช้ 'วิชาของมัน' ออกมา.. นั่นอาจหมายถึง.. มันพร้อมจะสังหารใครสักคน..'

        ผมตงิดใจกับประโยคนี้..

        เพราะตามความคิดของผม..

        คิมบีโฮไม่น่าจะทำอะไรแบบนั้น..

        อุสางิซากิก็ดี จางลี่ชิวก็ช่าง หรือกระทั่งเฟิงป๋ายหยุ่นที่อยู่ตรงหน้า

        คู่ต่อสู้ของคิมบีโฮทุกคนล้วนโดนสันดาบกันหมด..

        ต่อให้หมอนั่นจะมีจิตสังหารที่เหมือนกุมความแค้นครั้งยิ่งใหญ่เอาไว้ราวกับวิญญาณตามติด

        แต่การกระทำกลับไม่ใช่แบบนั้น

        “เอาเถิด.. วันนี้ต่างคนต่างประลองกันเหนื่อย

        ฉันว่าเรารีบกลับไปที่เรือนรับรองกันดีกว่า

        วันรุ่งฉันยังมีศึกประลองรอรับอยู่”

        พูดจบโหวหวังก็ได้ยืนโอสถหมื่นทิพย์หกประการมาให้ผม

        “ฉันเอามาเผื่อเอ็งแล้ว..

        อย่างไรเอ็งก็เพิ่งเลื่อนระดับพลัง สมควรใช้มันเพื่อช่วยเสริมแรงฟื้นฟู”

        “อืม.. ขอบใจ”

        ผมรับมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปทางท่านเจ้าเมืองซุนกับท่านผู้เฒ่าวานรเล็กน้อย

        “พวกเรากลับกันเถิด”

        ญาติผู้ใหญ่ทั้งสองคนของซุนโหวหวังผงกหัวตอบพร้อมกันแล้วจึงหันตัวเดินนำออกไป

        ผมเองก็เดินตามไปติด ๆ

        อย่างที่โหวหวังมันว่า วันนี้ผมเพิ่งเลื่อนระดับพลัง คงต้องรีบกลับไปทำความเข้าใจกับพลังระดับใหม่ให้ถ่องแท้ซะก่อน

        ยิ่งคู่ต่อสู้ของผมเป็นไอ้บ้านั่นด้วยแล้ว..

        ก็ต้องทำให้ตัวเองพร้อมมากที่สุด

        แต่ดูเหมือนความคิดผมจะไม่เป็นไปตามที่วางแผนไว้..

        ทันทีที่ผมกำลังจะหันหลังเดินตามโหวหวังไป

        “เจ้าแซ่หลิว..”

        เสียงนั้นดังมาจากทางด้านหลังผม เสียงที่แฝงไปด้วยความหยิ่งยโสจนไม่ต้องเดาว่าเป็นใคร

        ผมหยุดกึก ไม่ได้หันกลับไปในทันที แต่ค่อยๆ ถอนหายใจอย่างเอือมระอา

        พูดถึงโจโฉ.. โจโฉก็มาสิน่า..

        ตงเสวี่ยซานมันยืนอยู่ไม่ไกลนัก หน้ายาว ๆ ที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันราวกับได้ชัยชนะมาแล้วเรียบร้อย เดินตรงมาทางผมอย่างช้า ๆ ชนิดที่ว่าไม่สนใจสายตาผู้คนรอบข้างแม้แต่น้อย

        ผมไม่ได้หันไปมองมันตรง ๆ แต่ค่อย ๆ หมุนตัวช้า ๆ อย่างคนไม่อยากเสียเวลามากนัก

        “มีอะไรอีก.. ไอ้แซ่ตง?

        งานประลองจบแล้วแทนที่จะรีบ ๆ ไสหัวกลับไป..

        ยังอุตส่าห์เดินมาหาข้า..

        หรือว่าเจ้ากลัวข้าลืมหน้าผุ ๆ ยาว ๆ ของเจ้าเลยต้องมาแสดงตัวกัน?”

        ผมตอบกลับไปทันควัน ไม่ได้ลงเสียงสูงต่ำให้ดูท้าทายมากนัก

        แค่พอให้รู้ว่าผมไม่ได้ให้ความสำคัญกับมันมากไปกว่าแค่ลมปาก

        ตงเสวี่ยซานยิ้มเยาะ เดินเข้ามาใกล้ผมอีกสองสามก้าว ราวกับอยากจะให้คำพูดของมันแทงเข้ากลางใจผมได้ชัดขึ้น

        “เราเพียงอยากจะมาเตือนเจ้าสักหน่อย..

