เสียงแตรรถยนต์ดังยาวปะปนเสียงลมพายุฤดูร้อนที่เพิ่งอ่อนกำลังพัดสงบลงด้านนอกประตูรั้วเดี่ยวเหล็กทาสีแดงของบ้านเดี่ยวหลังเก่า ชาญและแก้มที่กำลังหน้าซีดเซียวจ้องมองภาพถ่ายโพลาลอยด์ลับลามกและกองเงินสดสามแสนบาทถ้วนบนโต๊ะกระจกในห้องรับแขก ต่างสะดุ้งสุดตัวด้วยความใ แสงไฟหน้ารถกระบะของลูกชายส่องสาดเข้ามาทางกระจกหน้าต่างกวาดไล้ผ่านผนังห้องและร่างเปลือยเปล่าของพวกเราสองคนที่เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ ชาญรีบคว้าภาพถ่ายลามกและจดหมายข่มขู่ทั้งหมดรวมถึงมัดเงินสดกวาดลงลิ้นชักโต๊ะทำงานไม้สัก ล็อกกุญแจสองชั้นด้วยมือหนาที่สั่นระริกเสียงดังแก๊กเบาๆ ส่วนแก้มรีบหยิบผ้าทำความสะอาดขึ้นมาเช็ดถูโต๊ะกระจกพยายามซ่อนคราบความผิดและปรับสีหน้าท่าทางให้ดูเป็ปกติที่สุดก่อนที่เสียงฝีเท้าของเอกจะดังเข้ามาถึงประตูทางเข้าบ้านเดี่ยว
"แก้มจ๋า... พ่อครับ... ผมกลับมาแล้วครับ!" เสียงของเอก ลูกชายแท้ๆ ของผมดังแจ่มใสขึ้นพร้อมกับการผลักประตูกระจกบานใหญ่ก้าวเข้ามาในโถงบ้านเดี่ยว เอกหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือ มีทั้งถุงผ้าใส่กระเป๋าเสื้อผ้าใบโตและถุงกระดาษบรรจุกล่องข้าวเหนียวมะม่วงเ้าดังย่านบางเขน กลิ่นหวานละมุนของมะม่วงน้ำดอกไม้สุกโชยคลุ้งกลบกลิ่นเหงื่ออุ่นชื้นและร่องรอยของความกระสันสวาทเหนียวเหนอะหนะเมื่อคืนนี้จนหมดสิ้น
เอกดึงร่างอวบอัดของแก้มเข้าไปกอดแแ่ด้วยความเหนื่อยอ่อนและโหยหาจูบไหล่ลาดมน "คิดถึงแก้มจังเลยจ้ะ ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วันเหมือนห่างกันเป็เดือนเลย ที่สระบุรีแดดร้อนและฝุ่นเยอะมาก งานปูนทรุดตัวก็วุ่นวายสุดๆ ดีนะที่วิศวกรโครงสร้างเคลียร์แบบตอกเสาเข็มจบเร็ว ผมเลยรีบบึ่งรถกลับมาหาเมียรักเลยไงจ๊ะ เอ๊ะ... วันนี้แก้มใช้สบู่หรือน้ำหอมกลิ่นอะไรเหรอจ๊ะ กลิ่นหอมอุ่นแปลกๆ ชวนชื่นใจจัง" เอกถามพลางสูดดมซอกคอขาวของสะใภ้ด้วยความรักใคร่สุดใจ
สะใภ้แสร้งหัวเราะแห้งๆ ผิวเนื้อกายอุ่นของเธอเกร็งตัวขยับเกร็งขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสามีสวมกอดและสูดกลิ่นกายที่เพิ่งอาบน้ำจากห้องของชาญ เธอส่งเสียงกระซิบตอบเสียงสั่นเบาบางเลี่ยงตอบความจริง "อ๋อ... แก้มใช้สบู่สมุนไพรของฝากป้าสมศรีเมื่อเย็นน่ะค่ะเอก... เหนื่อยไหมคะเอก... แก้มก็คิดถึงเอกเหมือนกันค่ะ... รีบวางของเถอะค่ะแก้มจะไปเตรียมน้ำเย็นๆ มาให้ดื่มแก้เหนื่อยนะคะ" หล่อนรีบผละออกจากอ้อมกอดเดินหนีหลบเลี่ยงสายตาเข้าห้องครัวไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้สามีจับสังเกตคราบน้ำตาและพิรุธบนใบหน้าที่ยังซีดสลัวจากความกลัวรูปถ่ายแบล็คเมล์
