ย้อนเวลากลับมาสร้างเซฟเฮาส์ในวันสิ้นโลก

        บทที่ 46 การจากลา (รีไรต์)

        ลั่วฉิงเทียนพูดพลางนึกอะไรขึ้นได้ เธอล้วงเอาขนมปังไส้เนื้อสี่ชิ้นกับนมสองกล่องออกจากกระเป๋าเป้

        “ฉันเหลือแค่นี้ พวกคุณเอาไปเถอะ!”

        คราวนี้เฉินฮ่าวตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่รับสิ่งของจากลั่วฉิงเทียนอีกแล้ว ตอนที่อยู่ที่ห้องทดลองเขาก็กินของลั่วฉิงเทียนไปแล้ว

        “ไม่ได้หรอก ตอนนี้อาหารมีค่ามาก คุณก็รู้ คุณเอาสิ่งนี้กลับไปเถอะ พวกเราเป็นผู้ชายตัวโต ๆ ไม่กลัวอดตายหรอก!”

        ลั่วฉิงเทียนชี้ไปที่เชิงเขาแล้วพูดว่า

        “รถบ้านของฉันอยู่ข้างล่าง ในรถยังมีของกินอยู่บ้างพวกคุณต้องอยู่ในภูเขานี้อีกนานไม่ใช่หรือไง! ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก ถือว่าฉันเป็นหนี้พวกคุณ…”

        ประโยคหลังลั่วฉิงเทียนพูดออกไปเสียงเบามาก จนเฉินฮ่าวไม่ได้ยิน

        “หา? คุณพูดว่าอะไรนะ”

        เฉินฮ่าวเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย แต่ลั่วฉิงเทียนกลับส่ายหน้าแทนคำตอบ

        “ไม่มีอะไร ฉันไปล่ะ บาย ๆ ” ลั่วฉิงเทียนยิ้มแล้วหันหลังโบกมือลา ก่อนจะหายไปจากสายตาของทั้งสองคน

        ตี้เจียงมองตามหลังลั่วฉิงเทียนที่จากไป ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย เฉินฮ่าวที่อยู่ข้าง ๆ ยื่นซาลาเปาสองลูกกับนมหนึ่งกล่องให้เขา

        “หัวหน้า กินนี่สิ”

        ตี้เจียงไม่ปฏิเสธ รับซาลาเปามากินหนึ่งลูก แล้วดื่มนมหนึ่งกล่องตามไป

        “นายเคยเจอเธอมาก่อนไหม?” คำว่า ‘เธอ’ นี้หมายถึงลั่วฉิงเทียน เฉินฮ่าวส่ายหน้าพลางกินซาลาเปา

        “ไม่เคย แต่เธอรู้จักผม น่าจะเป็นเพื่อนร่วมชั้นของน้องสาวผม”

        พูดจบเฉินฮ่าวก็นึกถึงภาพที่เขาเห็น ลั่วฉิงเทียนในอนาคตจะเป็นอันตรายต่อมนุษย์อย่างนั้นหรือ?

        แต่เมื่อนึกถึงสีหน้าของลั่วฉิงเทียนในนิมิตรนั่นแล้วเธอดูเศร้า เหมือนถูกความเศร้าโศกอันใหญ่หลวงบีบคั้นให้ทำอย่างนั้น? เขาส่ายหน้าไปมาเพราะไม่อยากคิดอะไรอีก

        ไม่ถูก พลังของเขามันไม่แน่นอน ภาพนั้นไม่น่าจะเกิดขึ้น

        ลั่วฉิงเทียนและตี้เจียงแยกทางกัน พวกเขาทั้งคู่มีสีหน้ายิ้มแย้มขณะเดินทางกลับยอดเขา

        ลั่วฉิงเทียนเปิดใช้งานทักษะที่สามของเธออย่างต่อเนื่อง ในไม่นานเธอก็พบรังกระต่ายกลายพันธุ์รังใหม่ พร้อมกับตัวตุ่นกลายพันธุ์ตัวเล็ก ๆ อีกสองสามตัว

        แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมีตัวตุ่นปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ แต่ลั่วฉิงเทียนก็ไม่มีเวลามาคิดมาก เธอใช้เถาวัลย์จับพวกมันทั้งหมดโยนเข้าไปในพื้นที่มิติ

        จากนั้นลั่วฉิงเทียนก็เดินลงเขา

        ในเวลานี้ท้องฟ้าเริ่มมืดแล้ว ลั่วฉิงเทียนไม่กล้าออกไปไหนไกลเป็นเวลานาน

        ก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดสนิท ลั่วฉิงเทียนก็ลงจากภูเขา เธอหยิบรถบ้านออกมาแล้วรีบเข้าไปข้างใน

