กระทะเหล็กกู้โลก

ตอนที่ 44 แขนขาด

        “อ๊ะ!” ซ่งเจิงอุทานออกแต่เขาก็ปรับตัวได้อย่างรวดเร็วเพียงเสี้ยวความคิดเส้นใยพลังจิตโอบรัดก้อนหินไว้แน่นทำให้ร่างของเขาลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ

        กระดูกสันหลังถึงกับชาวาบเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดขึ้นบนใบหน้า เขาเหลือบมองที่ฝ่าเท้าและพบว่ามันอยู่ห่างจากลาวาไม่ถึงสิบเมตร…ไอร้อนรุนแรงพวยพุ่งขึ้นมาจากเบื้องล่างทำให้ซ่งเจิงรู้สึกว่ากำลังยืนอยู่ในทะเลนรก!

        “พี่ชายซ่งอย่าขยับ!” ฉู่อี้ได้ยินเสียงร้องของซ่งเจิงจึงพรวดพราดมาหาอย่างเร่งรีบ

        ฉู่อี้คว้าร่างของซ่งเจิงได้แล้วจากนั้นมีเปลวไฟพุ่งออกมาจากใต้ฝ่าเท้าทำให้ทั้งสองคนค่อย ๆ ลอยตัวขึ้นสู่ด้านบน

        “เฮ้อ!อันตรายชะมัด!”ซ่งเจิงปาดเหงื่อบนใบหน้าพร้อมกับรู้สึกหวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก

        “นั่งพักตรงนี้ก่อนฉันจะไปช่วยลูกสาวนายฆ่าซอมบี้พวกนั้น”ฉู่อี้กล่าวออกพร้อมพุ่งตัวเข้าสู่การต่อสู้โดยพลัน

        เมื่ออีฟเห็นว่าซ่งเจิงมาแล้ว มันกรีดร้องใส่เขาพร้อมกับออกวิ่งอีกครั้งโดยไม่สนใจฉู่อี้ที่กำลังร่วมต่อสู้ช่วยเหลือ

        “ฉู่อี้!ฉันจะตามมันไปเอง นายระวังตัวด้วย!”ซ่งเจิงรู้เจตนาของอีฟดีกว่าใคร เช่นนี้เขาจึงรีบออกตัววิ่งตามทันที

        ตอนนี้ความเร็วของอีฟค่อย ๆ ช้าลงไอร้อนเริ่มจางหายไปอย่างช้า ๆ แต่กลายเป็นความหนาวเหน็บมาแทนที่

        “ฉันหนีจากนรกเพลิงเพื่อมาเจอดินแดนน้ำแข็งงั้นเหรอ!” ซ่งเจิงลดความเร็วไม่ทันจึงทำให้เขาลื่นล้มแต่ในขณะที่เขากำลังจะยันตัวเพื่อลุกขึ้นก็พบว่าไม่อาจทำได้ ความเย็นเยือกแทรกซึมผ่านมือนั้นเข้าสู่กระดูกจนทำให้เขาเจ็บปวดจนไม่อาจต้านทานไหว

        “บ้าเอ๊ยไม่แปลกเลยว่าทำไมมันถึงวิ่งช้าลง เพราะเป็นอย่างนี้นี่เอง!”ซ่งเจิงมองอีฟที่เดินอย่างช้า ๆ ด้านหน้าด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว

        “หึ แต่ถ้าอยู่บนน้ำแข็งอย่างนี้ฉันเร็วกว่าเธอหลายเท่า… เด็กน้อยเอ๋ย ลองดูว่าใครจะเร็วกว่า!” ซ่งเจิงถอดรองเท้าออกพร้อมกับถอดแจ็กเก็ตและใช้มันพันไว้ที่เท้าขวาจากนั้นเขาใช้เท้าซ้ายดีดตัวออกอย่างแรงจนทำให้ร่างกายนั้นไถลไปบนพื้นราวกับยืนอยู่บนสเก็ตบอร์ด

        อีฟมองย้อนกลับมาและเห็นว่าซ่งเจิงกำลังตามติดมาอย่างรวดเร็วจึงส่งเสียงร้องอย่างร่าเริงทั้งสองอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อยเท่านั้นเช่นนี้อีฟจึงออกแรงกับขาทั้งสี่พร้อมกระโดดลอยตัวในอากาศสุดท้ายมันร่อนลงกับพื้นและไถลตัวไปบนน้ำแข็งได้อย่างสวยงามเช่นกัน

        “สุดยอด!”ซ่งเจิงถึงกับตกตะลึงนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นว่าแมงมุมสามารถไถลตัวไปบนพื้นน้ำแข็งได้ด้วย…

