[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์

“ช่วยด้วย ช่วยรักษาข้าด้วย ตุ่มหนองของข้ามันเพิ่มขึ้น ช่วยด้วย~!”

เสียงร้องของผู้นำหมู่บ้านและน้องชายของมันร้องตะโกนดังไปทั่ว จนชาวบ้านที่เดินทางมากล่าวขอบคุณตงฟางมองจ้องด้วยความสงสัย พวกเขาอาการดีขึ้นทุกๆคน ผู้นำหมู่บ้านกลับมีอาการสวนทางกัน นอกจากร่างกายจะเกิดตุ่มหนองจำนวนมาก ตุ่มหนองเกินกว่าครึ่งกลับแตกออกจนทุกคนเห็นเสื้อผ้าผู้นำเต็มไปด้วยน้ำหนอง

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมบนตัวของท่านเกิดตุ่มหนองมากขนาดนี้ได้ล่ะ”

ตงฟางทำสีหน้าเป็นห่วงพลางใช้นิ้วจับไปยังแขนของผู้นำหมู่บ้านเพื่อตรวจสอบ ชาวบ้านที่อยากรู้พวกเขาต่างเดินเข้ามามุงดูผู้นำหมู่บ้านด้วยความสงสัยกับร่างกายที่มีตุ่มหนองกำเริบขึ้นมา

“ท่านไปกินอะไรมาหรือเปล่า เนื้อเมื่อคืนที่ข้าทำมีผลรักษาด้วย ไม่น่าจะทำให้เกิดตุ่มหนองได้”

ตงฟางทำหน้าหนักใจเปลี่ยนไปสำรวจแขนอีกข้าง จากนั้นก็ย่นคิ้วส่ายหน้า

“ผู้นำหมู่บ้าน มันหนักเกินไปแล้ว ดูเหมือนว่าสมุนไพรที่ข้าใส่เข้าไปในเนื้อเมื่อคืนนี้จะทำให้ท่านมีแรงเดินมาหาข้า ทั้งๆที่ท่านควรจะนอนอยู่ในบ้านจากอาการป่วย”

“มะ…หมายความว่ายังไง ข้าไม่อยากตาย พ่อหนุ่ม พ่อหนุ่มรักษาข้าด้วย” ผู้นำหมู่บ้านพยายามเกาะแขนตงฟาง  พยายามขอร้องให้ตงฟางบอกความจริงจากการตรวจสอบพร้อมขอร้องให้ตงฟางช่วยรักษา

“อาการของท่านอยู่ในระยะสุดท้ายแล้ว ไม่สามารถรักษาได้ ท่านสามารถเดินและพูดได้เป็นเพราะผลของสมุนไพรของข้าที่ท่านกินเข้าไปเมื่อคืน หากมันหมดฤทธิ์ท่านจะค่อยๆทรุดตัวลงอย่างหนัก สุดท้ายท่านก็ตาย”

“ไม่ ไม่นะ ท่าน ท่านหมอ ช่วยข้าด้วยข้าไม่อยากตาย! ” ผู้นำหมู่บ้านร้องไห้น้ำตาไหล จนทุกคนสงสาร

“ทางเดียวที่ข้าจะช่วยท่านได้คือต้องรู้ว่าท่านกินอะไรเข้าไปบ้าง” ตงฟางทำหน้าคิดหนัก เพื่อให้ทุกคนรู้สึกว่าการรักษาครั้งนี้มันยุ่งยากไม่น้อย

“ข้าไม่ได้กินอะไรเลยนะ ข้ากินยาเหมือนทุกๆวัน แต่ร่างกายของข้ากลับ”

“เดี๋ยวก่อน ท่านกินยาอะไร ข้าจำได้ว่าทุกคนไม่มียาเลยหนิ มีแค่สมุนไพร ส่วนยาของคนที่มาด้วยกันกับข้าก็น่าจะหมดไปแล้ว”

ผู้นำหมู่บ้านย่นคิ้ว มันพยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวเพื่อตอบคำถามตงฟาง แม้มันจะรู้ตัวว่าเผลอพูดบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไป แต่ตอนนี้ต้องรีบหาทางให้ชายตรงหน้าช่วยมันก่อน

