“แท่ม แท้ม!! สวยมั้ย เราห่อเองกับมือเลยนะ”
นุ่นเอาช็อคโกแลตที่ห่อเอง ออกมาโชว์เพื่อนๆ ที่กำลังนั่งจับกลุ่มพูดคุยกันอยู่
“โห! นุ่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะห่อเองได้ขนาดช็อคโกแลตยังซื้อเลยนี่” มิ้นต์แซวเพื่อนอย่างอารมณ์ดี
“หึหึ” เมย์หัวเราะเบาๆอยู่ในลำคอ ส่วนนุ่นทำหน้างอเล็กน้อย
“แหม...ก็เราทำไม่เป็ ก็ต้องซื้อสิ แต่ยังไงเราก็ยังห่อเองล่ะน่า” นุ่นกระเง้ากระงอดเพื่อนอย่างไม่พอใจ
“น่าสงสารป๊อปจริงๆ เลยเนอะ เมย์ จะได้ช็อคโกแลตจากสาวที่ชอบทั้งทีดันทำเป็แค่ห่อเท่านั้นน่ะ” มิ้นต์หันไปพยักพเยิดกับเมย์
“นั่นสิ แต่ว่าหลังจากที่ส่งช็อคโกแลตให้แล้วนุ่นกับป๊อปคงเลิกทะเลาะกันถาวรแน่ๆ”เมย์ยิ้มพร้อมกับสนับสนุนคำพูดของมิ้นต์
“เอ๊ะ พวกเธอสองคนนี่ !” นุ่นเริ่มหน้าแดงมากยิ่งขึ้นเจี๊ยบได้แต่มองสองสาวฝาแฝดแซวนุ่นอยู่อย่างเงียบๆ
“นั่น ป๊อปมาแล้ว นุ่นรีบเอาไปให้สิ” มิ้นต์ยุนุ่นหลังจากเหลือบไปเห็นชายหนุ่มเดินเข้ามาในห้องเรียนพอดี
“อะไร ทำไมเราต้องรีบเอาไปให้หมอนั่นด้วยล่ะ”นุ่นยังคงวางฟอร์ม
“มัวชักช้า เดี๋ยวก็มีสาวอื่นเอาช็อคโกแลตไปให้ตัดหน้าหรอก” มิ้นต์รู้สึกหมั่นไส้เพื่อนสาวที่วางท่า
“โฮ้ย..อย่างหมอนั่นน่ะนะ จะมีผู้หญิงที่ไหนมาสนใจกัน” นุ่นร้องเสียงดัง
“ว่าใคร ห๊ะ ยัยหน้าจืด !!”ป๊อปได้ยินพอดีจึงถามอย่างฉุนเฉียว
“ทำไม ! ก็ว่านายนั่นล่ะ”นุ่นลุกขึ้นยืนเถียงกลับทันที
“ยัยนี่ !”
“เอ่อ..เดชา” ขณะที่ป๊อปกำลังจะเถียงกับนุ่นต่อก็มีเสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง
“เรียกเราเหรอ ?”ป๊อปหันไปมองหน้าของหญิงสาวด้วยท่าทางงุนงง
“อื้ม..คือว่า....ขอเวลาซักครู่ได้มั้ย ?”หญิงสาวคนนั้นมีท่าทีเขินอาย
“อ๋อ..ได้สิ” ป๊อปเหลือบมองนุ่นเล็กน้อย ก่อนจะตอบรับคำของหญิงสาวหน้าหวานจากนั้นทั้งคู่ก็เดินเคียงข้างกันออกไปด้านนอกห้อง
“ผู้หญิงคนนั้น ดาวห้อง 10 นี่นา”มิ้นต์รู้สึกคลับคล้ายคลับคลา
“แล้วเขามาหาป๊อปทำไมกัน..หรือว่า....”มิ้นต์แกล้งพูดเสียงดัง พร้อมกับแอบเหล่ไปทางนุ่นซึ่งหน้าเสียเล็กน้อย
“สงสัยเขาคงเอาช็อคโกแลตมาสารภาพรักกับป๊อปล่ะมั้ง”เมย์ชิงพูดขึ้นมาทันที
