เมื่อเวลาล่วงเลยเกือบเที่ยงคืนคฤหาสน์หลังใหญ่เงียบสนิท
เนื่องจากผู้อาศัยต่างแยกย้ายเข้าห้องนอนของตัวเอง
แต่ยังมีหญิงสาวร่างบางที่นอนไม่หลับ เพราะท้องมันร้องว่าหิวจนทนไม่ไหว
ต้องลงมาหาอะไรกินกลางดึก
"เฮ้อ...เมื่อตอนหัวค่ำก็กินข้าวเยอะแล้วนะ"
ระหว่างที่เดินลงมาที่ห้องครัวก็บ่นไปด้วยแพรวารู้สึกว่า
่นี้เธอจะกินเยอะกว่าปกติ น่าจะเป็เพราะใกล้เวลา
ของการเป็ประจำเดือน หลังเปิดตู้เย็นหยิบเอาโยเกิร์ตรสผลไม้รวม
ที่เธอโปรดปราณออกมาหนึ่งถ้วย พร้อมนมเปรี้ยวอีกหนึ่งขวด
เธอจึงนั่งกินที่เคาน์เตอร์บาร์ แม้ไม่เปิดไฟแต่ก็มีแสงสว่าง
ลอดเข้ามาจากไฟที่เปิดไว้ในสวนพอจะทำให้เห็นอะไรได้บ้าง
"อึ๊ยยย เปรี้ยวสมใจอยากจริงๆ ใกล้เป็ประจำเดือน
ต้องกินของหวานของเปรี้ยวตลอดเลยเรา เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องบอก
ให้พี่อ้อยซื้อมาเพิ่มละ เหลือแค่ถ้วยเดียวเอง"
คฤหาสน์หลังใหญ่มีแม่อิ่มเป็หัวหน้าแม่บ้าน
มีอ้อย หวาน น้อย เป็ผู้ช่วยดูแลทำความสะอาด
และความเรียบร้อยภายในคฤหาสน์ทั้งหมด
มีคนขับรถและดูแลสวน 2 คน คือ ชัย โรจน์
แต่ทั้งหกคนจะอยู่เรือนเล็กด้านหลัง ซึ่งแยกออกไปจากตัวคฤหาสน์
เพราะเ้าของบ้านอย่างไรอัลชอบความเป็ส่วนตัว
"ดึกป่านนี้แล้วทำไมยังไม่นอนอีก" คนที่กำลังเพลินกับการกิน
ถึงกับสะดุ้งโหยงตัวลอย เพราะเงาดำๆ และเสียงที่ดังขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย
แม้จะแน่ใจว่าตัวเองจำกลิ่นและเสียงของเขาได้
แต่แพรวาก็ต้องพยายามมองฝ่าความมืดจนสายตาปรับแสงได้
จึงเห็นว่าเป็คนที่ตัวเองคิด
"ใหมด...คุณนุทำไมมาเงียบๆ ล่ะคะ"
"คุณนุว่าไม่เงียบนะ แต่น้องแพรมัวแต่ใจลอยจนไม่ได้ยินเสียงรถมากกว่า"
นั่นคือเื่จริง เพราะว่าทั้งเสียงของเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อน
เข้ามาจอดที่โรงรถแล้วไหนจะเสียงเปิดประตูเข้ามาอีก
แต่คนที่ถูกหาว่าใจลอยกลับไม่ได้ยินเลย
"สงสัยจะจริง น้องแพรมัวใจลอย...แหะๆ"
ยอมรับความจริงแล้วก็หัวเราะแห้งๆ
"หึๆ แล้วตกลงมาทำอะไรมืดๆ"
ดนุส่ายหัวให้กับเด็กที่ไม่รู้จักโต แล้วถามคำถามอีกครั้ง
"คือน้องแพรหิวค่ะ ก็เลยลงมาหาอะไรทาน"
ตอบพร้อมยกถ้วยโยเกิร์ตกับขวดนมเปรี้ยวที่ตอนนี้เหลือแต่ขวดเปล่าให้ดู
"แล้วตอนเย็นไม่ได้กินข้าวหรือ"
แทนที่ได้คำตอบแล้วจะขึ้นไปนอน ดนุกลับเลือกนั่งลงข้างๆ แพรวา
และนั่งมองคนตัวเล็กนั่งกินโยเกิร์ตที่เหลืออีกนิดก็จะหมดแล้ว
"กินแล้วค่ะ...เยอะมากด้วย แต่พอทำการบ้านเสร็จก็รู้สึกหิวอีก
เลยต้องลงมาหาอะไรกิน" แพรวาก้มหน้าก้มตากินโยเกิร์ตถ้วยนั้น
อย่างตั้งอกตั้งใจอย่างกับไม่เคยกินมาก่อน จนดนุที่นั่งมองอยู่ยิ้มเอ็นดู
"อร่อยขนาดนั้นเลย คุณนุนั่งอยู่ตรงหน้าไม่คิดจะคุยด้วยสักนิดเหรอ"
"แหะๆ...น้องแพรอยากกินให้หมดไวๆ ค่ะ ตอนนี้เริ่มง่วงแล้ว
จะได้ไปแปรงฟันแล้วนอน" คนน่ารักยิ้มเขินอายที่ถูกแซว
"แล้วหมดหรือยังจะได้ขึ้นไปพร้อมคุณนุเลย"
"หมดแล้วค่ะ ขอเอาไปทิ้งถังขยะในครัวแป๊บนะคะ"
พูดจบก็วิ่งเอาไปทิ้ง แล้วกลับมายืนตรงหน้าเขา
ดนุเลือกจับมือคนตัวเล็็กแล้วพาเดินขึ้นชั้นบน
ห้องของเขาถึงก่อนแพรวาแต่เขาเลือกจะเดินไปส่งเธอที่หน้าห้อง
"นอนหลับฝันดีนะคะคุณนุของน้องแพร"
ฟอดดดด ฟอดดดด แพรวาเขย่งปลายเท้า
ใช้มือทั้งสองข้างโน้มคอคนตัวโตลงมาเพื่อหอมแก้ม
เหมือนทุกครั้งที่เขามาส่งเข้านอน
ฟอดดดด ฟอดดดด จุ๊บ ดนุก็ไม่น้อยหน้าก้มหอมแก้ม
และแถมด้วยจุ๊บที่กระหม่อมบางของแพรวาเช่นกัน
"นอนหลับฝันดีเช่นกันครับน้องแพรของคุณนุ"
แพรวาเปิดประตูเข้าห้องไปได้สักพักแล้ว
แต่ดนุยังยืนมองหน้าประตูห้องไม่ขยับไปไหน
"น่ารักขนาดนี้แล้วคุณนุจะอดทนได้นานแค่ไหนนะ...น้องแพร"
\*
\*
\*
\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*\*
งื้อออ...ยังไงคุณนุก็ต้องทนนะคะ
4K
