เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        # เมฆา สืบสู้ผี  

        *ซีรีส์: เงาในกระจกเงียบ* 

        *ตอนที่ 2: กระจกที่ขยับเอง*

        เช้าวันถัดมา ห้องชันสูตรศพโรงพยาบาลตำรวจ

        นิชายืนตรวจสมองของศพผู้หญิงรายที่สองด้วยเครื่อง MRI เก่า

        ผลออกมาเหมือนศพชาญไม่มีผิด

        “ส่วน amygdala ที่ควบคุมความกลัวถูกกระตุ้นสูงสุดเท่าที่เคยบันทึกในคนตายโดยไม่มีสาเหตุทางกายภาพ และมีร่องรอยการขาดออกซิเจนในสมองคล้ายจมน้ำ แต่ปอดแห้งสนิท”

        ริต้าถาม “มันเกิดจากภาพหลอน?”

        นิชาพยักหน้า “ใช่ แต่หลอนหนักขนาดทำให้ร่างกายตอบสนองจริงจนตาย เรียกว่า nocebo effect ระดับรุนแรงสุดขีด สมองเชื่อว่ากำลังจมน้ำหรือคอหัก เลยสั่งให้ร่างกายทำตาม”

        เมฆาที่ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ พูดขึ้น

        “แต่ทำไมถึงเกิดเฉพาะคนที่มองกระจกเก่าเ๮๣่า๲ั้๲นาน ๆ?”

        นิชาเปิดข้อมูลเก่าในแล็ปท็อป

        “กระจกทั้งสองบานที่เกิดเหตุเป็๲กระจกเงินเก่าที่ผลิตสมัย๼๹๦๱า๬โลกครั้งที่สอง ใช้สารปรอทผสมเงินในการชุบพื้นผิว ซึ่งสารปรอทสะสมอาจทำให้เกิดอาการหลอนได้ถ้าได้รับนาน ๆ แต่ปริมาณในกระจกเก่าแค่นี้ไม่พอฆ่าคน”

        เมฆาเดินไปใกล้กระจกบานที่ยึดมาจากห้องน้ำสาธารณะ วางไว้ในห้องแล็บอย่างระวัง

        เขามองเงาตัวเองนิ่ง ๆ

        แล้วเงาในกระจกค่อย ๆ ยกมือขึ้นช้า ๆ

        ในขณะที่ตัวจริงยืนนิ่ง

        เมฆาถอยหลังทันที

        “มันไม่ใช่สารปรอทอย่างเดียว… มันสะท้อนความกลัวที่ถูกกักไว้๻ั้๹แ๻่คนตายหมู่ในโรงละครเก่า”

        บ่ายวันนั้น โรงละครร้างย่านบางรัก

        ทั้งสามคนบุกเข้าไปในโรงละครเก่าที่ปิดตายมานาน ฝุ่นจับหนา กลิ่นอับชื้นคละคลุ้ง

        เวทีไม้ผุพัง เก้าอี้ผู้ชมเรียงกันเน่า ๆ

        ริต้าส่องไฟฉายไปรอบ ๆ

        นิชาเดินไปที่ห้องแต่งตัวหลังเวที

        เจอกระจกบานใหญ่หลายบานเรียงกัน ซีดขุ่น มีรอยนิ้วมือเก่า ๆ ติดอยู่เต็ม

        หนึ่งในนั้นคือบานที่เคยอยู่ห้องน้ำโรงแรมเก่า

        เมฆาหยุดหน้าบานนั้น

        เขารู้สึกถึงพลังงานกลัวที่แผ่ออกมาหนักจนหายใจลำบาก

        “ที่นี่… คือจุดเริ่มต้น”

        นิชาเอาเครื่องวัดสารพิษมาส่อง

        “มีสารปรอทสะสมสูงจริง แต่ไม่พอฆ่าคน”

        เธอพลิกดูด้านหลังกระจก

        เจอจารึกเก่า ๆ ด้วยลายมือ

        “ใครมองนาน… จะเห็นสิ่งที่กลัวที่สุด”

        ริต้าถาม “ใครเขียน?”

        เมฆาตอบ “คนที่ตายที่นี่สมัย๼๹๦๱า๬… พวกเขาหลบ๱ะเ๤ิ๪ในห้องแต่งตัว แล้วตายหมู่จากขาดอากาศ แต่ก่อนตาย พวกเขามองกระจกนาน ๆ จนหลอน”

        นิชาพูด “มันเป็๲ mass hysteria ที่ถูกบันทึกในพื้นผิวกระจกเก่า ๆ เหล่านี้ สารปรอทผสมกับความเครียดสะสม ทำให้คนมองเห็นภาพหลอนจากความกลัวลึก ๆ ของตัวเอง”

        แต่เมฆารู้สึกมากกว่านั้น

        ค่ำวันนั้น ห้องน้ำสาธารณะอีกแห่งในห้างเก่า

        มีศพรายที่สาม

        เด็กผู้หญิงวัย 12 ปี นอนคว่ำหน้าอยู่อ่างไม่มีน้ำ คอหักเหมือนกัน

        แม่เด็กเล่าว่า ลูกสาวเข้าไปล้างมือ แล้วพูดว่า “เงาในกระจกยิ้มให้หนู แต่หนูไม่ได้ยิ้ม”

        แล้วเงียบไป

        นิชาชันสูตรด่วน

        “เหมือนกันเป๊ะ… แต่ครั้งนี้เด็กอายุน้อย ความกลัวลึก ๆ ของเด็กคืออะไร?”

        เมฆามองกระจกในห้องน้ำสาธารณะนั้น

        กระจกบานนี้ก็เป็๲กระจกเก่าจากโรงละครเดียวกัน

        เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้

        มองเงาตัวเองนิ่ง ๆ

        แล้วเงาในกระจกค่อย ๆ หันหัวไปมองด้านข้าง

        ในขณะที่ตัวจริงมองตรง

        เมฆาถอยหลัง

        แต่คราวนี้เงาหันกลับมามองเขา

        แล้วยิ้มกว้าง

        ยิ้มที่เขาไม่เคยยิ้มมาก่อน

        กล้องตัดไปที่โรงละครร้าง คืนเดียวกัน

        กระจกทุกบานในห้องแต่งตัว

        เงาของคนตายสมัย๼๹๦๱า๬หลายสิบคนเริ่มปรากฏขึ้นช้า ๆ

        ยืนเรียงกัน

        ยิ้มบาง ๆ

        รอคนมองคนต่อไป

        และในกระจกบานกลาง

        มีเงาเด็กผู้หญิงตัวเล็กยืนเพิ่มมาอีกคน

        ยิ้มกว้าง

        ตาแก้วสะท้อนแสงจันทร์ที่ลอดเข้ามา...?

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*