“โป๊อยู่หรือคะ ดีเลยค่ะ อยากเห็น” ประตูถูกเปิดผลัวะ พร้อมร่างของพะเนียงผลุนผลันเข้ามา “กรี๊ดดดด ตื่นเต้น”
เขาดำน้ำลงไป โผล่ออกมาเฉพาะท่อนบน สีหน้าถมึงทึง
“ออกไป”
“ไม่ค่ะ พะเนียงอยากเห็นหุ่นของพี่ นะคะ ลุกขึ้นมาดูหน่อย”
“จะบ้าเหรอ”
“อายทำไมคะ พะเนียงยังไม่อายเลย”
หนุ่มหล่อเข้มแยกเขี้ยว สีหน้าถมึงทึง ตวาดใส่หล่อนด้วยน้ำเสียงเอาเื่ “ผมบอกให้ออกไปไง”
“ขอดูหน่อยนะ อยากเห็น”
“บ้า เธอมันบ้า”
“บ้าก็เพราะรักนะคะ ผัวสุดที่รัก” หล่อนลอยหน้าลอยตาพูด ดวงตาสวยคู่นั้นเปล่งประกายเริงร่า ไม่ได้หวาดกลัวคำขู่คำรามของเขาแม้แต่นิดเดียว
“ขอร้องเถอะครับคุณพะเนียง กรุณาออกจากห้องก่อนเถอะ ผมหนาว”
เขาหมดหนทาง จำต้องใช้ไม้นวม
หล่อนหัวเราะคิก “ก็ได้ค่ะ แต่อย่าเรียกคุณพะเนียง ต้องเรียกพะเนียงว่า เมียสุดที่รักสิคะ”
“คุณพะเนียง”
สาวงามอเวจีมหานครเท้าสะเอว จ้องมองเขาเขม็งแบบท้าทาย “พะเนียงจะยืนมองอยู่ยังงี้แหละค่ะ จนกว่าผัวจะเรียกพะเนียงว่า...”
“เมียสุดที่รัก”
“คะ อะไรนะคะ ไม่ได้ยิน”
“เมียสุดที่รัก”
“ขออีกทีค่ะ” หล่อนทำท่าแคะหู
“กรุณาออกไปจากห้องเถอะครับเมียสุดที่รัก”
หล่อนยิ้มพึงพอใจ “ได้ค่ะ ผัวอุตส่าห์ขอร้องทั้งที...”
เ้าของเรือนร่างสมส่วนสวยงามทำท่าจะหมุน แต่แล้วกลับหยุดชะงักแล้วก้าวเข้าไปหาเขา
“ขอจุ๊บทีนะคะ ผัวขา”
ไม่ทันอีกแล้ว
จุ๊บ!
“ชื่นใจจังค่ะ”
คราวนี้ พะเนียงก้าวออกจากห้องไปแต่โดยดี ถมไม่รอช้าอีกแล้ว รีบลุกออกจากอ่าง แต่ถึงจะเร็วแค่ไหน ก็ยังช้า เพราะคราวนี้เ้าหล่อนผลุบเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับเสื้อผ้า
พะเนียงตาค้าง ม่านตาสวยเบิกกว้าง
“อุ้ยตาย เต็มๆ”
หล่อนปล่อยเสื้อผ้าหลุดมือแล้วหมุนร่างเดินตัวปลิวออกจากห้องเหมือนต้องมนต์สะกด ส่วนหนุ่มหล่อเข้มทำได้แค่สบถออกมาเบาๆ แต่ด้วยอารมณ์อายมากกว่าโกรธ...
ลุงสังวาลรีบร้อนกลับเข้ามาในบ้านทรงปิรามิด ชายชราชะงัก เมื่อเห็นพะเนียงเดินตาลอย บ่นเพ้ออะไรสักอย่างออกมาฟังไม่ได้ศัพท์
“แย่แล้วว้อย นังพะเนียง มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่”
“หล่อ... ล่ำ... ใหญ่... ยาว...”
ชายชรานิ่วหน้า “เอ็งว่าอะไรนะ”
“แค่เห็นก็สยิวแล้ว”
“ท่าจะเพี้ยนแน่ๆ นังพะเนียง...”
หญิงสาวไม่ได้ยิน ชายชราต้องตะคอกเสียงดังกว่าเดิม “นังพะเนียง!”
“ว้าย” หล่อนใ “อะไรกันคะลุง”
“แล้วเอ็งเป็อะไร ข้าได้ยินไม่ถนัด ใหญ่ยาวอะไรวะ”
พะเนียงหน้าแดง “วุ้ย ลุงเปล่านะคะ หนูไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”
“นังนี่ ยิ่งพูด ข้ายิ่งมึนหัว”
“ลุงแก่แล้วก็เงี้ยแหละ เหี่ยว ห้อย ไม่ยาวใหญ่ เอ๊ย หนูพูดอะไรออกมาเนี่ย”
ผู้เฒ่าเกาหัว “เอ็งรั่วอีกแล้ว”
หญิงสาวหัวเราะเขินๆ “ว่าแต่ลุงเถอะ หิวเหรอ หนูยังเตรียมอาหารไม่เสร็จเลย”
“หยุดเลยนังพะเนียง ไปตามพ่อรูปหล่อของเอ็ง เตรียมตัวรับมือ มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ เราต้องชิงออกไปรับมือกับพวกมันก่อนที่พวกมันจะมาถึงนี่ ข้ายังไม่อยากเห็นบ้านของตัวเองถูกถล่ม”
ก่อนหญิงสาวจะทันได้ตอบ ถม นิยมไทยก็ก้าวตามหลังหญิงสาวออกมา
เขาอยู่ในเสื้อผ้าชุดใหม่ที่หญิงสาวเอาเข้าไปให้ถึงในห้องอาบน้ำ กางเกงยีนสีซีด เสื้อยืดรัดรูปเปรี๊ยะ
คนที่มองด้วยอาการตาค้างตกตะลึงก็คือ พะเนียง
“ว้าว! ซะมี!”
ลุงสังวาลขยับจะพูด แต่พลันนั้น สาวงามแห่งอเวจีมหานครก็ถลันเข้าไปเกาะแขนของถม
“ผัวหนูหล่อมั้ยลุง”
“บ๊ะ นังนี่” ผู้เฒ่าจุ๊ปาก ด้วยรู้สึกรำคาญแทนเขาคนนั้นเต็มที
“อิจฉาหนูเหรอคะลุง”
“บอกตรงๆนะนังพะเนียง...”
“ว่า...”
“ให้มันรู้กาลเทศะบ้างเห้อ”
“เก๊าะ....”
เสียงอะไรบางอย่างเคลื่อนใกล้เข้ามา
ลุงสังวาลชะงัก สีหน้ากังวลขึ้นมาอีกครั้ง
“ไอ้หนุ่ม งานเข้าแล้วว้อย ไอ้พวกที่มาคงไม่ปล่อยให้เอ็งลอยนวล”
“พวกไหนครับ” เขาถามเสียงเรียบ ราวกับไม่ได้หวาดกลัวความตายครั้งที่สองที่กำลังคุกคามใกล้เข้ามา
“มีหลายพวกว้อย เอาเป็ว่าบอกไม่หมดในเวลาอันสั้นก็แล้วกัน”
“หนูไม่กลัวหรอกลุง” พะเนียงทะลุกลางปล้อง
“เอ็งไม่กลัว แต่ข้ายังไม่อยากให้บ้านพังนี่หว่า”
“เอาน่าลุง พังก็สร้างขึ้นมาใหม่ ไม่เห็นยาก”
“พูดง่ายนะนังนี่”
“หนูคนง่ายๆน่ะลุง แต่ใจไม่ง่ายนะเออ ใจของหนูเป็ของพี่ถม ผัวของหนูคนเดียว”
“นังนี่ พูดเล่นอยู่เรื่อย”
ชายชราขึงตาใส่หญิงสาวแล้วเอ่ยกับชายหนุ่มเร็วจี๋ “ไปเถอะไอ้หนุ่ม เราต้องออกไปต้อนรับพวกมัน ก่อนที่พวกมันจะปีนเขามาถึง...”