        เจ้าแซ่หลิว”

        มันหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแฝงไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน

        “การที่เจ้าสามารถผ่านเข้ามาพบกับเราได้ เรารู้สึกภาคภูมิใจในตัวของเจ้ายิ่งนัก

        ภูมิใจจนอยากจะเตือนเจ้าเรื่องหนึ่ง

        เรื่องของคนสองประเภท”

        ตงเสวี่ยซานกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาจับจ้องมาที่ผมราวกับกำลังมองผ่านทะลุตัวตน

        “หนึ่งคือผู้ที่ยืนหยัดอยู่บนจุดสูงสุด ผู้กำหนดชะตาชีวิตของผู้อื่น”

        มันปากหยุดเล็กน้อยด้วยท่าทางน่าหมั่นไส้ ปล่อยให้คำพูดลอยอยู่ในอากาศก่อนจะเอ่ยต่อ

        “กับอีกประเภท..

        คือเศษเดนที่ไร้ค่า เป็นเพียงตัวประกอบที่ต้องยอมรับชะตากรรมที่ถูกผู้อื่นกำหนด

        เราคาดหวังให้เจ้ามีดีเด่นกว่าคนที่ผ่าน ๆ มาสักหน่อย”

        ผมพยักหน้าช้าๆ พร้อมใช้นิ้วก้อยแคะหู

        “อืม.. ฟังดูน่าสนใจนะ”

        ผมยิ้มมุมปาก พร้อมดีดเศษฝุ่นผงที่ติดอยู่ตรงปลายนิ้วไปทางหมอนั่น

        “แต่ก็นะ..

        เจ้าคงลืมไปแล้วไอ้แซ่ตง..

        ว่าโลกใบนี้มันไม่ได้มีแค่ขาวกับดำหรอกไอ้กรวก

        บางทีมันอาจจะมีสีเทา ๆ ที่บางคนก็เป็นได้ทั้งสองอย่างในเวลาเดียวกัน

        ไม่เชื่อ..

        เจ้าก็ลองมองกระจกสิ..

        เผื่อจะเจอคนที่ข้าเอ่ยถึง”

        ใบหน้าของตงเสวี่ยซานยังคงสงบนิ่ง..

        แต่ประกายในดวงตาของมันเริ่มเข้มข้นขึ้นเล็กน้อย

        เหมือนคำพูดของผมจะทำให้มันระคายหูไม่ต่างกัน

        “เจ้านี่ยังน่าสนใจไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ เจ้าแซ่หลิว

        มันทำให้เราอดเสียดายได้ไม่ได้..

        หากในวันมะรืนเกิดเราทำของเล่นเช่นเจ้าพังขึ้นมา..

        มันจักทำให้เรารู้สึกเช่นไร”

        “ขอเล่น?

        ช่าย..ใช่ ข้ามันคือของเล่น

        แต่ของเล่นแต่ละอย่างน่ะ มันก็มีวิธีการเล่นแตกต่างกันไป..

        บางอย่างต้องเล่นอย่างถนุถนอมจึงจะสามารถเล่นต่อได้นานหน่อย..

        แต่กระบี่ (เจี้ยน) เช่นข้าน่ะ..

        มันคมนะ

        หากเล่นไม่ระวัง..

        ก็อาจบาดมือของเจ้าจนเลือดไหลได้เหมือนกัน

        ไอ้แซ่ตง”

        ผมพูดพลางยกนิ้วโป้งขึ้นทิ่มอกของตนเอง

        ผมเห็นมุมปากของตงเสวี่ยซานกระตุกเล็กน้อย ทำให้รู้ว่าไรม์ของผมซัดเข้าปากมันไปเต็ม ๆ

        แต่ในจังหวะต่อมาหมอนั่นก็ได้ผุดเผยรอยยิ้มขึ้นมา

        ใช่.. พวกนายเดาถูก..

        หมอนั่นมันยิ้มแบบเหยียด ๆ มาทางผม

        “เหอะ..เหอะ..

        นอกจากทะลวงด่านเทียบรัศมีเราได้..

        ดูเหมือนวาจาไร้สาระของเจ้าเองก็พัฒนาขึ้นเช่นเดียวกัน”

        “ไม่เลยเสวี่ยซาน.. ไม่เลย..”

