เกิดใหม่มาเติมเต็มท้องนาอันอุดมสมบูรณ์ ท่านอ๋องของข้าหล่อล้ำดั่งบุปผา 【จบ】

        เมิ่งอู่ยื่นนิ้วขึ้นเกาแก้มก่อนพึมพำตอบ"ก็เหมือนกับยามนี้ข้ามีงานศิลปะอยู่ชิ้นเดียวเท่านั้นแต่ท่านแม่กลับใช้มันหนุนขาโต๊ะ ข้าจะไม่รู้สึกปวดใจได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ"

        นางเซี่ยกล่าว “หาได้มีสามีไว้เพื่อจัดแสดงให้ชื่นชมความงามไม่!”

        อินเหิงที่อยู่ด้านข้างมีสีหน้าจริงจังขณะกล่าว"ความจริงแล้วไม่เพียงจัดแสดงข้าไว้เพื่อชื่นชมความงามหากอยากใช้งานก็ยังใช้ได้"

        นางเซี่ยถลึงตาใส่อินเหิงผาดหนึ่ง “เจ้าหุบปาก!”

        อินเหิงตอบรับ"ขอรับ"

        สถานะของอินเหิงได้รับการยกระดับจากปีศาจจิ้งจอกหรือตัวหายนะมาเป็นเจ้าบ่าวเด็กได้สำเร็จและได้รับการรับรองจากชาวบ้านทั้งหมู่บ้าน นางเซี่ยย่อมไม่มีทางเลือกทำได้เพียงอบรมสั่งสอนเมิ่งอู่ใหม่บนพื้นฐานนี้เท่านั้น

        นางเซี่ยคอยดึงหูเมิ่งอู่เข้ามากระซิบกระซาบสั่งสอนว่าไม่สมควรเอาอกเอาใจและยิ่งไม่สมควรตามใจบุรุษมิเช่นนั้นเขาจะคิดว่าเป็นเรื่องปกติที่สมควรเป็นภายภาคหน้าสตรีจะต้องทำงานหนักไปตลอดชีวิต

        อินเหิงเห็นเมิ่งอู่เกาหัวไม่หยุดหลังได้ยินอย่างนี้จึงกล่าวขัดในช่วงเวลาที่เหมาะสม “ฮูหยินท่านอยากจะให้ข้าทำอันใดหรือไม่?”

        นางเซี่ยจึงหยุดปลูกฝังความคิดใหม่ๆให้เมิ่งอู่ นางกล่าว "เริ่มจากเรื่องเล็กๆ ก่อนต่อไปเจ้ามีหน้าที่ให้อาหารไก่"

        อินเหิงพยักหน้า"ขอรับ"

        การเลี้ยงไก่ไม่ใช่เรื่องยากไม่ต้องใช้แรงมาก เพียงโปรยธัญพืชในลานเรือน แล้วปล่อยให้แม่ไก่ป่าจิกกินเองก็พอ

        แต่นางเซี่ยและเมิ่งอู่คาดไม่ถึงว่าเพียงไม่กี่วันแม่ไก่ป่าตัวนั้นที่อินเหิงให้อาหารจะเปลี่ยนไปกะทันหัน…

        แม่ไก่ป่ากลายเป็นเชื่องและว่าง่ายมากมักเดินวนเวียนอยู่รอบๆ เก้าอี้เข็นของอินเหิงเมื่อเขาออกมาที่ลานเรือนและไม่ส่งเสียงร้องกะต้ากๆๆ ดังลั่น

        อินเหิงวางธัญพืชไว้ในมือแล้วโน้มตัวลงเล็กน้อย แม่ไก่ป่าก็เดินเข้ามาตรงหน้าเขา ก่อนค่อยๆจิกกินอาหารกลางฝ่ามือของเขา

        หลังแม่ไก่ป่ากินธัญพืชในมือของอินเหิงจนหมดอินเหิงก็ยืดตัวขึ้น วางมือบนพนักแขนของเก้าอี้เข็นอย่างสบายๆก่อนเคาะนิ้วเรียวยาวขาวผ่องเบาๆ กับพนักแขนสองครั้งทันใดนั้นแม่ไก่ป่าก็กระพือปีกแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งยองอยู่บนพนักแขนของเก้าอี้เข็นของเขา

        อินเหิงลูบขนเรียบเนียนงดงามของแม่ไก่ป่าแม่ไก่ป่าหรี่ตาลงคล้ายเพลิดเพลินอักโข

        เมิ่งอู่มองด้วยความตกใจสุดประมาณนี่ยังเป็นแม่ไก่ป่าที่ดุร้ายและเป็นอันธพาลครองลานเรือนอยู่ละหรือ?

