กลางดึกของคืนนั้น
ชายชุดดำนับสิบคนทะยานร่างข้ามกำแพงบ้านเช่าของหานลี่
" นายท่านสั่งมา เอาหัวของมันกลับไป " เสียงหนึ่งดังขึ้น
" ขอรับ " คนที่เหลือพยักหน้า
" ไป " ชายหัวหน้าสั่งการ
ชายชุดดำที่เหลือทะยานร่างเข้าในบ้านอย่างเงียบกริบ ปลายดาบแทงผ่านช่องประตูแลงัดสลักกลอนออก
" แอ๊ด " เสียงเปิดประตูไม้ดังขึ้นอย่างแ่เบา
เหล่าชายชุดดำก้าวเดินเข้าไปในบ้านหลังน้อยอย่างเชื่องช้า สองตาของพวกเขากวาดมองทั่วบ้าน
" เ้าสองคนไปทางนั้น เ้าทั้งสองไปดักด้านหลัง เ้าทั้งสองเฝ้าที่หน้าประตู " เสียงชายชุดดำสั่งการ
" อึ้ม " ชายชุดดำทั้งสี่เร่งไปยังจุดตามคำสั่ง
ชายชุดดำเดินไปยังห้องเล็กในบ้าน เขาใช้ปลายดาบสอดไปตามร่องประตู แลงัดกลอนขึ้น
มือหนึ่งผลักประตูเข้าไปในห้องอย่างช้าๆ เพื่อมิให้เกิดเสียงดัง
สองตาของชายชุดดำมองยังชายหนุ่มที่นอนสลบไสลบนเตียง
" มิอยากเชื่อ เพียงชายหนุ่มที่มิมีวรยุทธ นายท่านถึงกับสั่งฆ่าได้ " ชายชุดดำพึมพำ
" เร็วเข้า มิว่าจะเป็ผู้ใดหากนายท่านหมายหัวแล้ว ต้องมิมีทางรอด " ชายชุดดำอีกคนเอ่ยออกมา
" น้องชายต้องขออภัย เ้าทำให้นายท่านของข้าเป็โทสะ แลผู้ที่ทำให้นายท่านของข้าเป็โทสะ ล้วนต้องตายทุกคน " ชายชุดดำเอ่ย
" อโหสิให้ข้าด้วย " ชายชุดดำเอ่ยออกมา
เขาเงื้อดาบขึ้นสูงหมายสะบั้นศีรษะของชายหนุ่มที่นอนสลบไสล
" ฟิ้ว " ดาบใหญ่วาดลงมาอย่างรวดเร็ว
" โฮกกก " พลันบังเกิดเสียงักู่ร้องก้องนภา
" ครืนนน " แรงกดดันมหาศาลแผดออกในทันใด
" อ้ากกก " ชายชุดดำทั้งสิบต่างะเิเสียงร้องออกมาอย่าบ้าคลั่ง
" กร้อบ " กระดูกทั่วร่างแตกหักป่นปี้
" อ่อค " โลหิตสดๆไหลทะลักออกตามาแทั่วร่าง
หานลี่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงร้องโหยหวน สองตาพลันเบิกโพลงเมื่อพบพานชายชุดดำนอนจมกองโลหิต
" มือสังหาร " หานลี่พึมพำ
หานลี่ครุ่นคิด เขาเพิ่งเข้าเมืองหลวงแห่งแคว้นฟู่ได้มินาน ทั้งยังมิเคยสร้างความบาดหมางกับผู้ใด
" ผู้ใดกัน " หานลี่พึมพำ
หานลี่เดินไปยังเหล่าชายชุดดำ แลทรุดกายลงนั่งยองๆ " ใครใช้พวกเ้ามา " หานลี่เอ่ยถาม
" ให้ตายข้าก็มิบอก " ชายชุดดำเอ่ยออกมา
" ดี " หานลี่พยักหน้า
เขาคว้าดาบของชายชุดดำแลจ้วงแทงเข้ากลางช่องท้องของชายชุดดำ
" อ่อค " สิ้นเสียงชายชุดดำคนนั้นสิ้นใจในทันใด
" เอ่อ " ชายชุดดำที่หลือพลันเบิกตาโพลง