“ยาเหล่านี้เป็นยาขวดสุดท้ายที่คนกลุ่มแรกที่เข้ามาช่วยหมู่บ้านมอบให้ข้าเอาไว้ พวกเขาบอกว่ามันเป็นยารักษาเบื้องต้น ข้าไม่รู้อะไรอีกแล้ว ช่วยด้วยช่วยข้าด้วย”

ตงฟางยังคงทำหน้าหนักใจพยายามจับแขนชายชราเพื่อตรวจสอบต่อไป ทันใดนั้นชายชรากลับได้ยินน้ำเสียงของตงฟางในหัว มันจึงมองดูตงฟางที่กำลังทำหน้าหนักอกหนักใจกับการตรวจ

“ไอ้แก่ สิ่งที่เจ้าเป็นอยู่ไม่ใช่โรคหรอก เป็นฝีมือข้าเองที่ทำให้เจ้าต้องตกอยู่ในสภาพนี้ ฮ่าๆๆ เอาล่ะ ข้าจะบอกให้ก็ได้ว่าข้าทำอะไร”

ดวงตาของผู้นำหมู่บ้านเบิกกว้าง น้ำเสียงสะใจมากดังขึ้นในหัวของมัน ผิดจากท่าทางของตงฟางที่กำลังทำหน้าหนักอกหนักใจ 

“จำได้ไหมเมื่อคืนเราทำอะไรไปบ้าง”

“จะ..เจ้า”

ผู้นำหมู่บ้านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงติดขัด พลางชี้หน้าตงฟางพร้อมกับถอยห่างด้วยความกลัว ชาวบ้านที่ไม่รู้ว่าผู้นำหมู่บ้านกำลังทำอะไรต่างมองด้วยความสงสัยเช่นเดิม

“ข้าก็แค่ทำเหมือนเจ้า ใช้พิษตัวเดียวกันกับเจ้าใส่ลงไปในเหล้าของเจ้าเท่านั้น ใส่ลงไปมากๆด้วย เหมือนตอนที่เจ้าต้องการฆ่าแม่ของเด็กสาวคนนั้นเพื่อใส่ร้ายข้า ไม่เพียงเท่านั้น มันยังมีพิษของข้าผสมด้วย หากไม่รีบรักษาเจ้าได้ตายแน่”

เสียงข่มขู่ทางจิตผิดจากใบหน้าที่กำลังเป็นห่วงส่งมาจากตงฟาง ผู้นำหมู่บ้านที่ได้รับฟังมันก็โกรธตงฟางเป็นอย่างมากถึงขั้นกำดินหว่านใส่หน้าตงฟาง ชาวบ้านที่เห็นการกระทำของผู้นำหมู่บ้านพวกเขาต่างตกใจตื่น

“ไอ้สารเลว เจ้าวางยาพิษข้า”

“ผู้นำหมู่บ้าน ท่านพูดอะไร ข้ากำลังช่วยรักษาท่านนะ” ตงฟางยังคงทำหน้าสงสารต่อไป พยายามบอกทุกคนให้รู้ว่าเขากำลังหาทางรักษาผู้นำหมู่บ้าน แต่โทรจิตของเขาที่ส่งไปนั้นกลับเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะ บอกให้ผู้นำหมู่บ้านทำตามที่เขาบอก

“ไอ้แก่ ไม่มีใครได้ยินสิ่งที่ข้าพูดหรอก ตอนนี้ทุกคนกำลังคิดว่าแกบ้า ลองมองดูรอบๆสิ”

ผู้นำหมู่บ้านมองออกไปรอบๆ สบตาของชาวบ้านมากมาย พวกเขาทุกคนต่างถอยห่างหลังจากเห็นผู้นำหมู่บ้านกำลังกำดินหว่านใส่หน้าตงฟางที่กำลังยื่นมือมาหามันด้วยท่าทางเป็นห่วง

“ฮ่าๆๆ เห็นไหม ใครล่ะจะเชื่อสิ่งที่แกพูด เอาล่ะ บอกทุกอย่างมาซะมาโรคนี้มาได้ยังไงแล้วข้าจะนำพิษออกให้ แกจะได้ใช้ชีวิตอย่างปกติสุข”

“ไม่”