        เปิดประตูรถบ้าน เปิดเครื่องทำความร้อน ลั่วฉิงเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        เธอเริ่มขับรถไปในทิศทางของเขตที่อยู่อาศัยหัวอัน

        ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ลั่วฉิงเทียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความเร็วของรถถูกแรงลมต้านอย่างต่อเนื่องขณะที่กำลังขับรถฝ่าไปอยู่

         เมื่อขับไปสักพัก ลั่วฉิงเทียนก็จอดรถจากนั้นก็นำรถบ้านเข้าไปในพื้นที่มิติพร้อม ๆ กับตัวเธอเอง

        ภายในพื้นที่มิติ เจ้าก้อนสาหร่ายสีเขียวตัวน้อยเห็นลั่วฉิงเทียนเข้ามา มันก็ดีใจหมุนตัวรอบ ลั่วฉิงเทียนลูบมันเบา ๆ จากนั้นก็ตรงไปที่บ้านเล็ก ๆ ของเธอ

        ฉิงเทียนอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด เปลี่ยนเป็นชุดนอน แล้วก็ปีนขึ้นไปนอนหลับบนเตียง

        ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน ลั่วฉิงเทียนลืมตาขึ้น แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วก็ขับรถบ้านออกจากพื้นที่มิติไป

        ข้างนอกสว่างแล้ว ลั่วฉิงเทียนสตาร์ทรถอีกครั้ง แล้วขับมุ่งหน้าไปยังย่านที่อยู่อาศัยหัวอัน

        ตี้เจียงและเฉินฮ่าวออกมาได้ไม่นานก็พบกับพี่น้องคนอื่น ๆ ที่ออกมาจากบนเขา

        ครั้งนี้เหล่าผู้คนที่ออกมาล้วนแต่เป็นผู้มีพลังวิเศษ พวกเขาตกลงกันว่าจะแยกกันไป แต่ยังไม่ทันได้แบ่งงานเสร็จสิ้นดีเฉินฮ่าวก็ตกลงไปในหลุม

        เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ตี้เจียงจึงให้พวกเขาออกไปหาเหยื่อก่อน ส่วนเขาจะไปช่วยคน

        และในตอนนั้นเองที่พวกเขาก็ได้พบเข้ากับลั่วฉิงเทียน

        เมื่อถึงตอนกลางคืนลมแรงมาก พวกเขาไม่สามารถล่าสัตว์บนภูเขาต่อไปได้ สุดท้ายพวกเขาจึงอยู่รอดได้ด้วยการปกป้องของผู้ที่มีพลังธาตุดิน

        พวกเขานำสัตว์ที่ล่าได้ลงจากภูเขาตั้งแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารโดยตรง

        ระหว่างขับรถไปเฉินฮ่าวสายตาดีเห็นรถบ้านที่กำลังแล่นอยู่ไม่ไกลนัก

        “หัวหน้า ดูนั่นสิ นั่นใช่รถบ้านที่ฉิงเทียนพูดถึงหรือเปล่า?”

        ตี้เจียงที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งข้างคนขับได้ยินเฉินฮ่าวพูดแบบนั้นจึงเงยหน้ามองไปไกล ๆ และก็เห็นรถบ้านคันหนึ่งกำลังแล่นไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ จริง ๆ

        ตอนนี้เฉินฮ่าวเร่งความเร็วไล่ตามรถบ้านของลั่วฉิงเทียนไปแล้ว เมื่อไล่ทันก็เห็นลั่วฉิงเทียนกำลังถือซาลาเปาด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือจับพวงมาลัยขับรถ

        “ฉิงเทียน ฉิงเทียน!”

        เฉินฮ่าวเปิดหน้าต่างโบกมือให้ลั่วฉิงเทียน ตอนนี้ลั่วฉิงเทียนก็ได้ยินเสียง จึงหันไปมอง ยิ้มและโบกมือตอบ

        “อรุณสวัสดิ์ เจอกันอีกแล้ว”

        เฉินฮ่าวหัวเราะแล้วพูดว่า

        “ใช่แล้ว! ฉิงเทียน  คุณพักอยู่ที่ย่านที่อยู่อาศัยหัวอันหรอ”

        ลั่วฉิงเทียนไม่ได้ตอบ เพียงแต่ยิ้มแล้วพูดว่า

        “อืม ฉันจะกลับบ้านแล้ว บาย!”

