ท้องฟ้าเริ่มสว่างแสงสีส้มอ่อนๆ ของอรุณรุ่ง สาดส่องลงบนกำแพงหินขนาดใหญ่ ที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา
โนวายืนอยู่หลังกำแพงเมืองเบียดเสียดกับผู้คนมากมาย ที่ยืนเรียงราย
“คนเยอะกว่าตอนงานเลี้ยงที่โลกเดิมอีก…”โนวาพึมพำ ผู้คนมากมายสวมชุดเกราะ ถืออาวุธและเครื่องมือต่างๆ
ทหารในชุดเกราะสีเขียวเข้ม พ่อค้า นักวิจัยทุกคนต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด หวาดกลัว และไม่แน่ใจ
‘การปกป้องฟิลด์ครั้งแรก…’ เขากลืนน้ำลายมือเย็นเฉียบ
โนวามองมือตัวเอง มือกำดาบหนามโลหิตแน่น
เอเม็ธผู้ช่วยของลูเซียน่ายืนอยู่บนแท่นสูงหน้ากำแพง เขาเป็ชายร่างสูงใหญ่สวมแว่นกรอบเงิน ผมสีดำสั้น สวมชุดนักวิจัยสีม่วงเข้ม ดูสุขุมใจดี น่าเคารพแต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่ง
เขายกมือขึ้นสูง “ทุกคนเงียบ!” เสียงลมพัดผ่านเส้นผมสีดำสั้นทุกสายตาจับจ้องไปที่เอเม็ธ
“ขอให้ทุกคนตั้งใจฟัง แผนการป้องกันให้ดี!!!”เสียงพูดคุยค่อยๆ เงียบหายไป บรรยากาศตึงเครียดขึ้น
“ตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาพวกคุณได้ฝึกฝนเตรียมพร้อม รักษาตัวจากาครั้งก่อนแล้ว” เอเม็ธเว้นจังหวะมองผู้คน
“พวกเราไม่ว่าจะสมาคมกวิจัย สมาคมพ่อค้า สมาคมนักรบ…”เอเม็ธกวาดสายตา “ในวันนี้ พวกเราคือกองกำลังเดียวกัน”
“พวกเราทุกคนจะร่วมมือกันเพื่อปกป้องเมืองนิวโฮป ปกป้องฟิลด์ของเราแห่งนี้”
เอเม็ธอธิบายแผนการป้องกันอย่างใจเย็นเขาชี้นิ้วไปที่แผนที่ขนาดใหญ่ ที่แขวนอยู่หน้ากำแพง
แผนที่แสดงแผนผังของเมืองนิวโฮปและจุดป้องกันต่างๆ
“ที่ฟิลด์ A11 มีทางเข้าออกหลักๆ3 จุด ทิศเหนือ ทิศตะวันตก และใจกลาง”
“จุดทิศเหนือเป็ช่องเขาที่ถูกปิดด้วยกำแพงหินขนาดใหญ่ และประตูเหล็กขนาดั์ 2 ชั้น แบ่งเป็ 3 จุดการป้องกัน หน้าสุดคือจุดบนกำแพงตามด้วยจุดหลังกำแพง และจุดแนวหลัง”
“พวกเราต้องป้องกันกำแพงนี้ ไม่ให้ถูกพังลง”เอเม็ธกล่าว
เอเม็ธมองกลุ่มนักรบที่ยืนอยู่หน้าสุด“สมาคมนักรบรับผิดชอบการต่อสู้บนกำแพงเป็หลัก”
“ผู้ใช้พลังขั้นที่ 2 และ 3รับหน้าที่หลักในการต่อสู้บนกำแพง”
“ผู้ใช้พลังขั้นที่ 1 ประจำการจุดหลังกำแพง”
เอเม็ธมองกลุ่มพ่อค้าที่ยืนอยู่ห่างออกไป“ส่วนสมาคมพ่อค้า คอยรักษาคนาเ็”
“ผู้ใช้พลังขั้นที่ 3 สนับสนุนการต่อสู้บนกำแพง”
“ผู้ใช้พลังขั้นที่ 1-2 ประจำจุดรักษาแนวหลัง”
เอเม็ธมองกลุ่มนักวิจัยที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์“สมาคมนักวิจัย วิเคราะห์ข้อมูลสัตว์ร้าย ล่อสัตว์ร้ายอยู่หลังกำแพง”
