Secret Dungeon

หางของหมาป่า เป็นอาวุธระดับบลอนชิ้นแรกที่เขารับมา มันช่วยเขาได้การต่อสู้กับบอสอยู่หลายชั้น แน่นอนว่าเขามีความผูกพันกับมันอยู่ไม่น้อย แม้ว่าเขาจะเคยมีความคิดที่จะขายมันแต่ก็ไม่ได้ทำก็ตาม เขายังหยิบมันออกมาสู้อยู่หลายครั้งแม้กระทั่งวันนี้เขาก็ยังใช้งานมันอยู่ พอเห็นมันหักลงตรงหน้าแบบนี้ก็รู้ใจหายอยู่ไม่น้อย แม้ว่ามันจะเป็นเพียงไอเทมระดับบลอนมันก็ยังรับการโจมตีดาบของเซเลียได้อยู่นานและไม่ถูกฟันจนขาดเป็นสองท่อน มันทนรับความเสียหายจากอาวุธที่มีระดับสูงกว่าจนไม่สามารถทนได้อีกต่อไป ในขณะที่เขายังคงใช้มันรับการโจมตีเป็นชั่วโมงโดยที่ไม่รู้ว่ามันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาได้ใช้มัน

ดาบยาวระดับซิลเวอร์ดาบของเซเวียเป็นถึงดาบระดับซิลเวอร์นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไม่ใช้ทักษะของเธอเพราะว่าดาบของเธอนั้นอาจจะเป็นสิ่งที่ดีกว่าทักษะของเธอเอง แม้ว่าเขาจะรับการโจมตีจากดาบของเธออยู่นานเขาก็ยังไม่ทราบว่ามันเป็นไอเทมระดับซิลเวอร์จนกระทั่งหางของหมาป่าเขาหักลง

เขาควรรู้สึกอย่างในตอนนี้ เศร้า ? ศูนย์เสีย ? โกรธ ? เขาควรจะแก้นเธอโดยการทำให้ดาบระดับซิลเวอร์ของเธอหักลงบ้าง ? เขาอาจจะลองใช้หมัดสีทองที่หยิ่งทะนงไม่ก็ดาบที่คู่ควรปกป้องโจมตีใส่ดาบของเธอสักหลายครั้งบางทีมันอาจจะหักลงเหมือนกับหางของหมาป่าของเขา

เขาไม่ได้โกรธเซเลียบางทีอาจจะโกรธนิดๆแต่เขาโกรธตัวเองมากกว่าที่ไม่รับรู้ถึงความเสียหายที่หางของหมาป่าได้รับ เป็นเวลาแค่เสี้ยววินาทีที่เขาคิดเรื่องราวเหล่านี้อยู่ในหัว เขาตอบโต้เธอกลับโดยใช้ร่างกายของเขาใช้แขนรับดาบของเธอ เธอดูตกใจกับการกระทำของเขาแต่ว่าเขาไม่ให้เวลาเธอได้ตั้งตัว เขาโจมตีโดยใช้ทักษะบอลแห่งแสง[1/1]และทักษะหมัดทรงพลัง[4/5] พอเปลี่ยนการต่อสู้จากใช้อาวุธเป็นการใช้หมัดความสามารถในการโจมตีของเขาก็สูงขึ้นเธอยังโจมตีเขาด้วยดาบของเธอก็จริงแต่เขาสามารถป้องกันได้แถมสวนกลับได้ด้วยแขนอีกหนึ่งข้าง

เขาใช้แขนในการป้องกันดาบของเธอก็เท่ากับว่าเขาได้รับความเสียหายเช่นกันแต่พอคิดถึงความรู้สึกของหางหมาป่าที่ต้องทนมาตลอดแล้ว ความรู้สึกเจ็บปวดของเขาก็รู้สึกว่ามันเบาลงทันที เซเลียโดนหมัดทรงพลัง[4/5]ของเขาโจมตีอย่างต่อเนื่อง เธอมีทักษะเสริมร่างกายเช่นกันมันสมควรอยู่ในระดับบลอน เธอยังคงได้รับความเสียหายจากหมัดของเขาและเริ่มที่จะทนไม่ไหวจนต้องถอยไปรับการโจมตีของเขาไป

