หลังเลิกเรียน ซึจิมิ เดินกลับบ้านโดยไม่รอ มิซาเอะ แล้วคิดถึงเื่เก่าๆ
ณ โลกเดิมของซึจิมิ......
ยามเย็นของทุกวันซึจิมิ จะไปวิ่งในสวนสาธารณะ ที่มักมีสาวน้อยคนหนึ่ง มานั่งเล่นอยู่ที่ริมน้ำเสมอ เธอชื่อว่า เอมี่ เธอเป็นโรคร้ายที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ด้วยวิธีทางการแพทย์ธรรมดา
วันหนึ่งซึจิมิ ได้เข้าไปพูดคุยกับเธอ ท่ามกลางสายตาของตำรวจลับทั้งหลายที่คอยติดตามซึจิมิ มา
วันที่ 26 เดือนกันยายน ปี xxxx
ซึจิมิ ได้รับจูบแรกจากเอมี่ ในวันเกิดของเขา ตลอดสามปีมานี่ เอมี่มีความสุขมากที่ได้อยู่ร่วมกับ ซึจิมิ เธอวิ่งไปพร้อมกับซึจิมิ และกระต่ายน้อยของเธอที่เธอเลี้ยงไว้ มันมีชื่อว่า ฟอจูนแรบบิทจัง เพศเมีย
ทั้งสองต่างแลกเปลี่ยน Line กัน จากการพูดคุยกันตลอดสามปี ทำให้ทั้งสองตัดสินใจเป็นแฟนกัน ท่ามกลางสายตาของ อายูมิ และมาโอะ ที่เป็นตำรวจลับ เรื่องนี้ทำให้กรมตำรวจลับ ต้องส่งคนไปตรวจสอบ ทางบ้านของเอมี่ และทราบว่า บ้านของเอมี่เป็นเพียงคนจนๆเท่านั้น ฐานะทางบ้านไม่ได้ดีอะไรมาก แถมเอมี่ยังเป็นโรคร้ายอีก
ทางกรมตำรวจลับได้เสนอให้การรักษาเอมี่ แลกกับการเลิกคบกับซึจิมิ แต่เธอไม่ยินยอม เพราะถ้าเธอผ่าตัดเพื่อทำการรักษาโรคร้ายมีโอกาส 50/50 ที่เธอจะตายไปเลย เธอตัดสินใจที่จะใช้ช่วงชีวิตสุดท้ายกับซึจิมิ คนที่เธอรัก โดยไม่ยอมบอกซึจิมิ ถึงโรคร้ายที่เธอ เป็นอยู่ แล้ววันหนึ่งเธอก็ถามซึจิมิ ว่าจะรักเธอตลอดไปไหม
" นี่ ซึจิมิ ถ้าหากซักวันฉันไม่อยู่แล้ว เธอจะยังรักฉันตลอดไปมั๊ย "
" ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้เล่า เหมือนกับว่าเธอจะไปไหนที่ไกลมากจนฉันตามไปไม่ได้ " ซึจิมิ
" เอาน่าตอบมาเหอะ " เอมี่
" ได้ ฉันจะรักเธอตลอดไปแม้เธอจะไม่อยู่แล้ว " ซึจิมิ
" ขอบคุณนะ ซึจิมิ ฉันดีใจที่สุดเลย " แล้วเอมี่ก็เข้ามากอดซึจิมิ ด้วยเสียดายเวลาที่พวกเขาจะอยู่ด้วยกัน แล้วจูบซึจิมิ อย่างดูดดื่ม
แม้ว่าเอมี่จะทำอาหารไม่เป็นซักอย่างแต่ซึจิมิ ก็ยังรักเธอ
ทว่า วันเวลาแห่งความสุขมันก็ไม่ยืนนาน เมื่อวันหนึ่ง ซึจิมิ ได้รับทราบข่าวร้ายว่า เอมี่ตายใต้สายฝน เพราะมานั่งรอซึจิมิ วิ่งออกกำลังกายอยู่ริมน้ำ ทำให้โรคเก่ากำเริบ และทุกอย่างก็สายเกินแก้
" เอมี่ ตายแล้ว "
ซึจิมิ ไม่อยากจะเชื่อเลย เมื่อเขายืนอยู่หน้าพ่อแม่ของเอมี่ และได้ยินท่านทั้งสองกล่าวบอกออกมา
ทำไม เอมี่ ถึงไม่ยอมบอก โรคที่เธอเป็นแก่เขา..........ซึจิมิ ร่ำไห้
พ่อของเอมี่มาปลอบ พร้อมส่งเทปข้อความที่ เอมี่อัดเสียงไว้ ซึจิมิกัดฟันรับมันมา และมานั่งเหม่อมองอยู่ริมน้ำ ที่ที่ทั้งสองพบกันครั้งแรก ในสวนสาธารณะ
อายูมิ จะออกไปปลอบ ซึจิมิ แต่ถูก มาโอะ เพื่อนตำรวจลับห้ามไว้
" อย่า อายูมิ มันจะเป็นการเปิดเผยตัวของพวกเรา " มาโอะ กล่าว
อายูมิ พยักหน้าอย่างเข้าใจ
ซึจิมิ ที่กำลังโศรกเศร้า ได้เปิดเทปออกมาฟัง
' ใครที่ได้ฟังเทปม้วนนี้จะถูกสาปให้ สนุกสนาน ไร้ความเศร้าล่ะ
