ณ โรงแรมในเมือง...
จิตตากระวนกระวายใจจนไม่สามารถนอนหลับได้ บ้านของเธอและสามีตอนนี้มีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญอาศัยอยู่ แม้ว่าเพียงข่มตานอนจนถึงเช้าก็สามารถกลับไปได้แล้ว แต่คุณหมอสาวก็ไม่สบายใจอยู่ดี เธอกลัวเหลือเกินว่าข้าวของราคาแพงจะถูกเคลื่อนย้ายไปหมด และสามีขี้เซาผู้สร้างเื่ก็นอนหลับเป็ตายไม่สนใจไยดีอะไร...
“ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ” เสียงเล็กบ่นพึมพำ...
นอกจากจะปล่อยบ้านไว้ให้ไอ้หมอผีหัวล้านตัวนั้นแล้ว สามีของเธอยังยอมจ่ายเงินเท่าตัวให้มันมาทำเื่บ้าบออีกต่างหาก แม้ว่าภาคย์จะมีหน้าที่การงานที่มั่นคงจนสามารถเปิดคลีนิคให้ภรรยาได้ แต่ยังไงจิตตาก็ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของเขาอยู่ดี
“ไม่…ฉันยอมไม่ได้หรอก”
เรียวขาระหงก้าวลงจากเตียงนอน ก่อนจะสวมเสื้อคลุมทับร่างและมุ่งหน้าคว้ากุญแจรถออกจากโรงแรม เธอทิ้งสามีงี่เง่านอนเซาอยู่ในห้อง ไม่ว่าจะผีตัวไหน....ก็ไม่น่ากลัวเท่ากับข้าวของมากมายหายไปจากบ้าน ป่านนี้ไอ้เฒ่าร่างหนาตัวนั้นคงพาลูกสมุนขับรถมาขนของออกไปหมดแล้ว!
เที่ยงคืน...ไฟหน้ารถสาดส่องประตูรั้ว ร่างระหงในชุดนอนผืนบางก้าวเท้าลงมาอย่างไม่เกรงกลัว เธอเคลื่อนรั้วบ้านด้วยพละกำลังที่มี จากนั้นจึงขับรถเข้ามาจอดด้านในราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภายในยังคงมีไฟส่องสว่างอยู่ นั่นหมายถึงไอ้หมอผีชั่วจอมลวงโลกยังไม่ออกไปจากบ้านของเธอ
“แก…แกทำอะไรกับบ้านของฉัน!”
“มึงมาทำอะไรที่นี่”
“ก็นี่มันบ้านฉัน ทำไมฉันจะมาไม่ได้!”
เสียงเล็กแผดร้องด้วยความโกรธ เมื่อจิตตาเดินเข้ามาเธอก็พบกับสายสิญจน์มากมายตามมุมบ้านจนแทบจะเดินไม่ได้ แถมกลิ่นด้านในก็เหม็นแสบจมูกไปด้วยควันธูป ยิ่งได้เห็นไอ้หมอผีถอดเสื้อ้าโชว์ผิวดำเมี่ยมเปียกเหงื่อราวกับบ้านตัวเอง คุณหมอสาวก็โกรธจนหน้าแดงจัด
“กูบอกมึงแล้วใช่มั้ยว่าให้มาตอนเช้า”
“แก…แกยังไม่หยุดพล่ามอีกหรอ”
“อีผู้หญิงคนนี้ กำเริบกับกูเกินไปแล้วนะ”
“เหอะ ไหนล่ะผีที่แกปราบ เอามาให้ฉันดูหน่อยสิ”
“…..”
“หึ เงียบแบบนี้แสดงว่าไม่มีล่ะสิ ถ้าอย่างนั้นฉันขอเงินสามีฉันคืนด้วย”
“มึงอยากเห็นจริงๆหรอว่าอีผีตัวนั้นเป็ยังไง”
“ใช่”
“พิธีตรึงิญญาของกูจะเสร็จตอนรุ่งเช้า แต่ถ้ามึงอยากลองกูแสดงให้มึงเห็นได้”
ร่างหนาใหญ่ดำเมี่ยมเต็มไปด้วยรอยสักดิบเถื่อนเดินไปที่หม้อดินพันสายสินกลางบ้าน ไอ้บันลือพึ่งทำพิธีตรึงิญญาผีสาวด้วยการร่วมสังวาสจนผีร้ายสิ้นฤทธิ์ แม้ว่าพิธีจะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่หญิงสาวอกตูมตรงหน้าก็ขอร้องมันเอง ในเมื่อขังิญญาไว้ในหม้อไม้ได้ มันก็ขอฝากไว้ในตัวเธอหน่อยแล้วกัน!