“ปืนล่ะลุง” หญิงสาวเป็คนถาม “จะเอาสากกะเบือไปทิ่มกะพวกมันไม่ไหวนาลุงนา”
“นังนี่ ข้าละหน่ายกะเอ็งจริงๆ”
พะเนียงหัวเราะคิกคักที่เห็นชายชรามีอาการหัวเสีย
“ไปเถอะค่ะผัวขา แหม...สรุปว่ายังไม่ได้ทานข้าวเลย หิวแย่แล้ว”
“ผมยังไหว” บุรุษเข้มตอบเสียงขรึมใบหน้าเ็า ทั้งๆที่รู้สึกรำคาญไม่ต่างจากลุงสังวาล แต่สามารถเก็บซ่อนอาการดังกล่าวเอาไว้อย่างมิดชิด
“พะเนียงรู้ค่ะว่าผัวเก่ง ยอดคน”
“พอได้แล้วนังพะเนียง แล้วตามข้ามาเดี๋ยวนี้”
ลุงสังวาลขึงตาใส่พะเนียง แล้วพยักหน้าให้คนทั้งสองรีบตามแกออกไป แค่โผล่พ้นประตูบ้าน ทั้งสามก็มีอาการตกตะลึง เพราะจากแสงสว่างสีแดงจากดวงจันทร์ สาดให้เห็นเงาตะคุ่มของกลุ่มคนหลายสิบชีวิต คนพวกนั้นเลือกที่จะจอดรถทิ้งไว้ตีนเขาแล้วเดินเท้าขึ้นมา แต่พวกมันอาจจะลืมไปว่าทำเลที่ตั้งบ้านของลุงสังวาล อยู่ในระดับดีที่สุด เพราะไม่เพียงมองเห็นความเคลื่อนไหวของศัตรูได้ก่อน ยังมีจุดที่ใช้ซุ่มโจมตีผู้บุกรุกได้อย่างดีด้วย
“ข้าว่าจะไม่ทันการณ์แล้วละวะไอ้หนุ่ม” ลุงสังวาลพึมพำแล้วปลดลูกซองแฝดพร้อมสายะุยื่นให้กับถม นิยมไทย “เอ็งเอาไปลุยก่อนโลด ชิงเก็บพวกมันให้ได้มากที่สุด... นังพะเนียง เอ็งมากะข้า”
“ไม่เอาลุง หนูจะอยู่กับผัวหนู”
“เอ็งอย่าทำให้เื่ง่ายกลายเป็เื่ยุ่งยากกว่านี้เลยว่ะ ปล่อยให้เขาทำหน้าที่ของตัวเอง ขืนมัวพะวงหน้าพะวงหลัง ข้าว่ามันจะไปไม่ถึงฝั่งฝัน”
“ลุงพูดแปลกๆ”
“เออน่า เอ็งตามข้ามาก่อนเหอะ”
“หนู...”
“นังพะเนียง!” น้ำเสียงของลุงสังวาลเข้มกว่าเดิม พะเนียงเองจึงรู้ว่า ขืนล้อเล่นกับแกอีก อาจถูกคนแก่ตบคว่ำจริงๆ
“ก็ได้ลุง” หล่อนตอบหางเสียงสะบัด แล้วเขย่งปลายเท้ายื่นจมูกเข้าไปัักับแก้มของหนุ่มหล่อเข้ม “สู้ๆนะคะผัวขา”
“มาเถอะน่า”
“ว้าย!” พะเนียงถูกลุงสังวาลฉุดมือตัวปลิวผละออกจากร่างของชายหนุ่มผู้ที่หล่อนเรียกขานว่า ผัว หรือสามี
ถมกระชับปืนในมือ แสงจันทร์สีแดงสาดกระทบกับใบหน้าเข้ม ดวงตาฉายประกายวาวอำมหิต สัญชาตญาณนักรบ ทำให้เขาเคลื่อนตัวอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วเพื่อประจำตำแหน่งตามที่ลุงสังวาลบอก
พลัน คนพวกนั้นก็ใกล้เข้ามาในระยะคลองจักษุ นับคร่าวๆมีเกือบยี่สิบคน อาวุธชนิดต่างๆครบมือ
ยามนี้ ถมสงบนิ่งอย่างที่สุด ไม่มีอาการวิตกกังวลกระสับกระส่าย ราวกับการฆ่าเป็วิถีที่ต้องกระทำ แต่การฆ่าไม่ใช่เพื่อสนองตัณหาของตัวเอง
เงียบจนแว่วได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว เสียงฝีเท้า และเสียงสายลมร้อนผ่าวที่รำเพยผ่านผิว ในท่ามแสงจันทราเฉดสีเร่าร้อนประหลาดยังแลเห็นคล้ายกับฝุ่นทรายกำลังคลุ้งขึ้น
ช่างน่าสมเพชที่คนพวกนั้นไม่รู้ว่า ถม นิยมไทย คือนักรบที่น่าเกรงขามเพียงใด คนพวกนั้นเดินเข้ามาหาความตายชัดๆ
ใกล้เข้ามาอีก และแล้วลูกซองแฝดในมือของถม นิยมไทยก็เปิดฉากขึ้นทันที
ตูม! ตูม!
