บทที่ 1 นีโอสยามซิตี้
ค.ศ. 2489
นีโอสยามซิตี้ (Neo Siam City)
นีโอสยามซิตี้เป็เมืองใหญ่ที่ตั้งอยู่บนอ่าวไทย จะเรียกว่าเป็เกาะในอ่าวไทยก็ได้ แต่เป็เกาะที่เกิดจากฝีมืุ์สร้างขึ้น มีขนาดพื้นที่ประมาณ 1,500 ตร.กม.เศษ อยูในเขตปกครองพิเศษของไทย เป็เมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดเมืองหนึ่งของประเทศ มีระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดมาก ที่สำคัญที่สุดคือไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเข้ามาอาศัยอยู่ที่นี่ได้ จำนวนประชากรถูกจำกัด คนที่มีความพิเศษบางอย่างเท่านั้นจึงจะมีสิทธิ์อาศัยอยู่ที่นี่ได้ อย่างเช่นตัวฉันที่เป็สมาชิกตระกูลโนเรีย
ฉันกับแม่กำลังนั่งรถโดยสารที่เรียกว่า ‘ชาฟเตอร์’ ที่มีลักษณะคล้ายกับรถไฟฟ้า BTS เมื่อชาติก่อน แต่โครงสร้างทำจากกระจกชนิดพิเศษใสแจ๋วทั้งขบวน มันวิ่งอยู่บนอากาศ ผู้โดยสารสามารถมองเห็นวิวทิวทัศน์ได้ 360 องศาเลยทีเดียว แต่ขณะที่มันวิ่งอยู่อย่าหวังว่าจะได้เห็นวิวอะไรเลย กลับจะได้ความปวดตามาแทน เพราะชาฟเตอร์วิ่งเร็วมากจนเห็นภาพทิวทัศน์ด้านนอกกลายเป็เส้น ๆ ขีด ๆ
“วิกกี้ แม่นึกอยู่ตั้งนานว่าชุดที่ลูกใส่อยู่นี่ได้มายังไง แม่เพิ่งนึกออกว่ามันคือของขวัญวันเกิดลูกที่เลดี้ฮันน่าส่งมาให้ลูกเมื่อปีที่แล้วใช่มั้ย?” แม่หันมาถามฉันอย่างสงสัย “ไหนลูกบอกว่ามันไม่ใช่แบบที่ลูกชอบไง แล้วลูกก็ไม่เคยใส่มันเลยสักครั้ง ทำไมอยู่ ๆ วันนี้ถึงเอาออกมาใส่ได้ล่ะ?” สีหน้าแม่ดูแปลกใจมาก
“ก็ไม่มีอะไรมากค่ะแม่ แค่รู้สึกว่าอายุขึ้นเลขสองแล้ว ก็อยากจะปรับโฉมตัวเองใหม่ซะหน่อยแค่นั้นเองค่ะ” ฉันตอบแม่ไปส่ง ๆ แล้วก้มลงมองมินิเดรสแขนกุดสีแดงกุหลาบที่ตัวเองสวมอยู่ “อีกอย่างชุดนี้ดูก็รู้ว่าต้องแพง จะเก็บไว้ให้ปลวกมันแทะไปฟรี ๆ ก็เสียดายแย่เลยค่ะ” แม่หัวเราะเบา ๆ เมื่อฉันพูดประโยคสุดท้ายจบ
ความจริงก็คือตัวฉันก่อนหน้านี้เป็สาวน้อยที่เรียกได้ว่าแทบจะไม่ได้ใส่ใจเื่การแต่งตัวเลย สวมชุดอะไรก็ได้ง่าย ๆ เสื้อผ้าที่มีส่วนใหญ่จึงมีแต่แบบเรียบ ๆ สีเรียบ ๆ จะมีก็แต่ชุดนี้แหละที่ดูดีมีสง่าราศีหน่อย ที่จริงต้องแต่งหน้าเพิ่มนะเนี่ย แต่เครื่องสำอางค์อะไรแทบไม่มีเลย เดี๋ยวต้องไปหาซื้อมาสักหน่อยแล้ว