ในใจของพวกมันพลันร้อนรน เพราะมันมิเชื่อว่าคนธรรมดาสามัญที่มิมีวรยุทธจะสามารถสังหารผู้ฝึกยุทธได้
" ต่อไปเป็เ้า " หานลี่เอ่ยออกมา พลางเดินเข้าหาชายชุดดำอีกคน
" ผู้ใดส่งเ้ามา " หานลี่เอ่ยถาม
" อยากรู้ ก็ตามไปถามข้าที่ปรภพเถิด " สิ้นเสียงชายชุดดำพลันชักกระตุกสามครา แลแน่นิ่งไป
" กลืนยาพิษ " หานลี่พึมพำ
หานลี่เร่งกวาดตามองยังเหล่าชายชุดดำทั้งหมด ที่บัดนี้กลืนยาพิษฆ่าตัวตายหมดสิ้นแล้ว
" เลยมิรู้ว่าผู้ใดส่งพวกมันมา " หานลี่พึมพำ
หานลี่เร่งเก็บร่างของชายชุดดำทั้งสิบไว้ในแหวนมิติ แลนำน้ำมาทำความสะอาดโลหิตแดงฉานที่เต็มทั่วบ้าน
" ฮื่อห์ " หานลี่ถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางทิ้งร่างลงบนเตียง
" ผู้ใดกัน " หานลี่พึมพำ
" มือสังหารเหล่านี้มีวรยุทธทั้งยังขั้นสูง แต่เหตุใดจึงมีสภาพที่กระดูกทั่วร่างแตกหัก " หานลี่พึมพำ
" จริงสิเหมือนกับชายชุดดำครานั้นที่บุกเข้าในร้าน " หานลี่พึมพำ
" เป็เพราะภาพัรึ " หานลี่พึมพำ
หานลี่นำภาพัที่ห่อตัวออกมาดู เขามองทั่วผืนภาพ
" หากเป็เพราะเ้า ข้าก็ต้องขอบใจเ้า " หานลี่พึมพำ
เสียงผู้คนที่อยู่ภายนอกดังอึกทึกลั่นกลางดึก เสียงโหวกเหวกโวยวายดังลั่น
หานลี่เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ จับใจความได้ว่าเป็เสียงัที่กู่ร้องก้องนภา
" เป็เพราะเ้าจริงๆ " หานลี่พึมพำ
" รุ่งเช้าค่อยดูว่าจะสามารถแต่งแต้มเพิ่มเติมเ้าได้รึไม่ " หานลี่พึมพำ
เขานำภาพัมาห่อตัวแลทิ้งร่างลงนอน
รุ่งเช้าวันใหม่
ทั่วเมืองหลวงแคว้นฟู่ ผู้คนมากมายพูดคุยกันทั่วทุกตรอกซอกซอย
ทั้งเื่เสียงของั ทั้งเื่ท่านผู้นั้นกับกวีบทใหม่
" ข้าว่ากวีบทใหม่นั้นเป็การตักเตือนเหล่าบัณฑิตทั้งหลายเป็แน่ "
" เพราเวลานี้บัณฑิตทั้งหลายนั้นต่างไร้คุณธรรมแปดประการ ท่านผู้นั้นจึงทำการตักเตือน "
" ข้าก็ว่าเช่นนั้น "
หานลี่ไปยังร้านน้ำชา แลหาที่นั่งเพื่อฟังข่าวสาร
" เมื่อคืนคงมีคนไปปลุกอารักษ์ัเข้า อารักษ์ัจึงได้ร้องคำรามเช่นนั้น "
" ข้าว่าเป็ไปได้ คงมีมือสังหารหมายเข้าลอบสังหารอ๋องฟู่เป็แน่ "
" ข้าต่างหากที่ถูกลอบสังหาร " หานลี่พูดในใจ
" อยู่บ้านนอกดีดีมิว่า สะเออะเข้ามาในเมือง " หานลี่พึมพำ
" มิว่าจะอย่างไร ข้าต้องอยู่รอดให้ได้มีว่าจะอยู่ที่ใด " หานลี่พึมพำ
หลังจากดื่มน้ำชาแลรับฟังข่าว หานลี่เดินเตร็ดเตร่อยู่ในเมืองหลวงแคว้นฟู่อยู่นานเพื่อรอเวลา
