#วันอังคาร#
'กริ้งง....กริ้งงง....กริ้งงง'
เสียงระฆังดังกังวาลไพเราะเสนาะหู
“อย่างนั้นแหละค่ะ..ลองฝึกควบคุมสมาธิแล้ววิ่งด้วยความเร็วต่ำๆก่อนนะคะ”
“เข้าใจแล้ว”
#วันพุธ#
“นะ..ในที่สุดก็ทำได้แล้วว”
ผมชาร์จสกิล<หอกแห่งปาฎิหาริย์>ครบ5นาทีได้ขณะที่กำลังวิ่งๆ
อนุภาคแสงสีขาวถูกรวบรวมไว้ที่ตัวหอกจนสว่างจ้าไปทั่ว
“ถ้าหากใช้สกิลใดสกิลหนึ่งตอนนี้คงระเบิดโรงเรียนอัศวินเวทย์มนต์ให้หายไปได้เลยนะเนี่ย”
“อย่าเพิ่งโจมตีนะคะ..ลองถือไว้แบบนั้นแหละค่ะ”
‘เวทย์พืช-ดาบแส้เถาวัลย์’
เซซิเลียเหวี่ยงแส้ใส่เรเวลทันที
“วะ…เหวอออออ…อย่าเพิ่งสิ”
เรเวลหลบทันที…ด้วยความร้อนรน
‘วูบบบ’
อนุภาคแสงสีขาวสลายหายไปในพริบตา
“เห้ออ…ต้องเริ่มใหม่หรอเนี่ย”
#วันพฤหัส#
“วันนี้ลองใหม่นะคะ”
“อืม”
ตัวผมชาร์จอนุภาคแสงพร้อมกับวิ่งด้วยความเร็วที่สูงขึ้นเล็กน้อย..จนครบ5นาที
‘เวทย์พืช-ปืนใหญ่ดอกไม้’
‘ตู้มมม..ตู้มม..ตู้มม’
ตัวผมหลบปืนใหญ่ดอกไม้พร้อมกับประคองอนุภาคแสงไว้
“โอ้..ในที่สุดก็ทำแล้ววววว”
‘ฟิ้ววว’
“อั๊ก…”
อยู่ดีๆมีแส้เถาวัลย์ถูกเหวี่ยงเข้ามากระแทกตัวผมจากมุมอับจนอนุภาคแสงสลายหายไปทันที
“คราวนี้ประคองได้5วินาทีนะคะ”
#วันศุกร์#
“ย้าาาก”
‘เคร้ง..ฉึก..ฉัวะ..วืบ..ตู้มม’
วันนี้เป็นการฝึกซ้อมต่อสู้ตามปกติ
ตัวผมกับเซซิเลียต่อสู้กันอย่างสบายๆบนพื้นสนาม
“คราวนี้เมล็ดต้นไม้โลกไม่ได้ผลหรอกน่าาา”
ผมอาศัยการแยกสมาธิสัมผัสพลังเวทย์อันเบาบางบนพื้นพร้อมกับต่อสู้ไปด้วยโดยหลีกเลี่ยงการเหยียบเมล็ดต้นไม้โลกที่เซซิเลียแอบวางไว้บนพื้นจำนวนมาก
‘เวทย์ไฟ-โรลลิ่งสเปียร์’
ตัวผมหมุนตัวหลบแส้กลางอากาศอัตโนมัติจากผลของสกิลแล้วผ่าเกราะราชินีกุหลาบของเซซิเลียทันที
‘ฉัวะ’
ดูเหมือนว่าการฝึกชาร์จ <หอกแห่งปาฎิหาริย์>ในช่วง3วันที่ผ่านมาจะทำให้ระดับสมาธิของผมเพิ่มขึ้นอย่างมาก..
“คุณมีพรสวรรค์ในการต่อสู้จริงๆนะคะ..แค่3วันพัฒนาการเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ”
‘เวทย์พืช-ปืนใหญ่ดอกไม้’
‘มานาโซน-เฟรมเอนชานต์’
ตัวผมใช้เวทย์เสริมสมรรถภาพด้านกำลัง..โดยอาศัยเทคนิคมานาโซน..ทำให้สามารถดีดสะท้อนการโจมตีของปืนใหญ่ดอกไม้ได้ด้วยหอกเปล่าๆ..แบบไม่พึ่งพาสกิล
‘ฟิ้วว’
การโจมตีสะท้อนกลับเข้าหาเซซิเลีย
“..!”
