เหนือพิภพ สยบสวรรค์ (ภาค 1 เหนือพิภพ)

ตอนที่37โรงประมูล

ดวงตาของเถ้าแก่ร้านยาถึงกับเบิกกว้างในทันทีเมื่อเห็นเม็ดยาในมือของเจิ้งฟู่จากนั้นแววตาของมันก็เปลี่ยนเป็นแวววาวพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปากของมันทันทีก่อนจะพูดขึ้นว่า“เจ้าบอกว่าจะนำยามาขายใช่ไหม?”มันกล่าวพร้อมกับมองไปที่เม็ดยาในมือของเจิ้งฟู่.......


ใช่ขอรับ!!


“แล้วยาในมือของเจ้าคือยาอะไรละ?”มันถามหยั่งเชิงเจิ้งฟู่ดูว่าเขารู้เรื่องยาในมือของเขาหรือไม่....


"ยานี้เม็ดนี้คือยารักษาร่างกายขอรับ"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับทำหน้ายิ้มๆ.....


ยารักษาร่างกาย!!?



"ใช่แล้วขอรับมันคือยารักษาร่างกายไม่ทราบว่าท่านลุงจะรับซื้อมันหรือไม่?"


“แน่นอนข้ารับซื้อสำหรับยาเม็ดนี้ข้าให้ 100 เหรียญผลึกอสูรต่อหนึ่งเม็ด”


100 เหรียญผลึกอสูร!!


เจิ้งฟู่อุทานออกมาพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิดเมื่อได้ยินราคาเพราะว่าราคาที่ชายแก่เสนอแก่เขานั้นแพงกว่าราคาของยาสูตรเดิมเพียงแค่สามสิบเหรียญเอง.....


"แค่ร้อยเหรียญผลึกอสูรเองหรอ?"


“ถูกต้องแล้วข้าให้มากกว่านี้ไม่ได้แล้วถ้าเจ้าไม่เอาก็ไม่เป็นไรเพราะร้านข้าเป็นร้านขายยาที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนี้แล้ว”มันกล่าวพร้อมกับยิ้มไปด้วยมันคิดว่าเจิ้งฟู่คงไม่รู้ราคาที่แท้จริงของยาเม็ดนี้แน่ถ้ามันสามารถซื้อได้เพียงราคาแค่หนึ่งร้อยเหรียญจริงๆหละก็มันจะได้กำไรจากการขายสามถึงสี่เท่าที่เดียวเพราะยาที่มือของเจิ้งฟู่นั้นเป็นยาระดับสองดังนั้นราคาของมันจึงอยู่ที่ประมาณสี่ถึงห้าร้อยเหรียญผลึกอสูรทีเดียว......


เอี๊ยดดดด!!!


กุ๊งกิ๊ง!!!


ทัดใดนั้นเองในขณะที่เจิ้งฟู่กำลังจะคิดว่าเขาจะขายหรือไม่ขายดีนั้นประตูก็เปิดออกพร้อมกับมีชายหนุ่มที่เดินเข้ามา.....


เอ้า!!


น้องเจิ้งฟู่!!


เมื่อมันเรียกชื่อเจิ้งฟู่เขาก็หันกลับไปมองยังที่มาของเสียงทันทีและเมื่อเขาหันกลับไปก็พบว่าคนที่เรียกเขานั้นก็คือขงฉางนั้นเอง.....


"เอ้า!! ท่านพี่ขงฉาง ยินดีที่ได้พบขอรับ"


“เช่นกัน เจ้ามาทำอะไรที่นี้อย่างนั้นรึ?”


"คือว่า.....ข้ามาขายยานะขอรับ"


ขายยา!!?


ขงฉางตะลึงเล็กน้อยและเมื่อมันมองไปที่มือของเจิ้งฟู่สีหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นตกใจทันทีก่อนจะเปิดปากพูดขึ้นว่า.“ยาที่อยู่ในมือของเจ้าใช่ไหมที่เจ้าจะขาย...?”





"ขอรับ!!แต่ว่าข้ากำลังคิดว่าจะขายหรือไม่ขายดีเพราะว่ามันขายได้ราคาเพียงแค่หนึ่งร้อยเหรียญผลึกอสูรเอง"เจิ้งฟู่กล่าวพร้อมกับทำหน้าเศร้าๆ......