“ผู้ใช้พลังขั้นที่ 2 และ 3วิเคราะห์ ล่อสัตว์ร้าย อยู่บนกำแพง”
“ส่วนผู้ใช้พลังขั้นที่ 1 และ2 สนับสนุนการต่อสู้ ล่อสัตว์ร้าย อยู่ด้านหลังกำแพง”
เอเม็ธพูดต่อ “และสุดท้าย”
“นักดนตรี…”เขามองไปที่กลุ่มนักดนตรีที่ถือเครื่องดนตรียืนอยู่แนวหลัง
เอเม็ธพูดต่อ “อยู่แนวหลังกับพ่อค้าคอยบรรเลงเพลงปลุกใจ เสริมกำลัง บรรเทาความเหนื่อยล้า รักษาจิตใจ”
โนวานฟังอย่างตั้งใจ และพยักหน้า
‘ช่องเขางั้นเหรอ’ เขามองไปรอบๆ ‘นั่นสินะ’
กำแพงหินอิฐหนา สูงใหญ่ ประตูเขายืนอยู่หลังกำแพงชั้นนอกสุด
‘ตรงนี้สินะที่ฉันต้องสู้…’
โนวามองจินและฮง ที่ยืนอยู่ไม่ไกล
พวกเขายิ้มให้เขา
“อย่าตายล่ะ!” ฮงะโให้เขา
“จะนายพลาดเดี๋ยวฉันไปช่วย!” จินพูดให้กำลังใจ
โนวาพยักหน้าให้ เขากำดาบหนามโลหิตแน่น ‘เราต้องเอาชีวิตรอด’
ลูเซียน่า โซเฟีย และนักรบที่แข็งแกร่งขั้นที่ 2ขึ้นไป เดินขึ้นไปยัง้ากำแพง
‘า… กำลังจะเริ่มต้น’
บรรยากาศหลังกำแพงเงียบสงัดความตึงเครียดแผ่ซ่าน ผู้คนมากมายยืนเบียดเสียดกัน อาวุธมากมาย พลังที่หลากหลาย เสียงมากมายปะปนกัน
เสียงลมหายใจแ่เบาของผู้คนที่กำลังกังวลเสียงผ้าเสียดสีเบา ๆ ของชุดเกราะของทหารที่กำลังขยับตัว บางคนตรวจสอบอาวุธบางคนกุมเครื่องราง
เสียงโลหะกระทบเบา ๆจากการที่บางคนกำลังตรวจสอบอุปกรณ์โนวามองเห็นช่างตีเหล็กคนแคระที่กำลังตรวจสอบค้อนของเขาอย่างละเอียด แต่แล้วความเงียบก็คืบคลานเข้ามา
ทุกคนเงียบเสียงลมหายใจแ่เบา เสียงผ้าเสียดสี เสียงโลหะกระทบกันค่อยๆ เงียบหายไปทุกสายตาจับจ้องไปที่เอเม็ธที่กำลังเดินไปขึ้นบนแท่น
"ตึก ๆ ๆ "
เสียงฝีเท้าของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณ
เขาเดินไปที่ขอบกำแพง มองออกไปยังม่านพลังที่สั่นไหวลมเย็นพัดผ่านเส้นผมสีดำสั้นของเอเม็ธ
“ทุกคน!” เอเม็ธผายมือไปยังกำแพง“จำไว้หน้าที่ของพวกนายคือการปกป้องคุ้มครอง”
“ปกป้องเมืองนิวโฮป!”
“ปกป้องฟิลด์ของเรา!!!”
เอเม็ธสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง ยืนนิ่ง
“ถึงเวลาแล้ว!” เขาะโ เสียงของเขาหนักแน่นดังก้องไปทั่วบริเวณ ผู้คนเงียบกริบ ทุกคนตั้งใจฟัง
“ที่พวกเราทุกคนต้องพิสูจน์ความแข็งแกร่งของตัวเอง!และแสดงให้เห็นว่า พวกเราคู่ควรกับการมีชีวิตอยู่ใน The Cube นี้!”
“พวกเราจะไม่ยอมแพ้!”
เอเม็ธมองม่านพลังที่สั่นไหวริบหรี่
“อีกไม่นาน…” เขาเว้นจังหวะ “ม่านพลังจะเปิด!”
“และสัตว์ร้ายจะบุกเข้ามา!” เอเม็ธกำหมัดแน่น
“แต่…” เขาเงยหน้ามองผู้คน แววตามุ่งมั่น
“อย่าได้กลัว!” เอเม็ธะโ
“จงเชื่อมั่นในความกล้า ในพลังของพวกเรา!”