เมื่อชาติที่แล้วตัวฉันตอนยังเป็วัยรุ่นก็เป็แบบนี้เหมือนกัน แต่พอโตขึ้นก็รู้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกก็สำคัญ ที่เค้าเรียกว่าต้องให้ความสำคัญกับ ‘เฟิร์สอิมเพรสชั่น’ น่ะ มันเป็ปัจจัยที่มีผลต่ออะไรในหลาย ๆ เื่เลย ฉันจึงลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเองเสียใหม่ให้ดูดี ดูไฉไลกว่าเดิม แล้วสำหรับผู้หญิงอย่างเรา ๆ การที่ได้เห็นตัวเองดูดี ดูสวยขึ้น มันก็ทำให้เรารู้สึกดีมีความสุขมากขึ้นด้วยไม่ใช่เหรอ
“ใช่ แม่ก็ว่าน่าเสียดาย นี่แม่คิดว่าลูกเอาไปให้เพื่อนคนไหนไปแล้วซะอีก”
“จะได้ยังไงล่ะคะแม่ ของขวัญที่ญาติผู้ใหญ่ให้มา วิกกี้ไม่กล้ายกให้คนอื่นหรอกค่ะ”
“แม่รู้สึกว่าลูกใส่ชุดนี้แล้วดูเหมาะกับลูกมากเลยนะ ทำไมเมื่อก่อนแม่ถึงดูไม่ออกกันนะว่าลูกสาวสุดสวยของแม่ใส่สีแดงได้ขึ้นขนาดนี้” แม่ยิ้มชมฉัน ฉันแกล้งพูดเย้าแม่ว่า
“ก็ตอนนี้วิกกี้โตเป็สาวเต็มตัวแล้วไงคะแม่ ก็เหมือนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบานเต็มที่...”
“อุ้ยตาย! จริงด้วย ลูกสาวแม่เปลี่ยนจากสาวน้อยกลายเป็สาวใหญ่แล้วนี่นา” แม่พูดแหย่ฉันกลับ
“ไม่ใช่แล้วแม่...” ฉันกับแม่พูดเย้าแหย่กันไปมาหัวร่อต่อกระซิก
วันนี้เป็วันเกิดอายุครบ 20 ปีของฉัน ถ้าเป็ชาติก่อนก็คือบรรลุนิติภาวะแล้ว แต่ในยุคนี้เค้าบรรลุนิติภาวะกันไปั้แ่อายุ 15 ปีแล้ว อายุขึ้นเลข 2 ปุ๊บ เซอร์ไพร์สใหญ่ก็มาปั๊บ เรียกได้ว่าเป็จุดเปลี่ยนในชีวิตของฉันเลยทีเดียว ฉันรู้ว่าจากนี้ไปชีวิตฉันต้องไม่เหมือนเดิมอีกแล้วแน่นอน ฉันรู้สึกว่าภารกิจที่ฉันต้องทำในชาตินี้มันกำลังจะปรากฏขึ้นในไม่ช้านี้
ั้แ่ชาติก่อนฉันก็มีความเชื่อว่า มนุษย์ทุกคนล้วนมีภารกิจติดตัวมาเกิด หน้าที่เราคือต้องค้นหาให้เจอว่าภารกิจของเราคืออะไร ภารกิจนี้คือสิ่งที่พระเ้าหรือจักรวาล้ากระทำให้เกิดขึ้นบนโลกนี้โดยผ่านตัวพวกเราทุกคน ซึ่งเป็ได้ทั้งเื่เล็ก ๆ อย่างเช่น เป็บุคคลที่มีผลทำให้ผู้คนหันมาใส่ใจดูแลสุขภาพกันมากขึ้น หรือเื่ใหญ่ ๆ อย่างเป็ผู้คิดค้นการสร้างเครื่องบิน รถยนต์ ไฟฟ้า เป็นักวิทยาศาสตร์ชื่อก้องโลกอย่างไอน์สไตน์ กาลิเลโอ หรือนิวตัน
ปิ๊บ...ปิ๊บ...
เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหูฉันเบา ๆ บ่งบอกว่ามีคนโทรติดต่อเข้ามา ฉันสั่งการเปิดเครื่องมือสื่อสารในใจพร้อมกับแตะปลายนิ้วชี้ตรงที่ว่างเปล่ากลางอากาศเบื้องหน้าตัวเอง แล้วหน้าจอระบบของสิ่งที่เรียกว่า ‘ฟิง’ อุปกรณ์ไฮเทคขนาดเล็กจิ๋วระดับไมโครที่ถูกฝังอยู่ตรงปลายนิ้วชี้ก็ปรากฏขึ้น และมีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นซึ่งเป็เ้าของอุปกรณ์ที่จะมองเห็นมัน ฟิงเป็มากกว่าเครื่องมือที่ใช้ติดต่อสื่อสาร มันใช้ระบุตัวตนเราแทนบัตรประชาชน เป็กระเป๋าเงินของเราด้วย ยุคนี้ไม่มีใครใช้เงินสดกันแล้ว มันยังเป็เหมือนผู้ช่วยอัจฉริยะส่วนตัว ที่อยากจะรู้อะไร อยากจะทำอะไร ก็ถามเ้าฟิงนี่ได้เลย ฟังค์ชั่นของมันยังมีอีกมากมายที่ให้สาธยายทั้งหมดคงต้องใช้อีกหลายหน้ากระดาษทีเดียว
“เพร็ทตี้โทรมาค่ะแม่” หน้าจอปรากฏภาพของชายหนุ่มผิวขาวหน้าตาคมคายพร้อมชื่อ ‘PRETTY’ เพื่อนของฉันเอง ฉันหันไปบอกแม่ก่อนจะสั่งรับสายแบบวีดีโอคอลในใจ
“ฮัลโหล ว่าไงพ่อหนุ่มดอยเปลี่ยว” ฉันกล่าวทักทายหยอกล้อฉายาอีกฝ่าย
“ใกล้จะไม่เปลี่ยวแล้วย่ะยัยแกงจืด ว้ายตายแล้ว! วันนี้ยัยแกงจืดใส่พริกเพิ่มความแซ่บเหรอยะ ชุดแดงแรงฤทธิ์มาก” เพร็ทตี้ หรือชื่อจริงว่า เพร็ท โนเรีย จีบปากจีบคอพูด นางเป็เพื่อนเกย์ที่ฉันสนิทที่สุด
“ย่ะ! จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกเสียดายหน้าสวย ๆ หุ่นดี ๆ ของฉันที่จะปล่อยให้มันจืดชืดเรือนลางอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว ถึงเวลาที่ต้องแต่งสีเติมสันขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ”
“โอ้ยย...เพิ่งจะคิดได้เหรอยะ ฉันก็บอกแกเป็ร้อยเป็พันรอบแล้วไม่เห็นแกจะสนใจ ดีแล้วย่ะที่คิดได้ตอนนี้ ดีกว่าไปคิดได้ตอนแก่หง่อมที่ต่อให้แต่งแทบเป็แทบตายยังไงก็คงไม่ขึ้นแล้วน่ะ”
“รู้แล้วย่ะ ว่าแต่แกโทรมามีอะไรรึเปล่า”
“แหม...จะอะไรซะอีกล่ะ ก็โทรมาแฮปปี้เบิร์ดเดย์แกน่ะสิ” เพร็ทตี้ตอบแล้วกระแอมเบา ๆ “สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะคุณวิกกี้ ขอให้เพื่อนมีความสุขมาก ๆ สุขล้น ๆ ไร้ปัญหาไร้ทุกข์ไร้โศก ขอพระเ้าอวยพรคุ้มครองเพื่อนตลอดไปนะจ๊ะ”
