คุณชายมากรัก

        ในช่วงของเย็นวันนั้น หอไชน่าทาวน์ได้ทำการเปิดขายเมนูใหม่ คือหม้อไฟ ทุกคนที่มาล้วนลองสั่งกินทุกโต๊ะ พนักงานที่นั้นแทบจะหัวหมุนกันเป็นแถบๆ เพราะลูกค้าไม่มีทีท่าว่าจะลดลงและทุกโต๊ะต้องการที่จะสั่งหม้อไฟ

        ภายในห้องส่วนตัวชั้นที่ 5 มู่หว่านชิงและผู้แดแลของนางกำลังนั่งกินหม้อไฟด้วยความอร่อย ตัวของน้ำจิม และเนื้อพร้อมกับเครื่องในเข้ากันได้สุดๆ ยังมีพวกกุ้งปลาหมึกและปลามาให้อีกด้วยแถมราคายังไม่แพงทั้งสองคนมีความสุขกับการกินเป็นอย่างมาก พอนางทั้งสองคนกินเสร็จได้เดินไปที่ห้องของเจ้าของหอ เพื่อสมัครเป็นนางคณิกา ทั้งสองเดินเข้าไปในห้องได้พบกับแม่นางหว่านเอ๋อ

        “คาระวะเจ้าของหอ คุณหนูของข้ามาสมัครเป็นนางคณิกาเจ้าค่ะ”

        “คุณหนูของเจ้าชื่อว่าอะไรให้นางเเนะนำตัวและถอดผ้าคลุมที่ใบหน้าออกด้วย”

        มู่หว่านชิงได้ถอดผ้าคลุมหน้าออก หว่านเอ๋อเห็นใบหน้าของนางช่างมีเสน่ห์จริงๆ หากว่าหลิวจ้านได้พบคงจะต้องนำตัวนางมาเป็นเมียอีกคนแน่นอน

        “ข้ามีชื่อว่ามู่หว่านชิงเจ้าค่ะ อายุ 19 ปี เคยเป็นนางคณิกาที่หอเดียวดายภายในเมืองหลวงเจ้าค่ะ”

        หว่านเอ๋อพอได้ยินชื่อนางก็นั่งคิดซักพักเหมือนว่านางจะเคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหน

        “คุณหนูของข้ายังเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งในเมืองหลวงเชียวนะเจ้าค่ะ”เป็นผู้ติดตามของนางพูดขึ้นมา

หว่านเอ๋อได้ยินก็นึกออก

        “ว่าแต่ทำไมแม่นางถึงตัดสินใจที่จะมาอยู่ที่นี่ละ”

        “พวกเราได้ยินว่าที่นี่จ่ายค่าตัวให้สูงแถมยังมีที่พักและอาหารสุราก็รสชาติอร่อยมากแถมที่นี่ยังมีที่ให้ชมวิวทิวทัศน์ธรรมชาติที่สำคัญคือ หม้อไฟอร่อยมากเจ้าค่ะ”ผู้ติดตามเป็นคนตอบ

        หว่านเอ๋อนั่งคิดนางรู้สึกว่ามันแปลก แต่ก็ไม่รู้ว่ามันแปลกที่ตรงไหนนางยังคงไม่กล้าที่จะตัดสินใจ

        “พวกเจ้าพักที่นี้กันก่อนตอนนี้ข้ายังให้คำตอบว่าจะรับพวกเจ้าเข้ามาหรือไม่ พรุ้งนี้ข้าจะบอกอีกที”

        มู่หว่านชิงได้ยินสิ่งที่นางพูดถึงกับงง ขนาดคนระดับนางมาสมัคร ยังไม่ได้เข้าทำงานที่นี่ หรือว่า………จากนั้นพวกนางได้ติดตามพนักงานเพื่อไปที่พัก ที่พักพวกนางอยู่ที่ชั้น 6 ทั้งสองเมื่อได้ที่่พักได้พูดคุยกัน

        “ทำไมแม่นางคนนั้นถึงยังไม่รับคุณหนูเข้าทำงานหรือเจ้าค่ะ”

        “ข้าก็ยังไม่รู้เหมือนกัน ข้าสงสัยว่านางคงจะไม่ใช่เจ้าของหอตัวจริง”

        “ทำไมคุณหนูถึงคิดแบบนั้นละเจ้าค่ะ”

        “สัญชาตญาณของข้ามันบอก”

        เช้าวันต่อมาหลิวจ้านตื่นนอนและลงไปหาหว่านเอ๋อที่ห้องชั้นที่ 1 ส่วนเย่เอ๋อนางยังคงนอนอยู่บนเตียงเพราะเมื่อคืนนางก็โดนหลิวจ้านบรรเลงเพลงรักจนเกือบจะถึงเช้า เขาเข้าไปที่ห้องเห็นหว่านเอ๋อกำลังนั่งอยู่คนเดียว หลิวจ้านรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยได้ใส่ใจหว่านเอ๋อ หลิวจ้านเดินเข้าไปกอดนางและจูบนางไปหนึ่งที หว่านเอ๋อตกใจแต่พอเห็นเป็นหลิวจ้านก็ปล่อยให้เขาจูบ

        “เจ้ากำลังคิดอะไรถึงใจลอยแบบนี้”

        หลิวจ้านอุ้มนางขึ้นและให้นางนั่งที่ตักของเขาพร้อมทั้งกอดนางเอาไว้แน่น

        “หลังจากที่ท่านไปเมื่อวานได้มีคนมาสมัครเป็นนางคณิกาของหอ”

        “ก็ดีแล้ว จะได้มีคนมาเพิ่ม”

