[New Life] อิสระของชีวิต

[58] ความทรงจำ [2]
Code Name : ZET ZERO หมายเลขอนุญาต 285002-582174151 ตำแหน่งเจ้าหน้าที่พิเศษที่ศูนย์ สุดยอดอาวุธมนุษย์มีชีวิต จักรกลสังหารที่ใช้เลือดในการขับเคลื่อน สัตว์ประหลาด ดับเบิ้ลอาบิลิตี้ โล่มนุษย์กึ่งอมตะ และอีกหลายๆ ชื่อเรียกที่บรรดาเจ้าหน้าที่ในกองทัพมอบให้...ที่หมายเลขของเซ็ทคือศูนย์ ก็เพราะไม่ใครเทียบชั้นได้... ...เซ็ทคือตัวตนที่พิเศษที่สุดที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน เป็นตัวตนอันเป็นหนึ่งเดียว...ร่างกายของเซ็ทคือสุดยอดผลลัพธ์ที่ได้จากการทดลองนานับประการ แข็งแกร่งจนเกือบจะเข้าขั้นไร้เทียมทาน ด้านความคิด ข้อมูลต่างๆ ก็มีสุดยอดสมองกลอย่างโรฝังอยู่ในสมอง ความสามารถต่างๆ รอบด้านล้วนแต่ถูกถ่ายทอดมาให้ เพื่อที่ว่าจะได้สามารถรับงานได้ทุกรูปแบบ ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลัง...แฝงตัว แทรกซึม ล้างบาง เก็บข้อมูล ลอบสังหาร ทุกอย่างต้องทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ...อย่างไรก็ตามเซ็ทต้องถูกจำกัดวิธีการใช้ชีวิตไว้ภายใต้กรอบ กฏเกณฑ์ ระเบียบ ถูกควบคุมและคอยจับตาดูทุกการกระทำและการเคลื่อนไหวในทุกๆ ฝีก้าว ไร้ซึ่งอิสระและเวลาส่วนตัวทั้งชีวิตของเซ็ทถูกใช้เพื่อกองทัพ ทุกบาดแผล ทุกภารกิจ ไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไรล้วนแล้วแต่ทำเพื่อกองทัพทั้งสิ้น เซ็ทเคยไม่คิดอะไร หรือถ้าจะพูดให้ถูกคือถูกทำให้ไม่คิดอะไรทั้งนั้นนอกจากทำตามคำสั่งอย่างเดียว...ไร้ตัวตนของตัวเอง ไร้จิตวิญญาณ ไร้ความทรงจำ ไม่ต่างอะไรจากเครื่องมือชิ้นหนึ่งที่ถูกใช้งาน ใช้ไปเรื่อยๆ จนกว่าจะตาย...หากแต่เซ็ทพึ่งนึกออกก็ตอนนี้ ว่ากว่าเขาจะกลายมาเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษที่กองทัพภาคภูมิ เขาต้องเสียอะไรไปมากมายขนาดไหน ซึ่งทุกอย่างที่สูญเสียไปนั่น มีแต่ถูกกองทัพบังคับให้ต้องพรากจาก เซ็ทไม่เคยยินดีที่จะแลกมันมาแม้แต่น้อย...ครอบครัว น้องสาว เพื่อนสนิท......ทุกๆ คนหายไปหมดแล้ว เพราะเขา เพราะเขา......ทั้งๆ ที่หากให้แลกระหว่างพลังกับคนสำคัญ พลังอะไรนั่นเขาไม่เคยต้องการแท้ๆ......ปี ค.อ. ที่ 52XX“พี่-มิว-ขา!”“เหวอ! โธ่ เคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าเล่นอย่างนี้เมล!”