.... ภายในจวนขององค์หญิงหยุนซี
" องค์หญิงเพค่ะ. หม่อมฉันได้ยินมาว่า หลี่เฟยหลงผู้นั้น. บัดนี้ได้เลี่อนตำแหน่งเป็รองแม่ทัพแล้วนะเพค่ะ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้น. ก็อุทานออกมาด้วยความดีใจ " ที่เ้าพูดเป็ความจริงหรือ "
" จริงแท้แน่นอน เพค่ะ คนของหม่อมฉันที่ไปยังเมืองชายแดนกลับมาเล่าให้ หม่อมฉันฟัง " เสียวเหยา เอ่ยออกไป
" เขาช่างมีความสามารถยิ่งนัก " หยุนซีเอ่ยออกไป
" แต่ว่า หม่อมฉันมีอีกเื่นึงที่จะบอกองค์หญิงเพค่ะ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
" เื่อะไรอย่างนั้นหรือ? " หยุนซีถามออกไปด้วยรอยยิ้ม
" องค์หญิงเพค่ะ คนของหม่อมฉันยังได้ข่าวมาอีกว่า. อีกไม่กี่เดือน คณะทูตจากแคว้นอู๋จะมาที่นี้เพค่ะ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " คณะทูตจากแคว้นอู๋มาที่นี้แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยหละ " นางเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
.... แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงของ ซุนเหวินดังขึ้น. " ฮ่า ฮ่า ฮ่า แน่นอนว่าต้องเกี่ยวกับเสด็จพี่อยู่แล้ว เพราะว่า การที่ทูตจากแคว้นอู๋มาครั้งนี้ นอกจากจะมาเพื่อทำสัญญาพันธมิตรแล้ว ยังมาเพื่อสู่ขอท่านอีกด้วย ฮ่า ฮ่า ฮ่า " ซุนเหวินเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินเข้ามา
... หยุนซีได้ยินเช่นนั้น ถึงกับสะดุ้งใ ก่อนจะถามออกไปว่า " เ้าว่าอะไรนะ ทูตแคว้นอู๋มาเพื่อสู่ขอข้าอย่างนั้นหรือ "
" ใช่แล้วพี่หญิง อ๋องแคว้นอู๋จะยอมยกสิบเมืองที่ยึดไปคืนให้แก่เราเพื่อเป็สินสอดสู่ขอท่านครั้งนี้ด้วย ท่านรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง " ซุนเหวินเอ่ยออกไป
" จะหมายความว่ายังไงก็ช่าง ยังไงข้าก็ไม่แต่ง ข้าจะไปทูลต่อเสด็จพ่อ " หยุนซีเอ่ยออกไป
... ซุนเหวิน ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " พี่หญิง เื่นี้เสด็จพ่อเห็นด้วยแล้วจึงให้ข้ามาพูดกับท่าน. พี่หญิงท่านรองคิดดูนะ คนที่จะแต่งกับท่านเป็ถึงองค์ราชทายาทแคว้นอู๋. ท่านรองคิดดูสิอีกไม่นานเค้าก็จะได้ขึ้นเป็ต้าอ๋องแห่งแคว้นอู๋ ท่านแต่งกับเขาต่อไปท่านก็จะได้เป็พระชายา ท่านคิดว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ดีอย่างนั้นหรือ "
... หยุนซี ได้ยินดังนั้น. ก็รีบพูดขึ้น " จะเป็พระชายาหรือพระสนมก็ช่าง ถึงตายข้าก็ไม่แต่ง. หลีกไปข้าจะไปพบเสด็จพ่อ " นางเอ่ยขึ้นก่อนที่นางจะกำลังเดินออกไป
... แต่แล้ว ก็มีเสียงของ ซุนอี้หลง ดังขึ้น " เหลวไหลสิ้นดี เ้าเกิดในราชนิกูล ไม่ทำเพื่อชาติบ้านเมือง กับเอาแต่ใจได้ยังไง เ้ารู้หรือไม่. การแต่งงานของเ้า แคว้นหนานไห่เราได้ประโยชน์มากแค่ไหน " ซุนอี้หลงเอ่ยขึ้นพร้อมๆกับเดินเข้ามา
... หยุนซีได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " เสด็จพ่อ แต่ลูกไม่อยากแต่งหนิเพค่ะ อีกอย่างลูกพึ่งจะกลับมาจากแคว้นเหลียงเอง ท่านจะให้ลูกแต่งออกไปแล้วหรือ " หยุนซีเอ่ยออกไปด้วยท่าทางอ้อนวอน
... ซุนอี้หลง ได้ยินเช่นนั้น ก็ใช้มือลูบหัวนาง ก่อนจะพูดขึ้น " หยุนซี พ่อรู้ว่าเ้าลำบากมามาก แต่การแต่งงานครั้งนี้สำคัญต่อแคว้นเรามากนัก หากพวกเราได้สิบเมืองกลับคืนมาเ้ารู้ไหมว่า มันคืออะไร มันก็จะสามารถทำให้ แคว้นหนานไห่ของเราเข้มแข็งขึ้นมาที่เดียวต่อไปพวกเราก็ไม่ต้องเกรงกลัวแคว้นอื่นๆอีกต่อไป "