        ความเร็วของอีฟเหนือกว่าเขามากและมันก็ผ่านพ้นชั้นน้ำแข็งตรงหน้าไปอย่างรวดเร็วเมื่อมันผ่านพ้นไปแล้ว มันหันหลังกลับมามองซ่งเจิงราวกับต้องการบอกให้เขารีบตามมา…เมื่อส่งสัญญาณแล้ว มันก็รีบวิ่งออกไปทันที

        ซ่งเจิงมาถึงสุดทางของชั้นน้ำแข็งเขาจัดการใส่รองเท้าอย่างเร่งรีบและใช้มือถูที่ร่างกายจนอุณภูมิกลับมาเป็นปกติ

        ขณะที่เขากำลังจะออกวิ่งอีกครั้งเสียงของอีฟดังขึ้นจากด้านหน้า แต่เสียงนั้นราวกับมันกำลังหวาดกลัวสิ่งใดอยู่ซ่งเจิงรีบตะโกนตอบกลับอย่างกังวลเพราะกลัวว่ามันจะตกอยู่ในอันตราย

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขารีบรุดตัวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและได้เห็นว่ามีลิงซอมบี้มากกว่าเดิมถึงสองเท่ากำลังต่อสู้กับอีฟอยู่ลิงซอมบี้พวกนั้นมีเปลวเพลิงปกคลุมร่างกาย ดวงตาของพวกมันแดงก่ำ…แววตาหิวกระหายราวกับว่าได้พบเจออาหารอันโอชะ

        เปลวไฟที่ลุกท่วมร่างกายของลิงซอมบี้ทำให้อีฟไม่สามารถปะทะกับมันได้โดยตรงดังนั้นมันจึงทำได้เพียงพ่นของเหลวสีขาวขุ่นโต้ตอบเท่านั้นแต่ยังไงซะลิงซอมบี้พวกนั้นหวาดกลัวของเหลวนี้ยิ่งเมื่อของเหลวนี้ปะทะกับร่างกายของมัน เปลวไฟที่เคยมีอยู่ก็จะพลันหายไป…ลิงซอมบี้ทั้งหมดจึงส่งเสียงคำรามออกอย่างเกรี้ยวกราด

        ซ่งเจิงรู้ดีว่าปล่อยให้เป็นอย่างนี้ต่อไปย่อมไม่ดีแน่เพราะอีฟไม่สามารถพ่นของเหลวพวกนั้นออกมาได้ตลอดไป… เขาจึงร้องตะโกนออก “อีฟ!มานี่!”

        สิ้นเสียงเขาจึงหันหลังกลับไปหาชั้นน้ำแข็งที่เพิ่งผ่านพ้นมาแต่หางตาดันเหลือบไปเห็นแม่น้ำที่อยู่ด้านล่าง… ความสงสัยปรากฏขึ้นในหัวทันทีทำไมจึงมีแม่น้ำอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็งหนาเตอะพวกนี้?

        อีฟได้ยินเสียงร้องเรียกของซ่งเจิงจึงรีบฝ่าวงล้อมของลิงซอมบี้ออกมาและตามเขาไปที่ชั้นสองของถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้

        ทั้งอีฟและซ่งเจิงวิ่งแนบข้างกันไปตามชั้นน้ำแข็งหนาส่วนลิงซอมบี้ได้เพียงมองและไม่กล้าตามหลังมาดูเหมือนว่าพวกมันจะหวาดกลัวชั้นน้ำแข็งพวกนี้…

        เมื่อซ่งเจิงเห็นว่าลิงพวกนั้นไม่ได้ถามมาเขาจึงรีบตะโกนบอกอีฟทันที “จัดการมันเลย!”

        อีฟอ้าปากกว้างพร้อมพ่นของเหลวขาวขุ่นออกไปอย่างรวดเร็วแอนตี้บอดี้ที่ไม่สมบูรณ์ร่วงหล่นลงบนร่างกายของลิงซอมบี้พวกนั้นอย่างเหมาะเจาะเปลวไฟบนร่างของพวกมันดับลงไปอย่างรวดเร็วเช่นนี้ลิงซอมบี้ทั้งหมดจึงส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างเกรี้ยวกราด

        “หลบเร็ว!”ซ่งเจิงตะโกนบอกอีฟขณะที่วิ่งอยู่บนแผ่นน้ำแข็งลิงซอมบี้ที่เดือดดาลพุ่งตัวเข้ามาหาพวกเขาด้วยความเร็วสูงแผ่นน้ำแข็งที่เคยมั่นคงก็เริ่มสั่นคลอนและมีรอยแตกร้าวเนื่องจากการปะทะของทั้งสองฝ่าย

        ตอนนั้นลิงซอมบี้พยายามไต่ชั้นน้ำแข็งกันอย่างบ้าคลั่งแต่จู่ ๆ พลันมีเงาสีขาวผลุบออกมาจากรูใต้ชั้นน้ำแข็ง มันพ่นน้ำแข็งออกมาหนึ่งคำลิงซอมบี้ที่กำลังวิ่งผ่านจึงกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในทันที!

