หลันหลันกลืนน้ำตาและความเ็ปลงท้องก่อนจะฝืนตัวเองลุกขึ้นหญิงสาวตรงไปยังบ้านของหม่าเหวินเพื่อบอกเื่นี้ให้แก่ครอบครัวของชายหนุ่ม แต่ยังไม่ทันเปิดเข้าไปด้านในเสียงที่ดังออกมากลับทำให้หญิงสาวต้องยืนหลั่งน้ำตาอยู่หน้าบ้านเสียเอง
“อาเหวินนี่มันเื่อะไรกัน”
“แม่หลันหลันรู้เื่จื่อเซี้ยแล้ว ทำไงดีครับ”
“รู้ได้อย่างไรกันก็เราปิดไว้อย่างดีไม่ใช่หรือ ไหนแกบอกว่าแกตกลงกับนังเด็กคนนั้นได้แล้วไง”
“ครับผมบอกเธอแล้วว่าจะซื้อบ้าน รถ และจ่ายค่าเลี้ยงดูให้เธอทุกเดือน”
“แล้วเธอยัง้าอะไรอีกถึงได้ไปหาหลันหลัน”
“เธอบอกว่าถ้าผมยังอยากได้ลูกชายในท้องของเธอให้ผมยกเลิกการแต่งงานแล้วแต่งงานกับเธอแทนครับ”
“เอ๊ะ!!!ยังไงกัน ก็ไหนว่าคุยกันรู้เื่แล้ว ตอนนี้กลับจะเรียกร้องเพิ่มขึ้นอีก”
“เราจะทำอย่างไรดีกันครับแม่”
“ตอนนี้แกเอาใจนังเด็กนั่นไปก่อนรอลูกแกคลอดเมื่อไหร่ค่อยยึดลูกมาเป็ของเราถึงตอนนั้นหนูหลันหลันคงไม่ใจร้ายถึงกับให้แกทิ้งเด็กตัวเล็ก ๆ ได้หรอกเดี๋ยวแม่จะช่วยพูดอีกแรง”
“แล้วจื่อเซี้ยล่ะครับ”
“ก็ช่างมันประไรแกคิดดูนะหากแกแต่งงานกับหลันหลันสมบัติทั้งหมดของมันก็จะตกเป็ของแกถึงตอนนั้นมันก็ไม่สามารถมีปากมีเสียงอะไรกับแกได้อีก”
เมื่อหม่าเหวินตกลงกับมารดาได้เขาพลันรีบโทรหาจื่อเซี้ยอย่างรวดเร็วหลันหลันที่ได้ยินทุกอย่างพลันน้ำตาไหลพรากก่อนจะวิ่งออกไปจากตรงนั้นในทันทีไม่กี่วันให้หลังข่าวลือเื่หมอเหวินทำผู้หญิงท้องดังกระฉ่อนไปทั่วโรงพยาบาลจนถูกผอ.โรงพยาบาลเรียกตักเตือนเพราะข่าวการคบกันและกำลังแต่งงานของหม่าเหวินกับหลันหลันนั้นทุกคนต่างรับทราบก่อนเื่ที่หม่าเหวินทำสตรีคนอื่นท้อง
“เซียวเซ่าเื่ที่ให้จัดการว่าอย่างไร”
“หมอหลันเื่นั้นเรียบร้อยค่ะ ตอนนี้ หมอเหวินถูก ผอ.เรียกพบแล้ว นี่ค่ะ”
เซียวเซ่ายื่นกระดาษให้หญิงสาวในทันทีหลันหลันหยิบกระดาษมาดูก่อนจะกล่าวขอบใจเซียวเซ่าก่อนจะเดินจากไป
กลิ่นกาแฟหอมตลบอบอวลในร้านหนุ่มสาวและคนมากมายหลายอาชีพต่างนั่งตามโต๊ะที่ตนเอง้า หลันหลันค่อย ๆเดินเข้าไปพร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบ ๆก่อนจะหยุดอยู่ที่โต๊ะสตรีร่างเล็กที่นั่งอยู่ในที่ลับตาคนหลันหลันเดินตรงไปยังโต๊ะนั้นก่อนจะหยุดและนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่