“จงร่วมมือกันต่อสู้เพื่อปกป้องเมืองนิวโฮปของพวกเรา!”
เสียงกู่ร้องดังขึ้น
“ฮูวววววว!!!”
“ฮ่าาาาาา!!!”
เสียงโห่ร้องดังกึกก้อง ผู้คนฮึกเหิม
ความกลัวค่อยๆ หายไปความมุ่งมั่นเริ่มก่อตัวขึ้น โนวาััได้ถึงพลังใจ ความกล้าหาญ ความหวัง
ผู้คนเริ่มกระทืบเท้าเป็จังหวะ“พวกเราจะปกป้องเมือง!”
“พวกเราจะรอด!”
“พวกเราจะชนะ!”
…
“ตึง! ตึง! ตึง!”
เสียงกลองไทโกะดังขึ้น
นักดนตรีสวมชุดคลุมสีขาวยืนอยู่บนแท่นสูงหลังกำแพง
พวกเขาเริ่มตีกลองด้วยความมุ่งมั่น
“ตึง! ตึง! ตึง!”
เสียงกลองดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ ปลุกความกล้าหาญและเสริมพลัง
“ตึง! ตึง! ตึง!”
จังหวะหนักแน่น เร้าใจ
ผู้คนกระชับอาวุธ แววตามุ่งมั่น เด็ดเดี่ยว
“ตึง! ตึง! ตึง!ตึง! ตึง! ตึง!” เสียงกลองไทโกะเริ่มถูกตีดังสนั่นหวั่นไหว จังหวะเร่งเร็วขึ้นหนักแน่น ราวกับหัวใจของนักรบที่กำลังเต้นระรัว
เสียงกลองดังกระหึ่มปลุกความกล้าหาญและแทรกซึมเข้าไปในจิติญญาของทุกคน ปลุกสัญชาตญาณการต่อสู้
ผู้คนกระชับอาวุธ ความมุ่งมั่นปรากฏในแววตา
โนวาััได้ถึงพลังงานบางอย่างที่ไหลเวียนไปทั่วร่างกาย‘นี่มัน… ผลกระทบจากเส้นทางพันธสัญญา! พลังจากเสียงดนตรี…’
โนวามองนักดนตรีบนกำแพงพวกเขาสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ ตีกลองด้วยสีหน้ามุ่งมั่น เหงื่อไหลอาบ
เขาเงยหน้ามองม่านพลังที่อยู่ด้านหน้าช่องเขามันสั่นไหวราวกับกระจกที่กำลังจะแตก “อีกไม่นาน” เขาพึมพำ
“5… 4… 3… 2…” เสียงทหารคนหนึ่งบนกำแพงเริ่มงะโนับถอยหลัง
“1…!”
“วูบบบบบบบบบบบบ!”
ม่านพลังสลายตัวลงฝุ่นควันสีเทาพวยพุ่งออกมาจากช่องเขา กลิ่นเหม็นไหม้และกลิ่นคาวเืลอยมาตามลม โนวากลั้นหายใจ“ร้อน… กลิ่นเหม็น…”
“ทะเลทรายสีแดง” ทหารบางคนพูดขึ้น “บัดซบ…”
ผืนทรายสีแดงก่ำทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตาไกลออกไปมีเนินทรายและซากปรักหักพัง
โนวารู้สึกถึงไอร้อนที่กระจายเข้ามาในฟิลด์A11 อากาศโดยรอบร้อนขึ้นทันทีโนวาพยายามฟังเสียงที่คนพูดกันบนกำแพง ‘ฟิลด์ข้างๆ คือทะเลทรายสินะ…’
โนวามองนักวิจัยที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกลพวกเขากำลังกดอุปกรณ์บางอย่าง ‘อุปกรณ์ตรวจจับ…’
‘จำนวน และชนิดของมอนสเตอร์’โนวานึกถึงข้อมูลในหนังสือ
ทันใดนั้นแผ่นดินก็สั่นะเื “ครืนนนน!!!”
“บ้าเอ๊ย!” แรงสั่นะเืรุนแรงราวกับแผ่นดินไหว
โนวาเซเกือบล้มลง
“พวกมันมาแล้ว!!!” เสียงะโดังขึ้นมาจาก้า“สัตว์ร้ายจากทะเลทราย พวกมันกำลังบุกมา!!!”