        เมิ่งอู่ถาม"นั่นยังเป็นไก่อยู่หรือไม่? อาจกลายเป็นผงปรุงรสไก่ไปแล้วกระมัง"

        นางเซี่ยก็ตกใจเช่นกัน

        เมิ่งอู่พับแขนเสื้อขึ้นหมายจะเดินเข้าไปพลางกล่าว “ไม่ได้การ มันเป็นตัวเมียเกรงว่ากำลังล่อลวงอาเหิงของข้า วันนี้ข้าจะถอนขนมันแล้วโยนลงหม้อ”

        นางเซี่ยรีบรั้งเมิ่งอู่ไว้ก่อนมองนางแวบหนึ่ง คาดไม่ถึงว่าสายตาเจือแววดูถูกเล็กน้อย นางเซี่ยกล่าว “ด้วยสถานะของเจ้า คุ้มหรือที่จะกินน้ำส้มสายชู [1] เพราะไก่ตัวหนึ่ง?”

        เมิ่งอู่รู้สึกอย่างลึกซึ้งว่านอกจากนางกับมารดาแล้วล้วนแต่ต้องระวังป้องกันบรรดาสิ่งมีชีวิตเพศหญิงทั่วหล้าสักหน่อย

        ต่อมาถือโอกาสยามที่นางเซี่ยไม่อยู่เมิ่งอู่ก็ยิ้มอ่อนขณะเดินเข้าไปหาแม่ไก่ป่าที่เกาะอยู่บนเก้าอี้เข็นของอินเหิงแม่ไก่ป่าอาจรู้สึกได้ถึงไอสังหารที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มนั้นจึงกระพือปีกแล้วกระโดดถึงพื้นในคราวเดียว มันส่งเสียงร้องกะต้ากๆ ดังสนั่น คล้ายจะบอกว่ามีคนมา!มีคนรีบมา! มีคนคลุ้มคลั่งเสียสติจะมาฆ่าไก่!

        เมิ่งอู่กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์"เจ้าร้องอีก เจ้าลองร้องอีกสองหนสิแล้วดูซิว่าข้าจะจับเจ้าไปตุ๋นหรือไม่" นางไล่ต้อนแม่ไก่ป่าเข้ามุมพร้อมขู่เสียงแผ่วเบา"ห้ามกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้เข็นของเขาอีก ห้ามเข้าใกล้เขาเขาเป็นของข้า เหตุใดจึงต้องให้เจ้าได้เสพสุขเช่นนี้ด้วย? มิฉะนั้นต่อให้ขนของเจ้างามเพียงใดข้าก็จะถอนมันจนเกลี้ยง!"

        อินเหิงมีโสตประสาทไม่ธรรมดาคำพูดของเมิ่งอู่ลอยเข้าหูของเขาโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว เขาก้มหน้าลงลูบชายเสื้ออย่างสบายๆ พลางเลิกคิ้วเล็กน้อย

        เมื่อเมิ่งอู่หันกลับมาเผชิญหน้ากับอินเหิงก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางเป็นยิ้มแย้มแจ่มใสสุภาพอ่อนโยน นางกล่าวว่า"เป็นธัญพืชเหมือนกัน ไยท่านถึงเลี้ยงมันแบบนี้ได้?"

        อินเหิงกล่าว"ข้าเคยเลี้ยงนกพิราบมาก่อนดังนั้นอาจจะรู้วิธีฝึกสัตว์ให้เชื่องกระมัง"

        ครอบครัวของเมิ่งอู่มีบุตรเขยแต่งเข้าเพิ่มมาอีกคนหนึ่งและมีคนเล่าให้ฟังว่าบุรุษผู้นั้นรูปงามยิ่งนักประหนึ่งเทพเซียนจุติลงมาจากสรวงสวรรค์

        ทำไมเมิ่งอู่ถึงโชคดีเยี่ยงนี้ได้พบพานบุรุษที่หลงรักนางหมดหัวใจ?

        ในใจของบรรดาเด็กสาวในหมู่บ้านที่ยังไม่ออกเรือนและอวดว่าตนอ่อนช้อยดั่งบุปผาประณีตดั่งหยกหาได้ยอมรับไม่เนื่องจากพวกนางดีกว่าเมิ่งอู่ทุกประการดังนั้นจึงเดินผ่านหน้าเรือนของเมิ่งอู่คล้ายตั้งใจคล้ายไม่ตั้งใจพลางมองลอดรั้วเข้าไปยล

        ครั้นเห็นใบหน้าของอินเหิงแล้วเด็กสาวในหมู่บ้านเหล่านั้นก็หลงใหลจนหน้ามืดตามัว แต่ทุกคราที่พวกนางเห็นเขาเขามักจะนั่งอยู่บนเก้าอี้เข็น ไม่เคยลุกขึ้นยืนแม้แต่ครั้งเดียวจนกระทั่งภายหลังทุกคนถึงรู้ว่า แม้บุรุษผู้นี้รูปงามทว่าน่าเสียดายที่เขาพิการ

        ในใจของเด็กสาวเหล่านั้นจึงเกิดความสมดุลขึ้นบ้าง

        ช่วงไม่กี่วันมานี้ช่างไม้หลี่พาชาวบ้านหลายคนมาที่เรือนของเมิ่งอู่เพื่อวัดพื้นที่เมิ่งอู่หยิบภาพที่วาดไว้ออกมาให้พวกเขาดูจากนั้นจึงขึ้นภูเขาไปตัดต้นไม้และรวบรวมวัสดุเพื่อเตรียมสร้างเรือนหลังใหม่