“นั่นสิ โห..ดาวห้อง 10 เชียวนะเนี่ย”มิ้นต์ยังคงแกล้งเพื่อนต่อ
“อะไร ผู้หญิงสวยขนาดนั้นไม่มีทางเอาช็อคโกแลตมาให้หมอนั่นหรอก” นุ่นรู้สึกใจไม่ดี แต่ยังคงปากแข็ง
“เหรอ...ไหนแอบดูหน่อยดีกว่า” มิ้นต์พูดพลางชะโงกหน้าออกไปทางประตูด้านหลังห้องเรียน
“อุ๊ย ดูสิ เขากำลังส่งของให้ป๊อปแล้ว...”มิ้นต์แกล้งพูดเสียงดัง
“ไหน ?” นุ่นอดทนไม่ได้นานรีบโผล่หน้าออกไปดูบ้าง
“อ้าว ป๊อปรับของไว้ด้วยสิ”มิ้นต์อุทานออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่มหัวเราะหน้าแดง ก่อนจะยื่นมือรับกล่องขนาดเล็กจากหญิงสาวผู้นั้น
“หนอย...หมอนั่น...ต้องตายยยย”
นุ่นเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธ พร้อมกับลุกพรวดขึ้นทันทีและตรงดิ่งไปหาทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านนอกก่อนจะลากคอเสื้อป๊อปให้เดินตามไปด้านหลังอาคารเรียน โดยมีหญิงสาวหน้าหวานยืนมองตามด้วยความงุนงง
“คิกคิก แกล้งนุ่นสนุกดีเนอะ”มิ้นต์หัวเราะคิกคักชอบใจ
“มิ้นต์ชักนิสียเสียใหญ่แล้วนะ”เมย์ดุมิ้นต์ไม่จริงจังนัก
“เมย์ว่า ผู้หญิงคนนั้นชอบป๊อปรึเปล่าน่ะ ?”มิ้นต์หันมาถามเมย์ด้วยความอยากรู้
“ไม่หรอก ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ฝากของให้ริวเท่านั้นล่ะ”เมย์ตอบเสียงเรียบ
“เหรอ...จริงสิ ตามไปดูนุ่นกับป๊อปกันมั้ย ?”มิ้นต์ชวนเจี๊ยบกับเมย์
“พวกเธอสองคนไปเถอะ เรารู้สึกปวดหัวนิดหน่อยน่ะ”เจี๊ยบปฏิเสธ
“เหรอ งั้นเมย์ไปกับมิ้นต์นะ” มิ้นต์หันไปอ้อนเมย์
“ก็ได้” เมย์ตอบตกลง
“เอ..สองคนนั้นเดินหายไปทางไหนแล้วนะ”มิ้นต์พึมพำหลังจากพยายามเดินมองหาทั้งสองคนตามด้านข้างของโรงเรียน ทันใดนั้นเมย์ก็หยุดชะงักเท้าที่กำลังเดิน
“อ้าว เมย์ หยุดทำไมล่ะ”มิ้นต์หันมาถามด้วยความแปลกใจ
“เราไปทางด้านโน้นดีกว่า ทางนั้นไม่มีหรอก”เมย์นิ่งไปครู่ก่อนจะชวนให้มิ้นต์เดินย้อนกลับไปทางเดิม
“ทำไมล่ะ ก็ทางนั้นเราไปกันมาแล้วนี่นา”มิ้นต์เอียงคอมองฝาแฝดด้วยความสงสัย
“เถอะน่ะ ไปทางโน้นดีกว่า”เมย์พูดจบก็ตรงเข้าไปจับมือให้น้องสาวเดินตามตนเองไป
“อ้าว เดี๋ยวสิ เมย์...”