        “ฉันมาแล้ว!”เสียงของฉู่อี้ดังขึ้นจากด้านหลัง

        “คลื่นสีขาวเมื่อกี้มันคืออะไรกัน?” ซ่งเจิงพูดออกมาพร้อมกับแววตาหวาดหวั่น

        มีเพียงอีฟเท่านั้นที่จับจ้องรูเมื่อครู่อย่างไม่วางตามันหมุนกระทะเหล็กในปากช้า ๆ ราวกับกำลังกังวลบางอย่าง

        “ดูเหมือนว่าด้านในจะมีบางอย่างดึงดูดให้อีฟเข้ามาแต่สถานที่นี้มันอันตรายเกินไป…พวกเราควรจะเข้าไปด้านในหรือไม่?” ซ่งเจิงเห็นว่าอีฟกำลังกระตือรือร้นอย่างมากแต่เขาก็ยังเป็นทุกข์เพราะสถานที่แห่งนี้มันอันตรายเกินไปเช่นนี้จึงจำเป็นต้องร้องถามฉู่อี้ที่มาใหม่

        “ลิงซอมบี้พวกนั้นอยู่ในระดับหนึ่งฉันคิดว่าพวกที่อยู่ในรูอาจจะเป็นระดับสอง… หรือสามก็ได้” ฉู่อี้ขมวดคิ้วพร้อมวิเคราะห์สถานการณ์

        “จะมีซอมบี้ที่อันตรายขนาดนั้นในสถานที่แบบนี้ได้ยังไงกัน?หรือนายคิดว่าจะมีซอมบี้ระดับสูงอยู่ข้างในนั้น?”ซ่งเจิงถามออกอย่างไม่เข้าใจ

        “ฉันก็แค่เดาน่ะเมื่อกี้ฉันมองไม่ชัดเท่าไหร่ ก็แค่แวบเดียวเท่านั้น”ฉู่อี้ตอบพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่แยแส

        “แล้วนายรู้จักลิงซอมบี้ไหม?” ซ่งเจิงถามต่อ

        “ฉันเคยได้ยินเรื่องของลิงซอมบี้เพลิงเหมือนกันแต่มันก็ยังไม่แข็งแกร่งเทียบเท่าสิ่งที่เราเผชิญอยู่ตอนนี้…ลิงซอมบี้เพลิงทำได้แค่พ่นไฟออกมาแล้วก็มีร่างกายร้อนระอุตลอดเวลาเท่านั้น” ฉู่อี้อธิบายพร้อมเกาศีรษะเบา ๆ

        “งั้นฉันคิดว่าพวกมันคงกลายพันธุ์ได้… พวกที่อยู่ในน้ำย่อมอันตรายยิ่งกว่า ฉู่อี้นายช่วยฉันดูหน่อย…” ซ่งเจิงพูดออกมาขณะที่มองหน้าอีกฝ่ายอย่างคาดหวัง

        “งั้นฉันจะลองดู!” เปลวไฟล้อมรอบแขนของฉู่อี้เอาไว้พร้อมกับแหย่ลงไปในรูน้ำแข็งตรงหน้าแต่ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปถึงปากรูก็มีคลื่นน้ำแข็งปรากฎออกมาเสียก่อนมันหยุดเปลวไฟที่แขนของฉู่อี้ในทันที

        “บัดซบ!”ซ่งเจิงเห็นภาพทั้งหมดพร้อมเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาควักมีดมาเชเต้ออกมาพร้อมฟันลงบนแขนขวาของฉู่อี้… แขนของเขาถูกตัดออกเป็นสองท่อนและท่อนที่ขาดกลายเป็นน้ำแข็งโดยสมบูรณ์…

        “พระเจ้า!ฉู่อี้นายไม่เป็นไรนะ!”ซ่งเจิงเหลือบมองแขนที่อยู่บนพื้นของอีกฝ่ายและร้องถาม

        “ฉันไม่เป็นไร” หน้าผากของฉู่อี้เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบเมื่อครู่เขาคิดว่าตัวเองกำลังจะตายแล้วโชคดีที่ซ่งเจิงรวดเร็วกว่าจึงตัดแขนของเขาได้ทันเวลาแม้จะเสียแขนแต่ก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้… นับว่าคุ้มค่ายิ่ง!