เสียงคำรามน่ากลัวดังขึ้น ครืนครืน เสียงฝีเท้าหนักๆดังมาจากอีกฝั่งของกำแพง
“กรรรรรรรรจ์”
เงาดำมากมายพุ่งเข้ามา
“หมาป่าเพลิง!!!” ทหารหนึ่งบนกำแพงะโบอก“พวกมันจำนวนมากกำลังวิ่งตรงมาทางทิศเหนือ!!!”
“ไวเวิร์นไฟ!!!” เสียงของทหารดังมาจากกำแพง“พวกมันบินโฉบลงมา!”
“คราเคนทราย! จำนวน 3 ตัว!!!พวกมันมาพังกำแพง… แน่”
“ปีศาจทราย! ฝูงใหญ่!”
“แมงป่องหิน! จำนวนมากมาย!”
“กิ้งก่าไฟ! เพียบ!”
พวกมันพุ่งชนกำแพงอย่างรุนแรง หินแตกกระจายเสียงดังสนั่นหวั่นไหว กำแพงสั่นะเื
“ตุบ!!!”
“ครืน!!!”
“ปัง!!!”
“ยิง!!!” ทหาร้าะโปืนใหญ่ถูกยิงใส่สัตว์ร้ายที่กำลังวิ่งเข้าหากำแพง
“บึ้ม!!!”
“ฉัวะ!!!”
“กร๊าซซซซ!!!”
สัตว์ร้ายหลายตัวปีนกำแพงเข้ามาได้ทหาร้ากำแพงเริ่มการต่อสู้ ดาบ หอก ธนู ขวาน ปะทะกับคมเขี้ยว กรงเล็บ เปลวไฟ และเกล็ด
“บึ้ม!”
โกเลมหินขนาดใหญ่พยายามพุ่งเข้าชนกำแพงพวกมันทนทาน เคลื่อนไหวช้า และแต่แข็งแกร่ง
“ตุบ! ตุบ! ตุบ!” กำแพงสั่นคลอน
“พวกมันพยายามจะพังกำแพง!”
“หมาป่าเพลิง!”
มันพ่นลาวาใส่ทหาร
“ซู่มมม!!!”
เสียงลาวาเดือดดังแสบแก้วหู “ร้อน!!!”
“ไวเวิร์นไฟ!”
มันบินโฉบพ่นไฟ
“ฟู่ววว!!!”
เปลวไฟสีแดงส้มแผดเผาอากาศ ร้อนจนรู้สึกแสบผิว
โนวาเบิกตากว้าง เขามองสัตว์ร้ายตัวหนึ่งร่วงลงมาจากกำแพงกระแทกพื้นแหลกเหลว
โนวากำดาบหนามโลหิตแน่น มือสั่น เขากลืนน้ำลาย ‘อย่ากลัวโนวาน’ เขาพยายามสงบสติอารมณ์
ทหาร้ากำแพงเริ่มะโ “พวกมันเยอะเกินไป!”
“เราจะจัดการเฉพาะตัวระดับสูงก่อน!”
“เรารับมือไม่ไหว!!!พวกมันกำลังปีนข้ามกำแพง…เยอะเกินไป!”
“พวกขั้นที่ 1 กับพวกธรรมดาปล่อยมันไปให้คนหลังกำแพงจัดการ!”
“บัดซบ!” ฮงสบถ
“พวกมันหลุดมาแล้ว!!!”
“เตรียมตัว! โนวาน!”
“ถึงตาของพวกเราแล้ว!”
โนวามองสัตว์ร้ายกรูเข้ามาในเขตกำแพงหมาป่าเพลิง กิ้งก่าไฟ แมงป่องหิน พวกมันบ้าคลั่ง ดุร้าย และพร้อมที่จะฆ่าเขากำดาบแน่นเตรียมพร้อม
นักรบ นักวิจัย พ่อค้าต่างชักอาวุธออกมาเตรียมพร้อม เสียงของโลหะดังไปทั่ว
“ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!”เสียงกลองไทโกะดังก้องกระหึ่ม สร้างความฮึกเหิมเร่งเร้าให้โลหิตของทุกคนพลุ่งพล่าน
ดาบ หอก ขวาน ค้อน ธนู หน้าไม้อาวุธต่างๆถูกชักออกมาพร้อมที่จะต่อสู้
“พวกมันมาแล้ว!”