เอมี่ขอโทษนะที่ไม่บอกอาการของโรคร้ายที่เอมี่เป็นอยู่ เค้าอยากบอกซึจิมิ มานานแล้วแต่ไม่มีโอกาสบอก แล้วก็กลัวซึจิมิ จะเศร้าด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้นเค้าจะเสียใจมากเลยล่ะ แม้ว่าจะมีกลุ่มตำรวจกลุ่มหนึ่ง มายื่นข้อเสนอให้เค้ารักษาตัวโดยทางนั้นจะออกค่าใช้จ่ายให้ แต่ต้องแลกกับการแยกจากซึจิมิ เค้าไม่ยอม
เค้าเป็นโรคร้ายบางอย่างที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้ แม้ทางบ้านจะรู้ และพยายามช่วยเหลือ แต่ที่รักคงจะรู้สินะว่าฐานะทางบ้านเค้าเป็นอย่างไร
ที่จริงเค้าอยากฆ่าตัวตายมาตั้งนานแล้ว เพื่อหายไปจาก โลก(โรค) บ้าๆนี่ แต่มันไม่หายไป จนวันหนึ่งฉันได้พบกับซึจิมิ ชายคนนั้นเป็นแสงอาทิตย์ในใจฉันที่คอยสอดส่องอยู่ในหัวใจของฉันตลอดมา
ไม่ว่าเค้าจะสิ้นหวังขนาดไหน ก็ยังมีชายคนหนึ่งให้กำลังใจฉันตลอดมา พัดพาพายุที่โหมกระหน่ำ ภายในจิตใจออกไป ทำให้เค้าสุ้ถึงที่สุด แม้เค้าจะแพ้ก็ตาม แต่ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมาเค้าก็มีความสุขมาก รัก และคิดถึงซึจิมิตลอดมา ลาก่อนที่รัก แล้วพบกันใหม่ชาติหน้า หวังว่าเราคงได้เจอกันอีก และเกิดใหม่เป็นคู่กัน.........เอมี่
เทปที่ได้มาสะดุดหยุดลง ซึจิมิ หลั่งน้ำตาออกมา ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาพัดพาร่างเขาให้หวนคิดถึงอดีต
" เอมี่ "
ซึจิมิ นั่งอยุ่ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักตลอดทั้งคืนจนถึงรุ่งเช้า เขาร่ำไห้ตลอดคืน ตำรวจลับสาวสองคนที่ได้ฟังเรื่องราวในเทปที่ ซึจิมิ เปิดซ้ำแล้วซ้ำอีก ก็หลั่งน้ำตาออกมา
" เศร้าจังเลยอายูมิ ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครอีก " มาโอะ
" อืม อย่าเปิดให้ฟังอีกต่อไปเลย ซึจิมิ ฉันเศร้ามากแล้วเนี่ย จนแทบจะเขียนบันทึกไม่ได้ " อายูมิ
ตอนนี้เช้าแล้ว ฝนยังตก พรำ พรำอยู่ กลุ่มเพื่อนๆของซึจิมิ พาร่างของซึจิมิ ที่กำลังช็อค ไปงานศพ ของ เอมี่
ทั้งงานซึจิมิ นั่งอยู่ด้วยสีหน้าว่างเปล่าจ้องมองโลงศพ ของเอมี่ อยู่ไม่วางตา ตลอดทั้งงานเขาไม่ได้คุยกับใครเลย แม้อายูมิ จะเดินเข้าไปพูดด้วยก็ตาม แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะไร้ตัวตนสำหรับซึจิมิ
วันนั้นเป็นวันที่ซึจิมิ สิ้นหวังมากที่สุด แต่เหมือนดวงวิญญาณของ เอมี่ จะเป็นแสงส่องทางให้เขาใช้ชีวิตต่อไป เสียงของเธอยังคงดังก้องกังวาลอยู่ภายในใจไม่หาย ซึจิมิ ยังคงใช้ชีวิตธรรมดาๆ ของเขา จวบจนปัจจุบัน จนเกิดอะไรต่อมิอะไรหลายเรื่องจนมายังโลกในมิตินี้
****
6โมงเย็น...
" โหดร้ายอะ พี่ซึจิมิ ทำไมถึงทิ้งหนูแล้วกลับบ้านมาคนเดียวล่ะ " มิซาเอะ กล่าวอย่างงอนๆ
" ก็โรงเรียนมันน่าเบื่อเลยรีบกลับ " ซึจิมิ กล่าวโดยทำหน้าเศร้าๆ
" ถ้างั้นพรุ่งนี้ เราไปเที่ยวงานเกมส์กันมะ " มิซาเอะ ออกความเห็น เพราะไม่อยากเห็นหน้าเศร้าๆของพี่ชายคนรัก
" อืม " ซึจิมิ ตอบโดยไม่ยิ้มแม้สักนิด
" ยักโซคุ(สัญญา ) " มิซาเอะ ทำหน้าทะเล้น แล้วพูดเพื่อให้ซึจิมิ สนุกสนาน
" สัญญา " ซึจิมิ กล่าว
****************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
10K
