ตำนานวิญญาณแฟนซี (Seirei Gensouki)

        ฟลอร่าค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น

        ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือแขนซ้ายของปีศาจวัวที่ถูกตัดออกจนขาดสะบั้น

        แขนที่ถูกตัดออกกลิ้งหลุนๆ ลงไปกับพื้น

        “เอ๊ะ...?!”

        องค์หญิงน้อยอึ้งจนอ้าปากค้าง

        ไม่ไกลจากแขนที่กลิ้งหลุนๆ เธอพบเด็กชายผู้หนึ่ง

        เส้นผมสีดำขลับของเขาปลิวไสว ในมือของเขาถือดาบที่โชคเลือด

        ฟลอร่ารู้จักเขาดี...ริโอะนั่นเอง!

        “เอื้อกกกกก...”

        ปีศาจวัวร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด

        มันกระโดดม้วนตัวไปในอากาศหนึ่งทีก่อนจะออกห่างจากริโอะเพื่อตั้งหลัก

        ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องเด็กชายที่ร่างเล็กกว่าปีศาจหลายสิบเท่าราวกับจะฆ่าแกง

        “พาเพื่อนหนีไปซะองค์หญิง!”

        ริโอะตะโกนบอกฟลอร่าด้วยเสียงเรียบพร้อมกับมองปีศาจวัวอย่างไม่วางตา

        “เอ๊ะ...เอ่อ คือ...”

        ฟลอร่าปากขยับค้างด้วยใบหน้าตกตะลึง

        “เร็วสิ!”

        “ค...ค่ะ!”

        ริโอะออกคำสั่งเสียงดุ

        ฟลอร่ารีบตอบกลับเสียงสั่น แล้วพยุงร่างเพื่อนที่ยังไม่ได้สติเอาไว้

        ริโอะออกคำสั่งเสียงดุอีกครั้ง

        “ไปซะ!”

        พร้อมๆ กับที่ฟลอร่าวิ่งหนีไปริโอะก็หันมาเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างเต็มตัว

        ปีศาจเองก็ไม่ยอมแพ้ ฟันดาบสวนกลับมา

        เด็กชายเห็นดังนั้นก็กระชับดาบในมือทั้ง 2ข้างให้แน่นขึ้นเพื่อตั้งรับ

        ดาบของทั้งคู่กระทบกันในอากาศจนเกิดประกายไฟ

        ริโอะปล่อยให้น้ำหนักของดาบของปีศาจกดลงมา

        ด้วยแรงมหาศาลดาบของมันจึงกดลงไปจนถึงพื้น

        ริโอะถือโอกาสนั้นใช้แรงกำลังทั้งหมดสวนดาบเสยขึ้น

        ปีศาจรีบหลบแต่ทว่าก็หนีไม่พ้นคมดาบของเด็กชาย

        หนังของมันหนาเตอะจนริโอะตกใจ

        แต่จะหนาแค่ไหนมีหรือจะต้านทานคมดาบไหว

        แม้จะไม่โดนจุดสำคัญ แต่ก็สร้างความบาดเจ็บให้มันมากทีเดียว

        “โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

        เจ้าปีศาจคำรามด้วยโทสะก่อนจะยกดาบหินขึ้นมาฟันสวนซ้ำ

        ริโอะกระโดดหลบไปด้านข้างเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวในอากาศรอบหนึ่งเมื่อเท้าถึงพื้นก็ก้มตัวลงต่ำเพื่อใช้ดาบฟันไปที่ขาของเจ้าตัวประหลาด

        ปีศาจวัวกระโดดหลบก่อนจะตอบโต้

        การลงดาบหินของมันรุนแรงมากถ้าเผลอไปโดนเข้าสักทีมีหวังไม่ฟื้นขึ้นมาอีกแน่

        ทั้ง 2 สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนที่จะลงดาบด้วยความเร็วจนแทบมองไม่ทัน

        ดาบของทั้ง 2 กระทบกันอย่างจังจนเกิดกระแสลมรุนแรง

        ต้นไม้รอบๆ ต่างสั่นไหว

        ขนาดดาบของริโอะเล็กกว่าคู่ต่อสู้ เขาจึงระวังเป็นพิเศษเพื่อไม่ให้ดาบหักเสียก่อน

        ริโอะฝึกการใช้ดาบมานานนับปีจึงรู้จักการใช้ดาบเป็นอย่างดี

        แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะมั่นใจว่าชัยชนะจะเป็นของตนเสมอไป

        เด็กชายรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาเมื่อจินตนาการว่าตัวเองพลาดท่าโดนดาบหินเข้า

        เรายังตายไม่ได้!