ผู้นำหมู่บ้านร้องตะโกนเสียงดัง ตงฟางจึงบอกให้ชาวบ้านถอยห่าง อาการของผู้นำหมู่บ้านอาจจะเป็นผลข้างเคียงของโรคที่กำเริบขึ้นมา เพื่อไม่ให้ชาวบ้านได้รับบาดเจ็บตงฟางจึงบอกให้ทุกคนถอยห่างออกไป

กลุ่มศิษย์หลักที่ยืนอยู่ไม่ไกลออกไป พวกเขาต่างสงสัยในวิธีของตงฟาง ว่าเขากำลังทำอะไร แต่ก็เข้าไปขวางไม่ได้เพราะตงฟางย้ำแล้วว่าต่อจากนี้ไปเป็นวิธีรักษาของเขา

ระหว่างที่ผู้นำหมู่บ้านพยายามกำดินขึ้นหว่าน ตุ่มหนองของมันก็เริ่มแตกอีกครั้งส่งผลให้มันร้องออกมาด้วยความทรมาน การสัมผัสร่างกายของตงฟาง เขาไม่ได้ตรวจสอบให้กับผู้นำหมู่บ้าน สิ่งที่เขาทำเป็นเพียงแค่การกระตุ้นให้ตุ่มน้ำหนองขยายตัวใหญ่ขึ้นเท่านั้น จนมันแตกในตอนนี้

“อร๊าก ไอ้สารเลว แกวางยาพิษข้า”

“ต่อให้แกจะร้องตะโกนเสียงดังก็ไม่มีใครเชื่อแกหรอก เอาล่ะ สารภาพทุกอย่างมาซะ แล้วข้าจะทำให้แกหายเจ็บปวด พิษที่ใส่เข้าไปในร่างก็จะนำออกมาให้ด้วย ถ้าแกไม่เชื่อว่าถูกพิษของข้า เปิดดูกลางหน้าอกของแกสิ”

ผู้นำหมู่บ้านรีบดึงคอเสื้อลงเพื่อดูกลางหน้าอก ชาวบ้านที่กำลังตื่นตระหนกกับท่าทางผู้นำหมู่บ้านพวกเขาต่างมองไปยังเส้นเลือดสีดำที่ปรากฎเต็มหน้าอกของผู้นำหมู่บ้าน จนพวกเขาพยายามถอยห่างออกไปอีก

“ผู้นำหมู่บ้าน ใจเย็นก่อน ยิ่งท่านขยับเคลื่อนไหวมันจะทำให้ฤทธิ์สมุนไพรหมดเร็วขึ้น ตอนนี้ยังพอหาทางรักษาได้ ท่านหยุดก่อน ดูเหมือนเส้นเลือดสีดำจะเป็นผลมาจากยาที่ท่านกินเข้าไป”

ตงฟางพูดให้ชาวบ้านได้ยิน พลางส่งกระแสจิตข่มขู่ด้วยน้ำเสียงที่ต่างกันกับใช้ปากพูด ไม่เพียงเท่านั้นเขายังใช้พลังจิตกระตุ้นร่างของผู้นำหมู่บ้านให้หนักขึ้นไปอีกจนมันกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ขอร้องให้ตงฟางปล่อยมันไป

“แค่ยอมสารภาพแกก็จะไม่ตาย” โทรจิตสุดท้ายส่งเข้าไปในหัวผู้นำหมู่บ้าน จากนั้นตงฟางก็มองจ้องมันร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวด

อร๊ากกก

“ยอมแล้ว ข้ายอมแล้ว ข้ายอมรับผิดทุกอย่างแล้ว”

ชาวบ้านมองสภาพผู้นำหมู่บ้าน พวกเขาไม่รู้ว่าผู้นำหมู่บ้านกำลังทำอะไร แล้วการยอมรับผิดคืออะไร พวกเขาจึงทำหน้าสงสัยรอให้ผู้นำหมู่บ้านเล่าทุกๆอย่างออกมา

“เป็นข้าเอง!” เสียงร้องตะโกนดังออกมาจากผู้นำหมู่บ้าน จนตงฟางเผลอยิ้มออกมาครู่หนึ่ง

“เป็นข้าเองที่ทำให้ชาวบ้านป่วย ข้าได้ใส่พิษให้กับชาวบ้านทุกๆคนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา”