“รุ่นพี่ริวคะ ช่วยรับช็อคโกแลตของหนูด้วยค่ะ”
เสียงของผู้หญิงดังออกมาจากทางด้านหลังของตึกทำให้สองพี่น้องฝาแฝดหยุดชะงักเท้าที่กำลังก้าวเดินชื่อของชายหนุ่มที่เด็กคนนั้นเรียกส่งผลให้มิ้นต์รู้สึกสนใจขึ้นมาจึงเปลี่ยนใจและลากเมย์ไปยืนแอบมองก็พบว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังยื่นช็อคโกแลตส่งให้กับริว
“ขอโทษนะ ปีนี้ผมจะรับช็อคโกแลตจากคนที่ผมชอบเท่านั้นครับ” แม้ว่าริวจะปฏิเสธรุ่นน้องคนนั้นอย่างนุ่มนวลแต่ก็ยังทำให้เธอร้องไห้ออกมาและวิ่งหนีจากไป โดยริวได้แต่ถอนใจยืนมองตามหลังก่อนจะเดินกลับขึ้นไปทางด้านหน้าตึก
“เมย์ ถ้ามิ้นต์ให้ช็อคโกแลตริว เมย์ว่าเขาจะรับมั้ย ?” มิ้นต์ถามเมย์เบาๆ หลังจากเห็นเหตุการณ์และได้ยินสิ่งที่ริวพูด
“เมย์ว่าไม่มีใครปฏิเสธช็อคโกแลตของมิ้นต์หรอก” เมย์ยิ้มออกมาบางๆและให้กำลังใจฝาแฝดของเธอ
“จริงเหรอ...” มิ้นต์ยังคงไม่แน่ใจ
“จริงสิ ใครกันที่กล้าปฏิเสธผู้หญิงที่น่ารัก อ่อนหวานแบบมิ้นต์ผู้ชายคนนั้นก็คงเป็คนที่โง่ที่สุดแล้วล่ะ”เมย์พยักหน้ายืนยันคำพูด
“งั้นมิ้นต์จะลองดู” มิ้นต์ค่อยยิ้มออกมาได้
“ไปตามหาพวกนุ่นกันต่อดีกว่า”มิ้นต์บอกด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“ไม่ต้องหรอก” เมย์บอก
“อ้าว เมย์ มาทำอะไรกันอยู่ตรงนี้น่ะ”เสียงป๊อปร้องทักสองสาวฝาแฝดดังขึ้นก่อนที่มิ้นต์จะถามแฝดของเธอ
“อ้าว ป๊อป นุ่น ไปไหนกันมาน่ะ”มิ้นต์หันไปเห็นชายหนุ่มและหญิงสาวเดินมาด้วยกันก็ถามด้วยความแปลกใจ
“เอ้อ...คือ....” ทั้งสองคนหน้าแดงและมีท่าทางอึกอัก
“คืนดีกันแล้วล่ะสิ” เมย์ถามยิ้มๆ
“เอ้อ...ไม่มีอะไรน่ะ เข้าเรียนกันเถอะ”นุ่นรีบเปลี่ยนเื่พร้อมกับตรงเข้าไปลากแขนของสองสาวฝาแฝดให้เดินกลับเข้าห้องเรียน
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
ตลอดทั้งวันริวปฏิเสธช็อคโกแลตจากผู้หญิงที่นำมาให้จนเหนื่อยเนื่องจากเขาไม่อยากเห็นหญิงสาวหลายคนต้องมาร้องไห้เพราะเขาที่สำคัญเขากำลังรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย ที่หญิงสาวบางคนไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด
ชายหนุ่มคิดว่าความรู้สึกของเขากับเธอน่าจะตรงกันได้เขาจึงเฝ้ารออย่างมีความหวังจนถึงเวลาเลิกเรียน
“เฮ้ย ริว มึงได้ช็อคโกแลตกี่อันวะ”ป๊อปถามเพื่อนอย่างอารมณ์ดี
“ทำไมวะ ? รู้สึกมึงอารมณ์ดีเหลือเกินนะ” ริวแขวะเพื่อนอย่างอารมณ์ไม่ดี
“แหงสิเว้ย ก็กูได้รับช็อคโกแลตที่ไม่ได้ให้ตามธรรมเนียมนี่หว่า” ป๊อปทำหน้าเคลิ้มพร้อมกับหยิบช็อคโกแลตขึ้นมาอวดเพื่อน
“อย่างมึงมีคนให้ด้วยเหรอวะ ?”ริวทำหน้าแปลกใจกึ่งขำๆ
“มีสิเว้ย ก็ยัย.... โอ๊ย !!”