        ในหัวของเขามีเพียงคำนี้ขณะที่สู้กัน

        แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจ จะหนีไปเลยก็ได้แท้ๆแต่ก็ยังย้อนกลับมาช่วย

        หรืออาจเป็นเพราะประทับใจในความกล้าของฟลอร่าที่เป็นห่วงเขา

        เป็นเหตุผลเดียวกับที่เขาช่วยเธอก่อนตัวเองจะกลิ้งตกหน้าผาไป

        ริโอะเคยพลาดที่ช่วยฟลอร่าในครั้งก่อน แต่ตอนนี้เขากลับเลือกที่จะทำพลาดอีกครั้งร่างกายของเขาขยับเองตามความรู้สึก

        อุตส่าห์มีโอกาสจะหนีไปโดยที่ไม่มีใครรู้แล้วแท้ๆ

        ช่างมันเถอะ อะไรจะเกิดก็ปล่อยมันไป

        ริโอะคิดราวกับว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาแล้วสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย

        ประสาทสัมผัสในร่างกายของริโอะเฉียบแหลมขึ้นด้วยการเพิ่มสกิลทำให้มองเห็นได้แม้กระทั่งการเคลื่อนไหวของศัตรูเป็นภาพช้า

        ตอนนี้เขาเริ่มมั่นใจขึ้นมาแล้ว

        พวกเขาทั้ง 2ก็สู้กันรวดเร็วและรุนแรงราวกับพายุหมุนจนมองตามแทบไม่ทัน

        จากที่สู้สูสีกันมาโดยตลอด จู่ๆ ก็เกิดมีฝ่ายหนึ่งที่เสียเปรียบ

        ริโอะคอยมองหาช่องโหว่มาโดยตลอด

        ในที่สุดโอกาสก็มาถึง!

        “มออออออออออออออ!”

        เจ้าปีศาจคำรามออกมาพร้อมกับเงื้อดาบในมือขึ้น

        มันร้อนใจที่กำจัดศัตรูที่ตัวเล็กกว่าไม่ได้  จึงเคลื่อนไหวแบบสะเปะสะปะไร้แบบแผน

        ริโอะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปเด็ดขาด จึงชิงฟันดาบก่อน

        คมดาบของเด็กชายรวดเร็วและแม่นยำโดนเข้าที่ลำตัวของมันอย่างสวยงาม

        สีหน้าของมันบิดเบี้ยวด้วยความรวดร้าว

        ปีศาจแกว่งดาบอาละวาดด้วยไฟโทสะ

        ริโอะถอยหนีออกมาในบริเวณที่ปลอดภัย

        เด็กชายพยายามหาจังหวะโจมตีซ้ำอีกครั้ง

        เขากระชับดาบในมือแน่นก่อนจะดีดตัวกระโดดออกไปอย่างสุดกำลัง

        “ย้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”

        ริโอะตะโกนขึ้นก่อนจะโจมตีอย่างสุดกำลัง

        ปีศาจวัวเองก็ลงดาบเหมือนกันแต่ไม่พลาดเป้า

        ริโอะเหยียบไปบนไหล่หนาของมันก่อนจะตัดหัวเจ้าปีศาจออก

        หัวของอสุรกายขาดสะบั้นลอยคว้างไปในอากาศ

        และร่างกายที่ไร้ศีรษะก็ค่อยๆ ร่วงล้มตึงลงบนพื้น

        นัยน์ตาที่ดุดันบัดนี้ไร้ซึ่งประกาย

        เสียงชู่เล็กๆ ดังออกมาจากร่างยักษ์ และค่อยๆ สลายไปในที่สุด เหลือไว้เพียงหินสีน้ำเงินมันคือหินเวทนั่นเอง

        แต่หินก้อนนี้มีขนาดใหญ่มากใหญ่จนเทียบกับขนาดของหินอ๊อกร์และก็อบลินไม่ได้เลยทีเดียว

        ริโอะหยิบหินเวทก้อนนั้นขึ้นมา

        “มอนสเตอร์หรอกเหรอ...”

