ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ตงหยางที่ตามอี้เฉินมา มองดูอยู่ไกลๆ เขาถึงกับเดือดดาลบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำราวเลือด ไม่คิดนางแพศยา จะสวมหมวกเขียวให้เขาตั้งแต่ ยังไม่ได้แต่งงาน เขากำหมัดจนนิ้วมือแทบหักเลือดไหลซึมออกมา เมื่อเห็นภาพบาดตาตรงหน้า ก่อนจะพุ่งทะยานเข้าไปหาพวกเขาสองคน ที่พลอดรักกันอยู่ภายในศาลาไม้ โดยไม่สนกฎของเมืองหลวงว่าห้ามบินเด็ดขาด


"เจ้าถอย ห่างออกจากคู่หมั้นของข้าเสียถ้ายังไม่อยากตาย" ตงหยางระเบิดปราณพลังขั้นกษัตริย์ออกมา รอบๆ ถูกกดดันอย่างรุนแรงดอกไม้รอบๆ ขาดกระจายเศษใบไม้ปลิวว่อน ปล่อยจิตสังหารออกมาท่วมท้นทั่วบริเวณ คิดฆ่าอี้เฉินเสียตรงนี้


เยว่ฉานที่เห็น ตงหยางตามมา ตัวนางทำสีหน้าไม่พอใจ "เจ้าหยุดเดียวนี้ คิดจะฆ่าใครก็ฆ่าได้งั้นหรือ ที่นี่เมืองหลวงแคว้นพยัคฆ์ มีกฎของมันอยู่"

ตงหยางได้ยินจึงลดโทสะลง ก่อนเอ่ยพูด "เจ้าช่างเป็นนางแพศยาเสียจริง กล้าจูบคนอื่นต่อหน้าสามีเช่นข้า"


เยว่ฉานได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน "เจ้าเลิกตามข้าได้แล้ว ข้าก็กำลังจะไปจากที่นี่แล้วด้วย เจ้าเองก็เลิกยุ่งเรื่องของข้าสักครั้งจะได้หรือไม่ถือว่า ข้าขอเจ้าตงหยาง "ก่อนที่นางจะก้าวเท้า เดินจากไปกับตงหยาง ปล่อยให้อี้เฉินมึนงงอยู่แบบนั้น



ตงหยางที่เห็นเยว่ฉาน กำลังจะเดินมาหาเขา ตัวเขายกยิ้ม ยินดีเตรียมที่จะเดินออกไปจากศาลาไม้กับเยว่ฉาน



    อยู่ๆ ตงหยางก็หันมาหาอี้เฉินก่อนจะโอบเอวเยว่ฉานไว้แน่น "อีก15วัน เมืองหลวงแคว้นเยว่ จะมีงานแต่งงานใหญ่ หากเจ้าว่างก็ไปร่วมยินดีกับ พวกเราได้ ถือว่าเป็นเกียรติสำหรับพวกข้า ที่จะมีอนุชนที่เก่งกาจที่สุดเป็นอันดับสองที่จะไปร่วมงานแต่งงานของข้า เจ้าคิดว่างั้นไหม"ก่อนที่ตงหยางจะส่งยิ้มเย็นชามาให้อี้เฉิน



อี้เฉินได้ยินถึงกับตกใจไปเล็กน้อย แต่ตัวเขาก็ไม่ได้มีท่าที โกรธเคืองแต่อย่างใด หากเยว่ฉานมีความสุข ตัวเขาก็ไม่มีอะไรที่ค้างคาใจ ตัวเขาไม่ได้หวังครอบครองตัวนาง พร้อมร่วมยินดีไปกับพวกเขาสองคน



เยว่ฉานที่ได้ยินตงหยางพูดนางถึงกับหน้ามืดทะมึน "เจ้าข้าตกลงกับ เจ้าไปแล้วไม่ใช่หรือ ว่าห้ามพูดเรื่องนี้ออกไปเป็นอันขาด" เยว่ฉานมีสีหน้าไม่พอใจอย่างมาก แต่เมื่อพูดออกไปแล้วตัวนางจะทำอะไรได้ ก่อนที่นางจะสลัดตัวออกจาก อ้อมแขนของตงหยาง



ตงหยางยิ้ม "เยว่ฉานเจ้าผิดคำสัญญาก่อนเองนะ จะโทษข้าไม่ได้"



