กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

บรรยากาศใต้บ่อนพนันกำลังอึดอัดมากขึ้นเรื่อยๆทั้งหมดเป็นเพราะคนที่พนันข้างชายหนุ่มมีจำนวนมากทั้งหมดไม่พอใจ แต่...พวกมันจะพูดอะไรได้ทั้งหมดได้แต่ก้มหน้ายอมรับผลที่เกิดขึ้นบางคนเสียน้อยเพราะลงพนันน้อยบางคนเสียมากเพราะลงพนันมาก คนส่วนมากล้วนสูญเสียเพราะตัวเองจะมีก็แต่เจ้าของบ่อนพนันที่อารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะบ่อนของมันกวาดเงินเดิมพันไปมากทีเดียว
''ดีในเมื่อไม่มีใครพูดอะไรงั้นก็กลับไปทำทุกอย่างตามปกติ แล้วถ้าหากใครต้องการต่อสู้กับคนของข้าเขียนกฎให้ชัดเจนและกฏนั้นอย่าได้เกินเลยเกินไป''เจ้าของบ่อนพนันพยักหน้าให้หลินเฟยออกมาจากลานจากนั้นมันก็เริ่มแนะนำชายแก่ที่ลงเดิมพันข้างหลินเฟยเมื่อครู่ให้หลินเฟยรู้จัก
''นี่คือกงจุนเป็นเพื่อนของข้า ต่อจากนี้มันคงอยู่ที่บ่อนแห่งนี้สักพักเจ้าสามารถขอความช่วยเหลือจากมันได้โอ้ใช่...เพื่อนของข้าเก่งในเรื่องการใช้อักขระบางทีอาจมีวิธีช่วยให้เจ้าฝึกลมปราณได้เพราะฉะนั้นอยู่ที่ตัวเจ้าหากเจ้าทำให้มันพอใจได้บางทีมันอาจจะช่วยเจ้า''หลินเฟยมีแววตาเป็นประกายที่ได้ยินแบบนั้นแต่เมื่อคิดดูดีๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะหลินเฟยไม่เคยได้ยินข่าวในทำนองแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้งแล้วถ้าหากทำได้ขึ้นมาจริงๆคนที่ช่วยหละมันจะเป็นตัวตนที่น่ากลัวขนาดไหน
''เจ้าก็พูดเกินไปข้าก็แค่คนแก่ที่พอมีวิชาแพทย์และวิชาอักขระอยู่เล็กน้อยเท่านั้น มันไม่มีค่าพอให้พูดถึงสหายน้อยหากเจ้าไม่ว่าอะไรจากนี้ไปข้าคงต้องรบกวนเจ้าช่วยเล่นหมากล้อมกับข้าทุกวัน''หัวเราะออกมากงจุนมีนิสัยที่เรียบง่ายผิดกับบรรยากาศที่น่ากลัวรอบตัว
'ข้ายินดีผู้อาวุโสกงจุน''หลินเฟยไม่สามรถละเลยกงจุนได้จึงเขียนข้อความแล้วส่งออกไปอย่างรวดเร็วจากนั้นหลินเฟยก็ป้องมือแล้วขอตัวเดินออกไป หลินเฟยยังคงอยู่ที่นี่ขณะสายตาหลายคู่จับจ้องมาแต่หลินเฟยหาได้สนใจเพราะสมาธิทั้งหมดหลินเฟยทุ่มให้กับการดูการต่อสู้ที่อยู่บนลาน
''กงจุนเจ้าตัดสินใจจะกลับไปที่สำนักแล้วสินะ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงไม่ออกมาข้างนอกอย่างนี้หรอก''เจ้าของบ่อนพนันทำหน้าหนักใจเมื่อพูดเรื่องนี้ขึ้นมา หากเลือกได้มันก็ไม่อยากจะพูดถึงนักหรอก
''ยังไม่ใช่ตอนนี้ข้ากะจะอยู่ที่บ่อนของเจ้าสัก1-2ปี จากนั้นข้าค่อยกลับไปที่สำนักแล้วจัดการทุกอย่างเพราะถึงข้าจะทะลวงระดับมาได้ก็จริงแต่พลังปราณของข้ามันยังไม่เข้าที่ ว่าแต่เจ้าไปเจอเด็กนั่นได้ยังไงหากมันฝึกลมปราณได้ข้าไม่อยากจะคิดเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น''สายตาของกงจุนจ้องมองหลินเฟยไม่วางตาด้วยความสามารถทางร่างกายและประสาทสัมผัสมันคิดว่าถ้าหากหลินเฟยสามารถฝึกลมปราณได้หลินเฟยคงกลายเป็นตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวในเวลาอันสั้น
''อยู่ๆก็เข้ามาเอง แต่น่าแปลกที่ข้าไม่เคยเห็นมันก้าวออกจากบ่อนเลยสักครั้งมันคงมีเหตุจำเป็นบางอย่างแล้วเรื่องที่ข้าพูดไปก่อนหน้านี้หละข้าว่าเจ้าน่าจะมีวิธีช่วยอยู่ใช่มั้ย''เจ้าของบ่อนคาดหวังมากแต่เพราะเหตุใดมันถึงอยากให้หลินเฟยฝึกปราณได้นั่นก็ไม่มีใครรู้
