กลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy

    ตอนที่แปดสิบแปด ขัตติยะมานะ

    ตอนที่แปดสิบแปด ขัตติยะมานะ

    หากบอกว่าบอนนี่คือคนที่เลโอนาร์ดหลงรักในอดีต

    ลินดา แฮมิลตัน คือคนที่เลโอนาร์ดปัจจุบันหลงรักอยู่

    ซึ่งก็นั่นล่ะ อย่างที่บอก

    เธอจะคอยสักพักให้เจ้าบิฟแกล้งเลโอนาร์ดหอมพอปากหอมคอแล้วจึงค่อยเข้ามาห้าม

    อาจจะด้วยความ “ใจดี”ของเธอ

    คิดว่าตนเองทำให้เลโอนาร์ดโดนกระทืบน้อยลงกว่าเดิม

    หรืออาจจะคิดว่าด้วยความรักจะทำให้เจ้าบิฟเป็นคนดีขึ้นมาได้

    ก็อย่างที่เห็นนั่นล่ะครับ

    มันไม่เวิร์ก

    แต่คนเราก็ชอบเชื่อแต่ในสิ่งที่ผิดๆจนวาระสุดท้ายของชีวิตนั่นล่ะ

    อาจจะเพราะพวกเนิร์ดนั้นไม่ค่อยได้พูดคุยกับผู้หญิงจริงๆ

    ถึงมีความคิดบูชาพวกเธอในหัวมากกว่าผู้ชายธรรมดาทั่วไป

    ที่แม้แต่คนที่เป็นเกย์แบบซ่อนแอบอย่างบิฟก็ยังคุยกับผู้หญิงได้ง่ายดายกว่า

    “คนที่โดนแกล้งผิดเองถึงได้โดนแกล้ง”

    มักจะมีการกล่าวอย่างนี้กันแต่ที่เลโอนาร์ดบางทีมันปีนกำแพงหลบ หรือวิ่งหนีก็ยังโดนจับมายัดในตู้ล็อกเกอร์หรือถังขยะอีกครั้งน่ะ

    เราจะบอกได้หรือว่าคนที่โดนแกล้งน่ะพยายามที่จะไม่ถูกแกล้งแล้ว

    แต่คนที่จะแกล้งนะ มีความพยายามที่จะไล่แกล้งคนที่ถูกแกล้งเช่นกัน

    ดังนั้นหากเรามามองย้อนคิดไปการภาวนาให้อีกฝ่ายมีมโนธรรมในจิตใจขึ้นมานั้นมันไม่ได้ผล

    เราควรจะเปลี่ยนสิ่งที่ตัวเราทำได้ความหมายที่แท้จริงคือเปลี่ยนที่คนอื่นทำ

    การเอาปืนมายิงในโรงเรียนอเมริกันไฮท์สคูลจึงเกิดขึ้นเพราะเหตุนี้เอง

    เพราะเราไม่เห็นทางออกจากปัญหา

    การอยู่ห่างๆจากคนที่แกล้งเรา

    ก็ไม่สามารถกระทำได้เพราะอย่างที่บอกไปแล้วคนที่แกล้งเราก็มีความพยายามวิ่งเข้ามาหาเราเพื่อจับเรายัดถังขยะแม้เราจะพยายามวิ่งออกห่างจากเขาแล้วเช่นกัน

    มันไร้สาระในการภาวนาขอให้ปีศาจไม่กินคนนั่นล่ะ

    ผมถึงได้พยายามไปสอบเทียบให้จบGED แต่อนิจจา ผมไม่ใช่ อาสึกะแรงเล่ย์ที่มีผู้ปกครองที่สนับสนุนความเป็นอัจฉริยะของผม

    ผมต้องมาอยู่กับพวกบิฟที่คอยกลั่นแกล้งพวกเนิร์ดอยู่อย่างนี้นั่นเอง

    การมาเข้ากลุ่มอย่างนี้ทำให้ผมคิดถึงคืนวันเก่าๆแต่เสียใจด้วยนะ ผมมองดูสีหน้าแอนนาว่ายังเห็นด้วยกับข้อตกลงเมื่อกี้อยู่หรือไม่

    เธอตกลงก็จริงแต่เธออาจจะเปลี่ยนใจได้ตลอดเวลา

    หากเป็นหลักการการเมืองของราชสำนักจีน

    ต่อให้ทำถูกแต่หากฮ่องเต้ไม่พอใจก็เท่ากับว่าเราทำผิดแต่ถ้าเราทำผิด ฮ่องเต้ถูกใจ

    ต่อให้ฟ้าถล่มฮ่องเต้ก็เอามือยันท้องฟ้าไว้ให้

    สีหน้าของแอนนายังเป็นแค่การสงสัยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