ชาวบ้านได้ยินคำพูดผู้นำหมู่บ้านต่างเบิกตากว้าง ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ผู้นำหมู่บ้านตะโกนออกมาสุดเสียง ทางฝั่งศิษย์หลักที่รู้ว่าผู้นำหมู่บ้านลงมือวางยาพิษอย่างที่ตงฟางบอกจริง พวกเขาต่างยืนอึ้ง แต่ก็หวาดกลัวเช่นกันที่ตงฟางใช้วิธีวางยาพิษเพื่อจะให้อีกฝ่ายยอมรับผิด มันเป็นวิธีที่น่ากลัวมากๆจนพวกเขาไม่กล้าทำตาม

“ท่านพูดอะไรผู้นำหมู่บ้าน” ตงฟางถามแทนทุกๆคน

“ข้ายอมแล้ว รักษาข้าเถอะ ข้ายอมแล้ว ข้าเป็นคนนำพิษใส่ลงไปในอาหารของชาวบ้านจนพวกเขาป่วย”

“เจ้าใช้วิธีไหน ข้าตรวจสอบแล้วทำไมไม่เจอพิษ” ศิษย์หลักสถาบันดาราถามด้วยความสงสัย

“ข้า ข้าก็แค่ป้ายยาพิษใส่ขอบถ้วยเท่านั้น ทุกครั้งที่พวกเขารับโจ๊กของข้าจะต้องยกถ้วยขึ้นซด”

ตงฟางนำถ้วยลักษณะเดียวกันกับผู้นำหมู่บ้านขึ้นมาชูให้ศิษย์หลักเห็น ทุกคนจึงมองไปยังร่องเล็กๆบนขอบถ้วยที่ทำให้การเทโจ๊กไหลเข้าปากได้สะดวก ทันใดนั้นศิษย์สถาบันชิงอี้ก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทางเข้าใจกับการวางยาพิษ  

ยาพิษไม่ได้เข้าไปรวมกับอาหารจึงทำให้พวกเขาไม่สามารถตรวจสอบหาพิษได้ มันถูกทาไว้ข้างนอกถ้วย ในจุดที่ปากของทุกคนจะต้องสัมผัส ต่อให้ตรวจข้าวทุกชามพวกเขาก็ไม่มีโอกาสเจอพิษ

“พวกเจ้าต้องไปเรียนรู้วิธีวางยาพิษคน หากอยากอยู่ได้นานขึ้น”

ตงฟางแนะนำศิษย์หลักพวกเขาเป็นคนที่เก่งมากแล้วก็เป็นพวกที่มีนิสัยดีพอสมควร จึงแนะนำสิ่งที่ควรทำ

“ข้าเข้าใจแล้ว เป็นแบบนี้เองสินะ แล้วคนที่อาการทรุดหนักกระทันหันเกี่ยวข้องกับยาพิษของท่านหรือเปล่า”ตงฟางถามด้วยใบหน้ากังวล

“ใช่ เป็นฝีมือข้าเอง ใครที่มีโอกาสหายดี ข้าจะใส่พิษให้มากยิ่งขึ้น จนอาการพวกเขาทรุดหนัก”

“แสดงว่าคนที่ถูกศิษย์หลักรักษาและกำลังจะหายดีถูกวางพิษซ้ำเข้าไปจนพวกเขาอาการหนักแล้วก็ตายสินะ ข้าถามท่านหน่อยว่า ทำไมถึงต้องวางยาหนักขนาดนั้นด้วย”

“ข้า…ข้าก็แค่อยากให้พวกท่านออกไปจากหมู่บ้านของข้าเท่านั้น” ผู้นำหมู่บ้านพูดความจริงออกมาด้วยความกลัว ตงฟางจึงเริ่มถามอีกครั้ง ตอนนี้ถึงจุดจบของคำถามแล้ว

“แล้วท่านวางยาทุกคนไปเพื่ออะไร” ชาวบ้านต่างมองผู้นำหมู่บ้านด้วยแววตาเปลี่ยนไป ตอนนี้บนใบหน้าทุกคนต่างเต็มไปด้วยความเกลียดแค้นที่ถูกวางยาจากคนที่พวกเขาเชื่อใจ

“ข้า  ข้า” ผู้นำหมู่บ้านกระอักกระอวนไม่กล้าบอกจุดประสงค์ที่เขาวางยาพิษ ตงฟางจึงใช้พลังจิตเร่งตุ่มน้ำหนองให้ระเบิด จนเขาพูดออกมาด้วยความเจ็บปวด