ฉันยิ้มรับคำอวยพร ตระกูลเรานับถือศาสนาคริสต์จึงมักอวยพรด้วยประโยค ‘ขอพระเ้าอวยพร’ เมื่อ้าจะอวยพรใคร “ขอบใจมากจ้ะเพร็ทตี้ ถ้าไม่นับแม่ แกเป็คนแรกทุกปีเลยที่อวยพรวันเกิดฉัน” เมื่อเช้าแม่เป็คนแรกที่อวยพรวันเกิดฉัน เป็คนแรกทุกปีเช่นกัน
“ฉันเป็เพื่อนที่ดีมากใช่มั้ยล่ะ” เพร็ทตี้ยืดอกเชิดหน้าขึ้น ฉันหัวเราะกับท่าทางนั้นของนาง
เพร็ทตี้ โนเรีย นอกจากเป็เพื่อนแล้วก็ยังเป็ญาติที่สนิทที่สุดคนนึงของฉันด้วย ไม่ต้องแปลกใจว่าทำไมเรียกญาติว่าเป็เพื่อนได้ เพราะสมาชิกในตระกูลโนเรียมีหลายร้อยคนมาก ตระกูลโนเรียถูกแตกเป็หลายสายมาก จนฉันเองก็นับไม่ถูกว่าฉันกับเพร็ทตี้เป็ญาติกันยังไง มีจุดเชื่อมต่อกันตรงไหน
“เออเพร็ทตี้...ว่าแต่วันนี้แกว่างมั้ย ฉันอยากให้แกช่วยอะไรฉันหน่อย” ฉันเอ่ยถามเพร็ทตี้ออกไป
“สำหรับแก ฉันว่างเสมอแหละ จะให้ฉันช่วยอะไรเหรอ”
‘สถานีเดอะนอร์...สถานีเดอะนอร์...’
เสียงระบบของชาฟเตอร์ดังขึ้น แจ้งชื่อสถานีต่อไปที่กำลังจะลงจอด ซึ่งเป็จุดหมายปลายทางของฉันกับแม่ ฉันจึงรีบตอบเพร็ทตี้กลับไปว่า
“เดี๋ยวฉันบอกรายละเอียดแกในแชทนะ ฉันต้องลงรถแล้ว”
“โอเค ได้ เดี๋ยวเจอกัน” เพร็ทตี้รับคำแล้ววางสายไป หน้าจอฟิงดับ ฉันกับแม่ลุกจากที่นั่งเดินไปยังประตูทางออกเพื่อเตรียมตัวลง
ชาฟเตอร์ค่อย ๆ ลดความเร็วและลดระดับลงเรื่อย ๆ ทิวทัศน์ของเมืองเริ่มปรากฏให้เห็นชัดเจนขึ้นตรงหน้า สิ่งที่ดึงดูดสายตาฉันได้มากที่สุด คืออาคารกระจกสูงระฟ้าสะท้อนแสงแดดเป็ประกายสีแดงอ่อน มีภาพเคลื่อนไหวของหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง เธอมีบุคลิกที่สง่างามแต่นิ่งขรึม สายตาแน่วแน่ของเธอมองตรงมาข้างหน้าเหมือนกำลังมองมาที่ฉันอย่างไรอย่างนั้น นี่คือผู้มีอำนาจสูงสุดขององค์กรแห่งนี้ ‘เลดี้ฮันน่า’ หรือ ฮันน่า โนเรีย ผู้ที่คอยช่วยเหลือสนับสนุนฉันกับแม่ด้วยดีเสมอมา ภาพเคลื่อนไหวตราสัญลักษณ์รูปดอกกุหลาบบานสีแดงเข้มขนาดใหญ่กำลังหมุนรอบตัวเองและเคลื่อนที่ไปรอบ ๆ ตัวอาคารด้วย ฉันจำตราสัญลักษณ์นี้ได้ฝังใจไม่มีทางลืม เพราะฉันเป็คนออกแบบมันด้วยมือของฉันเอง
‘เดอะนอร์ที่รัก...ฉันกลับมาแล้วนะ’
------------------------------------------
ฝากกดติดตามด้วยนะคะนักอ่านที่รักทุกท่าน คิดเห็นอย่างไรคอมเม้นท์บอกไรท์หน่อยนะคะ ขอบคุณค่ะ^^
7K
![หยุดรัก, ไม่ให้รัก [YURI]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689258192_50843906.webp)
