โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

"เอ๋? ไม่นึกเลยว่าคนคนนั้นจะไม่ไล่ตามมา" ฉีเจาที่วิ่งออกมาจนถึงถนนด้านนอกก็ได้แต่หอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แล้วหันไปมองด้านหลังด้วยความหวาดกลัวอยู่เล็กน้อย หลังจากที่พบว่าไม่มีคนไล่ตามมาแล้วจริงๆ จึงค่อยได้ผ่อนลมหายใจอย่างผ่อนคลาย เซิงห่าวยังคงหันกลับไปมองตรงจุดนั้นอยู่ตลอด : "เขาได้หยุดไล่ตามมาตั้งแต่ที่ลานจอดรถอยู่แล้ว" เขาได้ใช้ดวงตาทั้งสองข้างสแกนผ่านกำแพงไปทีละชั้นทีละชั้น ไม่นานนักก็พบตู้เหวินหู่ที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ฉีเจาเกือบจะหายไม่ออก เขามองไปที่เซิงห่าวด้วยความอิจฉา : "ศิษย์น้อง ร่างกายของเธอจะแข็งแรงเกินไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่หอบเลยสักนิด" เซิงห่าวหันกลับมายิ้ม แล้วช่วยตบหลังให้ฉีเจาเพื่อทำให้เขาหายใจสะดวกยิ่งขึ้น : "ปกติผมมักจะออกกำลังกายน่ะ" เขารู้สึกแปลกใจเป็นมาก ไม่รู้ว่าเพราะอะไรตู้เหวินหู่ถึงได้มาอยู่ที่นี่อย่างไม่คาดคิด และท่าทางที่พึ่งได้เห็นเมื่อครู่นี้ แต่ทั้งที่ตอนแรกจะพุ่งเข้าหาพวกเขา เพียงแต่ว่าเขาก็คิดไม่ตกเลยว่าเพราะอะไรตู้เหวินหู่ถึงได้หยุดฝีเท้าที่จะไล่ตามในท้ายที่สุด เขาลูบค้างตัวเองอยู่พลางครุ่นคิดไปพลาง "ศิษย์น้อง พวกเรารีบเรียกแท็กซี่กลับกันเถอะ ถ้าอยู่ข้างนอกจนดึกเกินไปจะเป็นอันตรายเอาได้ ยังไงก็กลับไปกันเร็วหน่อยจะดีกว่า แล้วก็ทั้งงานเลี้ยงมีแค่พวกเราที่กลับกันช้าที่สุดแล้ว"หลังจากที่ฉีเจาตั้งสติกลับคืนมาได้ ก็ลากเซิงห่าวเดินต่อไป เซิงห่าวรู้สึกค่อนข้างเป็นกังวลใจเลยทีเดียว ตู้เหวินหู่เหมือนกับรู้ดีว่าตัวเองเดิมทีก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้ ดังนั้นเมื่อครู่นี้ตู้เหวินหู่เลยไม่ได้พุ่งเข้าหาพวกเขา นี่ก็หมายความว่ามีคนต้องการที่จะจัดการกับฉีเจา และเห็นได้ชัดว่าตู้เหวินหู่เองก็คิดไม่ถึงมาก่อนว่าเขาจะอยู่ข้างกายฉีเจา ดังนั้นเมื่อครู่นี้ก็เลยคิดที่จะเดินเข้ามา แต่ทันทีที่ได้เห็นเขาเข้า ก็ได้หยุดฝีเท้าลงในทันที "ศิษย์พี่ผมลืมของบางอย่างไว้ที่ร้านอาหาร พี่รอผมอยู่ที่นี่ก่อน ผมขอเข้าไปเอาแล้วจะรับกลับมา" เซิงห่าวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจแล้วว่าต้องกลับไปหาตู้เหวินหู่ดูสักหน่อย เมื่อฉีเจาได้ยิน ก็พูดขึ้นด้วยความลังเลเล็กน้อย : "เป็นของอะไรที่ลืมไว้กัน? ฉันกลับเข้าไปพร้อมกับเธอดีกว่า ถ้าหากไปเจอคน ๆ นั้นเข้าอีกรอบอาจจะทำให้เธอต้องตกในอันตรายก็เป็นได้" เซิงห่าวส่ายหน้า ถ้าหากว่าฉีเจาไปกับเขาแล้วละก็เขาจะไปหาตู้เหวินหู่ได้ยังไง : "ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้จะไปที่ลานจอดรถ ผมจะเข้าไปผ่านประตูหน้าร้านอาหาร พี่ก็รอผมที่หน้าประตูร้านอาหารก็พอแล้ว" ในที่สุดภายใต้การยืนกรานของเซิงห่าว ฉีเจาก็ทำได้แต่ตอบรับอย่างจนปัญญา พวกเขาสองคนเดินไปถึงประตูของร้านอาหาร แม้ว่าจะเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นประตูทางเข้าของร้านอาหารก็ยังคงมีผู้คนยืนออกันอยู่มากมาย ดังนั้นเมื่อเซิงห่าวทำให้ฉีเจามั่นใจว่าเขาปลอดภัยก็มีแต่จะโล่งใจขึ้นมาได้บ้าง หลังจากที่ได้อธิบายไป เซิงห่าวก็ได้รีบวิ่งเข้าไปด้านใน ในสายตาของฉีเจา ดูเหมือนว่าจะเป็นของสำคัญเลยทีเดียว เขาถึงได้วิ่งเข้าไปภายในร้านอาหารด้วยสภาพที่รีบร้อนขนาดนั้น ตามความจริงแล้วเซิงห่าวก็แค่กลัวว่าตู้เหวินหู่จะจากไปแล้ว เมื่อถึงตอนนั้นจะตามหาตู้เหวินหู่เพื่อจะได้ซักถามให้ชัดเจนก็คงจะเป็นเรื่องที่ยากแน่ๆ เมื่อได้ขึ้นลิฟต์ก็ได้ลงมาถึงยังลานจอดรถ เซิงห่าวใช่ดวงตาสแกนไปที่รถที่จอดอยู่ทุกคัน ไม่นานนักก็พบว่าตู้เหวินหู่นั่งอยู่ภายในรถคันหนึ่งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสน เขากำลังเดินผ่านเข้าไปในความมืดมิด ภายในรถ ตู้เหวินหู่รู้สึกแต่เพียงว่าตัวเองนั้นกำลังอกสั่นขวัญแขวน ในเวลาเดียวกันนั้นก็รู้สึกขอบคุณตัวเองเป็นอย่างมากที่ใส่หน้ากากเอาไว้ อีกทั้งยังได้ปลอบใจตัวเองแล้วพูดว่า : เซิงห่าวไม่มีทางที่จะจำเข้าได้อย่างแน่นอน ได้โปรดพระเจ้าคุ้มครองลูกด้วย! ภายในใจของตู้เหวินหู่นั้นไม่อาจสงบสติอารมณ์ลงได้ ความประทับใจแรกที่เซิงห่าวทำไว้กับเขานั้นได้สลักเอาไว้จนลึกล้ำมากจนเกินไป ดังนั้นเขาจึงกลัวว่าถ้าหากเซิงห่าวเกิดจำเขาขึ้นมาได้จริง หลังจากนั้นก็กลับมาแก้แค้นต่อเขา ออกจากที่ไปก่อนแล้วค่อยว่ากัน ตู้เหวินหู่สตาร์ทรถ ไม่สนใจเจียงรุ่ยที่อยู่ภายในร้านอาหารอีกต่อไป เขารู้แต่เพียงว่าดีแล้วที่ไม่ได้ไปสร้างปัญหาตามที่แผนที่เจียงรุ่ยได้วางเอาไว้ รถเพิ่งสตาร์ทติด ทันใดนั้นมีเงาของใครคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้ารถ "นะ นะ นาย....." ตู้เหวินหู่มองเขาด้วยความสยดสยอง เซิงห่าวที่กำลังยืนอยู่หน้ารถ มือที่จับพวงมาลัยรถอยู่ก็ถึงกับสั่นเทาจนหยุดไม่ได้ เขาจำได้จริงๆ ด้วย จะทำยังไงดี เขาจะต้องรู้อย่างแน่ ๆ ว่าตัวเองคิดที่จะทำร้ายเขา จะทำยังไงดี? หลังจากที่พยายามถามตัวเองอยู่นับครั้งไม่ถ้วนว่าต้องทำยังไง ทันใดนั้นความรู้สึกก็เปลี่ยนเป็นหดหู่ทันที เพราะเขาเองในตอนนั้นก็ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะต้องยังไง