“อ๊าก!”
“อ๊ากส์!”
อำนาจของหัวะุ บวกความช่ำชองในการใช้ ส่งผลให้คนกลุ่มนั้นแตกกระเจิง ต่างกระโจนหลบแล้วใช้ปืนยิงโต้อย่างไร้จุดหมาย ซึ่งนั่นก็เป็เพราะว่าถม นิยมไทยไม่ได้อยู่ในตำแหน่งเดิม ร่างสูงใหญ่เคลื่อนไหวออกจากจุดยิงทุกครั้งเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสวน
ตูม! ตูม! ตูม!
แต่ละนัด เห็นผลเกือบทุกนัด เห็นได้จากเสียงร้องด้วยความเ็ปราวกับสัตว์นรก บางมุม แสงจันทร์สีแดงมองเห็นอำนาจของะุที่ถีบร่างของเหยื่อเคราะห์ร้ายกระเด็นหงายหลังไปหลายวาโดยไม่ได้ลุกขึ้นมายิงต่อสู้ได้อีกเลย
ตูม! ตูม!
“โอ๊ยยยย!”
“ไอ้พวกหน้าโง่ มันมีแค่คนเดียว ถล่มเข้าไปสิวะ!”
เสียงตวาดลั่นอย่างหัวเสียแว่วมาจากมุมหนึ่ง ทำให้ขบวนรุกที่กำลังจะถูกตีแตกภายในระยะเวลาอันสั้นเริ่มตั้งสติได้
ปัง ๆ ๆ ๆ! เปรี้ยง ๆ ๆ!
บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!
ะุทั้งปืนเล็ก รวมทั้งะุที่ถูกยิงออกมาจากเครื่องยิงะเิ ทำให้บุรุษหล่อเข้มต้องทะยานไปอยู่หลังแง่งหินขนาดใหญ่ เหงื่อผุดพราวเต็มใบหน้า ทว่า...ต่อให้สถานการณ์เป็แบบนี้ แววตาคู่นั้นยังสงบนิ่ง ไม่มีกระทั่งอาการวิตกกังวลให้เห็น
บึ้มมม!
ฝุ่นสาดขึ้นไปบนฟ้า
ปัง ๆ ๆ ๆ! ปัง ๆ ๆ ๆ!
บางนัดทำให้แง่งหินหลุดร่อนร่วงลงกระแทกกับร่างของเขา แต่เ้าของร่างสูงใหญ่ยังนิ่ง รอคอยจังหวะอย่างสงบ
เมื่อพร้อม ร่างนั้นก็โผล่ออกไปพร้อมกับสาดะุแบบหวังผลทุกนัด
ตูม! ตูม! ตูม!
“อ๊าก!” “อุ๊สสส์!” “โอ๊ยยยย!”
สีเืกับแสงจันทราเหมือนจะเป็อันหนึ่งอันเดียวกัน เสียงร้องด้วยความเ็ป กับเสียงตวาดกึกก้องของใครบางคนฟังดูไม่ได้แตกต่างกันมากนัก เพราะแสดงถึงอาการขาดสติเฉกเช่นกัน
ห่างออกไป ในมุมที่อยู่สูงขึ้นจากระดับที่หนุ่มหล่อเข้มกำลังทำหน้าที่...
ลุงสังวาลมองภาพที่อยู่เบื้องล่างภายใต้แสงจันทราสีแดงด้วยสายตาชื่นชม ก่อนจะเผลอหลุดปากออกมาว่า
“นี่แหละ...พญายมคนต่อไป”
“หะ หา...”สาวงามแห่งอเวจีมหานครที่อยู่ข้างๆถึงกับหูผึ่ง “เมื่อกี้ลุงว่าไงนะ”
3K
