น่าจะเป็ห้วงมิติเวลาประหลาดที่ถูกสร้างขึ้นมาด้วยฝีมือพวกเราเองพฤติกรรมโสโครกในห้องเรียนนั้นดูเหมือนว่ามันจะทำให้เวลาของโลกนี้หยุดเดินไปพักหนึ่งตอนนี้ทั่วทั้งโรงเรียน...ไม่สิ น่าจะทั่วทั้งโลกถูกชโลมด้วยแสงสีแดงคล้ำเหมือนเืเน่าของดวงอาทิตย์เหมือนเป็่เวลาก่อนที่จะเปลี่ยนจากแสงแดดที่เหลืองตอนบ่ายเป็แสงสีม่วงชมพูตอนเย็นในเสี้ยววินาทีของการเปลี่ยนผ่าน่เวลา ทุกอย่างหยุดไว้ในวินาทีนั้นแสงนั้นย้อมิัและชุดนักเรียนของฉันให้กลายเป็เหมือนก้อนประจำเดือนเดินได้
ฉันกำลังเดินตัดใบหญ้าสีแดงบนสนามฟุตบอลเป็เส้นทแยงมุมอีกสามก้าวก็จะถึงกลางสนามพอดี หนึ่ง สอง สาม ฉันมองตรงไปข้างหน้าของตัวเองไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตรงหน้าของตัวเองมีอะไรอยู่บ้างถ้าโดยปกติแล้วก็ควรจะเป็ถนนทางออกจากโรงเรียน ป้อมยาม ต้นหูกวางขนาดใหญ่หลายต้นท่อระบายน้ำ แต่ในขณะที่ทุกสิ่งอย่างทุกฉาบด้วยเืฉันก็ไม่สามารถแน่ใจอะไรได้....ยกเว้น ตึกเรียนด้านหลังของตัวเองชั้นสามห้องแรกนับจากซ้าย ห้องเรียนที่ฉันและพี่ศราวุธอยู่ด้วยกันเมื่อครู่
เกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้นงั้นเหรอ? ถ้าให้ตอบตามความจริงฉันก็ไม่รู้เหมือนกันหลังจากที่เ้าสัตว์ประหลาดเตะกางเกงในของฉันไปตรงหน้าพี่ศราวุธแล้วเหยียบมันจนขาดใจฉันก็หันหลังแล้วเดินเงียบๆ ออกมา ไม่ได้หันกลับไปมองด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
แต่ถ้าจะให้เดาละก็...
หลังจากที่ฉันสาวเท้าออกห่างจากพี่ศราวุธได้ไม่เกินสามเมตรพี่ศราวุธจะต้องแอบชะเง้อมองดูส้นเท้าของฉันที่กำลังเดินห่างออกมาจนมันหายลับไปที่ขอบวงกบประตูห้องเรียนจากนั้นจึงกลับมาจ้องพิจารณาผ้าผืนเล็กสีขาวบางที่ถูกประทับด้วยรอยรองเท้าของฉัน
รุ่นพี่คงจะเหงื่อออกเยอะเลยทั้งหมดคงเพราะความตื่นเต้นและความสับสนแล้วก็ยื่นมือที่สั่นเทาทั้งสองออกไปข้างหน้าเพื่อประคองมันขึ้นมาราวกับ ‘มัน’ เป็สมบัติล้ำค่า จากนั้นจึงพยุงตัวลุกขึ้นตอนนั้นเองที่รุ่นพี่คงเพิ่งจะนึกได้ว่าลืมสำรวจรอบห้องว่ามีใครสามารถมองเห็นตัวเองในสภาพนี้ได้ไหม? คิดว่าพี่ศราวุธน่าจะรีบเอามันซ่อนไว้ข้างหลังอย่างลุกลี้ลุกลนก่อนจะถอนหายใจเพราะไม่ได้มีใครอยู่บนอาคารเรียนแล้วนอกจากรุ่นพี่
รุ่นพี่ชักมือที่กุมมันออกมาจากข้างหลังของตัวเองเพื่อเพ่งพิจารณามันเป็รอบที่สิบสองคงกำลังถามตัวเองว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น และนี่เราทำอะไรลงไป ทันใดนั้นพี่ศราวุธก็นึกขึ้นได้แล้วรีบวิ่งออกจากห้องเรียนมาตรงริมทางเดินที่สามารถมองเห็นสนามฟุตบอลได้อย่างชัดเจนใจกลางของสนามฟุตบอลสีแดงนั้นมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนนิ่งอยู่
ฉันหันหลังกลับไปมองที่ห้องเรียนของตัวเอง
พี่ศราวุธยืนเกาะขอบระเบียงอยู่.......
มืออีกข้างกุม ‘มัน’ ไว้แน่น
เ้าสัตว์ประหลาดใช้ปากของฉันยิ้มอย่างน่าสยดสยอง
806