"นี่ เจ้า"ก่อนที่เยว่ฉานจะเดินจากไป นางเริ่มมีท่าทีกังวลอีกครั้ง กลัวว่าตงหยางจะคิดฆ่าอี้เฉินอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะตงหยางอี้เฉินคงไม่เกือบตายในดินแดน5อาณาจักร นางกลัวว่า ประวัติศาสตร์ จะซ้ำรอยเดิม หวังว่าอี้เฉินคงไม่ไปงานแต่งงานของนางไม่อย่างนั้นคงได้เกิดเรื่องเป็นแน่



    ตงหยางแสยะยิ้มมาที่อี้เฉิน มองด้วยสายตาอำมหิต ก่อนจะส่งปราณจิตให้อี้เฉิน "หากไม่ได้เยว่ฉาน ทำข้อตกลงกับข้า ตัวเจ้าคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงจุดนี้หรอก ตัวเจ้าคงตายไร้ที่กลบฝังไปนานแล้ว ถ้าเจ้ายังคิดจะมางานแต่งของข้ากับเยว่ฉานอีกละก็ เจ้าได้ตายแน่" ก่อนที่ตงหยางจะหันหลังแล้วเดินจากไป



อี้เฉินที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน ไม่คิดว่าเรื่องมันจะซับซ้อนวุ่นวายถึงเพียงนี้ เขาก็แปลกใจมานานเหตุใดตระกูลตงถึง ปล่อยผ่านเขาไปง่ายดายถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่ตามไล่ฆ่าเขาอยู่ตลอด



    อี้เฉินเริ่มรู้สึกผิดกับเยว่ฉาน ไม่คิดนางยอมทำทุกอย่างเพื่อตัวเขาถึงเพียงนี้ ตัวเขาเริ่มรู้สึกเกลียดชังพวกผู้อาวุโสแคว้นใหญ่ๆ เสียแล้ว ถึงกับไม่สนใจความสุขของลูกหลานตัวเอง เลือกจับคู่เพื่อแคว้นเพื่อบ้านเมือง แล้วตัวนางละ จะมีความสุขหรือไม่ไม่สนใจเลยงั้นหรือ
หากเขาไม่ทำอะไรสักอย่าง ทุกอย่างคงจะสายเกินไป นางก็คงไม่มีโอกาสได้เป็นเซียนหญิงที่โด่งดังอย่างที่สาวๆ หลายคนวาดฝัน



อี้เฉินตอนนี้เหมือนโดนค้อนใหญ่ทุบหัว เขามึนงงเป็นอย่างมาก ไม่รู้จะเอาอย่างไรต่อดี
เขาตัดสินใจที่จะกลับสำนักเซียนก่อนเรื่องอื่นๆ ค่อยว่ากัน





    ระหว่างเดินทางกลับสำนักเซียน อี้เฉินครุ่นคิดอย่างหนักเขาจะทำอย่างไรดี หากตัวเขาไปร่วมงานแต่งตัวเขาอาจไม่ตายดี แต่ถ้าไม่ไปตัวเขาก็จะรู้สึกผิดกับเยว่ฉานไปตลอดชีวิตเป็นแน่


อยู่ๆ เมี่ยนจือก็ส่งปราณจิตออกมาพูดคุยกับอี้เฉิน "มันคุ้มค่าที่เจ้าจะเอาชีวิตไปเสี่ยงงั้นหรือ ข้าจะบอกอะไรให้ตอนข้ายังมีชีวิตอยู่ คนรักของข้าทรยศข้า นัดข้าให้มาเจอเขาก่อนที่จะลอบสังหารข้า พวกเรารักกันมากแต่ก็เป็นศัตรูของกันและกันด้วย ดินแดนของพวกเราทั้งสองทำสงครามกัน จนข้าพบเจอเขาบ่อยๆ จนเกิดความรัก ก่อนที่เขาจะนัดเจอข้า
แต่มันกลับเป็นหลุมพราง ที่นั่นเต็มไปด้วยจอมยุทธลอบสังหารข้า"



ทันที ที่อี้เฉินได้ยินสิ่งที่เมี่ยนจือเล่ามา ตัวเขาชักสงสารนางเสียแล้ว
ก่อนที่นางจะพูดอีกว่า "ข้าถึงเกลียดความรัก ความรักมันไม่มีอยู่จริง มันเป็นแค่ความโลภความหลงใหลเท่านั้นแหละ เจ้าอย่าไปหลงมัวเมาไปกับมัน"

อี้เฉินส่งปราณจิตไต่ถาม "ที่เจ้าเล่าเรื่องจริงหรือเมี่ยนจือ ข้าละสงสารเจ้าจริงๆ"