        ผมพูดยิ้ม ๆ ไปทางเจ้าหมอนั่น ซึ่งก็ดูเหยียดไม่ต่างกัน

        “ฝีปากของข้าน่ะ เด่นดีมาแต่ไหนแต่ไร

        ไม่เชื่อเจ้าลองกลับไปถามตงป๋ายซานน้องของเจ้าดูว่าข้ากับมันตีกันด้วยเรื่องอะไร

        หากเจ้าไม่รู้..

        ก็ตอนที่ข้าบอกมันว่าชื่อของข้าคือชื่อเดียวกันกับบิดะ--!”

        ปึ่ง..!

        เพียงพริบตาเดียวฝ่ามือของตงเสวี่ยซานก็วาดตบมาทางผม

        ทว่าผมก็สามารถยกมือขึ้นกันฝ่ามือนั้นได้อย่างทันท่วงที

        มือของพวกเราผลักกันไปมาด้วยแรงปราณอันไร้ซึ่งปราณธาตุและวิชาผสม

        ซึ่งผมตอบได้คำนึง..

        แรงที่ต้านผมอยู่นั้นน่ะ..

        หนักใช่เล่นเลยล่ะ

        “ไม่เอาน่า.. เจ้าแซ่ตง..

        จุดเดือดของเจ้ากับน้องเจ้าช่างคล้ายกันยิ่งนัก..”

        ผมพูดตอกกลับด้วยรอยยิ้มที่พยายามฉีกกว้างให้กวนโอ้ยมากที่สุด

        “ของเล่นเช่นข้าหนีไปไหนไม่ไกลหรอก..

        อดใจรอให้ถึงรอบวันมะรืนก่อน วันนั้นมีสักขีพยานเต็มไปหมด

        สนุกจะตายไป..”

        ดวงตาของตงเสวี่ยซานตอนนี้เรียกได้ว่าหลุดกรอบความเป็นมันไปไกลลิบ

        นัยน์ตาคู่นั้นต่างเต็มไปด้วยความโกรธที่อัดสุมรวมกันอยู่

        ซึ่งผมก็เข้าใจได้..

        ถูกเอ่ยถึงบุพการี มันก็ยากที่จะไม่โกรธ

        “ล้างคอได้เลยเจ้าแซ่หลิว..”

        มันพูดจบก็ได้ออกแรงเหวี่ยงปัดมือที่ผมใช้ต้านวัดพลังกับมันออกไปทางด้านข้าง ก่อนที่ต่อมา พลังปราณของพวกเราทั้งสองคนจะสลายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่

        “อ่า.. ข้าจะล้างเผื่อเจ้าด้วยก็แล้วกันไอ้แซ่ตง”

        ผมยักไหล่สบาย ๆ ทำท่าเหมือนจะเดินหนีไป..

        ใช่..

        ผมแค่ทำท่า ไม่ได้คิดจะเดินหนีไปจริง ๆ

        “ข้ามีดอกเบี้ยทบต้นรอเจ้าอยู่ในวันมะรืนด้วย..

        แทบจะอดใจรอมอบให้เจ้าไม่ไหวเลยล่ะ”

        พูดจบ..

        ผมก็หมุนตัวเดินจากไปทันที โดยไม่รอให้ตงเสวี่ยซานโต้ตอบอะไรอีก

        ปล่อยให้มันยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นท่ามกลางความเงียบงัน

        ผมเดินกลับไปรวมกลุ่มกับโหวหวังที่ยืนรออยู่ไม่ไกล

        ใบหน้าของเพื่อนสนิทยังคงเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ผมก็สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของหมอนั่น

        “เอ็งนี่ยัง.. เอ่อ.. ยัง.. เอ่อ.. อะไรนะ.. อ้อใช่ เกรียนคีย์บอร์ดเช่นเคย..

        ไอ้เปรื่อง”

        ผมหัวเราะในลำคอ ไม่ได้พูดอะไรตอบ..

        เพียงมองด้านข้างของมือที่ปะทะกับตงเสวี่ยซานเมื่อครู่..

        ท่อนแขนของผมเกิดร้อยช้ำจ้ำแดงจาง ๆ

        ซึ่งรอยนี้บอกผมได้เป็นอย่างดี..

        ตงเสวี่ยซานนี่ไม่หมู และหนทางเดียวที่ผมจะสามารถสู้กับมันได้อย่างสูสี

        คือผมต้องรีบกลับไปนั่งปรับลมปราณทำความเข้าใจกับพลังระดับใหม่ให้ได้เสียก่อน..