เซซิเลียตกใจเล็กน้อย..แต่ว่าเธอกระโดดหลบได้ทัน…
เรเวลอาศัยจังหวะนั้นถีบพื้นเข้าประชิดตัวเธอทันที
‘เวทย์ไฟ-สเปียร์เจเวลิน’
แสงเลเซอร์สีแดงความร้อนสูงถูกยิงใส่เกราะวัลคิเรียในระยะประชิด
“ย้าาาากกก”
เรเวลตะโกนลั่นพยายามรีดเค้นพลังเวทย์
เซซิเลียไขว้ดาบหนามกุหลาบ2เล่มพยายามป้องกันเอาไว้
ตอนนั้นเองมีคลื่นดาบสองอันพุ่งเข้ามาด้านหลังเซซิเลีย
“ยะ..แย่แล้วว”
เซซิเลียที่มั่วหมกหมุ่นอยู่กับการป้องกันด้านหน้า..ทำให้ลืมระวังการโจมตีจากด้านหลัง
‘ฉึก..ฉัวะ!’
คลื่นดาบรูปครีบฉลามสองอันผ่าเกราะของเธอจากด้านหลังทันที
“อ้ะ!.."
เรเวลอาศัยจังหวะนั้นดีดดาบคู่ของเธอจากด้านหน้าจนปลิวกระเด็น
‘เคร้ง..ฟิ้ววๆๆ..ฟรึบๆ..ปัก’
“ไม่ยอมหรอกค่ะ”
เซซิเลียบังคับปืนใหญ่ดอกไม้4กระบอกแล้วเล็งมายังเรเวลทันที
‘เวทย์ไฟ-กลาดิเอเตอร์ไดร์ฟ’
เรเวลที่เข้าสู่สถานะอมตะ5วินาที..ถีบพื้นเร่งความเร็วจนกระชากขีดจำกัด
“ย้ากกกกกกกก”
ปลายหอกคมกริบ..ทั้งโจมตี..ผ่า..ฟัน…ไปที่เซซิเลียทันที..โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอถอยห่างหรือป้องกันได้
เกราะมือฉีกขาด
เกราะอกถูกทำลาย
เกราะขาแหลกละเอียด
ทันทีที่สถานะอมตะหายไป
‘กลาเดียร์คอมโบ’
‘ฉึก..ฉึก…ฉัวะ..ฉัวะ..ฉัวะ’
หอกแทงและฟันด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิม..
“อึก..!”
เกราะวัลคิเลียถูกทำลายในพริบตา..พร้อมกับความเสียหายมหาศาลที่มอบให้เซซิเลีย..จนตัวเธอปลิวกระเด็นตกขอบสนามในทันที
ตอนนั้นเองเรเวลรีบวิ่งไปยังขอบสนามเพื่อประคองเซซิเลียขึ้นมา
“เป็นอะไรมั้ยเซซิเลีย”
“ไม่เป็นไรค่ะ..ดะ..ดื่มโพชั่นคงหาย”
เซซิเลียพูดด้วยอาการบาดเจ็บ..พร้อมกับหยิบโพชั่นขึ้นมาดื่มทันที
แสงสีน้ำเงินอ่อนๆส่องสว่างทั่วตัวจนบาดแผลปิดสนิท
“ในที่สุดคุณก็ชนะฉันได้แล้วนะคะ..แถมชนะได้โดยไม่ใช้สกิลอนุภาคแสงนั่นเลยแม้แต่น้อย”
“อืม..ต้องขอบคุณเธอนั่นแหละ..พวกเรามาฝึกกันต่อเถอะ..คราวนี้ฉันจะฝึกประคองอนุภาคแสงนั่นเหมือนเดิม”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เรเวลฝึกประคองอนุภาคแสงแล้ววิ่งด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าเดิม..พร้อมกับพยายามหลบการโจมตีของเซซิเลียไปเรื่อยๆ
#วันจันทร์#
“คราวนี้ฉันคิดค้นเทคนิคกลยุทธ์มาใหม่..จะเอาชนะเธอให้ได้ในพริบตาเลยคอยดู”
“หรอคะ..แสดงให้ฉันดูหน่อยเถอะนะคะ”
ทั้งเซซิเลียและเรเวลถีบพื้นเข้าต่อสู้กันในระยะประชิดทันที
ดาบหนามกุหลาบและหอกศักดิ์สิทธิ์ปะทะกันรุนแรงด้วยเสียงดังสนั่น
เรเวลหลบดาบของเซซิเลียที่เปลี่ยนกลายเป็นแส้
เซซิเลียหลบหอกของเรเวลที่ฟันและแทงเข้ามา
“เซซิเลียย!…วันนี้เธอสวยมากเลยนะ…เล่นเอาฉันหัวใจเต้นแรงเลยแหละ”
“เอ๋!!!!!!!!!…..0//0…”
เซซิเลียหน้าแดงดึงดาบแล้วถอยออกไปทันที
เธอตกใจอย่างมากต่อการเอ่ยชมเธอครั้งแรกของเด็กหนุ่ม
“พะ..พะ..พะ…พูดอะไรน่ะคะ >//<"
เด็กสาวเอามือประกบแก้มอันร้อนผ่าวของตัวเองพร้อมกับหลับตาแล้วบิดตัวไปมาด้วยความเขินอาย
‘เวทย์ไฟ-สเปียร์เจวาลิน'
แสงเลเซอร์สีแดงยิงใส่เซซิเลียจนปลิวกระเด็นตกขอบสนามในทันที
“ยะฮู้…สำเร็จแล้วว”
เรเวลกระโดดดีใจ..พร้อมกับวิ่งไปยังขอบสนาม
“เป็นไงบ้างเซซิเลีย..”