หนึ่งร้อยเหรียญผลึกอสูร!!?


อึ๊ก!!


เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นจากเถ้าแก่ขายยาทันทีพร้อมกับใบหน้าของมันที่ซีดขาวลงและมีเหงื่อเย็นที่ไหลมาเต็มหน้าผากของมันเมื่อเห็นว่าคนที่เขามาคือขงฉางและมันก็ไม่คิดว่าเจิ้งฟู่นั้นจะรู้จักกับขงฉางและเมื่อเจิ้งฟู่บอกราคาที่มันได้กดเขาไปมันก็ถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลย.....


“บ้าน่า!!เถ้าแก่ทำไมถึงให้ราคาเขาแค่นั้นละนี้ท่านคิดจะโกงเขาอย่างนั้นเรอะ?ยาเม็ดนี้อยู่ในระดับสองเลยนะอย่างน้อยก็ต้องได้สักสี่ ห้าร้อยเหรียญผลึกอสูรสิทำไมถึงให้แค่ร้อยเดียวละ.....


“คะ....คะ....คือว่า... คือว่า......”


เจิ้งฟู่ถึงกับคิ้วขมวดและหันไปทางชายสูงวัยเจ้าของร้านขายยาทันทีเขาไม่คิดว่าชายสูงวัยท่าทางน่าเคารพคนนี้จะโกงราคาเขามากขนาดนี้เขารู้สึกไม่พอใจอย่างมากกับการกระทำนี้ของมัน.....


"เถ้าแก่...?"


แห่ะ!! แห่ะ!! แห่ะ!!


มันทำได้แต่หัวเราะแห้งๆเท่านั้นเมื่อเจิ้งฟู่ถามมันขึ้นใบหน้าของมันทั้งซีดแล้วเศร้าใจไปพร้อมกันและก็รู้สึกเสียดายอย่างมากเพราะถ้าหากขงฉางไม่ปรากฏตัวละก็มันคงได้เงินจำนวนมากจากการหลอกซื้อยาจากเจิ้งฟู่ไปแล้วแต่เมื่อผลออกมาเป็นแบบนี้มันจึงได้แต่กล่าวขอโทษเท่านั้น.....


“ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจและนี้สี่ร้อยเหรียญผลึกอสูรสำหรับยาเม็ดนั้น”มันกล่าวพร้อมกับหยิบเอาเงินออกมาวางที่โต๊ะทันที.....


"ข้าไม่ขายแล้วข้าไม่ต้องการที่จะขายมันให้กับคนคดโกงแบบนี้ข้าไม่นึกเลยว่าท่านจะเป็นคนแบบนี้ท่านรังแกเด็ก!!"(เริ่มใช้มารยาหน้าตาบ๊องแบ๊วอีกแล้วนะเอง)ชายสูงถึงกับทำอะไรไม่ถูกพูดไม่เข้าคายไม่ออกถ้าเพียงแค่มีแต่เจิ้งฟู่อยู่มันคงไม่ลำบากใจขนาดนี้แต่นี่ขงฉางเองก็อยู่ด้วยถ้าไม่เช่นนั้นมันคงไม่สนใจอะไร.......


“ข้าให้เจ้าสี่ร้อยห้าสิบเหรียญผลึกอสูรเลยเอ้า!! ข้าให้ได้เต็มที่แล้วมากกว่านี้ข้าคงไม่ไหว”


"อ่า อ่า อ่า เห็นแก่หน้าของท่านลุงข้าขายก็ได้ขอบคุณสำหรับการค้านี้นะ"เจิ้งฟู่ยื่นเม็ดยารักษาร่างกายระดับสองให้กับมันพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุขส่วนเถ้าแก่นั้นได้แต่ทำหน้าเศร้าเสียใจ.....