เอกหันมาไหว้ผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสตามประสาเด็กดีและกตัญญู "สวัสดีครับพ่อ อยู่บ้านเดี่ยวสองคนดูแลกันเรียบร้อยดีใช่ไหมครับ แล้วก๊อกน้ำในห้องน้ำแก้มที่เสียและเตียงนอนเก่าเปื่อยตกลงพ่อซ่อมแซมเสร็จหมดแล้วหรือยังครับ ช่างที่นอนมาส่งของดีไหมครับพ่อ"
ผมพยายามคุมโทนเสียงให้มั่นคงสบตาลูกชายตรงๆ สูดลมหายใจยาวเก็บความรู้สึกผิดศีลธรรมอันลึกลับท่วมท้นในขั้วหัวใจลึก "เออ... ซ่อมแซมเปลี่ยนใหม่เรียบร้อยแล้วล่ะไอ้เอก พ่อตามช่างยกเอาฟูกยางพาราออร์แกนิกใหม่มาส่งั้แ่วันก่อนแล้ว ที่นอนนอนสบายขึ้นเยอะ แก้มบอกนอนหลับเต็มตื่นดี ส่วนก๊อกน้ำห้องน้ำแก้มพ่อก็เดินระบบเปลี่ยนวาล์วตัวใหม่ให้ใช้งานได้ทนทานกว่าเดิมแล้วล่ะ ช่างเขาก็บริการยกขึ้นมาจัดแจงเตียงให้เสร็จสรรพไม่มีปัญหาอะไรหรอกลูก" ผมโกหกคำโตออกไปเพื่อกลบเกลื่อนเื่การใช้ห้องน้ำของผมร่วมกันปะปนเสียงร่วมรักใต้สายน้ำอุ่น
"ดีเลยครับพ่อ งั้นสิ้นเดือนนี้ย้ายบ้านก็ถอนระบบเฟอร์นิเจอร์เอาที่นอนใหม่นี่ไปตั้งที่บ้านหลังใหม่ด้วยเลยนะครับ พ่อจะได้หลับสบายในสวนปูนหลังใหม่ของพวกเราสามคน" เอกกล่าวอย่างใจกว้างและรักเคารพพ่อของตนอย่างซื่อตรง ชาญก้มหน้าหลบเลี่ยงความจริง รู้สึกประหนึ่งค้อนปูนหนาหนักบดขยี้อกแกร่งตนเองจนแห้งเหี่ยว
ในเวลาอาหารเย็น ทั้งสามคนร่วมนั่งล้อมโต๊ะอาหารไม้กลมใต้แสงไฟสีนวลสีเหลืองราง สภาพแวดล้อมที่เคยชวนกระสับกระส่ายสั่นสยิวด้วยเสน่หาต้องห้ามเมื่อวันก่อน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความอึดอัดเย็นชืดและการพยายามประคองสติอย่างยากลำบาก ชาญคอยสอดส่องสายตารอบโต๊ะและชวนคุยเื่การเดินทาง เอกตักต้มจืดเต้าหู้หมูสับน้ำแกงอุ่นร้อนให้แก้มและเล่าถึงความเหน็ดเหนื่อยที่หน้างานสระบุรีให้เราฟัง
"พ่อครับ... ตอนที่โครงสร้างฐานรากมันทรุดน่ะ ปูนเพิ่งเทไปได้สามวันดันมีน้ำใต้ดินซึมทะลักเข้ามาลึกมาก ช่างปูนใกันใหญ่ ดีนะที่ผมไหวตัวทันสั่งระบบปั๊มอัดน้ำยาปูนซีเมนต์พิเศษและให้ลูกน้องลุยเทคอนกรีตฐานรากเสริมแรงทันที ไม่งั้นเสาตอม่อหลักหักทล่มลงมาแน่ๆ คืนนั้นผมนอนกางมุ้งเฝ้าหน้างานแค่สองชั่วโมงเองครับพ่อ ข้าวปลาก็กินไม่ลง คิดถึงแต่ความปลอดภัยของบ้านเรา คิดถึงแก้มว่าหลับสบายดีไหมที่นี่..." เอกเล่าเหตุการณ์ยาวเหยียดพลางยิ้มอย่างภาคภูมิใจที่แก้ไขวิกฤตได้ แววตาของมันที่มองภรรยาและพ่อเต็มไปด้วยความจริงใจและซื่อตรงไร้รอยราคีใดๆ