“…”
“อะ..เอ่อ..เซซิเลีย”
เด็กหนุ่มทำหน้าลำบากใจทันทีเมื่อเห็นเด็กสาวกอดอก..งอนแก้มตุ้บป่องไม่ยอมคุยกับเขา
“อะ..เซซิเลียอย่าโกรธฉันเลยนะ..แค่เล่นๆเท่านั้นเอง”
เซซิเลียงอนหนักกว่าเดิมพร้อมกับหันหน้าไป..ไม่ยอมมองมาทางเรเวล
“เห้ออ..ช่วยไม่ได้นะ”
“อ้ะ!!…คุณจะทำอะไรฉันน่ะ..เรเวล”
เรเวลอุ้มเซซิเลียขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าหญิงทันที
“นี่แน่ะ..นี่แน่ะ…”
ตัวเขาอุ้มเซซิเลียแล้วหมุนตัวไปมาพร้อมกับโยนเธอเบาๆ
“ระ..เรเวล 0//0”
เด็กสาวหน้าแดงถึงขีดสุดเมื่อถูกเด็กหนุ่มอันเป็นที่รัก..อุ้มเธอในท่าอุ้มเจ้าหญิงเป็นครั้งแรก
“หายงอนแล้วสินะ ><”
เรเวลกล่าวพร้อมกับยิ้มให้
“อะ..อืม 0//0”
เซซิเลียพะยักหน้าเบาๆ..พร้อมกับหัวใจเต้นแรง
‘ตึกตัก..ตึกตัก..ตึกตัก’
เรเวลวางเธอลงทันที
“อ้ะ!..”
เซซิเลียรู้สึกเสียดายไออุ่นจากการถูกอุ้มอย่างมาก
“คุณเนี่ยยนะ..!!”
“เอ๋!?..หายโกรธฉันแล้วไม่ใช่หรอ”
“ไม่รู้แล้วค่ะ”
เซซิเลียเดินหนีเรเวลไปในทันที
“ดะ..ดะ..เดี๋ยว..วันนี้ยังเหลือเวลาซ้อมอีกไม่ใช่หรออ!!!!”
เด็กหนุ่มวิ่งตามด้วยสีหน้าร้อนรน
“ซ้อมเองสิคะ..เรเวลคนบ้า” .
.
.
#4วันก่อนสำรวจดันเจี้ยน#
สมาชิกห้องSและห้องอื่นๆต่างเก็บเลเวลจนครบ30กันเกือบทุกห้องแล้ว
“เห้อออ…ในที่สุดก็เลเวล30กันสักทีนะ”
“นั่นสินะ..เหนื่อยมากเลยแหละ”
บรรยากาศห้อง S ในช่วงเช้าเต็มไปด้วยความครึกครื้น
“นี่เรเวล..นายดูเหนื่อยๆนะ..มีอะไรหรอ?”
“ปะ..ป่าว..ไม่มีอะไรไหรอก..ฮ่ะๆๆ”
เรเวลที่เหนื่อยจากการตามง้อเซซิเลียมาเกือบ1อาทิตย์..ดูเหมือนว่าจะพึ่งประสบความสำเร็จในการตามง้อเธอเมื่อวานนี้เอง
“นี่เรเวลนายลงวิชาอะไรเพิ่มหรอ..ในช่วงที่ผ่านมาน่ะ?”
“ก็ วิชา How toเลี้ยงสัตว์วิเศษ ไงล่ะ”
“เอ๋..ไม่สนใจเรียนวิชาศิลปะป้องกันตัวในระยะประชิดแล้วหรอ?”