        ลั่วฉิงเทียนพูดจบก็เร่งความเร็วรถแซงรถของตี้เจียงไปอย่างรวดเร็ว ตี้เจียงมองรถของลั่วฉิงเทียนคิ้วของเขาขมวดแน่น

        “เฉินฮ่าว ฉันจำได้ว่าลั่วฉิงเทียนเป็นผู้มีพลังพิเศษธาตุพืชไม่ใช่เหรอ”

        เฉินฮ่าวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบ

        “น่าจะเป็นทั้งพลังพิเศษธาตุพืชและธาตุไฟ รู้ไหมหัวหน้า แต่ก่อนผมนับถือหัวหน้าที่สุด แต่ในตอนนี้ฉันมีลั่วฉิงเทียนเพิ่มมาอีกคนแล้ว!”

        เฉินฮ่าวเล่าเรื่องราวที่เขาและลั่วฉิงเทียนร่วมมือกันฆ่าซอมบี้ให้ตี้เจียงฟังอย่างละเอียด

        ตี้เจียงเริ่มครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

        “ไป ไปตั้งหลักที่ค่ายกันก่อน เดี๋ยวตามฉันไปที่ย่านหัวอัน”

        เฉินฮ่าวถึงกับผงะ ก่อนจะตะโกนด้วยความดีใจ

        “หัวหน้า หัวหน้าจะไปหาลั่วฉิงเทียนเหรอ? หัวหน้าก็คิดว่าเธอเป็นคนมีความสามารถสินะ ถ้าลั่วฉิงเทียนมาอยู่ในทีมเรา อาหารการกินของพวกเราก็คงไม่ลำบากแล้วล่ะ!”

        ตี้เจียงเหลือบมองเฉินฮ่าวอย่างเอือมระอาไม่ได้พูดอะไรออกไป แล้วหลับตาพักผ่อนต่อ

        ตอนเที่ยง ลั่วฉิงเทียนมาถึงย่านที่อยู่อาศัยหัวอัน เธอหาที่ลับตาคนก่อนจะนำรถบ้านเข้าไปในพื้นที่เก็บของจากนั้นก็ตรงไปที่ชั้นบน

        เมื่อกลับถึงบ้าน เสิ่นอวิ๋นหรานและเหอเสี่ยวยังคงออกกำลังกายอยู่ในห้องฟิตเนส เมื่อเห็นลั่วฉิงเทียนกลับมา ทั้งสองคนก็รีบลงจากลู่วิ่งแล้วเดินไปหาเธอทันที

        “พี่ฉิงเทียน เธอกลับมาแล้ว! วันนี้ฉันทำเนื้อตุ๋นไว้ แล้วยังเก็บข้าวไว้ให้เธอด้วยนะ อ้อ ฉันเห็นมันฝรั่งในตู้เย็น เลยทำแพนเค้กมันฝรั่งด้วย พี่กินหน่อยสิ!”

        เสิ่นอวิ๋นหรานพูดพลางวิ่งออกไปเสิร์ฟอาหารที่อุ่นไว้บนโต๊ะ ลั่วฉิงเทียนนั่งลงที่โต๊ะแล้วถามว่า

        “ต้าไป๋ ตื่นรึยัง”

        “ยังเลย!” เหอเสี่ยวตอบพลางเช็ดเหงื่อ ลั่วฉิงเทียนพยักหน้าเธอกินอาหารไปเล็กน้อย จากนั้นก็หยิบกระต่ายกลายพันธุ์ตัวหนึ่งออกมาฆ่ามัน แล้วส่งให้เสิ่นอวิ๋นหราน

        “จัดการมันให้เรียบร้อยแล้วใส่ไว้ในชาม ฉันจะเอาอาหารไปให้ต้าไป๋!”

        เสิ่นอวิ๋นหรานรีบรับมาทันที จากนั้นก็เริ่มจัดการกับกระต่าย เหอเสี่ยวเห็นเสิ่นอวิ๋นหรานไปจัดการกระต่ายจึงรีบพูดอย่างยิ้มแย้มว่า

        “ฉันจะไปช่วยเอง!”

        ทั้งสองคนรีบจากไป ลั่วฉิงเทียนก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อไป

        หลังจากกินอิ่มเต็มที่แล้วลั่วฉิงเทียนถือกระต่ายที่จัดการเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับเนื้อวัวอีกจำนวนมาก เดินขึ้นบันไดไป

        ตอนนี้ต้าไป๋ยังคงนอนหมอบอยู่บนพื้น ตอนที่ลั่วฉิงเทียนเข้าประตูมา มันทำเพียงแค่ขยับหูเล็กน้อยไม่มีปฏิกิริยาอื่นใดนอกจากนั้น

        ลั่วฉิงเทียนเดินเข้าไปวางชามอาหารไว้ตรงหน้าต้าไป๋แล้วพูดว่า

        “ต้าไป๋ ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนแล้วค่อยนอน”