ตอนที่ 21 รักสายแข็ง
“อ้าว.....คุณพยาบาลเธอกลับไปแล้วหรอ?” เบอร์รี่เธอทำหน้าฉงน เมื่อเดินกลับมาที่โต๊ะแล้ว ไม่เจอเธอ เขามองเห็นแต่เ้าแก้วกาแฟ ที่วางอยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง
“ถ้าไม่เห็นเธอ ก็แสดงว่าเธอกลับไปแล้วซิค่ะคุณ......ใครเขาจะไปรอคุณละค่ะ ไปเข้าห้องน้ำนานขนาดนั้น ฉันก็คิดๆ อยู่ว่า ถ้าคุณยังไม่ออกมาอีก ฉันกะว่าจะเข้าตามไปส่องดูสักหน่อย เผื่อคุณพลัดตกชักโครลงไป 55+++”
เปเปอร์หัวเราะคิกคักพอใจ ในการได้จิกกัดเบอร์รี่เบาๆ
“โถ่คุณ......คนนะ ไม่ใช่แมลงสาบ จะได้พลัดตกลงไปง่ายๆ แบบนั้น คุณก็พูดไป. เอ่อ....แล้วไอ้เื่แบบนี้ ใครเขาจะบังคับกันได้ล่ะ ว่าต้องปวดท้องแล้วรู้สึกอยากจะเข้าห้องน้ำตอนไหน ก็ได้”
เบอร์รี่พยายามชักแม่ทั้งห้ามาร้อยเรียง
“เอาล่ะ....ผลสอบ ก็ออกมาแล้ว สรุปว่าฉันสอบผ่าน เพราะฉะนั้น ั้แ่วันพรุ่งนี้เป็ต้นไปคุณก็ไม่ต้องมานั่งหน้าดำค่ำเครียดกับฉันอีกแล้วนะ”
เบอร์รี่หยักคิ้วใส่เปเปอร์ เพราะเขาเองก็เข้าใจความรู้สึกของเธอเหมือนกัน ที่ต้องคอยมานั่งจ้ำจี่ จ้ำไช ติวหนังสือให้เขาตลอดเวลาที่ผ่านมา
“คุณนี่มันใจร้ายเนอะ พอฉันหมดประโยชน์กับคุณ คุณก็รีบถีบหัวส่ง ฉันเลยว่างั้น”
“อ้าว......ก็คุณจะได้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นสักทีไง แล้วสิ่งที่เราคุยกันไว้ตอนนั้นตอนเริ่มต้น สิ่งที่คุณขอมันคืออะไร ฉันจะได้รีบจัดการ ไปหามาให้คุณ?”
“อะ อ่อ....เื่นั้นนะหรอ” เปเปอร์ดูอ่ำอึ่ง น้ำเสียงเริ่มตะกุกตะกัก เหมือนอยู่ๆ ก็มีอาการเหมือนกำลังโดนบีบคอให้พูดไม่ออก
“คือว่า คือว่า...สิ่งที่ฉันอยากได้ตอบแทน ไม่ใช่เงินทองหรอกนะ ฉันอยากได้ อยากได้ อยากได้เธอมาเป็แฟนของฉัน เป็แฟนกับฉันนะเบอร์รี่?” น้ำเสียงเว้าวอน พร้อมมีความหวังปริ่มๆ
“เธอจะบ้าเปเปอร์ เธอพูดเื่เพ้อเจ้อ อะไรของเธอกัน หะ...... ใช่อยู่ว่าเธออยากจะขออะไรก็ได้ แต่เื่จะมาเป็แฟนกับฉัน ฉันคงทำให้เธอไม่ได้หรอก ขออย่างอื่นเถอะนะ ฉันขอร้องล่ะ?”
“ทำไมหรอ ฉันอยากรู้เหตุผลว่า ทำไมเราถึงเป็แฟนกันไม่ได้ ล่ะเบอร์รี่ ในเมื่อฉันเองก็รู้สึกดีกับเธอมาก เธอก็น่าจะรู้สึกเหมือนกันกับฉันไม่ใช่หรอ?”