        ริโอะจ้องมองหินในมือก่อนเอ่ยขึ้น

        หินเวทคือหินที่สิ่งเดียวที่เหลืออยู่หลังจากที่มอนสเตอร์สิ้นชีวิต

        สรุปคือหากสิ่งมีชีวิตใดตายลงแล้วคงเหลือหินเวทเอาไว้นั่นหมายถึงสิ่งมีชีวิตนั้นคือมอนสเตอร์นั่นเอง

        แต่มอนสเตอร์ระดับสูงในบริเวณนี้หายากจริงๆ

        หากมีมอนสเตอร์ระดับสูงแบบนี้เยอะล่ะก็ทางโรงเรียนคงไม่จัดให้เด็กๆ มาฝึกกันที่นี่หรอก

        ทำไมมันมาอยู่ที่นี่ได้? หรือมันมาจากที่อื่น?

        ในตอนนั้นเอง

        “องค์หญิงฟลอร่า!”

        ในป่าอันเงียบสงัด เสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฟลอร่าอยู่

        คงจะเป็นเสียงของคนที่ตามหาตัวเจ้าหญิงอยู่

        ริโอะหันไปมอง รอบๆ ป่า

        ทันใดนั้นเห็นเงาบางอย่างเคลื่อนไหว ถึงจะอยู่ไกลแต่ก็พอมองออก

        ฟลอร่านั่นเอง

        เธอเป็นห่วงริโอะจึงแอบมองอยู่ไกลๆ

        แต่ริโอะไม่อยากเข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยากอีก

        เด็กชายจึงรีบรุดจากไปก่อนที่คนอื่นจะมาเห็น

        ...

        เลสในชุดคลุมสีดำขลับลอยอยู่ในอากาศมองดูริโอะที่กำลังหนีไป

        ความเร็วผิดมนุษย์ของริโอะนี้เองที่ดึงความสนใจของเลสอย่างอยู่หมัด

        “หนีไปซะแล้ว ได้เห็นเรื่องสนุกๆ กว่าคิดไว้แฮะอุตส่าห์ปล่อยมิโนทาลอสสุดโหดไปให้นะเนี่ย”

        คิกคิกคิกคิก

        เลสหัวเราะคิกคัก

        “ผมดำ... สายเลือดของคนจากยากุโมะ? หรือมันจะใช้พลังวิญญาณได้? ต้องระวังหน่อยแล้ว”

        เขาพึมพำกับตัวเอง

        พลังวิญญาณ ...คือ เคล็ดวิชาลับที่คนในเขตชู้ตราลทำไม่ได้

        ในหนังสือเก่าๆ มีบันทึกหลงเหลือเพียงเล็กน้อย แต่เลสกลับรู้มากกว่าที่มีในบันทึกไว้เสียอีก

        พลังวิญญาณคือการใช้พลังเวทและทำให้เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติไม่ต้องร่ายคาถา มันเป็นวิธีการใช้เวทของพวกเอลฟ์ คนแคระ และพวกครึ่งคนครึ่งสัตว์

        เพราะฉะนั้นริโอะที่อยู่ในเขตชู้ตราลนี้ก็รู้ดีว่าการที่เขาใช้พลังวิญญาณได้มันผิดแผกแปลกมนุษย์แค่ไหน

        “เข้าไปใกล้ขนาดนี้เรายังสัมผัสถึงพลังวิญญาณไม่ได้เลยสงสัยคงจะไม่ได้ขายวิญญาณให้ผีสินะ อืม... ข้าจะจำมันไว้ ท่านคงจะถูกใจมันน่าดูกลับไปทำงานดีกว่าเรา”

        เอ่ยทิ้งท้ายเช่นนั้นแล้วเลสก็บินจากไปยังที่ใดสักแห่ง