สัตว์ร้ายหลากหลายชนิดกรูกันข้ามมาในเขตกำแพงราวกับคลื่นสีแดง
หมาป่าเพลิงสีแดงก่ำเหมือนถ่านเพลิง
กิ้งก่าไฟเกล็ดสีส้มแซมแดง
แมงป่องหินสีเทา มีหางเป็หนามแหลมคม
โนวากลืนน้ำลาย ‘พวกมันบ้าคลั่งดุร้าย’
“โจมตี!!!”
“จัดการพวกมัน!!!”
“ทุกคน!!!!” คำสั่งดังขึ้นมากมาย
ทหาร พ่อค้านักวิจัยมากมายพุ่งเข้าใส่สัตว์ร้ายอย่างกล้าหาญ โนวาััได้ถึงพลังความมุ่งมั่น และความกล้าหาญที่แผ่ซ่านออกมา
‘เริ่มแล้ว!’ เสียงโลหะกระทบเกล็ดและเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว
“โครม!!!”
“ฉัวะ!!!”
“ฉึก!!!”
เหล็ก ไม้ หิน คริสตัลปะทะกันเสียงคำรามของสัตว์ร้ายดังก้องไปทั่ว
“ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!”
กลองไทโกะถูกตีอย่างดุเดือดจังหวะหนักแน่น เร่งเร้า ปลุกความกล้าหาญ เร้าอารมณ์ฮึกเหิม นักดนตรีที่แนวหัลงตีกลองอย่างดุเดือดเหงื่อไหลอาบ
โนวาััได้ถึงเืที่สูบฉีดไปทั่วร่างกาย‘นี่คือาสินะ’
“ต้องสู้!’
หมาป่าเพลิงตัวหนึ่งพุ่งเข้ามาหาโนวามันมีขนาดใหญ่เท่าหมี ขนสีแดงลุกโชน ดวงตาสีเหลือง เขี้ยวแหลมคม น้ำลายไหลยืด “กรรรรรรรรรรร!” หมาป่าเพลิงคำราม
มันพุ่งเข้ามาใกล้ อ้าปาก พ่นเปลวไฟ
‘มันกำลังจะ…’ มันอ้าปาก
“ฟู่วววว!!!”
มันพ่นไฟใส่โนวา
“หลบ!!!”
“บึ้ม!!!”
“ร้อน!!!”
โนวากลิ้งตัวหลบอย่างหวุดหวิดเขาหยิบโล่ที่ซื้อมาจากลีโอขึ้นมาป้องกันเปลวไฟ
“ชิ้ง!” เขาชักดาบหนามโลหิตออกมา
“ฉัวะ!!!” โนวาฟันดาบเฉือนขาของหมาป่าเพลิง
“กรรรรรรรรรรร!” มันร้องลั่น ล้มลงกับพื้นเืสีดำไหลนอง
“ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!” เสียงกลองไทโกะปลุกใจโนวา
หมาป่าเพลิงอีกตัวนึงคำรามพุ่งเข้าใส่“กรรรรรรรรรรร!” มันอ้าปากอีกครั้ง
โนวาะโไปทางขวากลิ้งตัวหลบเปลวไฟ และใช้ดาบฟันใส่หมาป่าเพลิง
“ตายซะ!!!”คนแคระเผ่ามนุษย์ถือค้อนเหล็กฟาดใส่กิ้งก่าไฟอย่างรุนแรง
“โครม!!! " กิ้งก่าไฟกระเด็นไปหลายเมตรลุกขึ้นไม่ได้
‘พวกคนแคระ พวกเขาแข็งแกร่งมากและเชี่ยวชาญอาวุธหนักๆ’
โนวาวิ่งไปข้างหน้ามองรอบๆ โกเลมหิน 2 ตัวเดินเข้ามาร่างกายของพวกมันทำจากหินและลาวา ขนาดมหึมา เคลื่อนไหวช้า ‘พวกมันน่าจะเป็มอนสเตอร์ระดับ2 แข็งแกร่ง ทนทาน ’
‘ต้องรีบจัดการ’ เขาวิ่งเข้าหาโกเลมหินตัวแรก
‘เล็งไปที่…’ โนวามองเห็นรอยแตกบนร่างกาย‘รอยแตก…’
เขาแทงดาบเข้าที่จุดอ่อน “ฉึก!!!”
“ครืน!!!” หินแตกกระจาย ลาวาพุ่งออกมา
“ร้อน!!!” โนวากลิ้งตัวหลบอย่างหวุดหวิด‘อันตราย…’
“บัดซบ! ไวเวิร์นอีกแล้ว” คนแคระข้างๆ โนวาะโ“ไอ้พวกนี้มันชอบโฉบลงมาจริงๆ!”