''หนิวซานจื่อข้ากับเจ้าเป็นเพื่อนกันมานับ300ปี เจ้าก็รู้นิสัยของข้าดีใช่มั้ยข้าจะไม่ทำอะไรหากข้าไม่มั่นใจตอนนี้ข้าไม่สามารถช่วยมันได้เพราะสิ่งที่ข้าคิดค้นเอาไว้มันยังไม่สมบูรณ์''
''เอาเถอะ ข้าแค่ถามเผื่อเจ้าช่วยมันได้เพราะข้าชอบนิสัยที่ไม่แยแสของมันส่วนตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน''หนิวซานจื่อลุกขึ้นแล้วเดินจากไปทิ้งให้กงจุนนั่งอยู่กับคนคุ้มกันของมัน
''ข้าแพ้อีกแล้ว?''กงจุนมีใบหน้าที่บิดเบี้ยวขณะหมากบนกระดานของกงจุนโดนหมากของหลินเฟยล้อมตั้งแต่เจอกับหลินเฟยครั้งแรกจนมาถึงวันนี้นั่นก็ผ่านมา3เดือนกว่าแล้วโดยทุกวันกงจุนจะแพ้หลินเฟยไม่มีสักครั้งที่มันชนะและครั้งนี้มันก็พ่ายแพ้อีกตามเคยและตลอดเวลา3เดือนกว่าหลินเฟยได้ต่อสู้มาบ้างแต่การต่อสู้เหล่านั้นล้วนไม่มีอะไรน่าสนใจหรือสร้างความยากลำบากให้หลินเฟยได้เลย
'ท่านผู้อาวุโสวันนี้ข้าต้องขอตัวก่อนข้าอยากลงไปดูการต่อสู้ด้านล่างบางทีอาจมีสิ่งที่ข้าสนใจ'หลินเฟยทิ้งข้อความเอาไว้ขณะถือกล่องไม้ไปด้วยตอนนี้กล่องไม้ของหลินเฟยเริ่มเป็นรูปร่างมากขึ้นมันเกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้วมันเหลือเพียงด้านเดียวเท่านั้นที่ยังไม่เสร็จ
''พวกเจ้าคิดว่าข้าแพ้ได้ยังไง มันต้องมีสักครั้งสิที่ข้าจะชนะ''กงจุนพูดจบก็ลุกขึ้นเดินตามหลินเฟยไปบ้างเรียกได้ว่าทุกๆวันกงจุนจะเดินตามติดหลินเฟยเกือบตลอดเวลา
''ทำไมคนเยอะกว่าปกติ''กงจุนพูดขึ้นขณะหยุดอยู่ข้างๆหลินเฟยเพราะวันนี้คนมากกว่าเดิมถึง2เท่าซึ่งมันทำให้หลินเฟยมีอาการสั่นแปลกๆ
'บัดซบ! ในที่สุดพวกเจ้าก็โผล่หัวออกมา' หลินเฟยจดจำคนบางคนได้มันมาจากตระกูลหลินที่น่ารังเกียจหลินเฟยไม่สนใจอะไรขณะเดินดุ่มๆออกไปแล้วรอดูสถานการณ์
''คนไหนคือราชาไร้พ่ายของที่นี่ออกมาซะ ข้าต้องการต่อสู้กับเจ้า''คนจากตระกูลหลินตะโกนออกมาเสียงดังเดิมทีตระกูลหลินไม่ชอบสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่แต่เพราะช่วงหลังมานี้อำนาจของบ่อนมันเริ่มมากขึ้นนั่นทำให้ตระกูลหลินต้องส่งคนออกมากดดันโดยพวกมันคิดจะเอาชนะราชาไร้พ่ายเป็นอันดับแรก
''มันคงไม่กล้ามาหรอก มันก็แค่คนที่มีความสามารถทางร่างกายนิดหน่อยเท่านั้น เหอะ! เศษขยะ''คลื่น! คลื่น! คลื่น! ฉับพลันที่คำพูดของคนในตระกูลหลินลอยออกมาคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในบ่อนเป็นส่วนใหญ่ได้ปลดปล่อยลมปราณออกมาถึงพวกมันไม่ใช่คนของบ่อนแต่การที่บ่อนโดนดูถูกพวกมันก็ยอมไม่ได้ทั้งหมดพร้อมต่อสู้หากตระกูลหลินล้ำเส้นมากเกินไป
''คนของตระกูลหลินมีดีแค่ปาก ทั้งๆที่ชื่อเสียงและอำนาจทั้งหมดเกิดจากหัวหน้าตระกูลของพวกเจ้าเองแล้วพวกเจ้าหละทำอะไรบ้างเพื่อให้ตระกูลมีชื่อเสียง เป็นแค่รุ่นเยาว์ที่อาศัยชื่อเสียงของตระกูล...แต่เจ้ากลับมาวางท่าใหญ่โตในบ่อนของข้า?!!!''หลิวซานจื่อปรากฎตัวพร้อมปลดปล่อยลมปราณออกมาคนของตระกูลหลินต่างมีใบหน้าซีดขาวเพราะลมปราณที่ออกมาจากตัวหนิวซานจื่อมันไม่ใช่เล่นๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่17:การมาของตระกูลหลิน

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่17:การมาของตระกูลหลิน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้