สตรีดื้อรั้นผู้นี้ เป็นภรรยาของข้า

เช้าวันใหม่ในจวนตระกูลเหวินอากาศสดใส บรรยากาศกลับมาสงบขึ้นหลังจากหลายวันที่หลิงหลันเข้ามาพำนัก วันนี้หลิงหลันแต่งตัวเรียบง่ายกว่าปกติ ขณะเธอเดินตรงไปยังห้องรับรองเพื่อกล่าวลาพระเอก บ่าวในจวนก็พากันช่วยจัดสัมภาระของเธออย่างเร่งรีบ

หยางลี่เจินนั่งอยู่ในสวนเงียบๆ เมื่อเห็นบ่าวหลายคนวิ่งวุ่น เธอก็อดสงสัยไม่ได้ จึงเดินเข้าไปถามบ่าวคนหนึ่ง

“เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“คุณหนูเหวินหลิงหลันจะเดินทางกลับเจ้าค่ะ” คำตอบนั้นทำให้หยางลี่เจินชะงัก เธอไม่ได้คาดคิดว่าวันนี้หลิงหลันจะจากไป แต่กลับรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก

ในห้องรับรอง เหวินเจาเหยียนนั่งอยู่กับหลิงหลัน สีหน้าของเขาเรียบนิ่งเช่นเคย ขณะที่หลิงหลันยิ้มบางๆ มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

“เจาเหยียน ข้าต้องขอบคุณเจ้ามากที่ให้ข้าพักพิงระหว่างเดินทางมาทำธุระ ข้าเกรงใจไม่น้อย” หลิงหลันพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “ไม่ต้องขอบคุณ” เหวินเจาเหยียนตอบเสียงเรียบ “เจ้าคือญาติของข้า นั่นคือสิ่งที่ข้าควรทำ”

หลิงหลันหัวเราะเบาๆ “แต่เจ้าก็ยังเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนไปเลย ยังเย็นชาเช่นเดิม” หยางลี่เจินเดินเข้ามาในห้องพอดี เธอเห็นทั้งสองพูดคุยกันและรีบกล่าวคำทักทาย

“คุณหนูหลิงหลันจะเดินทางแล้วหรือเจ้าคะ?”

หลิงหลันหันมายิ้มให้ “ใช่ ข้าคิดว่าข้าคงอยู่รบกวนที่นี่นานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านเสียที”

หยางลี่เจินยิ้มบางๆ “ขอให้เดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ”

“ขอบใจ” หลิงหลันลุกขึ้นยืน และหันไปมองเหวินเจาเหยียนอีกครั้ง “เจาเหยียน ข้าอาจไม่ได้กลับมาที่นี่อีกนาน แต่ข้ายังคงหวังว่าสักวันเจ้าจะเปลี่ยนใจ…” เหวินเจาเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบอะไร

หลิงหลันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมสัมภาระของเธอ บ่าวในจวนช่วยส่งเธอขึ้นรถม้า หยางลี่เจินที่ยืนมองอยู่รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เมื่อหลิงหลันจากไป เหวินเจาเหยียนหันมามองหยางลี่เจิน “เจ้าดูเหมือนจะโล่งใจไม่น้อย”

หยางลี่เจินชะงัก “เปล่านะ ข้าไม่ได้รู้สึกแบบนั้น”

“โกหกไม่เก่งเลย เจ้าโล่งใจที่นางไปแล้วใช่หรือไม่?”

หยางลี่เจินหลบสายตา ใบหน้าเริ่มขึ้นสีเล็กน้อย “ก็…อาจจะนิดหน่อย”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ “ไม่ว่าใครจะเข้ามา ข้าก็ยังยืนยันว่าเจ้าคือภรรยาของข้า ไม่มีใครแทนที่ได้”คำพูดของเขาทำให้หยางลี่เจินเผลอยิ้มออกมา แต่เธอก็รีบหลบสายตาและพึมพำ “ข้าไม่ได้คิดอะไรจริงๆ หรอก”

เหวินเจาเหยียนยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในจวน ทิ้งให้หยางลี่เจินยืนอยู่กับความรู้สึกอบอุ่นในใจ ราวกับมีใครบางคนกำลังยืนยันความสำคัญของเธออย่างชัดเจนอีกครั้ง…

หลิงหลันนั่งอยู่ในรถม้าที่กำลังออกจากจวนตระกูลเหวิน เสียงล้อรถบดไปกับพื้นถนนขรุขระ นางทอดสายตามองผ่านม่านหน้าต่างรถอย่างเหม่อลอย ภายนอกเหมือนนางจากไปอย่างสง่างาม แต่ในใจกลับรู้สึกถึงความพ่ายแพ้ที่ยากจะยอมรับ

“พี่เหวิน…” นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เจ้ายังคงไม่เปิดใจให้ข้าเลยสินะ”

นางกำมือแน่น รอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปากพลันจางหายไป แววตาของนางเปลี่ยนเป็นจริงจัง ก่อนจะเอ่ยกับบ่าวคนสนิทที่นั่งอยู่ข้างๆ

“กลับจวนแล้ว ส่งข่าวให้ข้าทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในตระกูลเหวินบ้าง ข้าอยากรู้ว่านางคนใหม่ในจวนจะรับมือกับสิ่งที่ตามมาได้ดีแค่ไหน”

ในจวนตระกูลเหวิน หลังจากที่รถม้าของหลิงหลันลับตาไป บ่าวในจวนเริ่มกลับมาทำหน้าที่ตามปกติ บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด หยางลี่เจินที่ยืนมองออกไปยังประตูจวนจากหน้าต่างห้องถอนหายใจเบาๆ

เธอยังคงไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเหวินเจาเหยียนและหลิงหลัน แม้ว่าเหวินเจาเหยียนจะยืนยันว่าหลิงหลันเป็นแค่ญาติ แต่เธอก็อดรู้สึกไม่สบายใจไม่ได้

“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่?”

เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้หยางลี่เจินสะดุ้ง เธอหันกลับมาเจอเหวินเจาเหยียนยืนอยู่ที่ประตู สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่ดวงตากลับแฝงความสงสัย

“ข้า… ข้าแค่กำลังคิดว่าในที่สุดจวนก็ดูสงบขึ้นหลังจากคุณหนูหลิงหลันจากไป” เธอตอบอย่างระมัดระวัง

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบนาง” หยางลี่เจินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาๆ “ข้าแค่รู้สึกว่านางมีความสำคัญต่อท่าน”

เหวินเจาเหยียนถอนหายใจ เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอ “เจ้าคิดมากไป นางเป็นแค่ญาติของข้าเท่านั้น นางไม่สำคัญเท่าที่เจ้าคิด”

หยางลี่เจินเงยหน้ามองเขา แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “ท่านพูดจริงหรือ?”

เขาพยักหน้า “ข้าพูดจริง และเจ้าควรรู้ไว้ว่า ไม่มีใครสำคัญไปกว่าเจ้าในตอนนี้”

คำพูดนั้นทำให้หยางลี่เจินรู้สึกอบอุ่นในใจ เธอหลบสายตาและพูดเบาๆ “ขอบคุณค่ะ…”

เหวินเจาเหยียนมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “พักผ่อนเสีย ข้าจะไปจัดการเรื่องอื่นต่อ”

เขาหันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งให้หยางลี่เจินยืนอยู่กับความคิดของตัวเอง หัวใจเธอเต้นแรงขึ้น รู้สึกว่าคำพูดของเขาเป็นเหมือนสายลมที่ช่วยปลอบโยนจิตใจของเธอในวันที่ว้าวุ่น

ช่วงบ่ายของวันนั้น เหวินเจาเหยียนกำลังนั่งตรวจบัญชีอยู่ในห้องทำงาน ขณะที่บ่าวคนสนิทรีบวิ่งเข้ามาพร้อมสีหน้าร้อนรน

“นายท่าน! มีสารด่วนจากบ้านใหญ่ขอรับ…” เหวินเจาเหยียนหยุดมือจากการเขียน เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมขมวดคิ้ว “สารจากบ้านใหญ่? เกิดอะไรขึ้น?”

บ่าวส่งจดหมายให้เขาอย่างรวดเร็ว เหวินเจาเหยียนเปิดอ่าน เนื้อความในจดหมายระบุถึงปัญหาการค้าขนาดใหญ่ที่เกิดขึ้นในเขตบ้านใหญ่ของตระกูลเหวิน เมืองที่เป็นฐานการค้าเดิมของครอบครัวก่อนที่เขาจะย้ายมาขยายธุรกิจในเมืองหลวง

“สินค้าถูกยึด เส้นทางการค้าโดนขัดขวาง…” เหวินเจาเหยียนพึมพำขณะอ่านจดหมาย สีหน้าของเขาเริ่มตึงเครียด

“นายท่าน ทางบ้านใหญ่ขอให้ท่านรีบกลับไปจัดการด้วยตัวเอง” บ่าวกล่าวเสริม

เหวินเจาเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะวางจดหมายลงบนโต๊ะ “แจ้งให้คนเตรียมการเดินทาง ข้าจะกลับบ้านใหญ่”

“ขอรับ… นายท่าน”

ในขณะที่บ่าวกำลังเดินออกไป หยางลี่เจินเดินเข้ามาในห้องพอดี เธอเห็นสีหน้าที่เคร่งเครียดของเขา ก็อดถามไม่ได้

“เกิดอะไรขึ้นหรือคะ?”

เหวินเจาเหยียนเงยหน้ามองเธอ ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “บ้านใหญ่ของข้ากำลังมีปัญหาใหญ่ การค้าถูกขัดขวาง ข้าต้องกลับไปจัดการเอง”

หยางลี่เจินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้น “ถ้าอย่างนั้น… ข้าขอไปด้วยได้ไหม?”

เหวินเจาเหยียนเลิกคิ้ว “ที่นั่นไม่ใช่ที่ที่เจ้าอยากไป มันอันตรายและวุ่นวาย เจ้าควรอยู่ที่นี่”

“แต่ข้าไม่อยากอยู่เฉยๆ ข้าอยากช่วย” เธอยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

เขามองเธอด้วยสายตาพิจารณา ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ถ้าเจ้าต้องการไปนัก เจ้าต้องสัญญาว่าจะไม่ก่อปัญหา และอยู่ในสายตาของข้าเสมอ”

หยางลี่เจินยิ้มบางๆ “ข้าสัญญา”

“ดี เตรียมตัวให้พร้อม เราจะออกเดินทางพรุ่งนี้” เขากล่าวก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเริ่มจัดการเตรียมความพร้อม