“ใครตีหัววะ อะจึ๋ย !!”ป๊อปหันไปถามเสียงดังก่อนจะหน้าเจื่อนๆ เมื่อเห็นว่าคนที่ตีศีรษะเขาเป็ใคร
“มีปัญหารึไงยะ ?” นุ่นถามเสียงเข้ม หน้าแดงก่ำ
“ไม่มีจ้ะ ไม่มี แหะๆ” ป๊อปหัวเราะแห้งๆ ในขณะที่ริวเจี๊ยบ และมิ้นต์พากันหัวเราะขำๆ กับท่าทางของเขา
“เอ่อ...ริว..” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นด้านหลังของเขา
“...เนย..” ริวอึ้งไปถนัดใจเมื่อเห็นว่าเป็ใคร รวมทั้งเจี๊ยบด้วย
“เอ่อ..ขอเวลาซักครู่ได้มั้ย ?”เนยถามด้วยสีหน้าเขินอาย
“ได้สิ”ริวตอบพร้อมกับลุกขึ้นเดินออกจากห้องเรียนไปพร้อมกับเธอ
“เฮ้ยๆๆ หรือว่ายัยเนยจะกลับมาคบกับไอ้ริวเหมือนเดิมวะ” ป๊อปพึมพำตามหลัง
“หมายความว่าไงน่ะ ?” เจี๊ยบหันขวับทันที
“อ้าว ก็ไอ้ริวไม่รับช็อคโกแลตจากใครเลยบอกว่าจะรับจากคนที่มันชอบเพียงคนเดียว แล้ว...มันก็ยังชอบยัยเนยอยู่นี่นา” ป๊อปอธิบายด้วยท่าทางงุนงง
“ไม่จริง....” เจี๊ยบพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะรีบวิ่งออกจากห้องเรียนไป
“อ้าว เจี๊ยบ จะไปไหนน่ะ ?” นุ่นะโร้องเรียกก่อนจะเกาศีรษะด้วยท่าทางงุนงง
“ริวชอบเนยเหรอ ?” มิ้นต์ถามป๊อปด้วยความอยากรู้
“โอ๊ย มันชอบมาตั้งนานแล้ว ไม่รู้ทำไมอยู่ๆ ถึงเลิกกัน แล้วทีนี้ยัยเนยก็เลยหันไปคบกับไอ้วิทย์ แต่ตอนนี้เห็นว่าไอ้วิทย์มันไปจีบรุ่นน้องม.1อยู่ ยัยเนยก็เลยบอกเลิกมั้ง” ป๊อปเล่าคร่าวๆ
“เอ..แบบนี้เนยก็คงอยากกลับมาคืนดีกับริวน่ะสิ”นุ่นออกความเห็น
“เหรอ..” มิ้นต์มีสีหน้ากังวลใจ
“แต่ไอ้ริวมันอาจจะไม่ได้ชอบเนยแล้วก็ได้หมู่นี้ไม่เห็นมันพูดถึงยัยเนยเท่าไหร่เลยน่ะ” ป๊อปบอกแต่ความกังวลใจก็ยังไม่หายไปจากใบหน้าของมิ้นต์
“มีอะไรเหรอ ?” ริวถามเนยหลังจากที่เดินมาจนลับตาผู้คนแล้ว
“คือว่า...เอ่อ..เนยอยากจะขอโทษริวเกี่ยวกับเื่ที่ผ่านมาน่ะ” เนยก้มหน้าพูดด้วยท่าทางสำนึกผิด
“เื่มันผ่านมาแล้ว เราไม่เก็บมาคิดหรอก”ริวนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูด
“ดีใจจัง เนยคิดว่าริวจะไม่ยกโทษให้เนยซะแล้ว”เนยตรงเข้าไปกอดริวทันที ทำให้เขานิ่งอึ้งไปกับการกระทำของเธอ
“เอ่อ..เนย...”
