ตอนที่ 11 หาญสู้ฤาษีมนตรามหามุนี เทพชั้นพรหม(พิศวาสสัตว์เทพ)
"เ้านายเราเดินทางต่อไปไม่ไหวแน่
ผมว่าพวกเราเข้าไปหลบในถ้ำสักหน่อยดีไหมครับ"
เขื่อนเพชรพยักหน้า
"เรียกเรี่ยวแรงกลับคืนมาแล้วค่อยเดินทางต่อดีเหมือนกัน
เราสามคนคงจะไปไม่ไหวแน่"
พูดจบเขื่อนเพชรก็นำคนทั้งสองเดินเข้าถ้ำไป
จ่าดำและนายพรานสินนั่งลงด้วยความหมดแรง
ท้องเริ่มหิวหาเสบียงของกินก็ไม่มีตกหายระหว่างต่อสู้กับกลิ้งดง
"นายครับเดี๋ยวผมจะออกไปหาอาหารมาให้พวกเราได้กินกันนะครับเราไม่ได้กินอาหารมาวันเต็มๆแล้ว"
เขื่อนเพชรลุกขึ้นยืนขมวดคิ้ว
"คงจะออกไปไม่ได้หรอกจ่าดำไอ้ผีป่าอีกตัวที่คอยซุ่มโจมตีเราผมจะเข้า
ไปสำรวจด้านในจ่าดำพรานสินพักผ่อนเถอะ"
ชายหนุ่มเดินลัดเลาะเข้าไปด้านหลังถ้ำ
มันคดเคี้ยวมีหินงอกหินย้อยสีสวยงามต่างๆกันไป
ดูเพลินตามันทอดยาวเข้าไปเรื่อยๆอย่างน่าประหลาดใจ
เหมือนดินแดนอีกดินแดนหนึ่ง
ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะมีจริงบนโลกใบนี้
เขาเดินมาหยุดลงเพราะได้ยินเสียงน้ำไหลรินริน
จากด้านขวามือเขื่อนเพชรเดินอย่างระมัดระวัง
ตามเสียงน้ำไหลนั้นไปภาพที่เขาได้เห็น
มันช่างน่าอัศจรรย์ใจยิ่งนักมันเป็ต้นไม้ใหญ่
สูงกว่าตึกสองชั้นโตขึ้นรับแสงจากดวงอาทิตย์
ด้านนอกรำไรลงมาสว่างพอเห็นสิ่งต่างๆในถ้ำได้
อย่างสบายมันเป็ต้นมะเดื่อที่ลูกใหญ่มากๆ
เกือบเท่าผลมะพร้าวสุกแดงอร่าม
ส่งกลิ่นหอมอย่างน่าประหลาดใจ
'ประเทศไทยมีผลไม้แบบนี้อยู่ด้วย?'
น่าแปลกใจต้นไม้ขึ้นอยู่บนหิน
หยั่งรากเข้าไปในถ้ำรอบต้นไม้มีลำธารน้ำใส
สายเล็กๆล้อมรอบไหลเอือยๆ
ย้อนกลับไปในถ้ำตรงข้ามกับที่เขื่อนเพชรออกมา
เขาะโตามรากต้นไม้ใหญ่
ขึ้นไปหวังว่าจะเก็บผลมะเดื่อมาสักสองสามลูก
ทันใดนั้นมีดลืมงอในอกก็ร้อนผ่าว
เขารู้ทันทีว่ามีอันตรายมาถึงตัวเขาแล้ว
เสียงปีกนกกระพือลมตีมาด้านหลัง
ชายหนุ่มย่อตัวพุ่งแฉลบออกไปข้างๆทันที
ควับ !
ตุบ !
เขาม้วนตัวทิ้งร่างลงพื้นใต้ต้นมะเดื่อใหญ่
หันกลับมาในมือถือดาบลืมงออย่างกระชับ
เขาตะลึงลานภาพกลับที่เห็นอยู่เบื้องหน้า
"อ้ารร !"
มันเป็ค้างคาวตัวมหึมาเล็กกว่าเขานิดหน่อย
แต่ที่ไม่ธรรมดาร่างกายของมันดูดีๆ
เหมืองหินอ่อนอันแข็งกล้าเป็เงาวาววับ
มันส่งเสียงร้องหวีดหวิวอย่างดุร้าย
พุ่งตรงเข้าโจมตีเขื่อนเพชรอย่างต่อเนื่อง
ขวับๆๆๆ!!
เขาะโขึ้นไปชะงอยหินข้างต้นไม้
พุ่งตัวหลบแฉลบออกไปหลังต้นไม้อีกครั้ง
แต่เสียงกระพือปีกก็ตามหลังเขามาอย่างไม่ลดละ
เขื่อนเพชรกลั้นใจพุ่งทะยาน
ผ่านลอดรากไม้ใหญ่ที่เป็ช่องด้านหนึ่ง
ออกไปอย่างรวดเร็วการโจมตีของค้างคาวหิน
มันรวดเร็วจนแทบไม่ได้หายใจ
โครม!!
"อ้าร!"