ผมจ้องมองใบหน้าซูบคล้ำเพราะกรำแดดของลูกชายแล้วความรู้สึกผิดบาปทางศีลธรรมก็บดขยี้แฝงตัวลึกในหัวใจ ชายชรากามารมณ์ผู้ที่ขยี้บดเสน่หากับสะใภ้บนฟูกนอนใหม่ขณะที่ลูกชายกำลังอดตาหลับขับต่อนั่งคุมหน้างานท่ามกลางความลำบาก ชาญก้มหน้ากินข้าวไม่กล้าสบตาลูกชายตรงๆ คอของผมแห้งผากประหนึ่งกลืนเม็ดทรายร้อนๆ ลงไปทีละเม็ด
แก้มเองก็มีอาการไม่ต่างกัน หล่อนพยายามคีบมะม่วงน้ำดอกไม้หวานและแกงส้มส่งให้เอกพะเน้าพะนอเอาใจ แต่ปลายนิ้วเรียวสวยของเธอสั่นเทาจนเกือบทำช้อนร่วงหล่นลงจานข้าว ทุกครั้งที่สายตาของเธอบังเอิญชำเลืองมองมาทางผม หล่อนจะรีบชักสายตากลับและหันไปฝืนยิ้มให้สามีอย่างสับสนปนสำนึกผิด ยิ่งเอกพูดถึงการย้ายไปบ้านเดี่ยวหลังใหม่ที่มีสวนดินกว้างให้ผมปลูกไม้ดอกไม้ประดับได้เต็มที่ และเื่ทริปพักผ่อนที่หัวหินเพื่อชดเชยเวลาที่ละเลยแก้ม ความผิดบาปก็ยิ่งบีบคั้นจิตใจพวกเราจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
ในห้องโถงกว้างแต่อึดอัด โลกส่วนตัวที่เคยหวานเย้ายวนระหว่างพ่อผัวกับลูกสะใภ้ในอดีต บัดนี้กลับถูกห้อมล้อมไปด้วยเงาทมิฬของจดหมายข่มขู่รีดไถเงินสามแสนบาทที่ซ่อนอยู่หลังล็อกกุญแจเหล็ก ชาญคอยส่งสายตากระซิบเตือนสติสะใภ้เป็ระยะในความเงียบสลัวประหนึ่งประคับประคองไม่ให้ะเิเวลาบาปตราบาปนี้ะเิทำลายครอบครัวของลูกชายลงตรงหน้า
เมื่ออาหารเย็นสิ้นสุดลง เอกก้าวขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างความสกปรกฝุ่นผงบนชั้นสองของบ้านเดี่ยว ชาญสบโอกาสที่ไร้คนเฝ้ามอง เดินดิ่งไปที่ลิ้นชักเก็บเอกสาร ทำลายล็อกเปิดออกเพื่อดึงกระดาษข่มขู่และแผ่นโพลาลอยด์ชู้สาวมาพิจารณาอีกรอบประเมินสภาพลายมือ ทว่าจังหวะที่หัวใจเต้นโครมครามพยายามหาพิรุธสืบหาตัวตนคนร้าย จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือของชาญที่ตั้งไว้เงียบๆ ก็สั่นะเืพร้อมส่งข้อความสั้นๆ เสียงเตือนดัง "ติ๊ง!" สะท้อนผนังบ้านเดี่ยวสลัวร่า
ชาญรีบปลดล็อกกดเปิดข้อความเบอร์ลึกลับไม่แสดงเบอร์ผู้ส่ง ข้อความภาษาไทยสั้นๆ อ่านแล้วหัวใจหล่นวูบดิ่งพสุธา:
"แอบมองลูกชายกอดเมียแล้วรู้สึกเหี่ยวเฉาใจไหมพ่อเฒ่า... พรุ่งนี้หกโมงเย็นอย่าลืมนำเงินสามแสนใส่ซองดำไปวางใต้ต้นเฟิร์นร้านกาแฟร้างท้ายซอยล่ะ ไม่อย่างนั้นความสุขของครอบครัวแกจะดับสลายในพริบตาเดียว!"