“ริว ช็อคโกแลตอันนี้ เนยตั้งใจจะให้ริว”เนยผละออกพร้อมกับยื่นช็อคโกแลตส่งให้กับเขา
“เราจะกลับมาคืนดีกันเหมือนเดิมได้มั้ย ?”เนยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
“เรา....”
ริวยืนนิ่งมองหน้าของเนย ใบหน้าอันอ่อนหวานที่เขาโหยหามานานบัดนี้กำลังยืนอยู่ต่อหน้าของเขาแล้ว เพียงแค่เขาเอื้อมมือออกไป เขาก็สามารถที่จะคว้าเธอมาอยู่ในอ้อมกอดได้แต่ความรู้สึกของเขาตอนนี้กลับไม่เป็เหมือนเมื่อก่อนแล้วใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งได้โผล่ขึ้นมาในมโนภาพของเขา
“ขอโทษนะ” ริวเอ่ยปากออกมาได้ในที่สุด
“เรารับไว้ไม่ได้หรอก”ริวมองใบหน้าที่เขาเคยชอบมากที่สุดนิ่งนาน
“ทำไม....” ริมฝีปากบางสั่นระริกสีหน้าของเนยซีดเผือด
“เราไม่ยอมนะ เราสองคนเคยรักกัน แล้วทำไม ทำไม...”เนยโผเข้ากอดชายหนุ่มแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป
“ขอโทษ” ริวบอกพร้อมกับแกะมือของเนยออกจากตัว
“เื่ของเรามันจบไปนานแล้ว ตอนนี้เราเป็แค่เพื่อนกันเท่านั้น” ริวบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“.........” เนยเอามือปิดปากตัวเอง
“เพราะฉะนั้น เรารับไว้ไม่ได้หรอก”ริวบอกด้วยเสียงหนักแน่น สายตาจ้องมองใบหน้าที่เขาเคยชอบมากที่สุด
“................” เนยรู้สึกช็อคอย่างมากเธอร้องไห้ออกมา พร้อมกับหันหลังวิ่งหนีจากเขาไปทันที
“...เฮ้อ...ทำไมเธอถึงอยู่ในความคิดของเราตลอดเลยนะ....เมย์....” ริวพึมพำชื่อหญิงสาวออกมาเบาๆ ก่อนจะยิ้มกับตัวเอง และเดินจากไปโดยที่เขาไม่รู้เลยว่ามีคนอื่นเห็นและได้ยินสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมด
“เฮ้ย ไอ้ป๊อป กลับบ้านเหอะ”ริวชวนเพื่อนหลังจากที่เดินกลับมาถึงห้องเรียน
“เอ่อ..วันนี้มึงกลับไปก่อนเหอะวะ กูมีนัดว่ะ”ป๊อปบอกเพื่อนด้วยท่าทางอายๆ
“อ้อ...”ริวเอียงคอมองไปด้านหลังของเพื่อนก็เจอนุ่นยืนแอบอยู่จึงเข้าใจ
“งั้นกูกลับก่อนนะ ขอให้เที่ยวให้สนุกนะเว้ย”ริวแซวก่อนจะเดินออกจากห้องเรียน
“อ้าว ริว จะกลับแล้วเหรอ ?”
“อืม แล้วมิ้นต์ล่ะ ?” ริวเดินออกมาเจอกับมิ้นต์พอดี
“กลับเหมือนกันน่ะ” มิ้นต์ยิ้มหวานให้เขา
“งั้นกลับบ้านพร้อมกับเราละกัน” ริวชวนมิ้นต์พยักหน้ายิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“จริงสิ แล้วเมย์ล่ะ ?”ริวถามหาแฝดผู้พี่ของมิ้นต์ขณะที่กำลังเดินกลับบ้าน
“อ๋อ เมย์ไปไหว้หลุมศพของกิตน่ะ” มิ้นต์ตอบ
“กิตคือใครเหรอ ?”