*นี่เพียงแค่เม็ดเดียวนะเนี่ยยังได้ขนาดนี้ถ้าเกิดว่าขายหมดทั้งห้าเม็ดละก็เราน่าจะได้ประมาณ2250 เหรียญผลึกอสูร*เพียงแค่คิดก็ทำให้เจิ้งฟู่ยิ้มจนปากไม่หุบแล้วแต่เถ้าแก่คงจะไม่รับซื้ออีกแน่ดังนั้นเขาจะต้องการที่ขายเม็ดยาที่เหลือให้ได้และเขาก็คิดว่าจะถามขงฉางดู......


"ท่านพี่ขงฉางท่านพอจะรู้จักที่ที่รับซื้อยาอีกหรือไม่?"


หือ....!!?


ทั้งขงฉางและเถ้าแก่ร้านขายยาถึงกับทำหน้ามึนงงเมื่อเจิ้งฟู่ถามถึงที่รับซื้อยาที่อื่นอีกก่อนที่ขงฉางจะได้สติและพูดถามขึ้นว่า“อย่าบอกนะว่าเจ้ายังมียาแบบนั้นอยู่อีก?”


ขอรับ!!


เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับหยิบเอาเม็ดยาที่เหลืออกมาให้ขงฉางดู.....


บะ บะ บ้าไปแล้ว!!


สีหน้าของเถ้าแก่ถึงกับเปลี่ยนไปอย่างบอกไม่ถูกมวลท้องของมันปั่นป่วนไปหมดมันไม่เคยเจอยาระดับสองที่มากขนาดนี้มาก่อนเลย....


“ก็มีอยู่หรอกถ้าเกิดว่าเจ้าอยากที่จะขายมันละนะ”ขงฉางพูดพร้อมกับหันไปมองที่เถ้าแก่ที่ยังคงอยู่ในอาการมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกและเมื่อมันเห็นขงฉางมองมาที่มันมันก็ได้สติกลับคืนมาก่อนจะพูดขึ้นแบบกระตุกกระตัก.....


“คือว่า ข้าไม่อาจที่จะซื้อมันไว้ได้ทั้งหมดหรอกนะถ้าเจ้าต้องการจะขายมันทั้งหมดข้าแนะนำว่าให้ลองไปที่โรงประมูลดูที่นั้นรับซื้อของทุกอย่างและยิ่งมันเป็นยาระดับสองด้วยทางนั้นคงจะซื้อพวกมันทั้งหมดแน่” ชายสูงวัยพูดแทรกขึ้นมา.....


โรงประมูล!!?


ทันทีที่เถ้าแก่พูดถึงโรงประมูลขงฉางเองก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกันเพราะมันก็กำลังจะบอกเจิ้งฟู่อยู่พอดีว่าให้ไปที่โรงประมูล....


“ถูกแล้วน้องเจิ้งฟู่ที่นั้นรับซื้อของทุกอย่างหรือว่าจะเอาของเข้าร่วมการประมูลก็ได้แต่จะมีการหักสองส่วนของราคาของที่ประมูลขายไปได้เช่นยาของเจ้าประมูลได้ 100 เหรียญผลึกอสูรต่อเม็ดเจ้าก็จะได้รับเพียง80 เหรียญผลึกอสูรเท่านั้น.....


"ข้าเข้าใจแล้วเช่นนั้นข้าคงต้องรบกวนท่านพี่ขงฉางพาไปแล้ว!!"


อือ!!


ทันทีที่ทั้งคู่ตกลงกันได้ก็มุ่งหน้าไปยังโรงประมูลทันทีทิ้งไว้แต่เถ้าแก่ร้านให้ตกอยู่ในห้วงของความสับสนและมึนงง......


“เด็กคนนั้นเป็นใครกันนะ?”


ในขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่นั้นขงฉางเหมือนต้องการที่จะถามอะไรเขาบางอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดออกมาแต่เจิ้งฟู่นั้นก็สังเกตเห็นได้เขาจึงหันไปที่ขงฉางและถามขึ้นว่า.....


"ท่านพี่ขงฉางมีอะไรอย่างนั้นหรอ?"


อ่ะ!!


มันถึงกับตัวสะดุ้งเมื่อเจิ้งฟู่ถามมันขึ้นจากนั้นก็หันไปยิ้มแห้งๆด้วยความเขินอายเล็กน้อยก่อนที่จะพูดออกไปว่า....