"ข้าโม้เจ้าเชื่อข้างั้นหรือ"



อี้เฉินที่ได้ยินถึงกับหน้ามืดทะมึน นางคนนี้ช่างเล่นไม่ดูเวลาจริงๆ แต่เขาก็คิดลึกๆ บางทีมันอาจจะเป็นความจริงก็ได้ ที่นางเล่ามาดูแฝงด้วยความโกรธแค้น



"ข้าอยากให้เจ้าคิดให้ดี หากเจ้าตาย ปราณจิตของข้าก็จะสลายไปด้วย อย่าหลงเพียงความรักอันชั่ววูบ ข้าผ่านโลกมานานกว่าเจ้าย่อมรู้จักโลกนี้ดี ไม่มีใครยอมตายเพื่อความรักจริงๆ หรอก"



     อี้เฉินที่ได้รับฟังคำของนาง ตัวเขาถึงกับชะงัก แต่เขาไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปได้จริงๆ ถึงเยว่ฉานจะไม่ได้รักเขาจริงๆ ก็ตาม เขาไม่อาจมองดูนางแต่งงานแล้วไม่มีความสุขได้ หากเขาไม่เห็นกับตาว่านางยิ้มอย่างยินดี มีความสุขไปกับการแต่งงานครั้งนี้ ตัวเขาถึงจะสบายใจปล่อยวางทุกอย่างลงไปได้


แต่ถ้านางไร้ซึ่งรอยยิ้มไร้ซึ่งความสุขเมื่อใด ตัวเขาจะทำลายงานแต่งนั้นเสีย ถือว่าสะสางความแค้นไปในตัวตงหยาง เจ้าน่าจะยังไม่ลืมคำพูดข้าสินะ ก่อนที่เจ้าจะโยนข้าลงจากน้ำตกอาณาจักรสายธาร หากข้ารอดไปได้ข้าจะไปฆ่าเจ้า มันคงถึงเวลาที่แค้นของพวกเราจะต้องสะสางเสียที






อี้เฉินใช้เวลาเดินทาง ไม่นานเขาก็มาถึงสำนักเซียน ตอนนี้ทั้งสำนัก เหลือจอมยุทธ์ อยู่ไม่กี่คนที่อยู่ภายในสำนักเพื่อคอยตรวจตรา

ชายหนุ่มที่เห็นอี้เฉินกลับมา เขาไต่ถามอี้เฉินทันที "งานประลองเป็นอย่างไรบ้าง เล่าให้ข้าฟังหน่อยสิ"



อี้เฉินที่ได้ยินเขาหันกลับมาหาชายหนุ่มทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขากำลังคิดหลายๆ เรื่องอยู่ดันมีคนมากวนเสียใจได้



ชายหนุ่มสำนักนอกถึงกับ สะดุ้งโหยงไม่คิดชายหนุ่มผมขาวที่อยู่ตรงหน้าจะดุร้ายถึงเพียงนี้แววตาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้ออย่างไรอย่างนั้น



อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ซีเผิง ประลองกับ จ้าวอี้เทียนอยู่ หากใครชนะจะได้เป็นอันดับหนึ่งของอนุชนรุ่นเยาว์



"จริงงั้นหรือที่เจ้าพูด ข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม ศิษย์เอกเจ้าสำนักเซียนคนใหม่ ถึงกับผ่านเข้าไปชิงอันดับหนึ่งเลยงั้นหรือ" ชายหนุ่มรีบวิ่งนำข่าวที่ได้มาไปบอกคนในสำนักที่หลงเหลืออยู่ทันที



มีบางคนถึงกับคิดอยากจะเข้าไปภายในเมืองหลวงเพื่อชมการประลอง แต่บางคน คัดค้านกว่าจะไปถึงก็คงรู้ผลกันไปแล้ว


    อี้เฉินที่ให้คำตอบชายหนุ่มไป ตัวเขาบินทะยานขึ้นยอดเขาสำนักเซียนทันที เขาเข้าไปภายในถ้ำส่วนตัวของเขา ก่อนจะปิดขั้นพลังทำสมาธิ ให้จิตใจเลิกคิดฟุ้งซ่าน ตอนนี้เขาอยากแข็งแกร่งโดยไวแต่ คงเป็นไปไม่ได้ เวลามีน้อยเกินไปเพียง15วันเท่านั้น ตอนนี้เขาทำได้เพียงสะสมประสบการณ์ความรู้ไปเรื่อยๆ รอมันตกผลึกเพียงเท่านั้น