มือหนาของผมกำโทรศัพท์มือถือเกร็งแข็งขึง หน้าชาสลัวคล้ายโดนค้อนปูนตบกลางแดดจ้าในฤดูร้อน ความลับแสนหวานอันเร่าร้อนที่สวาทพรั่งพรูล้นทะลักเปียกชื้นฟูกเตียงใหม่เมื่อคืนนี้ บัดนี้กลับแปรสภาพเป็โซ่เหล็กหนาหนักล่ามคอฉุดรั้งกิเลสราคะของเราสองคนลงสู่ขุมนรกภูมิอย่างเปิดเผยและร้ายกาจ ชาญเดินด้วยก้าวย่างแ่เบาไปเกาะขอบหน้าต่างกระจกใสในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง พยายามเปิดม่านออกมองฝ่าความมืดสลัวร่าที่เปียกปอนออกไปยังซอยดินลูกรังชื้นแฉะและต้นไม้ไหวระรัวภายนอกบ้านเดี่ยวหลังใหญ่
ซอยเปลี่ยวและมืดมิดมีเพียงแสงไฟกิ่งสีส้มสะท้อนผิวน้ำเจิ่งนองเป็จุดๆ ไม่มีร่องรอยของผู้คนเดินผ่านไปมา ใน ยามค่ำคืนหลังฝนหยุดตก ทว่าชาญกลับรู้สึกได้อย่างรุนแรงถึงสายตาดำมืดและประสงค์ร้ายคู่หนึ่งที่อาจซุ่มเฝ้ามองจากพุ่มกระถินป่าฝั่งตรงข้าม หรือจากชั้นสอง ของบ้านหลังใดหลังหนึ่งในแถบนี้ มันรับรู้การก้าวเท้า ความสั่นไหว และความตื่นตระหนกของเราทุกฝีก้าว ชาญแอบพับจดหมายและปิดเครื่องโทรศัพท์ซ่อนไว้ใต้กองหนังสือเก่าในลิ้นชักเหล็กอีกที สูดดมไอฝนชื้นปนกลิ่นกังวลพะว้าพะวัง รำพึงในใจว่าในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า บาปรักครั้งนี้จะล่มสลายหรือจะรอดพ้นภัยพิบัติด้วยเงินสดสามแสนบาทก้อนนั้นกันแน่! ชาญจะต้องหาทางจับตัวมันให้ได้ก่อนจะเสียเงินก้อนสุดท้าย ใน ชีวิตไปฟรีๆ และสูญเสียครอบครัวอันเป็ที่รักไปตลอดกาล ชาญจะไม่ยอมปล่อยให้ความสุขและเสียงหัวเราะของไอ้เอกลูกชายต้องมอดไหม้ป่นปี้เพราะคนชั่วคนนี้เด็ดขาด! ชาญปิดไฟห้องรับแขกลงช้าๆ ปล่อยให้ความมืดสลัวโอบล้อมรอบตัวก่อนก้าวเดินขึ้นบันไดไม้ขึ้นชั้นบนด้วยดวงใจที่หนักอึ้งและเต็มไปด้วยภาระอันตึงเครียดของพ่อผัวผู้ลักลอบเป็ชู้รักของลูกสะใภ้ตนเอง
12K