เปเปอร์คาดคั้นเอาคำตอบจากปากของเบอร์รี่
“ฉันจะบอกอะไรให้นะ การที่เราได้กันครั้งสองครั้งแล้วจะบอกว่า รู้สึกดี ถ้าเื่ร่างกายฉันไม่ปฏิเสธ แต่มันไม่ใช่เื่ความรู้สึกนะ อย่าโยงกันเอาเข้าไปเกี่ยว มันคนละเื่เลย เพราะฉันไม่ได้รู้อะไรกับเธอเลย
และที่ฉันเป็แฟนกับเธอไม่ได้เพราะ ฉันไม่ได้รักเธอ และฉันก็ไม่เคยคิดเื่ความรักกับใครเลยซักนิดเดียว ในหัวของฉันมีแต่เื่ของตัวเอง ฉันรักตัวเองมากกว่า ฉันรักอิสระ รักตัวเองมากจนไป จนไม่สามารถที่จะไปรักคนอื่นได้ เหตุผลก็มีแค่นี้ล่ะ ที่เธออยากรู้”
“เธอแม่ง!! .......ก็ได้ ถ้าอยากนั้น ฉันขออย่างอื่นก็ได้ ถ้าเธอไม่ยอมเป็แฟนกับฉัน ฉันขอ ฉันขอให้เราเป็คนรู้จักกันที่ มีอะไรด้วยกันได้ตลอด เมื่อเวลาที่ฉัน้าเธอได้ไหม?”
“ได้ซิ ไม่มีปัญหา”
“โอเครดีงั้นตอนนี้เรากลับห้องฉันกันเถอะ ฉันอยาก.........แล้วล่ะ”
“รีบใช้งานเลยนะ ได้ทีนะ......”
เบอร์รี่แขวะเปเปอร์เบาๆ ด้วยสายตาและคำพูด หยอกล้อ
“แน่นอนเพราะที่ผ่านฉันเสียพลังงานไปกับเธอเยอะเหมือนกัน ถึงเวลาที่ฉันจะต้องเอาคืนเธอบ้างแล้วเบอร์รี่”
ฉันไม่รู้ ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ไม่รู้ว่าตอนนี้เป็เวลาเท่าไหร่ เพราะห้องนอนนี้ได้ถูกปกคลุมด้วยอำนาจแห่งกามราคะคละคลุ้ง และอีกอย่างห้องก็ถูกบดบังจากสายตา ภายนอกอย่างดี ทั้งเสียง แสง ก็ไม่สามารถเล็ดรอดผ่านเข้ามาได้ เพราะผ้าม่านสีดำที่ช่วยดูดกลืนเก็บสิ่งเหล่านี้เอาไว้ได้อย่างดี
ฉันนอนหมดสภาพ กลายเป็คนหมดแรง ความเจ็บแล่นผ่านเข้ามาจนฉันเริ่มรู้สึกได้ ว่าร่างกายของตัวเองมีรอยแดงๆ เพิ่มเข้ามาอีกหลายจุด เพราะมีความปวดจี๊ดๆ ตามมาอีก ฉันเองก็ไม่รู้นะว่าความซาดิตของเบอร์รี่ที่เขากระทำกับร่างกายของฉัน ปากของฉันถึงจะบ่นว่าเ็ปมากแค่ไหน แต่ร่างกายของฉันกลับยิ่งโหยหาแต่เขา ้าแต่เขาเพียงผู้เดียว
ความสุขเล็กๆ น้อยๆ บนความเ็ปมันคงมีหน้าตาประมาณนี้ซินะ ฉันนอนยิ้มอยู่คนเดียว หันไปข้างๆ ก็ััได้ถึงร่างกายเปือยเปล่าไร้เสื้อผ้าอาภรณ์ มีเพียงแต่ผ้าห่มที่หลงเหลือไว้ปิดบังร่างกาย ข้างๆ เตียงที่ฉันนอน ก็เป็เบอร์รี่เอง เธอก็นอนหลับปุ๋ยอยู่สภาพเช่นเดียวกันกับฉัน
ฉันเองก็ไม่รู้ว่าความรักมันคืออะไร มันหน้าตาประมาณไหน แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ เธอถึงได้รักตัวเองยิ่งหนัก หวงความเป็อิสระมากมายก่ายกองขนาดนั้น เธอสามารถจะไปนอนกับใครต่อใครก็ได้ แบบนี้นะหรอ เธอไม่ได้อยากมีความรัก มีคนรัก เหมือนคนอื่นๆ กันหรอกหรอ
แต่ถึงอย่างไรก็ชั่งเถอะ ฉันไม่ได้หัวใจเขา แต่ฉันก็ได้ร่างกายของเขา มานอนข้างๆ แบบนี้ ถึงจะไม่ใช่ทุกวัน แต่สำหรับฉันมันก็แสนจะคุ้มมากแล้วล่ะ
คนเขาเป็เสือ เขาไม่มีแฟนกันหรอก นี้คือคำกล่าวที่เบอร์รี่เคยลั่นเอาไว้
เื่ราวทั้งหมดจะลงเอ่ยอย่างไร
ติดตามตอนต่อไปจ้า
ตัวเอง >>>
เราจะอยู่ด้วยกันในจินตนาการและสุดท้ายนี้
รู้สึกอย่างไร
ได้โปรด............บอกไรท์ที
1K
