ทะลุเวลามาเป็น ชายาองค์ชายแฝด

    ในเวลาต่อมาอี้เถียนพาสนมลีไปที่จวนอี้เฉียน ซึ่งเขาก็ยินดีรับดอกไม้และชื่นชมว่ามันสวยมากๆ ถัดไปก็เป็นจวนของซูเจิน ขณะที่เอาดอกไม้ไปให้นั้นซูเจินอาบน้ำอยู่ นางจึงให้อาเหมยออกมารับแทน ถัดไปก็เป็นจวนใหญ่ของหวังอี้เหลียน

       "ท่านพ่อ ทรงทำอะไรอยู่หรือพะยะค่ะ?"

      "อ่าวอี้เถียนพ่ออ่านตำรานิดหน่อยน่ะ และนั่น..พระสนมลีใช่ไหมน่ะ"

      "เพคะท่านอา…"

      "อ้า..ใบหน้าเจ้าดูสดใสขึ้นนะ..ว่ายังไงมีธุระอะไรกับข้างั้นรึ?

    "คืออย่างนี้พะยะค่ะ นางตั้งใจจัดดอกไม้มามอบให้ท่านพ่อ เวลาที่ท่านพ่ออ่านตำราจะได้รู้สึกสดชื่นเวลาได้กลิ่นดอกไม้สดๆพะยะค่ะ"

      "จริงหรอ!..อ้าๆๆ ข้าชอบดอกไม้สดๆเอามาสิ เสี่ยวไป๋..เอามาวางบนโต๊ะของข้าได้เลย เอ้อ..เจ้านี่ฝีมือดีมากๆเลยนะสนมลี ถ้าไม่เป็นการรบกวนช่วยจัดให้ข้าอีกซักอันได้ไหม ข้าจะนำไปไหว้เสี่ยวไถ่ด้วย"

      "หากท่านอาไม่รังเกียจ ข้ายินดีมอบช่อนี่ให้ท่านอีกช่อนะเจ้าคะ!"

   "จริงหรอ..อ้าอ้า!เสี่ยวไป๋รีบรับจากนางมาเร็ว ก่อนที่นางจะเปลี่ยนใจเร็ว ฮ่าฮ้าฮ่า ขอบใจเจ้ามากนะที่คิดถึงคนแก่ๆเช่นข้าด้วย"

       "ท่านอายังสุขภาพเเข็งเเรงไม่เหมือนคนแก่เลยเจ้าค่ะ"

       "ใช่ๆ ข้าก็คิดแบบนั้นล่ะ ฮ่าฮ้าฮ่า นี่อี้เถียนว่างๆเจ้าก็พานางมามาหาพ่อที่จวนได้นะ พ่อว่าพ่อคุยกับนางแล้วพ่อสบายใจมากขึ้นน่ะ"

      "ข้าเองก็อยากมาดูเเลท่านอาเจ้าค่ะ เพียงเเต่ข้าคิดว่าจะมาทำให้ท่านอาไม่พอพระทัยเสียมากกว่าเจ้าค่ะ"

       "ท่านพ่อของข้าอารมณ์ดี ท่านชอบพูดคุย เอ้อ..ไว้วันเจี้ยนเราชวนสนมลีไปร่วมกับเราดีไหมพะยะค่ะท่านพ่อ"

      "ดีๆ..ถ้าเช่นนั้นพ่อฝากเจ้าไปชวน สนมฮงกับซูเจินด้วยสิ ไปหลายๆคนจะได้สนุกมากว่ามีกันสามคน ดีไหม?"

      "จะดีหรือเจ้าค่ะ ข้าสกุลลี มิใช่สกุลหวังนะเจ้าคะ"

    "ถึงตอนนี้ข้าไม่ได้ติดใจเรื่องประเพณีเก่าๆนั่นหรอก วันเจี้ยนคือวันพบญาติ ซึ่งอี้เฉินก็คงไม่ได้มา…พวกเจ้าทั้งสามตอนนี้ก็ถือได้ว่าเป็นครอบครัวเดียวกับข้า หากเจ้ากังวลเรื่องสกุล เช่นนั้นข้าจะเปลี่ยนวันเจี้ยนให้เป็นวันหนาน ดีไหม?"

       "วันหนาน..วันรวมครอบครัว ดีพะยะค่ะ ข้าว่าพวกนางก็คงชอบวันนี้เช่นกัน ของพระทัยท่านพ่อ สนมลีขอบคุณท่านพ่อสิ"

      "ขอบพระทัยท่านอาที่เมตตาหลานเจ้าค่ะ"

      "ดีล่ะ..เสี่ยวไป๋! ถ่ายทอดคำสั่งของข้าออกไป ต่อไปนี่จะไม่มีวันเจี้ยน จะมีเเค่วันหนานเท่านั้น ทุกคนที่อยากรวมงานวันหนานข้าอนุญาตให้มาร่วมได้ไม่มีข้อท้วงติงใดๆ"