. " นั้นสิ พี่หญิง ยังไงท่านก็ต้องแต่งงาน สู้แต่งออกไปเพื่อบ้านเมืองจะดีกว่า " ซุนเหวิน รีบพูดเสริม
... หยุนซีได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้นด้วยความโกรธ " ให้แม่เ้าสิแต่งออกไป แม่เ้ายังสวยอยู่ไม่ใช่หรือ "
... เพี้ยยยย!!!! เสียงตบดังขึ้น ใช่แล้ว เป็. ซุนอี้หลงเองที่ตบนาง ก่อนที่เขาจะตระหวาดออกไปว่า. " เ้าลูกไม่รักดี นี่เ้ากำลังพูดอะไรออกมาห๊ะ "
.... ซุนเหวิน ได้ยินดังนั้นก็แค้นเคลือง. แต่เมื่อเค้าเห็นว่า ซุนอี้หลงตบหน้านางก็. ใจดีขึ้น ก่อนจะยิ้มออกมา
ด้าน หยุนซีที่ถูกตบหน้า. มือซ้ายกุมหน้าของตัวเอง ก่อนจะร้องไห้ออกมา พร้อมกับพูดขึ้น " เสด็จพ่อ ตบครั้งนี้ลูกจะจำเอาไว้ สิบปีก่อน ท่านก็บังคับให้แม่ของหม่อมฉัน ส่งหม่อมฉันไปเป็ตัวประกัน ท่านก็ตบนางเช่นนี้ จนนางตรอมใจตาย วันนี้ท่านก็ทำแบบเดียวกัน ฮือ ฮือ ฮือ ข้าเกลียดท่าน" นางเอ่ยจบ ก่อนจะเข้าไปยังห้องนอนของตน
... ซุนอี้หลง ได้ยินเช่นนั้น ก็นึงถึงเื่ในอดีทที่ผ่านมา. ก่อนที่เขาจะหันไปทาง คนรับใช้แล้วตระหวาดขึ้น " พวกเ้าเฝ้านางให้ดีๆ หากมีอะไรเกิดขึ้นกับนาง ข้าจะ ปะาพวกเ้าให้หมด " พูดจบเขาก็เดินจากไป โดยมี ซุนเหวิน เดินตามออกมา
... ภายในห้องนอนของ หยุนซี นางนั่งลงกับพื้นแล้วก้มหน้าร้องไห้อยู่บนที่นอน. " ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ เสด็จแม่ลูกคิดถึงท่านเหลือเกิน ฮือ ฮือ ฮือ "
... เสียวเหยารีบเข้ามาปลอบนาง ก่อนจะพูดขึ้น " องค์หญิงเพค่ะ พระองค์เป็อย่างไรบ้างเพค่ะ "
... หยุนซี เมื่อเห็น เสียวเหยาเข้ามา ก็จับมือของนางเอาไว้ก่อนจะพูดขึ้น " เสียวเหยา เ้าต้องช่วยข้านะ ข้าไม่อยากแต่งงาน " นางเอ่ยขึ้นทั้งน้ำตา
... เสียวเหยา ได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น. " องค์หญิงเพค่ะ หม่อมฉันไม่สามารถช่วยพระองค์ได้หรอกเพค่ะ แต่ว่ามีคนนึงที่สามารถช่วยพระองค์ได้ "
... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้น ก็ปาดน้ำตา ก่อนจะรีบพูดขึ้น " เขาเป็ใคร เร็วเข้ารีบบอกข้ามาเร็ว "
" องค์หญิงเพค่ะ ท่านลืมคนผู้นึงไปแล้วหรือเพค่ะ คนที่พระองค์คิดถึงอยู่ยังไงหละเพค่ะ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
... หยุนซี ได้ยินเช่นนั้น ก็รีบ พูดขึ้น " หลี่เฟยหลง. ใช่ ทุกครั้งเวลาข้าเกิดเื่ เค้าจะมาช่วยข้าตลอด " นางเอ่ยออกไป ก่อนจะหน้าซึมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้น. " เขาตอนนี้คงอยู่ตั้งไกลจะมาช่วยข้าได้ยังไง อีกอย่างเขาก็ไม่ได้มีทีท่าจะสนใจข้าด้วยซ้ำ "
" ไม่หรอกเพค่ะ หม่อมฉันดูออกนะเพค่ะ. หลี่เฟยหลงผู้นั้นมีใจแก่พระองค์ เพียงแต่เขาไม่แสดงออกก็เท่านั้นเอง อีกอย่างตอนนี้ เขาก็ได้รับคำสั่งให้มารักษาเมืองชายแดนของแคว้นเหลียงเพค่ะ " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
" อะไรนะ เขาอยู่ที่เมืองชายแดนนี้หรือ ? " หยุนซีถามออกไป
" ใช่แล้วเพค่ะ เขาอยู่ที่นั้นแล้ว หากเราส่งคนไปบอกเค้า หม่อมฉันเชื่อว่า เขาจะต้องรีบมาช่วย พระองค์อย่างแน่นอน " เสียวเหยาเอ่ยออกไป
" เช่นนั้น เ้าจงไปส่งขอความ ให้เขาที บอกว่า ตอนนี้ข้ากำลังลำบากให้เขามาช่วยข้าที่นี้ " หยุนซีเอ่ยออกไป
" เพค่ะ องค์หญิง หม่อมฉันจะไปเดี๋ยวนี้ " เสียวเหยาเอ่ยขึ้น ก่อนจะขอตัวออกไป
... ด้าน หยุนซี เมื่อคิดว่าอีกไม่นาน หลี่เฟยหลง จะต้องมาช่วยตน ความเสียใจของนางก็หายไปบ้างบางส่วน.