“นี่ไง...ิญญาที่มึงอยากเห็น”
“….”
ทันทีที่ไอ้บันลือเปิดผ้ายันต์สีแดงออกจากหม้อดิน ร่างกายของจิตตาก็ััได้ถึงลมบางอย่างวิ่งผ่านทะลุตัว เส้นผมของเธอปลิวไสวเล็กน้อย บรรยากาศรอบๆเย็นะเืขึ้นมาอย่างประหลาด แต่หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก...
“หึ ไหนล่ะผีของแก....ลมหรอ ไอ้เปิดหม้อเมื่อสักครู่นี้ฉันนึกว่าแกจะหยิบกระต่ายออกมาซะอีก”
“มึงไม่เห็นหรอ”
“ฉันจะไปเห็นได้ยังไง ออกไปจากบ้านฉันได้แล้วไอ้ตัวประหลาด แกจะหลอกใครก็ได้แต่ไม่ใช่กับฉัน!”
“ถอดเสื้อผ้าของมึงออกซะ”
“…..อะ….อะไรนะ”
“กูสั่งให้มึงถอดเสื้อผ้าออก”
“ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งแกด้วย!”
จิตตาโต้ตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่เธอไม่ทันสังเกตร่างกายของตัวเองเลยว่ามือไม้ของเธอนั้นค่อยๆเคลื่อนตัวไปัักับเสื้อผ้าอย่างควบคุมไม่ได้ ทันทีที่กางเกงขาสั้นถอดลงไปกองที่ข้อเท้า หัวใจหของญิงสาวก็เต้นระรัวด้วยความกลัว เสื้อส่ายเดียวชุดนอนตอนนี้เองก็หลุดออกไปจากร่างเช่นเดียวกัน!
“ฉ…ฉัน….ทำไม….ทำไมฉัน....หยุด....หยุดนะ....อย่า...อย่ามองน้าาา”
“หึหึ มึงเห็นผีตัวนั้นแล้วหรือยัง”
“ก….แก….แกทำอะไรกับร่างกายของฉัน”
เสียงเล็กสั่นเครือ ร่างกายขาวเนียนของคุณหมอสาวเปลือยเปล่าล้อนจ้อนกลางบ้านต่อหน้าไอ้หมอผีเฒ่า แม้ว่าคำพูดและจิตใจจะสามารถคิดเองได้ แต่เธอก็ไม่สามารถควบคุมร่างกายทั้งหมดได้เลย และตอนนี้เองที่หมอสาวขนลุกไปกับสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น!
“หยุด…หยุดมันเดี๋ยวนี้นะ!”
“อีผีที่ผัวมึงมาจ้างให้ปราบ....ตอนนี้มันเป็ทาสกูแล้ว”
“อื้อออ”
“และกูสามารถสั่งให้มันทำอะไรก็ได้ทุกอย่าง”
“อย่า…อย่านะ...อื้อออ...”
“มึงอยากลองเองไม่ใช่หรอ”
“อย่า...อย่าเข้ามานะ....อื้มม”
“อยากลองวิชากูมากนักใช่มั้ย...คืนนี้กูจะแสดงให้มึงเห็นเอง”
“อ๊าาาา....” หัวใจของภรรยาสาวระทวยด้วยความกลัว
ตอนนี้ร่างกายของเธอถูกบางอย่างควบคุมจนไม่สามารถเคลื่อนไหวไปไหนได้ แม้กระทั้งน้ำเสียงที่พยายามเปล่งออกมาขอความช่วยเหลือก็เบาหวิวเต็มทน และอีกไม่นานไปมากกว่านี้ ความคิดของจิตตาก็คงต้องถูกควบคุมเป็อย่างอื่นแน่ คุณหมอสาวไม่คิดเลยว่าตอนนี้ เธอจะพลาดท่าให้ไอ้หมอผีไปเสียแล้ว!!!
113