“ข้ารู้ว่ามันไม่สมควรเท่าไหร่นักแต่ข้าขอถามได้ไหมว่าเจ้านำยาพวกนี้มาจากไหน?”


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


"เรื่องแค่นี้เองข้าก็นึกว่ามีเรื่องอะไรเห็นท่านทำหน้าอย่างกะคนปวดขี้หน้าเขียวแบบนั้น"


“หน้าข้าเป็นอย่างนั้นหรอ!!?”


ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!


"ข้าล้อเล่นนะ"


อั๊ก!!


มันโดนเจิ้งฟู่แกล้งเข้าแล้วและคำพูดของเจิ้งฟู่ก็ทำให้ขงฉางรู้สึกร้อนไปทั้งหน้าของมันเลยทั้งความสามารถและความเจ้าเล่ห์ของเจิ้งฟู่นั้นทำให้มันรู้สึกแปลกใจอย่างมากเมื่อคิดว่าเขาอายุเพียงแค่แปดขวบจริงๆหรือป่าวและไม่นานพวกเขาก็มาถึงโรงประมูลทางเข้าของโรงประมูลนั้นเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากทั้งหญิงและชายเต็มไปหมด......


"ที่นี้หรอโรงประมูลคนเยอะจัง สมกับเป็นโรงประมูลจริงๆ"


ตอนที่เขาอยู่ที่โลกก่อนหน้านั้นเขาเคยอ่านเกี่ยวกับโรงประมูลมาก่อนและเขาเองก็อยากที่จะลองมาดูสักครั้งเหมือนกันเพราะโลกก่อนหน้านั้นประมูลกันผ่านทางสื่อออนไลน์แต่ในโรงประมูลนั้นทุกคนต้องสู้กันด้วยราคาและเงินตราของพวกเขาอย่างดุเดือดเท่านั้น.......


“นี่คงเป็นครั้งแรกของเจ้าสินะที่ได้มาโรงประมูล”


"ขอรับครั้งแรกเลยแต่เขาจะยอมซื้อยาจากข้าอย่างนั้นหรอในเมื่อข้าอายุเพียงเท่านี้.....?"เจิ้งฟู่พูดพร้อมกับแสดงสีหน้าเศร้าๆอันบ๊องแบ๊วของเขา.....


“ไม่ต้องห่วง เดียวข้าจะเป็นคนนำมันไปประมูลให้เจ้าเองตามข้ามาเถอะ”


ขอบคุณครับท่านพี่ขงฉาง!!


จากนั้นขงฉางก็พาเจิ้งฟู่เดินไปที่ช่องตรวจสอบสิ้นค้าเพื่อประเมินราคาของมันก่อนที่จะทำการประมูล....


“เอ้านั้น พี่ขงฉางนิ!!?”


ทันใดนั้นก็มีเสียงแหลมเล็กอันไพเราะดังขึ้นจากด้านหลังพวกเขาเสียงนั้นทั้งน่าฟังแล้วน่าหลงไหลอย่างมากและเมื่อพวกเขาทั้งคู่หันกลับไปก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่ง.....


ผู้หญิงคนนั้นค่อยเดินเข้ามาหาพวกเขาช้าในขณะที่นางเดินนั้นภูเขาไฟทั้งสองของนางก็เด้งตามจังหวะไปด้วยทั้งผิวที่ขาวนวลและส่วนเว้าส่วนโค้งที่ยั่วยวนของนางทำเอาผู้คนที่อยู่รอบๆต่างอดไม่ได้ที่จะหันมามองที่นาง......


“น้องเสี่ยวเจียง!!?” ขงฉางร้อนอุทานขึ้น......


ขนาดเจิ้งฟู่เองยังอดไม่ได้ที่จะมองไปที่นางถึงแม้ว่าเขาจะมีร่างเป็นเด็กแต่เขาก็มีความทรงจำของจิ๋นหยางที่อายุมากกว่ายี่สิบแล้วแถมชุดที่รัดรูปสีแดงของนางนั้นก็ทำให้นางยิ่งดูยั่วยวนมากกว่าเดิมอีกและกลิ่นหอมที่ลอยไปทั่วรอบตัวนางก็ทำให้ใครๆต่างก็หลุมหลงนาง.....