... ไม่นานนัก เสียวเหยา ที่ออกมาจากวัง ก็ขี่ม้า พุ่งตรงไปยัง ประตูทางทิศเหนือ แต่แล้วจู่ๆ นางก็พบกับคนขายฟืนคนนึง ก่อนที่นางจะอุทานออกมาว่า " เ้าหมีดำหนิ เหตุใดถึงได้มาอยู่ที่นี้ " พูดจบนางก็ลงจากม้า แล้วเดินเข้าไปหา หมีดำ
... หมีดำเห็นเช่นนั้น ก็เอ่ยขึ้น " ฟื้นไหมแม่นาง ฟืนชั้นดีราคาถูกๆ แค่สิบอีแปะเอง "
.... เสียวเหยา ได้ยินเช่นนั้น ก็หัวเราะออกมา ก่อนจะพูดขึ้น " อะไรกัน เป็ถึงนายกองคนสนิทของรองแม่ทัพ กับมาขายฟืนที่แคว้นหนานไห่เชียวหรือ นายกองหมีดำ "
... หมีดำ ได้ยินเช่นนั้น ก็สะดุ้งใ ก่อนจะเพ้งมองไปที่ใบหน้าของ เสียวเหยาแล้วอุทานออกมา " เอ้า แม่นางเสียวเหยา เป็ท่านเองหรือ "
... เสียวเหยา เมื่อรู้ว่าหมีดำจำตนเองได้ก็ดีใจเป็อย่างมาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น " โชคดีจริงๆ ที่พบท่านที่นี้ ข้ามีเื่สำคัญจะให้ท่านช่วยไปบอกท่านรองแม่ทัพเฟยหลง "
. " หือ เื่สำคัญอันใดหรือ " หมีดำถามออกไป
" เื่สำคัญมากเกี่ยวกับองค์หญิง ท่านช่วยกลับไปบอก รองแม่ทัพที่ว่า องค์หญิงท่านถูกบังคับให้แต่งงาน ตอนนี้ถูกขังอยู่ในจวน องค์หญิงหวังว่ารองแม่ทัพจะมาช่วยนาง "
... หมีดำได้ยินเช่นนั้น ก็รีบพูดขึ้น " จะบ้าหรือไง แค่แต่งงานทำไมนางต้องหนีด้วย "
... เสียวเหยาได้ยินเช่นนั้น ก็หยิกไปที่หูของ หมีดำ ก่อนจะพูดขึ้น " เ้าโง่หรือป่าว เ้าก็น่าจะรู้ว่าเหตุใดองค์หญิงถึงต้องให้ รองแม่ทัพเฟยหลงมาช่วย. "
. ... หมีดำที่ถูกหยิกหูร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนจะรีบพูดขึ้น " ปล่อยๆๆๆๆ ปล่อยหูข้า ข้าเข้าใจแล้ว "
" เข้าใจแล้วยังไม่รีบไปอีก " เสียวเหยาเอ่ยขึ้น ก่อนที่นางจะหยิกหูหมีดำต่อ
" อะไรเล่า ตอนนี้ข้ากำลังทำงานให้ท่านรองแม่ทัพอยู่ ยังกลับไปไม่ได้" หมีดำเอ่ยออกไป
... เสียวเหยาได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดขึ้น " งานอะไรจะสำคัญไปกว่าช่วยองค์หญิงอีกห้ะ " นางเอ่ยขึ้นก่อนจะหยิกหูหมีดำต่อ. พร้อมกับพูดขึ้น " หากเ้ายังไม่ไปข้าจะประกาศว่าเ้าเป็ไส้ศึกจากแคว้นเหลียง เ้าจะไปหรือไม่ไป "
.... หมีดำ ได้ยินดังนั้น ก็รีบพูดขึ้น " รู้แล้วๆ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ. ปล่อยหูข้าได้แล้ว "
" เ้ารีบไปเดี๋ยวนี้เลย " เสียวเหยาเอ่ยออกมา ก่อนจะปล่อยหูของหมีดำ
... หมีดำ จึงรีบจับหูตัวเอง ก่อนจะพูดขึ้น " เอาหละข้าจะไปเดี๋ยวนี้หละ เ้ารีบกลับไปหาองค์หญิงได้แล้ว " พูดจบเค้าก็รีบจากไป
.... ด้าน เสียวเหยา เมื่อเห็นว่า หมีดำออกจากเมืองไปแล้วก็รีบกลับเข้าวังไปรายงานองค์หญิงทันที....
44K