เขามองเห็นไวเวิร์นไฟขนาดใหญ่บินโฉบลงมาเหนือหัว‘มันเล็งมาที่… ฉัน!’
“บัดซบ!” ไวเวิร์นพ่นไฟใส่โนวา
“เร็วเข้า! เร็วขึ้น!!!” ขาหยิบโล่ขึ้นมาป้องกันเปลวไฟ
“บึ้ม!”
โนวามองไวเวิร์นไฟบินขึ้นไปบนฟ้า
“บ้าเอ๊ย!”
“ไวเวิร์นไฟ โกเลมหิน หมาป่าเพลิง”
โนวามองรอบตัว “พวกมันเต็มไปหมดเลย”
เอลฟ์ยิงธนูใส่ไวเวิร์นไฟ
ลูกธนูอาบยาพิษปักเข้าที่ปีก
คนแคระเหวี่ยงค้อนใส่โกเลมหิน “ปัง!”
เผ่าครึ่งสัตว์สายพันธุ์วัวกระทิงเหวี่ยงขวานใส่หมาป่าเพลิง รวดเดียว 3 ตัว
…
โนวามองเผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่ต่อสู้ด้วยความสามารถ
นักรบเผ่าครึ่งัพ่นไฟใส่คราเคนทราย
นักรบเผ่ามนุษย์ใช้หอกเขวี้ยงใส่กิ้งก่าไฟ
นักธนูเผ่าเอลฟ์ยิงลูกธนูใส่ไวเวิร์นไฟ
…
เสียงร้อง คำราม กรีดร้องดังระงม
“ฉัวะ!!!” “ฉัวะ!!!”
“กรรรรรรร!”
“ตายซะ!!!”
…
“ฉึก!!!”
โนวาะโหลบหางแมงป่องหินอย่างหวุดหวิด
“เฮ้ ระวังหน่อยสิ!” จินะโมาทางโนวา
โนวาบังเอิญหันไปเห็นเรน่าสาวขี้กลัวที่เจอก่อนหน้า กำลังต่อสู้กับหมาป่าเพลิง 2 ตัวที่พุ่งเข้ามาโจมตีเธอ
‘อะ เอาจริงดิ…’
“เธอดูดุดัน รุนแรง ไร้ความปราณี…”ต่างจากที่เห็นก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง
‘ยังกับคนละคนเลย…เธอแข็งแกร่งมาก’
ดาบในมือของเธอส่องประกายสีส้มเธอะโหลบกรงเล็บ ฟันคอหมาป่าเพลิงตัวหนึ่งขาดสะบั้นและแทงเข้าที่หัวใจหมาป่าเพลิงอีกตัว เืสาดกระจาย ใบหน้าของเธอเ็าและไร้ความรู้สึก
“ฟัน! แทง! หลบ!”โนวากลับมาสนใจการต่อสู้ของตัวเอง “ต้องมีสมาธิ…”
เขาใช้พลังขั้นที่ 1 ของเส้นทางพันธสัญญาและเส้นทางประกายแสงพร้อมๆกัน
“ฮ่าาาา! มาเลย!!!”เขาแข็งแกร่งเทียบเท่าขั้นที่ 2
เขาวิ่งไปทั่ว สังหารมอนสเตอร์มากมาย
เขาเหวี่ยงดาบใส่กิ้งก่าไฟตัวหนึ่ง
“ฉัวะ!!!” “ฉึก!”
เืสีเขียวพุ่งกระฉูด
มันดิ้นและตายไป
“โครม!!!”เขาะโหลบกรงเล็บของไวเวิร์นไฟอย่างหวุดหวิด
…
เขาขว้างะเิคริสตัลใส่โกเลมหินตัวหนึ่ง
“บึ้ม!!!”
“ดูเหมือนพวกมันเริ่มน้อยลงแล้วสินะ…”
…
เวลาผ่านไป 13 ชั่วโมง
โนวาทรุดลงกับพื้นหมดแรง เขามองไปรอบๆ พื้นเต็มไปด้วยเืและซากศพของมอนสเตอร์
‘นี่ฉันฆ่า…ไปมากแค่ไหน…?’
เขาฆ่ามอนสเตอร์ไปเป็ร้อยตัวแล้ว
‘ฉัน… เหนื่อย…’ เขากลืนน้ำลายมือเย็นเฉียบกลิ่นคาวเือบอวล “แฮก… แฮก…”
เขารู้สึกอ่อนล้า
‘ฉันจะไหว… รึเปล่า?’