" ได้เวลาไปบ้านตระกูลสวี " หานลี่พึมพำ พลางสาวเท้าไปยังบ้านตระกูลสวีอย่างรวดเร็ว
หานลี่ยืนมองประตูบานใหญ่ที่มียอดยุทธสองคนยืนเฝ้า
" พี่ชาย ข้ามาพบคุณสวีอวี้ซวง " หานลี่เอ่ยออกมา
" ท่านมีนามว่าเช่นใด " ชายร่างใหญ่เอ่ยถาม
" ข้าหานลี่ " หานลี่เอ่ยออกไป
" เชิญขอรับ " ชายร่างใหญ่ผายมือออกอย่างรวดเร็ว
" ข้าจะนำทางท่านไปเอง " เสียงชราดังขึ้น
" รบกวนพ่อบ้านแล้ว " ชายร่างใหญ่เอ่ยออกมา
" คารวะท่านหาน ข้าสวีเหลียงเป็พ่อบ้านของจวนสวีขอรับ " สวีเหลียงเอ่ยออกมา
" คารวะผู้เฒ่า " หานลี่ทำการประสานสองมือ
" ท่านหาน อย่าได้ทำเช่นนั้น ประเดี๋ยวอายุของข้าจะสั้น " สวีเหลียงเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ แลเดินตามชายชราเข้าไปในบ้าน
เมื่อเข้ามาในบริเวณบ้าน หานลี่พบพานเข้ากับบ้านหลังใหญ่ตั้งเด่นอยู่กลางอาณา
บนหลังคาประดับไว้ด้วยงานปั้นหงส์สองตน ยืนหันหน้าไปยังประตู
" พ่อบ้าน เหตุใดจึงมีงานปั้นหงส์สองตนอยู่ที่หลังคา " หานลี่เอ่ยถาม
" ข้าก็มิอาจรู้ได้ว่าเพราะเหตุใด " พ่อบ้านเอ่ยออกมา
" อืม " หานลี่พยักหน้าช้าๆ
" เื่นี้ต้องมีความลับเป็แน่ " หานลี่พูดในใจ
เขาเดินไปตามทางลัดเลาะไปยังด้านหลังโดยที่มิได้เข้าไปยังเรือนหลังใหญ่
โดยธรรมเนียมปฏิบัตินั้นหากเป็แขกทั่วไป ต้องมีเ้าตระกูลหรือฮูหยินให้การต้อนรับที่เรือนหลังใหญ่
แต่หากไปยังภายในพื้นที่ส่วนตัวล้วนเป็แขกพิเศษ จึงจะให้การต้อนรับที่ในอาณาบ้าน
หานลี่เดินมาถึงยังกลางบึง กลางบึงนั้นมีศาลาอยู่หนึ่งหลัง ที่เวลานี้มีผู้คนอยู่เต็มศาลา
" ท่านหานเชิญขอรับ " พ่อบ้านผายมือไปยังทางเดินไปยังบึง
" อืม " หานลี่พยักหน้า แลเดินไปตามทางเดินมุ่งไปยังศาลา
เมื่อเข้ามาถึงสวีอวี้ซวงออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มแสนงดงาม
" คุณหนูสวี " หานลี่เอ่ยออกมา
" จะให้ข้าเรียกท่านว่าเช่นใด " สวีอวี้ซวงเอ่ยออกมา
" เรียกพี่ได้ไหม " หานลี่เอ่ยออกมาพลางยิ้มอย่างเ้าเล่ห์
" พี่หานเชิญเ้าค่ะ " สวีอวี้ซวงผายมือเข้าไปในศาลา
" อืม " หานลี่พยักหน้า แลเดินเข้าไปในศาลา
หลังจากที่แนะนำตัวแล้วเสร็จ แลดื่มกินอาหารเสร็จสิ้น
เ้าตระกูลได้เดินมาส่งหานลี่ที่ประตู " พ่อหนุ่ม มิว่าเ้าจะมีพระคุณต่อบุตรีข้ามากเพียงใด แต่สถานะเช่นเ้า คงมิอาจเอื้อมครองหงส์์ได้ "
หานลี่มองยังบิดาของสวีอวี้ซวง พลางคิ้วขมวด " ท่านลุง ท่านหมายความว่าเช่นใด "
501