เมื่อเซิงห่าวเห็นว่าตู้เหวินหู่มองเห็นอยู่นานแต่ก็ยังไม่ยอมลงจากรถ ก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ตู้เหวินหู่คนก็ช่างไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีจริงๆ : "ทำไมนายยังไม่ลงมาหรือว่าจะต้องให้ฉันไปเชิญนายลงมาอีกอย่างงั้นเหรอ? " หลังจากที่ได้ยินเสียงของเขา ร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน ในที่สุดเขาก็จำใจต้องเปิดประตูรถและเดินลงมาพร้อมกับใบหน้าที่คล้ายกับกำลังจะร้องไห้ออกมาให้ได้ : "นั่นมัน เมื่อกี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด! มันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ๆ! " เซิงห่าวพูดอย่างเย็นชาว่า : "ถ้ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดแล้วละก็ นายจะร้อนตัวไปทำไม? " ถ้าหากว่าเมื่อครู่นี้เขาไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ฉีเจา ตู้เหวินหู่จะต้องลงมืออย่างแน่นอน เพียงแค่เห็นตู้เหวินหู่พึ่งจะถือท่อเหล็กอยู่เมื่อกี้ ถ้าฟาดท่อเหล็กใส่พวกเขา อย่างน้อยฉีเจาก็ต้องกระดูกหักไปสักท่อนอย่างแน่นอน "ผม......" ความจริงแล้วตู้เหวินหู่กลับรู้สึกร้อนตัวตัวใจเป็นอย่างมาก อย่างไรก็ดีตอนนี้เขาก็รู้สึกว่าโชคดีอยู่เหมือนกันที่เซิงห่าวอยู่ข้างกายชายคนนั้น ไม่อย่างนั้นแล้ว ถ้าเมื่อกี้เขาลงมือสำเร็จจริง หลังจากนั้นก็คงต้องประสบกับการแก้แค้นของเซิงห่าวเป็นอีกแน่ "ทางที่ดีที่สุดนายควรที่จะพูดเหตุผลกับฉันดีกว่า" สีหน้าของเซิงห่าวถมึงทึงเป็นอย่างยิ่ง ถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าอยากรู้ว่าคนร้ายที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เป็นใครแล้วละก็ เขาก็คงจะพุ่งเข้าไปต่อยตู้เหวินหู่สักหมัดก่อนแล้วอย่างแน่นอน ถ้าจะบอกว่าตู้เหวินหู่เป็นผู้บงการแล้วละก็ต่อให้ทุบตีเขาให้ตายเขาก็ไม่มีทางเชื่ออยู่แล้ว ความจริงแล้วฉีเจากับตู้เหวินหู่เองก็ไม่น่าจะมีความเกลียดชังเข้ากระดูกดำอะไรขนาดนั้นอยู่แล้ว "นั่นมัน......" เหงื่อเย็นของตู้เหวินหู่ไหลออกมา ภายในใจของเขาได้ขบคิดอย่างรวดเร็วว่าจะต้องพูดแบบไหนถึงจะทำให้ตัวเองในสายตาของเซิงห่าวเป็นคนผิดบาปน้อยลงไปได้บ้าง "ความจริงมันเป็นยังไงก็รีบพูดออกมา ฉันไม่ได้มีความอดทนมากกขนาดนั้นหรอกนะ" ตู้เหวินหู่ได้ยินดังนั้น เขาก็ได้กัดฟันเป็นครั้งสุดท้าย ไอ้เจียงรุ่ยแกมันไอ้ระยำ ตอนฉันถามแกให้บอกข้อมูลของอีกฝ่ายแต่กลับไม่ยอมบอก ระหว่างนั้นก็ได้ตัดสินใจขึ้นในทันที ว่าจะเอาเรื่องของเจียงรุ่ยไปขายเสียยังจะดีกว่า ถ้าหากไม่ใช่เพราะเจียงรุ่ย