ทันใดนั้น…เสียงดนตรีก็ดังขึ้น
‘อะไรน่ะ…เสียงกลอง?’ โนวามองไปที่แนวหลังสุดที่ที่นักดนตรีอยู่
‘ไม่ใช่…ไม่ใช่เสียงกลอง’
“นี่มัน…” เขาได้ยินเสียงดนตรี เสียงไวโอลิน…เปียโน… ขลุ่ย…
‘วงออเคสตร้า…?’ เสียงไพเราะนุ่มนวลราวกับสายน้ำไหลริน
“ผ่อนคลาย...” โนวารู้สึกประหลาดใจเขารู้สึกสบายใจ ความเหนื่อยล้าค่อยๆถูกฟื้นฟู
เวลาผ่านไปอีก 8 ชั่วโมง…ตอนนี้ใกล้เช้าแล้ว
โนวานั่งพักอยู่หลังกำแพง เขาดื่มน้ำ เช็ดเหงื่อและทำแผล
“โอ๊ยเจ็บ”
“แผลพวกนี้น่ารำคาญชะมัด”
“นี่โนวาน! ทายาหน่อยเร็ว” พ่อค้าที่โนวาจำชื่อไม่ได้ยื่นขวดยาสีเขียวขุ่นมาให้
“ขอบใจ” โนวารับขวดยามาทาแผล
“กลับไปลุยกันต่อ…” โนวาลุกขึ้นยืน “อีก 3ชั่วโมง”
ระหว่างพักอยู่ โซเฟียที่มาพักเหมือนกันก็เดินมาบอกให้โนวาขึ้นไปประจำจุด้ากำแพง
“ข้างบนมันอันตราย แต่…ด้วยความสามารถของนายน่ะ สมควรที่จะไปอยู่บนกำแพงตั้งนานแล้วนายแค่ยังขาดประสบการณ์เฉยๆ”
เธอยิ้มออกมา “ตอนนี้นายคงเริ่มชินกับการต่อสู้แล้วล่ะ”
โนวาพยักหน้า “พอที่จะเอาตัวรอดได้”
โซเฟียพยักหน้า “แล้วเจอกันบนกำแพง โนวาน”
“นี่โซเฟีย…” เขาเรียก
“ว่าไง?”
“เธอน่ะ...” โนวานึกถึงคำที่อเล็กซ์เคยบอกเขาไว้
โซเฟียหันกลับมา “หืม?”
“มะ…ไม่มีอะไรหรอก โทษทีที่เรียก”
โซเฟียยืนนิ่ง แววตาของเธออ่อนลงเล็กน้อย
“อืม” เธอพยักหน้า และหันหลังกลับไป
“ม่านพลังก็จะปิดลง”
“อีกนิดเดียว”
“แล้วทุกอย่างก็จะจบลง”
“ใช่” โนวาคิด “อีกไม่นานฉันก็จะ”
“ฉันจะได้พักผ่อนสักที”
โนวาเงยหน้ามองขึ้นไปบนกำแพงชั้นใน เขาเห็นทหารพ่อค้า นักวิจัยจำนวนมากกำลังต่อสู้กับสัตว์ร้าย
เืสีแดง สีเขียว สีดำ สาดกระจาย เสียงคำรามเสียงะเิ เสียงอาวุธปะทะกันดังต่อเนื่อง
…
‘พวกเราทุกคน’ โนวาคิด ‘สู้กันมามา 21 ชั่วโมงแล้ว…’
เขามองดูทหารที่สวมชุดเกราะสีเขียวาแเต็มตัว
พ่อค้าที่กำลังรักษาคนเจ็บ เหงื่อท่วม มือสั่น
นักวิจัยที่ขว้างะเิใส่สัตว์ร้าย“พลังงานใกล้หมดแล้ว…”
‘พวกเขาทุกคนเหนื่อยล้า’
‘พวกเขาทำเต็มที่’ โนวาคิด
“อีกนิดเดียว” เขาพยายามให้กำลังใจตนเอง
…
“วูบบบบ!!!”
ทันใดนั้นเงามืดขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือกำแพง
มันแผ่ออร่าสีแดงเข้มที่ทรงพลัง น่ากลัว
“บ้าเอ๊ย”
‘มันคืออะไรกัน’ โนวาเบิกตากว้าง “ตัวอะไรน่ะ!ใหญ่กว่าไวเวิร์นอีก!”