“สวัสดีท่านพี่ขงฉาง!!”


“สวัสดีน้องเสี่ยวเจียง!!”


“ไม่ทราบว่าลมอะไรพัดพาให้ท่านมายังโรงประมูลอินทรีนภาของเรากัน....?”


“ข้ามาวันนี้เพราะต้องการพาน้องชายของข้ามาขายยานะ”


ขายยา!!?(เดียวแจ้งตำรวจจับเลยนิ)


“ถูกแล้ว!! พอดีเลยที่เราได้พบกันข้าอยากน้องเสี่ยวเจียงช่วยเรื่องการขายยาของน้องชายข้าหน่อยได้หรือไม่?”


น้องชาย!!?


เมื่อได้ยินขงฉางพูดถึงน้องชายเสี่ยวเจียงก็อดไม่ได้ที่จะชะโงกไปมองที่เจิ้งฟู่นางเอียงตัวเล็กน้อยและมองมาที่เจิ้งฟู่.....


“สวัสดีฮะพี่สาวคนสวย!!”


ว้ายยยยยย!!


น่าย๊าาาากกกกกกก!!


เมื่อนางเห็นหน้าตาใส่ๆซื่อๆบ๊องแบ๊วของเจิ้งฟู่แล้วนางก็รีบวิ่งเข้าไปที่เขาทันทีพร้อมด้วยหนองโพของนางที่เด้งไปมา....


“น้องชายตัวน้อยเจ้าชื่ออะไรจ๊ะ? เจ้าอยากให้พี่สาวคนนี้ช่วยอย่างนั้นหรอ?”


ขอรับพี่สาวคนสวย!!


อ้ายยยย!!


ตั๊ลลั๊กกกกก!!


“ขอกลับบ้านได้ไหมเนี่ย ไหนมาให้พี่สาวคนนี้กอดทีสิ!!” นางไม่รอช้าเมื่อพูดจบนางก็ดึงเอาตัวเจิ้งฟู่มากอดทันทีและมันก็ทำให้หน้าของเจิ้งฟู่กระแทกไปยังหนองโพอันใหญ่โตของนางและเมื่อหน้าของเจิ้งฟู่สัมผัสกับเนินอกที่มีความนุ่มและกลิ่นหอมๆของนางก็ลอยเข้าจมูกเขาทันทีทำให้เขารู้สึกฟินอย่างบอกไม่ถูก.....


*โอ้ยยยย เป็นเด็กนี้มันดีจริงๆเลยไฟหน้าของนางนั้นทั้งนิ่มทั้งหอมถือว่าชาตินี้ข้าตายตาหลับแล้ว*


ส่วนขงฉางและคนอื่นๆต่างก็มองไปที่การกระทำของเสี่ยวเจียงที่กอดเจิ้งฟู่อย่างลัดแน่นทำเอาพวกมันรู้สึกอิจฉาอย่างมากและคิดว่าทำไมไม่ใช้พวกมันบางที่ได้อยู่ระหว่างหนองโพคู่นั้น.....


“เด็กนั้นโชคดีเป็นบ้าเลยวะที่ได้อยู่ตรงหนองโพคู่นั้น”


“ทำไมถึงไม่เป็นข้าบ้างนะ!!”


อะแฮ่ม!!


ทันใดนั้นเองเมื่อขงฉางสังเกตสายตาของคนรอบข้างเขาก็รีบไอแห้งๆทันทีเพื่อให้นางรู้ถึงสถานการณ์ตอนนี้....


แห่ะ แห่ะ แห่ะ!!


“ข้าขอโทษที่ก็เด็กคนนี้น่ารักนี่น่า ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรนะ?”


"เรียนพี่สาวคนสวยข้าชื่อเจิ้งฟู่ฮะ"

“เจิ้งฟู่อย่างนั้นหรอ...ชื่อเพราะดีนี่ว่าแต่เจ้าต้องการจะขายยาอะไรละ?[K][E] [ICE]?”


เจิ้งฟู่หยิบเอาเม็ดยารักษาร่างกายระดับสองออกมาทันทีแทนคำตอบเมื่อเสี่ยวเจียงถามเขา.....


นี่นัน!!!