เพียงเขาหยุดชะงักวูบก็โดนปีก
อันทรงพลังของค้างคาวหินฟาดเข้าอย่างจัง
ตัวของเขื่อนเพชรก็กระเด็นตกน้ำไป
ตูม!!
ซ่า!!
น้ำที่ใสในลำธารทำให้เขามองขึ้นไป
เห็นเ้าค้างคาวห้อยหัวเกาะบนกิ่งไม้
มองเขาด้วยตาที่โกรธแค้นในพริบตา
วูบ!!
ซ่า!!
เขื่อนเพชรพุ่งพยานขึ้นจากน้ำ
มีดขว้างฉับออกไปสู่เป้าหมายอย่างรวดเร็ว
ค้างคาวหินั์ผงะใไม่คาดฝันว่า
จะมีมนุษย์คนใดสามารถทำอย่างนี้ได้
มันพุ่งมาอย่างรวดเร็วมิอาจจะหลบเลี่ยง
เปรี้ยง!!
แสงประกายสีทองพุ่งวาบกระทบมีดลืมงอ
มันกระเด็นพลาดเป้าไปปักฉึก
ฉึก!
ควับ!
จมหายไปในผนังถ้ำเขื่อนเพชรม้วนตัวตีลังกาขึ้นจากน้ำมา
ยืนหันหลังให้กับผนังถ้ำเพื่อป้องกันการโจมตีทั้งสองด้าน
ตาเพ่งไปที่ต้นแสงทองที่กระทบอาวุธของเขา
ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองผู้ที่ยืนกับเป็ฤาษีตนหนึ่ง
"ท่านอาจารย์ทำไมมาโจมตีผม"
ชายหนุ่มพูดเสียงนอบน้อมแล้วหันกลับ
ไปมองค้างคาวั์หินอย่างระแวง
มันจ้องมองเขื่อนเพชรด้วยกันด้วยตาสีฟ้าเรืองเรือง
เสียงแก่แก่ของฤาษีดังขึ้น
"เ้าบุกรุกเข้ามาในที่พำนักอาศัยของเรา
ลักขโมยผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ของเรา"
เขื่อนเพชรหันมาพูดด้วยความนอบน้อม
"ขออภัยท่านอาจารย์ที่ผมไม่รู้ว่าเป็ผลไม้ศักดิ์สิทธิ์
นึกว่าเป็ผลไม้ป่าจะเอาไปประทังชีวิต
สักสองสามลูกไม่เจตนาจะขโมยของท่าน"
ฤาษีเฒ่าหัวเราะเสียงดังลั่น
"ฮ่าๆๆไม่เป็ไรเ้าหนุ่มจงทิ้งมีดเล่มนั้นไว้และเ้าก็กลับไปได้"
เขื่อนเพชรหัวเราะเสียงดังเขารู้ทันทีว่า
ฤาษี้าหาเื่เขาด้วยละโมบในของศักดิ์สิทธิ์
ที่อยู่ในมีดลืมงอเขื่อนเพชระโเสียงดัง
"ฮ่าๆๆ..ให้ท่านไม่ได้"
ฤาษีเฒ่าพูดด้วยเสียงต่ำอย่างทรนง
"เราจะให้เ้ารู้จักเราก่อนตาย
เราฤาษีมนตรามหามุนี!เทพชั้นพรหม"
ฤาษีเฒ่าคำรามออกมาพร้อมกับยกไม้เท้า
ขึ้นใช้หัวชี้ตรงมาที่เขื่อนเพชร
ลำแสงสีทองพุ่มวาบเข้าหาเข้าหาเขื่อนเพชรทันที
ชายหนุ่มะโดีดตัวใช้เท้าถีบผนังถ้ำ
แฉลบขึ้นโหนรากต้นมะเดื่องที่ยึดตามผนัง
มันเป็ช่องช่องม้วนตัวตีลังกาคุกเข่าอากาศเอื้อมมือหยิบ
ปืน.สามห้าเจ็ดที่อยู่ในซองเหนือรองเท้า
หนังหุ้มข้อของเขายิงใส่ฤาษีตนนั้นทันที
เปรี้ยง!! เปรี้ยง!! เปรี้ยง!!
ติดต่อกันสามนัดฤาษีควงไม้เท้าหมุนเป็วงกลม
แสงขาวเรืองเรืองเป็โล่กำบังลูกะุ
ไม่สามารถเจาะเข้าโล่แสงบางได้นั้นเลย
เขื่อนเพชรทิ้งตัวลงยืนเสียงกระพือปีกพุ่งมาด้านหลัง
สองตีนมันกุมขยำคอเขาทันที
พาพุ่งแฉลบหน้าคะมำลากเขาไปกับพื้นกระพือปีก
ดึงเขาขึ้นกลางอากาศฤาษีเฒ่ายกไม้เท้า
ยิงแสงสีทองพุ่งเขาใส่ตัวเขื่อนพชร
ลำแสงพุ่งตรงเป็ทางยาวจะเข้ากลางระหว่าง
ลำตัวเขื่อนเพชรเขาตวัดขาเข้าซอกปีกค้าง
คาวั์ดึงมันลงมาบังลำแสงสีทองนั้นทันที
เฮือก!!