การประลองอย่างไม่เป็นทางการในครั้งนี้สถานการณ์ได้พลิกไปในทางตรงกันข้ามจากตอนแรกที่เขาเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่ฝ่ายเดียวกลายเป็นเขาเป็นคนรุกอยู่ฝ่ายเดียวในตอนนี้ เขายังคงใช้ทักษะบอลแห่งแสงเพื่อก่อกวนเธอเท่านั้นและตั้งใจมันหนึ่งลูกเพื่อปิดฉากการต่อสู้นี้โดยไล่ต้อนเธอเข้าหาบอลแห่งแสงที่เขาปล่อยทิ้งไว้

! บึ้ม

เธอถอยโดยไม่ทันได้สังเกตบอลแห่งแสงที่เขาปล่อยเอาไว้เพราะเธอไม่มีเวลาพอที่จะมองเห็นมัน การรุกด้วยหมัดของเขาแตกต่างจากการรุกโดยมีอาวุธมากทั้งความเร็วและความเสียหายที่เธอได้รับทำให้เธอไม่มีเวลาพอที่จะสังเกตเห็นอะไรทั้งสิ้น จนโดนทักษะบอลแห่งแสงของเขาไปเต็มๆหนึ่งลูกเป็นการปิดฉากการประลองอย่างไม่เป็นทางการ

เนื่องจากจุดที่เธอโดนทักษะบอลแห่งแสงอยู่ใกล้กับขอบสนามทำให้เธอกระเด็นเกือบจะตกลงจากสนาม แต่เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้จึงมารับเธอไว้ทัน เธอสะบัดตัวออกจากเขาทันทีและมีท่าทีเหมือนว่าจะสู้ต่อ

"มันจบแล้ว" เขาบอก

"ถ้าคุณหลินเอาจริงแบบนี้แต่แรกคงไม่ต้องเสียเวลาสู้กันนานแบบนี้ค่ะ" เซเลียพูดและเก็บดาบของเธอ

"คุณพอจะบอกได้หรือยังว่าทำไมถึงอยากประลองกับผม ?" เขาถาม

"แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะโอลิเวีย เราสองคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่พวกเราสองคนยังเล็กพ่อแม่ของพวกเราสนิทกันมากทำให้เรารู้จักกันมานาน จนกระทั่งเมื่อเร็วๆนี้โอลิเวียเริ่มเปลี่ยนไป เธอเป็นเหมือนเด็กสาวที่เริ่มมีความรักและเริ่มที่จะมีความลับเป็นของตัวเอง เราสองคนสนิทกันมาและคุยกันในทุกๆเรื่อง ไม่เคยมีความลับระหว่างเราสองคนมาก่อน ไม่เคยเลยจริงๆ แต่อยู่ดีๆหลังจากที่เธอกลายเป็นเด็กสาวที่มีความรักก็กลายเป็นเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความทุกข์ จากที่เธอมีแค่ความลับกลายเป็นเธอเริ่มที่จะไม่พูดคุย เรามีกันอยู่สามคนในสถาบันแห่งนี้และอยู่ด้วยกันตลอด ไม่ว่าเราจะถามโอลิเวียอย่างไรเธอก็ไม่ยอมบอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เราอีกสองคนไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้ถ้าเธอไม่ยอมบอกกับเรา ทำให้เราสองคนต้องหาทางด้วยตัวเองจนทราบมาได้ว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนเธอได้รับงานจากอาจารย์ของเธอให้แนะนำเด็กใหม่ เราจึงหาข้อมูลและรู้ว่าคือคุณ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราสองคนถึงมารอคุณอยู่ตรงทางผ่านไปยังที่พักและเชิญคุณมาที่นี่"

"สองคน ?"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปิดฉาก

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

Secret Dungeon

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ปิดฉาก

คล้ายกับเรื่องSecret Dungeon ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้