โนวามองร่างมหึมา
‘เกล็ดสีแดงเหมือนเื’
“ดวงตาสีเหลืองเหมือนเหมือนเปลวไฟจากขุมนรก”
“นี่มัน!!! สัตว์ร้ายระดับสูง!” นักวิจัยที่อยู่ใกล้ๆะโ
เสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนแตกตื่น
“มันคือ…”
“คริมสันเดรก ขั้นที่ 5!?”
“บัดซบ!”
“ทุกคนถอย!!!” ทหารคนหนึ่งะโ
คริมสันเดรกพุ่งลงมาโจมตีกำแพงอย่างรุนแรง
“กรรรรรรรรรรรรรรร!!!!” มันคำราม
เสียงปีกขนาดใหญ่กระพือแรงจนเกิดลมพายุ
“ตุบ!!!”
“โครม!!!”
“ตูมมม!!!”
ไฟลุกท่วมกำแพง หินแตกกระจาย
“อ๊าาาาาาา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้น
โนวามองกำแพงที่ใกล้พังทลาย
‘บ้าเอ๊ย…’
‘ถ้ากำแพงพัง…’
‘พวกเราทุกคน… จะตาย!!!’
…
“วูบบ!”
ทันใดนั้นหญิงสาวผมสีเงินลอยอยู่กลางอากาศเหนือกำแพง
‘เธอเป็ใครกัน?’
‘ชุดของเธอ…’
ชุดนักวิจัยสีขาวหายไป เปลี่ยนเป็ชุดรัดรูปสีดำ
‘ผมสีเงินของเธอยาวสยาย…’
ลูเซียน่า ปล่อยออร่าสีส้มเจิดจ้า
“ตุณลูเซียหรอ! แถมยัง...” โนวาตกตะลึง
‘เส้นทางประกายแสง…’ โนวารู้ได้ทันที ‘ขั้นที่ 4!’
“อย่ากลัว! ทุกคน!” ลูเซียน่าะโ“ฉันผู้นำของสมาคมนักวิจัยอยู่ที่นี่!”
“ไม่ต้องกลัว”
ลูเซียน่าเหยียดยิ้ม ฉัน… จะจัดการมันเอง!”
“เปรี้ยง!!!”
เธอพุ่งตัวเข้าไปต่อยหมัดใส่คริมสันเดรก
หมัดของเธอส่องประกายแสงเจิดจ้า
“รุนแรง!”
“บึ้ม!!!”
“กรรรรรรร!!!”
คริมสันเดรกเซถอยหลัง
“เอาล่ะ!!! ถึงเวลาของฉันบ้างแล้ว!”โซเฟียะโขึ้นไปบนกำแพง โล่แห่งเมตตา พลังสีเขียวอ่อนแผ่ขยายออกมา
“ทุกคนจงสู้!!!” เธอะโ “อย่ายอมแพ้!!!”
“ฮง! จิน! รีบมาช่วยกันเร็ว!!!” โซเฟียะโ
จินและฮงวิ่งขึ้นไปบนกำแพง
“ไปช่วยโซเฟีย!!!”
“โนวาน! รีบไปช่วยพวกเขาเร็ว!”
“มอนสเตอร์ขั้นที่ 5 น่ะต่อให้เป็ลูเซียก็ยังเอาชนะไม่ได้ง่ายๆ!”
โนวามองลูเซียน่า โซเฟีย จิน ฮง
‘พวกเขา…’
“ไม่มีเวลาลังเลแล้ว”
‘สู้กับมอนสเตอร์ ขั้นที่ 5!’
บทที่13 "การปกป้องฟิลด์นี่มันเหนื่อยจริงๆ"
ค่าความชอบปัจจุบัน: 0
*หมายเหตุ: ค่าความชอบคือค่าที่ส่งผลต่อการดำเนินเื่ การตัดสินใจของผู้ดำเนินเื่ราว
ค่าความชอบจะถูกคำนวณผ่านการมีส่วนร่วมของนักอ่านทั้งการแสดงความคิดเห็น การกดหัวใจ การให้กำลังใจ และอื่นๆ ทุกการมีส่วนร่วมจะถูกนำมาคำนวนและมอบให้กับผู้ดำเนินเื่ราวค่าความชอบจะถูกคำนวนในเวลา 12:00 น. ของวันถัด และ 1 บทจะถูกคำนวนได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น
301