        ระหว่างที่ชาวบ้านยุ่งมากเมิ่งอู่กับนางเซี่ยก็ทำอาหารอยู่ในครัว หนึ่งวันกินสามมื้อจนอิ่มหนำสำราญ

        อินเหิงก็ช่วยเหลืองานเบาๆเท่าที่จะทำได้ เช่น ให้อาหารไก่ ผ่าฟืน ดูแลพืชผัก เป็นต้น

        อย่ามองว่าอินเหิงนั่งอยู่บนเก้าอี้เข็นเขาวางฟืนไว้บนตอไม้ มือถือขวานฟันลงไปอย่างแม่นยำเสมอยิ่งกว่านั้นยังเป็นระเบียบและงดงาม โดยฟืนทุกท่อนมีขนาดเท่าๆ กัน

        เมื่อทุกคนช่วยกันทำงานอาหารที่เรือนจึงมิอาจเรียบง่ายเกินไป หากมีเพียงผักป่าแต่ไร้เนื้อสัตว์ก็ไม่มีเรี่ยวแรงทำงาน

        ดังนั้นเมิ่งอู่จึงขึ้นภูเขาไปล่ากระต่ายหรือถ้ามีคนในหมู่บ้านฆ่าหมูแล้วขายเนื้อ นางก็จะซื้อกลับมาบ้าง

        วันนี้เมิ่งอู่ซื้อกระดูกหมูติดเนื้อกลับมาแล้วทำให้หักที่ลานเรือน

        เศษกระดูกแตกแทรกเข้าไปในเนื้อเมิ่งอู่ใช้เวลานานในคลำหาเศษกระดูกผ่านเนื้อแดงๆสีหน้าท่าทางของนางจริงจังดุจกำลังทำเรื่องที่จริงจังยิ่งยวดทั้งยังจดจ่ออยู่กับงานในมือ

        นางเซี่ยเรียกนางสองหนแต่เมิ่งอู่ก็ยังไม่ตอบรับ นางจึงออกมาดู ก่อนเห็นบุตรีกำลังคลำกระดูกหมูอยู่จึงอดถามไม่ได้ว่า "อาอู่ เจ้าทำอันใดอยู่?"

        เมิ่งอู่ตอบ “จัดกระดูกเจ้าค่ะ”

        ครั้นเห็นว่านางจัดเรียงกระดูกหักกลับเข้าไปในเนื้อได้แล้วนางเซี่ยจึงเดินเข้าไปหยิบกระดูกหมูพลางกล่าว “รอต้มน้ำแกงอยู่ถ้าเจ้าจัดเรียงมัน แล้วเนื้อมันจะงอกออกมาอีกสองเหลี่ยง [2] หรืออย่างไร”

        เมิ่งอู่ถอนหายใจ

        อินเหิงที่นั่งอยู่ในร่มใต้ชายคากล่าว “ไม่ต้องรีบร้อน อาอู่ค่อยเป็นค่อยไปเถิด” เขาเข้าใจดีว่านางมีเจตนาใด

        เมิ่งอู่เงยหน้ามองเขาแล้วเลื่อนสายตาลงไปที่ขาของเขาก่อนกล่าว “เจ้าก็เห็นแล้วว่านี่เป็นงานที่ต้องใช้ทักษะที่เชี่ยวชาญข้ายังไม่ชำนาญ แต่ขาของเจ้ารอต่อไปไม่ได้แล้ว”

        นางเคยแตะต้องงานที่ต้องใช้ทักษะเหล่านี้มาก่อนแต่ยังไม่เชี่ยวชาญภายใต้เงื่อนไขในสมัยโบราณเยี่ยงนี้ย่อมไม่มีทางผ่าตัดต่อกระดูกให้อินเหิงทำได้เพียงใช้วิธีนี้เท่านั้น

        หากปล่อยกระดูกขาที่หักไว้เช่นนี้ภายหลังอินเหิงจะเจ็บปวดทรมานทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ

        ดังนั้นเมิ่งอู่จึงคว้าทุกโอกาสที่จะได้คลำกระดูกและฝึกฝนฝีมือการจัดกระดูกยามที่นางเห็นสุนัขที่ชอบกัดคนของผู้ใดไม่รู้ในหมู่บ้านถูกมัดปากขณะออกมาเดินเล่นนางถึงกับเคยคิดจะหักขาของสุนัขตัวนั้น แล้วต่อกระดูกให้มันใหม่...

        ตอนกลางวันทุกคนต่างยุ่งง่วนกับงานและไม่มีเวลาว่างพอตอนกลางคืนถึงได้มีเวลาพักผ่อนดีๆ อย่างเต็มที่

        นางเซี่ยเหนื่อยมาทั้งวันกลางคืนจึงหลับสนิทบนเตียง

        เมิ่งอู่เข็นเก้าอี้เข็นของอินเหิงออกไปที่ลานเรือนเงียบๆ

        ……….

        [1] หมายถึง หึงหวง

        [2] เหลี่ยง (两) หน่วยวัดน้ำหนักของจีน 1 เหลี่ยง ประมาณ 50 กรัม