        “ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นเจ้าค่ะ ปัญหาคือนางชื่อมู่หว่านชิงเจ้าค่ะ แถมนางยังเป็นนางคณิกาอันดับหนึ่งของหอเดียวดายในเมืองหลวง”

        หลิวจ้านได้ยินยังตกใจเขาพึ่งจะได้ยินเรื่องของนางจากบัณฑิตเมื่อวาน วันนี้นางมาโผล่ที่นี่แถมยังจะสมัครเป็นนางคณิกาของที่นี่อีก

        “นางได้บอกเหตุผลหรือไม่ว่าทำไมนางถึงมาสมัคร”

        “บอกเจ้าค่ะ นางบอกว่า ที่นี่ให้ค่าจ้างเยอะและอาหารสุราอร่อยเจ้าค่ะ”

        “อย่างหลังข้าเชื่อแต่อย่างแรกข้าไม่เชื่อ คนแบบนางหรือจะขาดเงินทอง”

        “คุณชายคิดว่าจะรับนางไว้ดีหรือไม่เจ้าค่ะ”

        “ก็ต้องรับนางไว้สิ นางยิ่งจะทำให้เชื่อของหอพวกเราเป็นที่รู้จักอีกมากมาย”

        “คุณชายไม่คิดว่าตัวของนางน่าสงสัยหรือเจ้าค่ะ”

        “หว่านเอ๋อเจ้าอย่าไปสงสัยอะไรให้มาก ไม่มีอะไรหรอก หากมีอะไรเกิดขึ้นเดียวข้าจะจัดการนางเอง”

        หว่านเอ๋อได้ยินคำพูดของเขารู้สึกว่ามันแปลกๆเขาบอกจะจัดการนางเอง หว่านเอ๋อยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ แต่คนที่เข้าใจดีที่สุดก็คิือหลิวจ้านเพราะเขาต้องการจะเอานางมาเป็นเมียเพื่อต้องการยั่วโมโหองค์ชายใหญ่ จากนั้นทั้งสอง
สวีทกันเล็กน้อยและได้กินข้าวร่วมกัน

        “แล้วเย่เอ๋อนางไปไหนเจ้าค่ะ”

        “นางนอนยังไม่ตื่น เพราะว่านางโดนข้าลงโทษทั้งคืน”

        หว่านเอ๋อได้ยินคำพูดของหลิวจ้าน นางถึงกับหน้าเเดงทันที นางเคยโดนเขาลงโทษหนึ่งครั้งนางถึงกับลุกไม่ขึ้นอยู่สองวัน นางรู้สึกสงสารเย่เอ๋อจริงๆ หลังจากที่หลิวจ้านทำธุระเสร็จเขาได้ออกไปที่โรงหลอมเพื่อไปดูการหลอมอาวุทธที่เขาได้สั่งไว้ เมื่อเขามาถึงทุกอย่างก็เสร็จไปหลายส่วนแต่ก็ยังเหลืออีกเป็นจำนวนมาก สิ่งที่หลอมขึ้นมาคืออุปกรณ์ของปืนไฟขนาดยาวยิงได้ทีละนัด ผลิตได้พอสมควรหลิวจ้านได้สั่งให้ขนไปที่เมืองท่าเรือ ปืนยังไม่ได้ประกอบเพียงแต่เป็นชิ้นส่วนเล็กๆเท่านั้น ที่หลิวจ้านยังไม่ได้ประกอบเพราะว่าเขากลัวพวกทหารจะสงสัย หลิวจ้านกลับมาที่ไชน่าทาวน์พรุ้งนี้เขาต้องเดินทางไปเมืองท่าเรือเพื่อดูการฝึกของกองทัพส่วนตัวของเขา 

        ภายในห้องของหว่านเอ๋อ มีนางกับหลิวจ้านอยู่ด้วยกันสองต่อสอง

        “หว่านเอ๋อบอกพวกนางไปแล้วเจ้าค่ะ”

        “ดีมากเจ้าช่วยกระจายขาวออกไปด้วยว่าตอนนี้นางคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวงอยู่ที่หอของเรา”

        “ได้เจ้าค่ะ เรียนคุณชาย แม่นางมู่ต้องการที่จะจัดงานชุมนุมบทกวี ท่านจะอนุญาตินางหรือไม่”

        “รางวัลคืออะไรนางได้พูดไว้หรือไม่”

        “นางบอกว่าบทกวีที่นางถูกใจจะได้เขาไปพูดคุยกับนางสองต่อสองเจ้าค่ะ”

        “เจ้าช่วยกระจายข่าวนี้ไปด้วยว่านอกจากแม่นางมู่จะให้พบเป็นการส่วนตัว แถมห่อของพวกเราจะให้รางวัลเพิ่มคือ การกินฟรีตลอดหนึ่งปี จะได้น่าสนใจเข้าไปอีก”

        “ได้เจ้าค่ะ”

        หลิวจ้านพูดเสร็จได้จูบนางทันทีพร้อมทั้งจับไปทุกส่วนของร่างกายนางทำให้นางส่งเสียงที่ใครหลายคนอยากจะได้ยินออกมาเป็นระยะๆ

        “พวกเราไม่ไปที่เตียงกันหรือเจ้าค่ะ”

        “ข้าเบื่อแล้วเตียง ข้าอยากลองที่โต๊ะบ้าง”

        หลิวจ้านบรรเลงเพลงรักกับนางจนเกือบถึงเช้าเพราะว่าเขาไม่ได้อยู่กับนางมานานแล้วตั้งแต่เปิดหอนางก็งสนยุ่งตลอด วันนี้หลิวจ้านเลยจัดให้นางทบต้นทบดอก