Ep.6
เรนนี่ ||Part||
ฉันยืนทำใจอยู่หน้าห้องคุณราชสีห์มาสิบนาทีท่าจะได้ ฉันมาถึงั้แ่บ่ายโมงยี่สิบแล้วอ่ะ ยังไม่กล้าเคาะประตูเลย กลัวอ่ะ..นี่ฉันกำลังจะเข้าไปพบกับคุณราชสีห์เลยนะ! คุณราชสีห์ที่เป็หุ้นส่วนของสนามบินนี้อ่ะ ตื่นเต้นๆๆๆ กลัวๆๆๆ ลืมหาประวัติของเขามาซะด้วยซิ เพิ่งจะนึกออกเมื่อกี้ จะเสิร์ชหาตอนนี้ก็ดันลืมเอาโทรศัพท์มือถือมาอีก เวรกรรมจริงๆ โอเค...พร้อมแล้ว ไป!!!
ก๊อกๆๆ
"............." ฉันเคาะประตู! ได้ยินมั้ยคะทุกคน ฉันเคาะประตูแล้ว ยืนรอสักพัก ?? ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เงียบ
ก๊อกๆๆๆ
"............" เคาะดูอีกที อ่าว ยังเงียบ ยังไงดีล่ะทีนี้ ฉันค่อยๆหมุนลูกบิดประตู มันไม่ได้ล็อค ไหนลองผลักเข้าไปดูซิ ฉันชะโงกหน้าเข้าไปก่อน แล้วสอดส่ายสายตาไปรอบๆห้อง ......ไม่เห็นมีใคร
อ้อ นี่ฉันมาก่อนเวลานี่เนอะ ฉันเหลือบตาขึ้นมองนาฬิกาตรงผนังห้อง เวลาบ่ายโมงสามสิบห้า โอเคเหลือสิบนาทีจะบ่ายสี่สิบห้า แล้วคือยังไงต่อ ฉันต้องรอข้างนอก หรือเข้าไปรอในห้อง แต่ถ้ารอข้างนอกจะนั่งไหนเนี่ย?
ข้างในมีโซฟา ฉันเลยเดินเข้าไปในห้อง รอข้างในดีกว่า ไงต่อล่ะทีนี้ ฉันควรนั่งบนโซฟามั้ย หรือควรนั่งพับเพียบข้างโซฟาดี
" นั่งโซฟาคงได้มั้ง" ยัง....ยังไม่มีใครเข้ามา เมื่อกี้ฉันคุยกับตัวเอง ฉันนั่งรอพบคุณราชสีห์บนโซฟา
เอ๊ะ!!! รูป!!0_0 รูปผู้ชายคนนั้น ฉันเห็นรูปไอ้โรคจิตที่จับหน้าอกฉัน! มันตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของคุณราชสีห์น่ะ แต่..เผื่อว่าจะตาฝาด ไหนลองเดินเข้าไปดูใกล้หน่อยซิ กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรูปนั้นมาดูใกล้ๆ
" เธอจะทำอะไร!"
" อุ้ยแม่!!!!" ใสิค่ะ! ฉันรีบหันหลังกลับไปมองที่มาของเสียง
" ไอ้โรคจิ.."
" หยุด!! แล้วฟัง!" เขารีบยกนิ้วชี้หน้าฉันสั่งให้หยุด ก่อนที่ฉันจะพูดจบ
" ฉัน ชื่อ สิงห์หรือราชสีห์ เป็หุ้นส่วนของที่นี่"
" !!!!!!!!! " ตายแล้ว!! ช็อคค่ะ นี่ไอ้โรคจิตคนนั้นคือคุณราชสีห์หรอเนี่ย
เอาจริง คือฉันควรทำยังไงต่อไป คิดไม่ออก บอกไม่ถูก ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเป็หิน ไม่กล้าขยับไปไหน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่....มีลมอุ่นๆเป่ารดที่ต้นคอของฉัน!!!! 0_0
" นี่!! คุณจะทำอะไรฉันน่ะ! " ด้วยความใ ฉันรีบผลักตัวเขาออกอย่างแรง
" ผลักฉันทำไมเนี่ย!! "
" ก็แล้วคุณกำลังคิดจะทำอะไรล่ะคะ?! ทำไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้ มาหายใจรดต้นคอฉันด้วย!! "
" ฉันแค่จะหยิบมือถือของฉัน มันวางอยู่บนโต๊ะข้างหลังเธอ คิดอะไรของเธอ ห้ะ!! "
" !!!!!! " แล้วเขาก็เอื้อมมือไปหยิบมือถือของเขา มันวางอยู่บนโต๊ะจริงๆด้วย //// ชั่วโมงนี้ เวลานี้ นาทีนี้ บอกได้คำเดียว อายค่ะ!! น่าขายหน้าจริงๆเลย แล้วทำไมเขาต้องอมยิ้มขำฉันด้วย นั่นมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกอายไปมากกว่าเดิมอีกนะ! พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยเรนนี่ด้วย!! ฮืออ...อยากแว๊บ!!!
" ............. " เขายังเงียบ
" คุณ..เรียกฉันเข้ามาพบ มีอะไรหรือเปล่าคะ? "
" เดี๋ยวก็รู้..นั่งลงก่อน " เขาเดินอ้อมไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่หลังโต๊ะทำงานของเขา แล้วสั่งพร้อมกับผายมือเป็สัญญาณให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่หน้าโต๊ะทำงานตรงข้ามกับเขา
" เธอ มาฝึกงานที่นี่นานแค่ไหนแล้ว? "
" เกือบจะสามอาทิตย์แล้วค่ะ "
" อืม มันก็นานพอที่เธอควรจะรู้จัก ผู้บริหาร ผู้จัดการ หรือหุ้นส่วนต่างๆของที่นี่ได้แล้วนะ ไม่สิ! เธอควรต้องรู้เกี่ยวกับเื่พวกนี้ก่อนที่จะเข้ามาฝึกงานที่นี่แล้วด้วยซ้ำ เธอควรศึกษาหาข้อมูลเกี่ยวกับเื่พวกนี้ หรือเธอคิดว่าไง?! "
".............." ค่ะ ฉันผิดเอง เป็ความบกพร่องและความผิดพลาดของฉันเอง ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง
" ฉันก็แค่เตือน จริงๆแล้วฉันเองก็พอจะเข้าใจอยู่หรอกนะ หึ! นักศึกษาฝึกงานงั้นหรอ " เขาพูดแบบนั้นหมายความว่าไง มาพูดเหยียดเหมือนดูถูกฉันแบบนี้ได้ไง!!!....คะ?
" ............. "
" กลับไปทำงานของเธอได้แล้ว "
" ค่ะ ขอบคุณและสวัสดีค่ะ " ฉันลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องเขา เฮ้อออ ห่านจิก!! เพิ่งจะหายใจโล่งก็ตอนนี้
****** To be continued
รอคอยติดตามนิยายตอนต่อไปของไรท์ด้วยนะคะ ชอบหรือไม่ชอบยังไง ติ ชม คอมเม้นท์ได้เลยนะคะ ไรท์จะรับฟังทุกคอมเม้นท์แล้วจะได้นำไปปรับปรุง แก้ไข พัฒนาให้ดีขึ้นค่ะ
# อาจจะอัพไม่เป็เวลานะคะ แต่จะพยายามมาอัพให้ทุกวันค่ะ
911
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