เขาก็คงจะไม่ตกอยู่ในสถานการณ์เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ เขาเลยทำได้แต่เพียงถามไปว่า: "ระหว่างเธอกับเจียงรุ่ยได้มีความแค้นอะไรกันอยู่หรือเปล่า? ที่ฉันหมายถึงก็คือเจียงรุ่ยแห่งหยูหลิงหลงคนนั้น” "เขา? " ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินตู้เหวินหู่พูดถึงเจียงรุ่ยขึ้นมาแบบนั้น ทันใดนั้นภายในใจของเซิงห่าวก็เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่างขึ้นมาได้ ความแค้นระหว่างเขากับเจียงรุ่ยยังต้องพูดถึงอีกเหรอ อีกทั้งเขาเองก็รู้ว่าเจียงรุ่ยเกลียดชังเขายิ่งกว่าอะไรดี ภายในใจของเซิงห่าวเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ก็ยังคงถามต่อไปว่า : "ผมกับเขาเรียกว่ามีเรื่องผิดใจกันอยู่บ้าง เรื่องราวในครั้งนี้หรือแท้จริงแล้วเกี่ยวข้องอะไรกับเขาอย่างงั้นเหรอ ?” "ต้องเกี่ยวข้องแน่นอนอยู่แล้ว ครั้งนี้เป็นเขาที่เป็นคนเรียกฉันมาที่นี่เอง"ตู้เหวินหู่พยักหน้า เพื่อที่จะทำให้ตัวเองหลุดพ้นไปได้ เขาเองก็อธิบายขึ้นมาอย่างรีบร้อนว่า : "แน่นอนว่า ถ้าหากฉันรู้ว่าคนที่ต้องมาจัดการเป็นนายแล้วละก็ ฉันจะต้องงมายอมมาอย่างแน่นอน !” เมื่อได้ยินว่าต้องการจะจัดการกับเขา เซิงห่าวก็มีความสงสัยอยู่เล็กน้อย : "จัดการผม? คุณไม่ได้ต้องการที่จะจัดการศิษย์พี่ของผมหรอกอย่างงั้นเหรอ? " "ไม่ใช่" ตู้เหวินหู่เริ่มอธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเจียงรุ่ยให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ เดิมทีเขาที่ปกติจะเป็นคนขี้หลงขี้ลืมแต่วันนี้เขากลับพูดออกมาได้อย่างคล่องแคล้วโดยที่ไม่มีอะไรตกหล่น หลังจากที่เซิงห่าวได้ฟังจนจบเซิงห่าวมีความเข้าใจต่อเรื่องนี้พอสังเขปแล้ว สีหน้ายิ่งเปลี่ยนเป็นปั้นยากขึ้นไปอีก แค่ครั้งสองครั้งก็ช่างมันเถอะ สงครามการแย่งชิงเพื่อศักดิ์ศรีในที่สาธารณะพวกนั้นก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรกับเขาอยู่แล้ว แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงรุ่ยจะเป็นผู้บงการเพื่อจะทำให้ฉีเจาต้องตาบอด จนถึงกับอยากให้ตัวเองพิการไปตลอดชีวิตไปด้วยอีกคน ช่างมีจิตใจที่เลวทรามอะไรขนาดอย่างนี้ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเขาอยู่ข้างฉีเจาตลอดเวลาก็ไม่แน่ว่าตู้เหวินหู่อาจจะทำสำเร็จจริงๆ ขึ้นมาก็เป็นได้ ทันใดนั้นเซิงห่าวก็นึกถึงเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ ไม่น่าแปลกใจที่ทำไมเย็นวันนี้ เขากับฉีเจาถึงได้ถูกลากให้อยู่จนดึกขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นแผนการที่เจียงรุ่ยได้วางเอาไว้นี้เอง "สิ่งที่ฉันพูดมันคือความจริงแน่นอนและไม่มีโกหกเลยแม้แต่น้อย! " เมื่อตู้เหวินหู่เห็นหน้าที่เคร่งเครียดของเขา เขาก็ยิ่งมีแต่จะลนลานมากกขึ้นไปอีก กลัวว่าเซิงห่าวจะคิดบัญชีทั้งหมดไว้ที่เขาแทน "นายก็รู้จักฉันอยู่แล้วนิ แต่เพราะอะไรนายถึงไม่ปฏิเสธไปล่ะ? " เซิงห่าวถามอย่างเย็นชา เมื่อคิดได้ว่าเช้าวันนี้ได้เจอกับตู้เหวินหู่ที่โรงแรม จากที่เห็นหลังจากที่เจียงรุ่ยจากไปตั้งแต่เมื่อวาน ก็คงเป็นเพราะได้เริ่มวางแผนสำหรับเรื่องในวันนี้แน่ น่าเสียดาย กลับมีสิ่งที่เจียงรุ่ยแทบจะคิดไม่ถึงเลยก็คงจะเป็น ครั้งหนึ่งที่ตู้เหวินหู่ได้เคยพ่ายแพ้ให้กับเขา และหลังจากนั้นก็ไม่เคยเป็นภัยคุกคามสำหรับเขาอีกเลย ตู้เหวินหู่พยายามที่จะทำให้ตัวเองแสดงออกถึงท่าทางที่กำลังเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่เพราะด้วยร่างกายที่สูงใหญ่ของเขาเลยทำให้ดูเป็นที่น่าตลกไปเสียแทน : "เป็นเพราะเจียงรุ่ยไม่ได้บอกฉัน เขาบอกแค่ว่าพวกนายลงมาแล้ว ใส่เสื้อผ้าแบบไหน จากนั้นในตอนที่ฉันเห็นก็พุ่งออกไปเลย แต่ยังโชคดีที่ฉันหยุดฝีเท้าไว้ได้ทัน! " ตู้เหวินหู่กัดฟันพูดในประโยคสุดท้าย หวังว่าประโยคนี้จะทำให้เซิงห่าวใจเย็นลงได้บ้าง โดยที่ไม่มุ่งเป้ามาที่เขามากจนเกินไป ถึงอย่างไรเขาไม่ใช่คนที่คอยบงการอยู่ดี ในเวลาเดียวกันบรรพบุรุษของเจียงรุ่ยก็ได้ถูกด่าเหมือนออกมาอีกชุดใหญ่ไฟกะพริบ "ถ้าหากว่านายไม่หยุดฝีเท้าได้ทัน นายคิดว่าตอนนี้นายยังนั่งอยู่ตรงนี้ได้อีกงั้นเหรอ? " เซิงห่าวมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ตู้เหวินหู่ได้ยินดังนั้น พอคิดไปคิดมาก็เหมือนว่าจะเป็นแบบนั้น จึงค่อยได้ผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ในเวลาเดียวก็รู้สึกขอบคุณตัวเองที่จัดการกับความเคลื่อนไหวของตัวเองได้เร็วพอ "นายวางใจเถอะ! ฉันไม่มีวันปล่อยเจียงรุ่ยให้ลอยนวลไปอย่างแน่นอน เขาถึงกับให้ฉันมาจัดการกับนาย เขาก็คิดง่ายกันเกินไปแล้ว !”ตู้เหวินหู่ทุบไปที่หน้าอกตัวเองเพื่อเป็นการยืนยัน ถ้าไม่ได้ลอกหนังหน้าของเจียงรุ่ยออกมาสักชั้นก็จะไม่มีวันเลิกราอย่างแน่นอน "ครั้งนี้ฉันจะปล่อยนายไปก่อน" เมื่อเซิงห่าวคิดได้ว่าน่าจะได้เวลาที่จะกลับไปกันแล้ว ยังไงก็ควรหลีกเลี่ยงไม่ให้เจียงรุ่ยเป็นห่วงไป...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 59 เหตุผล

คล้ายกับเรื่องโครตพลังดวงตาเทพเจ้า ที่คุณอ่าน

โครตพลังดวงตาเทพเจ้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 59 เหตุผล

คล้ายกับเรื่องโครตพลังดวงตาเทพเจ้า ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้