“อุ๊ย...” มิ้นต์เอามือปิดปากตนเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่สมควรพูดเื่นี้
“เราบอกไม่ได้หรอก..” มิ้นต์ส่ายศีรษะเป็เชิงปฏิเสธ
“ทำไมล่ะ ? กิตเป็ใคร ?ทำไมเมย์ต้องไปไหว้หลุมศพเขาด้วย ?”ริวจับมือของมิ้นต์เอาไว้พร้อมกับคาดคั้นเธอ
“เอ่อ...กิต...กิตคือคนที่เมย์ชอบแต่เขาประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตไปนานแล้วน่ะ”มิ้นต์อึกอักเล็กน้อยก่อนจะตอบคำถามของริว
“..............” ริวนิ่งอึ้งไปทันทีเพราะเขาไม่เคยคิดว่า เมย์จะมีคนที่เธอรักอยู่แล้ว
“เอ่อ...ริว อย่าบอกเมย์นะ ว่ามิ้นต์เล่าเื่นี้ให้ฟังน่ะมิ้นต์กลัวเมย์จะโกรธมิ้นต์”มิ้นต์บอกริวด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน สีหน้าของเธอมีแวววิตกกังวล
“..ไม่ต้องห่วงน่ะ เราไม่ใช่คนพูดมากหรอก”ริวบอกพร้อมกับส่งยิ้มให้กับมิ้นต์
“ขอบคุณจ้ะ”มิ้นต์ส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะเดินต่อไปพร้อมกับริวภายในใจของเขารู้สึกเบาหวิวเมื่อรู้ว่าเมย์มีคนที่รักอยู่แล้ว
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
เมื่อถึงวันเสาร์ที่เมย์นัดกับริวเพื่อไปดูหนังหญิงสาวยืนนิ่งมองตัวเองในกระจกอย่างใช้ความคิด ก่อนจะตัดสินใจบางอย่าง
“มิ้นต์ ตื่นได้แล้ว” เมย์เรียกน้องสาวฝาแฝดของเธอ
“ฮืม...ขอนอนต่ออีกนิดนะ...” มิ้นต์ครางออกมาเบาๆก่อนจะพลิกตัวนอนต่อ
“ไม่ได้ ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้”เมย์ส่ายหน้าด้วยความอ่อนใจ ก่อนจะบังคับให้มิ้นต์ตื่นขึ้นมา
“โหย...มีอะไรเหรอ...เมย์อ่า...มิ้นต์ง่วงนะ..”มิ้นต์ลุกขึ้นด้วยความงัวเงีย
“ไปอาบน้ำแต่งตัวเลย เดี๋ยวริวรอนานหรอก” เมย์บอก
“หา ? ริวเหรอ ?”ชื่อของชายหนุ่มทำให้มิ้นต์ตาสว่างทันที
“ก็ใช่น่ะสิ” เมย์พยักหน้า
“ริวทำไมเหรอ ?” มิ้นต์ยังคงงงๆ อยู่
“วันก่อนริวมาขอเมย์ว่า เขาอยากจะพามิ้นต์ไปเที่ยว เมย์ก็เลยตอบตกลงแทนมิ้นต์ไปแล้ว..แต่ถ้ามิ้นต์ไม่อยากไปเดี๋ยวเมย์โทรไปแคนเซิลริวก็ได้นะ”เมย์บอกพร้อมกับหมุนตัวเดินตรงไปยังโทรศัพท์
“เฮ้ย !! ไม่ต้องเลยๆๆ มิ้นต์จะอาบน้ำเดี๋ยวนี้ล่ะเมย์ไม่ต้องโทรเลยนะ”มิ้นต์ร้องเสียงหลงและลุกพรวดขึ้นมาจับแขนของเมย์เอาไว้
“งั้นก็รีบไปสิ เด็กน้อย”เมย์เอานิ้วจิ้มหน้าผากของมิ้นต์เบาๆ เป็เชิงหยอกเล่น
“จ้า” มิ้นต์ผละจากเมย์ตรงเข้าห้องน้ำทันทีเมย์ได้แต่ยืนส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู
เวลา 10 โมงเช้า ณ สวนสาธารณะ ริวกำลังยืนรอเมย์อยู่ด้วยท่าทางอารมณ์ดี เขากำลังนึกถึงเธอว่าเธอจะแต่งตัวอย่างไรสีหน้าของเธอเมื่อเห็นตั๋วหนังที่เขาอุตส่าห์ตื่นมาจองแต่เช้าจะเป็เช่นไรแค่คิดถึงตรงนี้เขาก็อดที่ยิ้มออกมาไม่ได้
“ริว” เสียงผู้หญิงดังขึ้นทางด้านหลัง
“เมย์....” ริวหันไปยิ้มให้ก่อนจะชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อพบว่าใบหน้าหวานของหญิงสาวที่อยู่ด้านหลังของเขาใบหน้าที่คล้ายคลึงกัน แต่ทว่า...กลับไม่ใช่คนที่เขารอคอย
“ขอโทษที่มาช้านะ” มิ้นต์ส่งยิ้มหวานให้กับเขา
“เอ้อ...ทำไม..มิ้นต์..” ริวอึ้งไปถนัดใจ
“คราวหน้าริวนัดกับมิ้นต์ก็ได้นะ ไม่ต้องผ่านเมย์หรอก” มิ้นต์เอ่ยขึ้นก่อน ทำให้ความสงสัยของชายหนุ่มคลายลงทันที
“เมย์บอกมิ้นต์ว่าไงเหรอ ?”ริวนิ่งไปครู่ก่อนจะถามออกมาเบาๆ
“เมย์บอกว่า ริวจะพามิ้นต์ไปเที่ยว แต่ไม่เจอมิ้นต์ก็เลยฝากเมย์มาบอกน่ะ” มิ้นต์ตอบเขาด้วยสีหน้างุนงง
“เอ้อ..ฮะ ฮะ นั่นสิ เอาไว้คราวหน้าเราจะบอกมิ้นต์เองเลยก็แล้วกันนะ” ริวหัวเราะออกมาแก้เก้อ เขาพยายามข่มความเสียใจเอาไว้
“แล้วริวจะพามิ้นต์ไปเที่ยวที่ไหนเหรอ ?”มิ้นต์เอียงคอถามยิ้มๆ
“อืม...ไปเที่ยวสวนสยามก็แล้วกันนะ” ริวบอกยิ้มๆส่วนมือของเขาก็ขยำตั๋วหนังจนยับเยิน
“อ๊ะ จริงเหรอ ดีจัง มิ้นต์ไม่ได้เที่ยวสวนสนุกตั้งนานแล้ว” มิ้นต์ยิ้มออกมาอย่างดีใจ
“งั้นไปกันเถอะ”ริวยิ้มพร้อมกับแตะแขนของมิ้นต์ให้เดินไปส่วนมือข้างที่ถือตั๋วหนังก็แอบทิ้งมันลงในถังขยะที่ตั้งอยู่ข้างทาง
-๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑-
แสงอาทิตย์ยามเย็นทอแสงสีส้มสวยงามเมย์มองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับครุ่นคิดถึงเื่ที่เธอทำก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจเธอคิดว่าสิ่งที่เธอทำวันนี้คงเป็สิ่งที่ถูกต้องและจะไม่มีใครต้องมาเสียใจอีกซ้ำสอง
ปิ๊งป่อง ~ ~
เสียงกดออดหน้าบ้านดังขึ้น เมย์เดินไปเปิดประตูเพื่อดูว่าใครมาหาก็พบกับเจี๊ยบยืนอยู่ด้วยสีหน้าเฉยเมย
“อ้าว เจี๊ยบ ? เข้ามาก่อนสิ” เมย์ร้องทักเพื่อนเจี๊ยบยักหน้าและเดินเข้าบ้านตามคำชวน
“มีอะไรหรือ มาเสียเย็นเลย” เมย์ถาม หลังจากเอาน้ำมาเสิร์ฟให้กับเพื่อนและนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน
“ก็มีธุระกับเธอนิดหน่อยน่ะ” เจี๊ยบตอบเสียงเรียบและจ้องมองเมย์เขม็งทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกใจ
“มีธุระกับเราเหรอ ?” เมย์ทวนคำด้วยความแปลกใจก่อนจะนิ่วหน้าเล็กน้อย
“มิ้นต์ไม่อยู่เหรอ ?”เจี๊ยบลุกขึ้นเดินตรงไปยังหน้าต่างพร้อมกับเปิดผ้าม่านมองออกไปด้านนอก
“............”