“หมอหลัน”
“ค่ะ”
หลันหลันพยายามยิ้มแม้ในใจจะเศร้าเกินกว่าจะกล่าวออกมาได้
“ที่ฉันขอให้คุณมาในวันนี้ก็เพื่อจะบอกคุณว่าฉันยินดียกเลิกงานหมั้นและงานแต่งงานกับหม่าเหวิน”
“จริงหรือคะแต่…ทำไมกัน”
หลันหลันค่อยๆ เปิดเครื่องอัดเสียงให้หญิงสาวตรงหน้าฟัง จื่อเซี้ยหน้าซีดลงในทันทีก่อนน้ำตาจะรินไหลจากดวงตาคู่งาม
“เขาเห็นแก่ตัวเกินกว่าที่คุณและฉันจะคิดมากนักแม้กระทั่งคนที่ฉันเคารพมาตลอดหลายปีมานี้ก็ไม่ต่างกันความจริงฉันต้องขอบคุณคุณมากกว่าที่ทำให้ฉันตาสว่างตอนนี้ก็เหลือแต่คุณแล้วว่าจะทำอย่างไรต่อไป”
หลันหลันลุกขึ้นในทันทีก่อนจะหันมามองซื่อเซี้ยอีกครั้ง
“เครื่องบันทึกเสียงนี้ฉันยกให้ค่ะหวังว่ามันจะเป็ประโยชน์กับคุณนะคะ”
หลันหลันพูดทิ้งไว้เพียงเท่านั้นก่อนจะเดินออกไปโดยไม่หันหน้ากลับเข้ามามองในร้านอีกหลังจากนั้นไม่กี่วันข่าวลือเื่ที่หมอเหวินทำสาวท้องกลับแปรเปลี่ยนเป็หมอเหวินกำลังแจกการ์ดแต่งงานโดยที่ชื่อเ้าสาวมิใช่หลินหลินอย่างที่ทุกคนเข้าใจแต่กลับเป็หญิงคนใหม่นั่นเอง
“ก๊อกๆ”
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมประตูที่เปิดออกปรากฎให้เห็นร่างของบุรุษในชุดกาวน์เดินเข้ามาเซียวเซ่ามองหน้าหลันหลันแต่หญิงสาวกลับมิได้สนใจยังก้มหน้าทำงานของตนเองอย่างตั้งใจ
“เซียวเซ่าไม่ต้องไปไหนนะอยู่รอเอกสารก่อน”
เมื่อหมอหลันพูดเช่นนั้นเซียวเซ่าจึงจำยอมอยู่และมองไปยังหมอเหวินที่เดินเข้ามาอย่างเขินๆ
“หลันหลันผมขอคุยกับคุณหน่อยได้ไหม”
“ขอโทษด้วยนะคะดิฉันไม่สะดวก”
“ผมเห็นดอกไม้ที่คุณชอบผมเลยซื้อมาฝาก”
“ขอโทษค่ะฉันเลิกชอบดอกไม้นั้นไปนานแล้ว”
หมอเหวินส่งสายตาไล่เซียวเซ่าให้ออกไปแต่หญิงสาวกลับทำหน้างงไม่เข้าใจในสิ่งที่หมอเหวินแสดงออกจนทำให้ชายหนุ่มถึงกับเอ่ยปากขึ้นมา
“คุณพยาบาลช่วยไปซื้อกาแฟให้ผมและหมอหลันหน่อยได้ไหมครับพอดี...”
“คุณหมอเหวินคะพยาบาลเซ่าเป็พยาบาลดูแลคนไข้นะคะไม่ใช่เด็กซื้อของและตอนนี้เขากำลังรอเอกสารจากฉันอยู่ค่ะ”
หลันหลันไม่สนใจท่าทางไม่พอใจของหม่าเหวินแม้แต่น้อยจนหมอเหวินทนไม่ไหวทิ้งดอกไม้ลงถังขยะเพื่อประชดหญิงสาวแล้วเดินจากไปในทันทีเซียวเซ่ามองหมอเหวินที่เดินจากไปด้วยอารมณ์ก่อนจะปิดประตูดัง ๆหญิงสาวส่ายหน้าช้า ๆ แล้วหันมาทางหมอหลัน
“หมอหลัน...”