"กรี๊ดดดดด!!"
ค้างคาวหินสะดุ้งเฮือกหวีดร้องเสียงแหลม
ปล่อยเขื่อนเพชรทิ้งลงพื้นเขาพุ่งแฉล้บไปอีกทาง
จังหวะเดียวกันนั้นฤาษีเฒ่าตกตะลึงที่พลั้งมือ
เขื่อนเพชระโพุ่งมือไปจับไปด้ามมีดลืมงอ
ที่ติดผนังอยู่ใกล้ใกล้ด้วยมือซ้าย
พุ่งตัวใช้ปืน.สามห้าเจ็ดยิงฤาษีทันที
ฤาษีเฒ่าชี้ไม้เท้าใส่ลูกะุของเขื่อนเพชร
ลำแสงจ้าทำลายะุนั้นมอดไหม้ไป
ฤาษีเฒ่าเชื่อในฤทธาของตนไม่หลบะุทั้งสี่นัด
ยืนจังก้าทำลายมันไปเขื่อนเพชรทิ้งตัว
เพ่งจิตรวบรวมสมาธิถลกแขนเสื้อเห็นรอยสักรูปธนู
ลูกธนูจิตสีทองก็สำแดงเดชอีกครั้ง
เปรี้ยง!!
ฉึก!!
เฮือก!!
"อ้าร!!"
ลูกธนูจิตพุ่งเข้ากลางอกของฤาษีเฒ่า
สะดุ้งเฮือกไม่คาดฝันว่าจะมีใครมีพลังจิต
เป็อาวุธทำร้ายตนเองได้มันกัดฟันกรอด
ทรงตัวยันไม้เท้าเอียงตัวหลบ
มีดลืมงอที่เขื่อนเพชรขว้างตามหลังธนูมือมา
เขื่อนเพชรตั้งใจขว้างด้านมีดลืมงอเข้าใส่ฤาษีเฒ่า
ถ้าไม่หลบก็จะไม่เป็ไร มีดพลาดเป้าด้ามกระทบกับผนังถ้ำด้านหลัง
กระดอนกลับมาปักเข้าท้ายทอยฤาษีเฒ่าทันที
ปัง!!
ฉึก!!
เฮือก!!
"โอ๊ย!!อ๊ากกกก!!"
ร่างะระดับเทพชั้นพรหมก็สูญสลายไป
เมื่อโดนธาตุศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามทิ้งธาตุพาลาเดียม
หรือเงินยวงเหล็กไหลชีปะขาวติดอยู่บนหัวไม้เท้า
ไว้เป็สมบัติของเขื่อนเพชรต่อไป
เขื่อนเพชรเก็บมีดลืมงอหันกลับไปมองดู
ค้างคาวั์ตนนั้นที่ถูกลำแสงไม้เท้านอนแน่นิ่งอยู่
เขาค่อยๆเดินเข้าหามหัศจรรย์ยิ่งนัก
ร่างกายหินของมันค่อยๆสลายตกลงเหมือนเกล็ดน้ำตาล
แต่ลูกใหญ่กว่ามันส่องแสงสีทองวาววับ
และร่างของค้างคาวั์ก็เปลี่ยนไปกลาย
เป็ผู้หญิงที่สวยงามร่างบอบบางนอนนิ่ง
เขาขมวดคิ้วมองธาตุศิลาสีทองเขารำพึงขึ้นในใจ
"นี่?!!มันเป็เพชรหน้าทั่ง"
เธอค่อยๆลืมตาขึ้นนั่งมองเขื่อนเพชร
ด้วยตาที่ซาบซึ้งในพระคุณที่ช่วยเหลือ
ให้เธอหลุดพ้นจากการจองจำในร่างค้างคาวของฤาษีเฒ่า
"เธอเป็ใครกันแม่สาวน้อย"
ปากถามออกไปแต่ในใจกลับคิดว่า
คำพูดเ้าชู้กรุ้มกริ่มนี้มาจากไหน
มีดลืมงอทรงพลังร้อนวาบเข้าหน้าท้อง
ของเขื่อนเพชรอย่างประหลาด
ความกระสันเกิดขึ้นทันทีเขาคิดในใจ
นี่คงเป็อิทธิฤทธิ์ของธาตุปรอทแล้ว
"ข้าชื่อครุฑีวรรณสวาทเป็นางพญาครุฑ
คนธรรพ์ร่วมกับั์กับขังข้าไว้ในร่าง
ของค้างคาวนี้หลายพันปีแล้ว"
เครื่องเพชรก้มลงเก็บเพชรหน้าทั่ง
"ท่านช่วยกรุณาอุ้มข้าไปรักษาตัวที่ใต้โคนต้นไม้
ศักดิ์สิทธิ์นั้นได้หรือไม่ข้ารู้สึกเจ็บเหลือเกิน"
ชายหนุ่มก้มลงอุ้มนางพระพญาครุฑีวรรณสวาท
กลิ่นกายของนางช่างหอมเหมือนดอกมะลิรัญจวนใจโคตรๆ
((((((โปรดติดตามตอนต่อไป))))))
439