“อร๊าก เพราะข้า เพราะข้า อยากได้ของบริจาก สิ่งที่เมืองหลงไหและเมืองซ่งส่งมาล้วนแล้วมีราคา ข้าอยากได้พวกมัน”

“เจ้าอยากรวยโดยไม่ต้องทำงาน เจ้ามันเห็นแก่ตัว” ตงฟางชี้หน้าด่าผู้นำหมู่บ้าน จากเดิมเขาทำหน้าตาสงสารตอนนี้เปลี่ยนสีหน้าไปเป็นโกรธเหมือนชาวบ้านทุกๆคน

“ท่าน ท่านหมอ ได้โปรด ข้าบอกทุกอย่างตามที่ท่านขอแล้ว ช่วยข้า ช่วยข้าและน้องชายด้วย” ผู้นำหมู่บ้านขอร้องอ้อนวอนพลางมองไปยังน้องชายของมันที่ลงไปนอนนิ่งไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี

“งั้นข้าจะถามคำถามสุดท้าย มีใครสั่งให้แกวางยาพิษไหม มีผู้อยู่เบื้องหลังของแกหรือเปล่า”

โทรจิตส่งไปยังชายแก่อีกครั้ง มันที่ได้ยินคำถามก็รีบส่ายหน้า แต่ตงฟางไม่เชื่อเนื่องจากว่าพิษชนิดนี้ไม่สามารถหาได้ด้วยกำลังของผู้นำหมู่บ้าน มันจะต้องมีคนหนุนหลังและรู้เรื่องพิษ

“ไม่ ข้าไม่มีผู้หนุนหลัง ข้าทำทั้งหมดคนเดียว”

“บอกความจริงมา”ตงฟางยังคงใช้โทรจิตสอบถามพลางเร่งการทำงานของพิษจนกลางหน้าอกของมันมีเส้นเลือดสีดำปรากฎชัดเจนมากยิ่งขึ้น

“ไม่ ข้าไม่มีเบื้องหลัง ข้าได้พิษมาจากศพชายคนหนึ่ง เขาตายที่ข้างหมู่บ้าน บนตัวของเขาเหมือนจะเป็นหมอ ข้าจึงได้นำของเขามาทดสอบปรากฎว่าข้าเจอพิษที่ทำให้ทุกคนป่วยเป็นตุ่มน้ำหนองนี่”

“เจ้าแน่ใจ”

“แน่ใจ ข้าทำคนเดียว ไม่มีใครอยู่เบื้องหลัง” ตงฟางมองไปยังผู้นำหมู่บ้าน พลางมองไปรอบๆเพื่อดูสายตาของชาวบ้านว่าพวกเขาให้อภัยผู้นำหมู่บ้านหรือไม่ ทุกคนกลับไม่มีใครให้อภัย เขาจึงมองผู้นำหมู่บ้านด้วยสายตาเฉยชา

“ทุกคนอยากให้เจ้าตาย แล้วข้าก็ไม่รักษาคนที่ทำให้ชาวบ้านตายไปหลายร้อยคน”

“ไม่ ไม่นะท่าน ไม่”

ตงฟางเร่งพลังจิตจนเส้นเลือดสีดำกลางหน้าอกของผู้นำหมู่บ้านกระจายตัว พิษที่เขาใส่ลงไปในเหล้าเมื่อคืนมันก็เริ่มพุ่งเข้าสู่หัวใจผู้นำหมู่บ้านจนตกตายภายใต้สายตาของทุกๆคน

“ดูเหมือนพวกท่านจะต้องเลือกผู้นำหมู่บ้านใหม่ อีกอย่าง ข้าไม่จำเป็นต้องรักษาแล้ว”  ชาวบ้านตื่นตกใจกับคำพูดของตงฟาง แต่เขาก็รีบพูดเพื่อไม่ให้เข้าใจผิด

“ข้าหมายความว่า คนอื่นๆนอกจากข้าก็รักษาได้ พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรักษาถึง 5 ครั้งเหมือนที่ข้าบอกหรอก ตอนนี้คนวางยาพิษตายแล้ว โรคของพวกเจ้าจะค่อยๆหายเองเพราะร่างกายไม่ได้รับพิษอีกต่อไป”