“ช่างเขาเถอะเป็แบบนี้น่ะดีแล้ว ฉันไม่อยากเป็มารในชีวิตใคร และไม่อยากถูกใครสวมเขาอีกแล้ว”
เซียวเซ่ามองหลันหลันอย่างเห็นใจแม้ว่าตอนนี้หญิงสาวจะโสดสนิทและไม่มีแฟนแต่การเห็นอดีตว่าที่สามีตัวเองมีหญิงอื่นจนทำหญิงคนนั้นท้องนั้นช่างเ็ปไม่น้อยอย่างแน่นอน
ฟ้าเองก็มิได้ปล่อยให้หลันหลันเศร้านานเพราะหลังจากนั้นหญิงสาวก็มีเคสด่วนเข้ามาตลอดจนแทบจะไม่ได้พักก็ว่าได้
“หมอหลันคะคนไข้เตียงหกชักค่ะ”
“รีบไปดู”
เสียงฝีเท้ารีบวิ่งไปอย่างรวดเร็วกว่าจะดูแลผู้ป่วยเสร็จฟ้าก็มืดสนิทแล้วทุกคนต่างออกมานั่งพักและเตรียมทานอาหารเย็นของตนเอง
“เซียวเซ่าฮัวหู่วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ”
“รู้สึกั้แ่...เอ่ออออ”
“เธอจะบอกว่าั้แ่ฉันโสดงานก็เข้ารัวๆ ใช่ไหม”
“แฮะๆ ใช่ค่ะ”
“ก็จริงนะจะว่าไปก็ดีก็ดีเหมือนกัน แต่จะให้ว่า ก็เหนื่อยเอาเื่เหมือนกัน”
ขณะที่กำลังกินข้าวกันอยู่นั้นสายตาของหลันหลันกลับเหลือบไปเห็นฮัวหู่นั่งอ่านนิยายอยู่หลันหลันจึงมองหญิงสาวยิ้ม ๆ
“บ่นว่างานยุ่งแต่ยังมีเวลาอ่านนิยายนะฮัวหู่”
“กำลังถึงตอนสำคัญเลยค่ะ”
“เธออ่านถึงไหนแล้วฉันเองก็ซื้อเล่มนี้มาเหมือนกันเห็นว่าเป็หนังสือขายดีอันดับหนึ่งฉันจึงซื้อมาลองอ่าน”
เซียวเซ่าพูดขึ้นก่อนจะยกหนังสือนิยายของตนขึ้นมาหลันหลันส่ายหน้าให้กับเซียวเซ่าและฮัวหู่ อาจเป็เพราะทั้งสองเพิ่งอายุยี่สิบกว่าๆ จึงยังสดใสร่าเริงและยังชอบอ่านนิยายก็เป็ได้
“หมอหลันลองหาอ่านแก้เหงาสิคะสนุกมากเลย ซื่อเหยานางเอกของเื่ทั้งสวยทั้งเก่งเหมาะกับองค์ชายรองมาก”
“ใช่ค่ะแต่นังถิงหลันที่เป็ตัวร้ายก็พยายามแย่งองค์ชายรองด้วยวิธีต่าง ๆแต่ก็สมน้ำหน้าเพราะไม่กี่ตอนหลังจากนั้นก็ถูกฆ่าตาย”
“แต่คนที่ร้ายลูกสุดน่าจะเป็หยางจี้ที่ร้ายลึก แต่หล่อมากกกกกกก”
“หยุดนะฮัวหู่ห้ามเล่าฉันยังอ่านไม่ถึงตอนนั้น”
“ฮ่าๆ ๆ รีบอ่าน ๆ ฉันอ่านเกือบจบแล้ว ตอนนี้ตัวร้ายกำลังเผยตัวตนและแผนการแล้วล่ะ”
“ยังจะเล่าอีก”
ทั้งสามหัวเราะให้กันอย่างสนุกสนานแม้หลันหลันจะอายุมากกว่าทั้งสองมากนักแต่เพราะทำงานด้วยกันบ่อยจึงทำให้หญิงสาวสนิทกับทั้งสองมากกว่าใคร
477
