
หลายวันแล้วที่ฝนตกั้แ่วันที่อวี่หลิงตายไปฝนก็ตกทุกวันทุกคืน และในคืนหนึ่ง ฝนก็หยุดตกฟ้าผ่าฟ้าร้องทั้งที่ฝนไม่ตกเลย สักพักอวี่หลิงก็อายขึ้นมาทั้งสองคนแม่และลู่อันมองหน้าแล้วมองศพ ก็เห็นร่างอวี่หลิงค่อยๆลุกขึ้นทั้งสองทั้งดีใจและใ องค์หญิง องค์หญิง พี่อวี่หลิงฟื้นแล้ว หลิงอิงที่มาอยู่ในร่างองค์หญิงอวี่หลิงที่ตายแล้วฟื้นขึ้นมาก็ มึนๆงงๆกับเหตุกัน จึงถามขึ้นมาว่า ที่นี่ที่ไหนเ้าสองคนเป็ใคร แม่ที่กำลังร้องไห้อยู่ ก็รีบกอด องค์หญิงบ่าวนึกว่าบ่าวจะไม่เจอองค์หญิงแล้วเพคะขอบคุณ์ที่ช่วยชีวิตองค์หญิง ว่าแต่องค์หญิงเจ็บแผลไหมคะ หลิงอิงจึงมองดูอกตัวเองดึงมีดออกมา ไม่เจ็บนะ แต่แวดหัวนิดหน่อยแม่บุญธรรมเลยรีบพยุงหลิงอิงขึ้นมาแล้วพูดกับลู่อันว่า ลู่อันรีบไปต้มยามาให้องค์หญิงเร็วให้องค์หญิงร่างกายอบอุ่น หลิงอิง มึนงงกับคำที่เขาพูดกัน จึงกวาดสายตาไปรอบๆแล้วนึกได้ว่าตัวเองกับครูฝึกรถชนแต่ทำไมตัวเองมาหลงยุคอยู่ที่นี่ไม่ใช่ว่าตายแล้วเกิดใหม่หรือทะลุมิติเนี่ย
ช่างเถอะยังไงมาอยู่นี่แล้วก็จงอยู่ที่นี่ เป็ตั้งองค์หญิง ว่าแต่องค์หญิงทำไมมาอยู่ที่แบบนี้ละ หรือองค์หญิงถูกขับไล่ออกจากวังหรือกำลังฝันไปเนี่ย จึงพูดขึ้นมา ขอนอนต่อแปบนึงนะ ภาษาชวนให้ ลู่อันและแม่ได้ยินก็ มองหน้ากันอย่างมึนงง หลิงอิงนอนสักพักคิดว่าตัวเองกำลังฝันอยู่พอตื่นขึ้นมาก็เจอทั้งสองและสิ่งแวดล้อมเหมือนเดิมจึงพูดขึ้นมาว่า ข้าปวดหัวจำอะไรไม่ได้เลยท่านทั้งสองเป็ใคร บ่าวชื่อเอ้อเปียวเ้าค่ะดูแลองค์หญิงมาั้แ่คบอดจนองค์หญิงกับบ่าวถูกตามฆ่าเลยหนีมายังแคว้นฉี
องค์หญิงทรงจำอะไรไม่ได้หรอเพคะ
ลู่อันจึงพูดขึ้นมาว่า ข้า บ่าวชื่อลู่อันเ้าค่ะองค์หญิงทรงช่วยบ่าวไว้เ้าค่ะ ทั้งสองค่อยๆเล่าเื่ราวที่ผ่านมาให้หลิงอิงฟัง
หลิงอิงรู้แล้วว่าตัวเองข้ามมิติมาที่นี่คงกลับไปไม่ได้แล้ว เพราะก่อนตายรถชนกันน้ำมันระเยิดจนไม่เหลือซากไม่รอดแล้ว จึงตัดสินใจอยู่ใช้ชีวิตในยุคอดิตค่อยๆเรียนรู้จากบ่าวสองคนนี้