    ไม่ได้โกรธอะไรนั่นเท่ากับว่าผมยังทำถูกต้องอยู่ในสายตาของเธอ

    ถึงทางเทคนิคมันจะเท่ากับว่าผมกลายมาเป็นต้องดูสีหน้าของแอนนาแทนที่จะเป็นอารมณ์ของเจ้าบิฟก็เถอะแต่นี่ล่ะคือหลักการของคนที่มาต่างโลก

    ต้องพยายามประจบคนที่มีอำนาจเหนือเราเอาไว้

    ตราบใดที่แอนนายังไม่มากระทืบผม

    ผมสามารถรับมือดัดลี่ย์เดอสลีย์แชมป์มวยเยาวชนรุ่นเฮฟวี่เวทได้ด้วยซ้ำอย่าว่าแต่เจ้าบิฟ

    ตามหลักการของนิยายจีนว่าเอาไว้หากเรายังไม่แข็งแกร่งพอก็ต้องหาท่อนขาทองคำเกาะเอาไว้ก่อน

    และตามนิยายจีนนั่นล่ะ พวกเราเกรงใจแค่คนที่มีอำนาจเหนือเราก็พอแล้ว

    ในที่นี้คือแอนนานั่นเอง

    ผมจะทำหรือว่ากล่าวอะไรก็ได้ตราบใดที่แอนนายังอยู่ข้างผม

    ผมก็จะไม่มีปัญหา

    แต่ก็นั่นล่ะตามระบบศักดินาล้าหลังการเอาใจฮ่องเต้ก็มีจุดอ่อนของมันเอง แต่อย่างน้อย ณ ตรงนี้ แอนนาก็ไมได้พอใจพวกเชียร์ลีดเดอร์มาตั้งแต่แรกเสียเท่าไรนั่นเอง

    ลินดาลูบผมตนเองเล็กน้อยก่อนกล่าวว่า

    “การกระทำของบิฟไม่ได้หมายความว่าการกระทำของเธอถูก”

    ลินดากล่าว

    “ผมก็ไม่ได้บอกว่าการกระทำของผมถูกผมแค่อยากให้เธอยอมรับว่าบิฟผิด”

    ปัดโธ่ ผมรู้สึกเหมือนเราคุยกันคนละภาษา

    จากการที่ผมผ่านการโดนเทงกรีเล่นงานมาเกือบตายทำให้ผมคิดว่าผมรับอะไรหลายอย่างได้มากขึ้นแล้ว

    ผมไม่ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์ผมเลือกการไปหาเรื่องกับผู้หญิงมากกว่าเสี่ยงชีวิตกับมังกร

    “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ทำไม่ต่างจากที่บิฟทำนั่นล่ะ”

    ลินดายังคงกล่าวหาเรื่องผมอยู่นั่นล่ะ

    “ถูกต้องดังนั้นผมยอมรับผิด ว่าทั้งผมและบิฟผิดทั้งคู่ดังนั้นยินดีด้วยนลินดา เธอกับบิฟยังเป็นแฟนกันอยู่”

    ผมหันไปทางเชียร์ลีดเดอร์

    “ใครยอมรับว่าแฟนหนุ่มของพวกเธอผิดอีกบ้างไหม?”

    พวกเชียร์ลีดเดอร์คนอื่นยังมองหน้ากันไปมา

    แต่ลินดายังคงมึนงงกับการกระทำของเลโอนาร์ดเพราะเธอนึกว่าเขาจะบังคับบิฟให้เลิกกับเธอเพื่อยังให้เธอยังคงเป็นแฟนเลโอนาร์ดอยู่

    บอนนี้พูดแทรกขึ้นมาว่า

    “ไม่ชั้นไม่ผิดและต่อให้ชั้นเป็นแฟนกับเธอก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรกับชั้นได้ทุกอย่าง”

    บอนนี่กอดอกและเชิดหน้าอย่างมั่นใจ

    ผมไม่ได้เจอกับสาวซึนเดเร่ของแดนอาทิตย์อุทัย

    นี่คือสาวอเมริกันที่ความมั่นใจเกินร้อยที่ยิ่งกว่า“ขัตติยะมานะ” ศักดิ์ศรีแห่งราชันย์ของฮ่องเต้ในนิยายจีนหรือกิลกาเมธเสียอีก

    คล้ายกับเรื่องกลับชาติมาเกิดใน Urban Fantasy ที่คุณอ่าน