“เธอเป็ใครน่ะ ?” เมย์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะถามออกมาพลางลุกขึ้นยืน
“ฉันเป็ใคร ? ก็เพื่อนเธอไง”เจี๊ยบหันมาตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้
“เธอไม่ใช่เจี๊ยบ” เมย์บอกเสียงเรียบ มองหน้าเธออย่างรู้ทัน
“หึ! รู้ดีจริงนะ ยัยตัวดี” เจี๊ยบคำรามออกมาเสียงดังสีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็โกรธแค้น ทำให้เมย์ผงะไปด้านหลังเล็กน้อยพร้อมกับจ้องมองอย่างระมัดระวัง
“เธอนี่หน้าด้านนะ คิดจะแย่งผู้ชายที่ฉันชอบอีกแล้วล่ะสิ” เจี๊ยบตะคอกใส่เมย์เสียงดัง ั์ตาขวาง
“เธอพูดอะไรของเธอน่ะ” เมย์ถามด้วยความสงสัย แต่สายตายังคงจ้องมองที่เจี๊ยบนิ่ง
“อย่ามาตีหน้าซื่อหน่อยเลย ครั้งนี้ฉันไม่มีวันยกเขาให้เธอหรอก” เจี๊ยบพูดออกมาอย่างดุดันและหยิบมีดออกมาจากกระเป๋า
“เธอพูดเื่อะไรน่ะ ฉันไม่รู้เื่” เมย์มองมีดที่วาวรับกับแสงอาทิตย์อย่างระวังและเดินถอยห่างจากเจี๊ยบทีละก้าว
“ขอเพียงไม่มีเธอซักคน เขาต้องสนใจฉันแน่ๆ” เจี๊ยบชี้มีดมาทางเมย์ด้วยสีหน้าอาฆาต
“ใจเย็นๆ นะเจี๊ยบ ค่อยๆ พูดกันก็ได้”เมย์พยายามพูดดีๆ กับเพื่อนของเธอ
“หึ ! อย่ามาทำพูดดีเหมือนคราวก่อนเลย คราวนี้ล่ะ...” เจี๊ยบบอกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันก่อนจะจ้องมองมาที่เมย์ด้วยั์ตาแข็งกร้าว
“คราวนี้ล่ะ...ฉันจะฆ่าเธอ !!!”เจี๊ยบคำรามเสียงดังลั่นและถือมีดพุ่งเข้าใส่เมย์ทันทีหญิงสาวเบี่ยงตัวหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่ปลายมีดก็ยังคงบาดแขนของเธอทำให้เืออกซิบๆ
“หยุดนะ เจี๊ยบ ! รู้สึกตัวซะทีสิ” เมย์ข่มความเจ็บและร้องบอกเจี๊ยบที่ยังคงถือมีดเดินหน้าเข้ามาหาเธอ
เจี๊ยบในตอนนี้ไม่สนใจฟังเสียงใดๆ ทั้งสิ้นมุ่งแต่จะฆ่าเมย์อย่างเดียว หญิงสาวคว้าแจกันฟาดไปที่มือของเจี๊ยบทำให้มีดหลุดกระเด็นเจี๊ยบตบเมย์เซไปชนกำแพงและตรงเข้าไปจะทำร้ายเธอเมย์รวบรวมกำลังกำหมัดชกเข้าที่หน้าของเจี๊ยบ ทำให้เธอผงะออกไปก่อนจะพุ่งเข้าหาเมย์อีกครั้ง
ทั้งคู่ตบตีกันจะล้มกลิ้งลงไปด้วยกัน ในที่สุดเจี๊ยบที่แรงเยอะกว่าเมย์ก็ตบหญิงสาวที่บอบช้ำอยู่แล้วไปกระแทกกำแพงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพราะความจุก ก่อนจะหยิบมีดที่หล่นเดินย่างสามขุมตรงเข้าไปหาเมย์ที่ยังคงจุกลุกไม่ขึ้นอยู่
1K