“เอาไว้สำรวจดันเจี้ยนเสร็จค่อยมาลงวิชานั้นทีหลังก็ได้..แบบว่าเคยไปอ่านในหนังสือเจอว่าในดันเจี้ยนมันมีตัวน่ารักๆอยู่ด้วยน่ะ”
“ก็คือ..นายอยากไปเก็บสัตว์วิเศษในดันเจี้ยนมาเลี้ยงงั้นหรอ?”
“อะ..เอ่อ..ก็ทำนองนั้นแหละ..ฮ่ะๆๆ”
‘จริงๆไม่ใช่อะไรหรอก..จะเอามันมาเป็นของขวัญตามง้อเซซิเลียต่างหากล่ะ…ผู้หญิงนี่เป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยากจริงๆแหะ…ไม่รู้ว่าเธอจะงอนผมแบบนี้อีกเมื่อไร..ฉะนั้นต้องมีแผนเผื่อไว้ก่อน’
เรเวลคิดในใจแบบนั้นพร้อมกับอมนิ้วตัวเอง
“อ้ะ!!..จริงสิรูอัน..นายลงวิชาอะไรล่ะ?”
“ไม่ได้ลงหรอกน่าา..อย่าลืมสิว่าผมเป็นผู้ใช้เวทย์รักษานะ..ฉะนั้นต่อให้เลเวล30ตั้งแต่2-3วันแรก..ยังไงวันที่เหลือก็ต้องไปกับสมาชิกปาตี้อื่นเพื่อคอยสนับสนุนให้พวกเขาเก็บเลเวลได้อย่างปลอดภัยอยู่ดี...ฉะนั้นเวลาจึงไม่ได้ว่างเยอะเหมือนพวกนายสักหน่อย”
“น่าสงสารจังเลยแหะ..งั้นหมายว่าวันที่เหลือหลังจากวันนั้น..นายก็เข้าป่าตลอดเลยน่ะสิ”
“ใช่แล้วล่ะครับ..นอกจากผมสมาชิกคนอื่นๆในปาตี้พวกเราก็ไปฝึกซ้อมกันที่ป่าเหมือนกันนะ”
“อย่างนั้นเองสินะ”
.
.
.
คาบเรียน 2 ชม.ในตอนเช้า จบลงไปด้วยดี
“นักเรียนห้องSทุกคนคงเลเวล30กันหมดแล้วสินะ..ฉะนั้นอีก4วันหลังจากนี้ที่เรียนคาบเช้าเสร็จพวกเธอจะได้สิทธิพิเศษในการไปไหนมาไหนได้อิสระ..แน่นอนว่าจะออกนอกอาณาเขตโรงเรียนไปเดินเล่นในเมืองหลวงตอนวันธรรมดาก็ได้เหมือนกันนะ”
“เเเเเเเเย้…”
“ในที่สุดก็ได้พักแล้ววววว..”
“เหนื่อยมาทั้งเดือนเลยแหะ”
“พวกเราไปร้านพาเฟ่ต์กันเถอะเนอะ”
สมาชิกหลายคนห้องS มีท่าทีผ่อนคล้ายและปลดปล่อยจากความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนเรเวลยังคงจ้องไปที่เซซิเลียจากด้านหลังเหมือนเดิม
“เห้อออ…เธอหายงอนจริงๆมั้ยนะ?”
โต๊ะของเซซิเลียยังคงถูกรุมล้อมด้วยทั้งผู้หญิงและผู้ชายเหมือนเดิม..จนตอนนี้แทบจะเห็นจนเป็นเรื่องปกติแล้ว
#สนามต่อสู้ S-10#
เรเวลมานั่งรอเซซิเลียตามที่นัดไว้กับเธอเมื่อวาน
“เห้อออ…เธอจะมามั้ยนะ..”
เรเวลถอนหายใจพร้อมกับทำหน้าเหงาหงอยขึ้นมาทันที
ความจริงก่อนหน้านี้ตัวเขาฝึกการชาร์จอนุภาคแสงด้วยตัวคนเดียวมาตลอด 1อาทิตย์ ทำให้ตอนนี้สามารถชาร์จ5นาทีขณะวิ่งด้วยความเร็วสูงได้แล้ว..ส่วนการต่อสู้ด้วยความเร็วสูงพร้อมกับหลบการโจมตีไปด้วยสามารถชาร์จได้นานสุดคือ 10 วินาที
"การสำรวจดันเจี้ยน..จะเริ่มขึ้นในอีก4วันสินะ"
![สำนักเถื่อนเดือดปฐพี [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1592451905_80705599.webp)
791K
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