      "พะยะค่ะ ฝ่าบาท!!" เนื่องจากอี้เหลียนไม่มีลูกสาวเลย เขาจึงเอ็นดูสนมลีมาก เพราะความมีน้ำใจและมีเมตตาของนางจึงทำให้นางขึ้นแท่นเป็นที่รักของเจ้าเมืองอย่างอี้เหลียนแล้ว เหตุการณ์ทั้งหมดปรากฏขึ้นท่ามกลางสายตาของเหล่าเสนา อำมาตย์ที่มาเข้าเฝ้าอี้เหลียน ทุกคนต่างยินดีและชื่นชมสนมลี ผิดกลับอีกคนที่กำลังจะก้าวข้าเข้าไปในจวนใหญ่ ซึ่งคนๆนั้นก็คือสนมฮงที่กำลังจะมาเข้าเฝ้าอี้เหลียนเหมือนกัน เมื่อนางเห็นว่าอี้เถียนกับสนมลีอยู่ที่นั่น นางก็รีบถอยหลังออกมาแล้วเดินกลับจวนด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจทันที!!! เสียงกำปั้นทุบลงที่โต๊ะดังปั้ง!!ทำเอาเสี่ยวอี้ถึงกับสะดุ้งตกใจ

      "นางตั้งใจขึ้นมาเป็นที่หนึ่งแทนข้า!! นางตั้งใจหักหน้าข้าโดยการแสร้งทำดีให้เสด็จพ่อเห็น ไม่ได้การล่ะ!!ขืนยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าต้องตกกระป๋องเป็นแน่! เสี่ยวอี้..ตอนนี้เจ้าต้องไปหาของที่มีค่ามากๆและสำคัญมากกว่าดอกไม้กระจอกๆนั่นมาให้ข้า ข้าจะนำไปถวายเสด็จพ่อบ้าง"

      "เอ่อ..แล้วคุณหนูอยากได้อะไรล่ะเจ้าคะ?"

      "ข้าได้ยินมาว่า..เสด็จพ่อโปรดปรานการยิงธนูมาก ดี..สั่งให้ชั่งฝีมือดีที่สุดในหยุนเปิงทำคันธนูมา…ข้าจะนำขึ้นถวายเสด็จพ่อ คราวนี้แหละสนมลีกับดอกไม้ของนางก็จะตกกระป๋องไป!!"

      "ข้าน้อยว่าไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะเจ้าคะคุณหนู!!"

       "มีอะไรไม่ง่าย!!?"

    "ฝ่าบาทถึงขั้นยกเลิกวันเจี้ยนแล้วเปลี่ยนมาใช้วันหนานเเทน ประเพณีเก่าแก่สืบทอดกับมาร้อยๆกว่าปี ถูกยกเลิกลงภายในพริบตา เพราะดอกไม้ช่อเดียวนะเจ้าคะ"

       "หึย!!หุบปาก!! ข้าไม่ยอมหรอก จะไม่มีใครมาแทนทีข้าได้ เพราะข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมายืนเหนือหัวข้าไปได้ นางมีเเค่ 1 ข้าต้องมีสอง ถ้านางมีสาม ข้าต้องมี 5 รีบไปทำตามที่ข้าสั่ง เดี๋ยวนี้!!!"

     "เจ้าค่ะคุณหนู ข้าจะไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!!" สนมฮงได้เห็นรอยยิ้มและบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขเมื่อก้าวเดินเข้าไปในจวนใหญ่ เป็นครั้งเเรกที่นางได้เห็นรอยยิ้มของอี้เหลียน มันทำให้นางนึกหวั่นอยู่ในใจว่าหลังจากนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่นางไม่มีวันรับได้เลยก็คือ นางจะไม่ยอมตกไปอยู่ท้ายแถวเป็นแน่ เพราะนางเชื่อว่าปัจจุบันนี้นางอยู่ต้นเเถวเพียงหนึ่งเดียว

        "คารวะพระสนมฮง…"

        "เจ้าเป็นใคร?..มีอะไร?"

        "ข้าน้อยมีนามว่าเสี่ยวอิง..เป็นบ่าวรับจากจวนของพระสนมลีเจ้าค่ะ พระสนมลีให้ข้าน้อยดอกไม้…พรึ่บ!! พรั้ว!!!.ว๊าย!!" สนมฮงไม่รอให้องอิงพูดจบ นางลุกพรวดขึ้นไปปัดอกไม้ในมือของอิงอิงลงพื้นและเหยียบมันซ้ำอีกรอบ ก่อนจะหันไปตบหน้าอิงอิงเพื่อระบายความโมโหของนาง

       "เอาดอกไม้พวกนี้ออกไปให้พ้นสายตาข้า!!ข้าเกลียดและขยะเเขยงมันมาก บอกสนมลีด้วยว่าข้าไม่เคยคิดอยากได้น้ำใจจากนาง ไม่ต้องมายุ่งกับข้าอีกและถ้านางยังไม่เลิกวุ่นวายเสเเสร้งทำดีกับข้า ข้าจะจับนางกรอกยาพิษ ออกไป!!!"

       "พระสนมฮง!!"

       "ออกไป!!ข้าบอกให้เจ้าออกไป!!!"

       "เจ้าค่ะ…เจ้า..ค่ะ..ข้าน้อยทูนลาเจ้าค่ะ..ฮือฮือ" เนื่องจากมีความโกรธสะสมอยู่มาก เมื่อนางถูกตอกย้ำด้วยดอกไม้ช่อดังกล่าวอีก สนมฮงจึงขาดสติและเผลอตบหน้าเสี่ยวอิงไป นี่เป็นครั้งเเรกที่เสี่ยวอิงได้เผชิญหน้ากับความเกรี้ยวกราดของสนมฮง นางมือไม้สั่นทำอะไรไม่ถูก วินาทีนั้นนางเอาเเต่ร้องไห้และหอบเศษดอกไม้พวกนั้นวิ่งกลับมาที่จวนทันที…