“ฮ่าๆ สนุกดีออกนะ วิ่งไปเลยพี่ วิ่งเลย เดี๋ยวแม่มาตีหนู”เซ็ทในวัยเด็กดุน้องสาวร่างบางเสียงเข้ม เมื่ออีกฝ่ายอยู่ๆ ก็หายตัวมาเกาะหลังเขาจนเกือบพากันล้มหงายหลังไปทั้งคู่ เด็กสาวร่างเล็กยังคงหัวเราะอย่างสนุกสนานไม่มีสลด มือบางเกาะไหล่พี่ชายแน่น จนคนเป็นพี่ถอนหายใจยาวแล้วก็ยอมเล่นด้วยอย่างทุกทีชื่อของตัวเองที่ครั้งหนึ่งได้ถูกลบทิ้งไป เป็นชื่อที่สุดแสนจะหน่อมแน้มน่ารักอย่าง ‘มิวสิค’ มาตอนนี้อาจจะดูไม่เท่ ไม่เข้ากับตัวอยู่บ้าง แต่เซ็ทก็ปฏิเสธไม่ลงว่าชื่อมิวสิคที่พ่อกับแม่ตั้งให้เป็นชื่อที่อบอุ่นหัวใจขนาดไหน“เมล การบ้านน่ะทำเสร็จรึยัง ไปกวนพี่เขาอีกแล้วนะ”เสียงตะโกนดุดังไล่หลัง เด็กน้อยของบ้านสะดุ้งโหยงรีบตีไหล่เซ็ทรัวๆ แม้จะไม่เจ็บไม่คันแต่ก็ชวนให้รู้สึกขบขัน จงใจชะลอฝีเท้าจากวิ่งเป็นเดินแทนให้น้องสาวร่างบางยิ่งสติแตก“อึ๋ย นางยักษ์มาแล้ว พี่หนีเร็วๆ”“ก็หายตัวไปเองสิจะได้ไวๆ มาให้พี่วิ่งทำไมเนี่ย”“ไม่เอา พี่วิ่งสนุกกว่า หนูจะได้ขี่หลังพี่ด้วย เร็วๆ วิ่งเร็วเข้า”สองพี่น้องที่อายุห่างกันไม่กี่นาที พวกเขาเป็นดั่งครึ่งชีวิตของกันและกัน นอนด้วยกัน เล่นด้วยกัน กินด้วยกัน เรียนด้วยกัน โดนดุก็โดนด้วยกัน เป็นพี่กับน้องที่รักกันมากยิ่งกว่าพี่น้องบ้านไหนๆ“ไงมิว เมล ซนอีกแล้วสิท่า เสียงแม่ดังไปถึงหน้าบ้านเลย”“พ่อมาแล้ว!”เจ้าตัวป่วนที่เกาะหลังเซ็ทไม่ต่างจากลูกลิงหายแว้บไปกระโดดเกาะคอพ่อที่พึ่งกลับมาถึงบ้าน เซ็ทเองก็เดินตามไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มสดใส หากแต่กิริยาเรียบร้อยกว่าน้องสาวจอมซนเยอะ“กลับมาแล้วเหรอคะคุณ เดี๋ยวเถอะเมโลดี้ ไปทำการบ้านต่อให้เสร็จเดี๋ยวนี้เลย”“ง่า ไม่อยากทำอ่ะ จะเล่นกับพี่มิว จะเล่นกับพ่อด้วย แม่ขาปล่อยหนูไปเถอะนะ นะ นะ พี่มิวช่วยด้วย พ่อขาช่วยเมลด้วย~”แม่เดินออกมาจูบต้อนรับพ่อเหมือนทุกวัน ก่อนจะจับแขนลูกสาวตัวดีให้เดินตามขึ้นบ้านไป เสียงร้องโวยวายขอให้ช่วยของน้องสาวดังขึ้น ทว่าเซ็ทกับพ่อกลับยกมือขึ้นโบกไปมาแล้วอวยพรด้วยรอยยิ้ม“สู้ๆ นะเมล”...ก็คนในบ้านนี้มีใครกล้าขัดแม่ซะที่ไหนล่ะตามกฏหมายเด็กต้องได้รับการศึกษา เซ็ทที่พึ่งอายุได้เก้าขวบก็ไปโรงเรียนกับน้องสาวเหมือนๆ กับทุกวัน ใช้ชีวิตร่าเริงเป็นเด็กทั่วไป มีเพื่อน มีสังคม เรียนรู้ เล่นซน ค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละเล็กละน้อยอย่างเข้มแข็งในโลกเมื่อครั้งอดีตที่พลังพิเศษเป็นเรื่องทั่วไป สองพี่น้องเป็นประชากรที่มีความสามารถเหมือนๆ กับคนอื่นๆ ทว่าพวกเขาพิเศษกว่าหลายๆ คนตรงที่ความสามารถของพวกเขานั้นแข็งแกร่งมาก และมันก็แข็งแกร่งเกินไปจนกลายเป็นที่เตะตาของพวกกองทัพวันหนึ่งหลังจากที่เซ็ทกลับจากโรงเรียน บ้านที่เคยสงบเรียบง่ายก็ถูกผู้คนเข้าปิดล้อมอยู่ห่างๆ“เกิดอะไรขึ้นน่ะพี่ พ่อกับแม่ล่ะ?” เมโลดี้คว้าจับชายเสื้อเซ็ทไว้แน่น ดวงตากวาดมองผู้ใหญ่ที่กระจายกันอยู่ไม่ไกล เธอไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าบ้านเหมือนทุกทีด้วยซ้ำไป เซ็ทเองก็พอเข้าใจความรู้สึกของน้องสาวจึงจับมือบางของเธอไว้ ก่อนจะหันไปพยักหน้าเป็นการบอกใบ้ เมลน้ำตารื้นส่ายหน้าพั่บๆ แต่ก็ถูกเซ็ทลูบหัวปลอบ“ทุกอย่างจะไม่เป็นไร... พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว!” ยังไม่ทันเข้าใกล้ตัวบ้านเซ็ทก็ตะโกนขึ้นมาอย่างผิดวิสัย อย่างไรก็ตาม ความผิดปกติที่สองพี่น้องสัมผัสได้ก็เป็นความจริง เสียงของแม่ดังมาจากในบ้าน“มิวพาเมลหนีไป!!”“ไปเร็วเมล!”หากจะบอกว่าเซ็ทเป็นลูกอกตัญญูก็ไม่ผิดนัก เพราะตอนนั้นแค่แม่บอกให้หนี เซ็ทก็รีบดึงมือเมลให้ออกวิ่งตาม เขาไม่แม้แต่จะวิ่งเข้าไปในบ้านหรือพยายามวิ่งกลับไปหาแม่ด้วยซ้ำไป สิ่งเดียวที่อยู่ในหัวเซ็ทตอนนั้นมีเพียงเมลต้องปลอดภัย“เฮ้ย! หยุดนะพลเรือน นี่กองทัพ ขอสั่งให้หยุดเดี๋ยวนี้!!”ภายใต้โลกที่อยู่ในการควบคุมของกองทัพ พ่อแม่ของเซ็ทคือหนึ่งในผู้ที่ไม่ชอบใจในกองทัพ ทั้งไม่ไว้ใจและรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยหลีกลี้หนีห่างให้ไกลที่สุด ในขณะที่เซ็ทและเมลได้เรียนหนังสือตามกฏหมาย พวกเขาถูกปลูกฝังว่าต้องทุกอย่างเพื่อกองทัพ พ่อและแม่ก็สั่งสอนสิ่งอื่นที่อยู่ในด้านตรงข้ามให้ไปพร้อมๆ กัน ทำให้พวกเขาไม่ใช่พวกบ้าคลั่งเชื่อฟังแบบสุดโต่ง“เมลวาร์ปหนีเร็วเข้า!!”“ทะ-ทำไม่ได้ หนูไม่มีสมาธิ”“ถ้าไม่หยุดล่ะก็แม่แกตายแน่!!”ขาของเซ็ทและเมลชะงักนิ่งโดยอัตโนมัติ ฟันในโพรงปากเซ็ทบดกันแน่น ในขณะที่ตัดสินใจจะวิ่งต่อ มือของเมลก็หลุดไปจากมือของเขา มีคนดึงพวกเราออกจากกัน“เมล!”เซ็ทโดนกดหัวจนตัวแนบไปกับพื้นไม่ว่าจะออกแรงยังไงก็ดิ้นไม่หลุด เมลเองก็พยายามดิ้นหนีมือหนาที่ล็อกตัวเธอไว้ แต่แล้วปลอกคอก็ถูกสวมใส่ ไม่กี่วิต่อมาร่างบางก็กรีดร้องดังลั่นแล้วสลบไป“พี่ ไม่! ปล่อยนะ ปล่อยสิ ปล่อยฉัน! กรี๊ดดดดดดดด!!”“โอะ โอ๋ อย่ารุนแรงไปสิ พวกเขาจะกลายมาเป็นเจ้าหน้าที่ชั้นยอดของเรานะ”“...เมล...แม่ครับ”เซ็ทเสียงสั่น พยายามเงยหน้ามองร่างของน้องสาวที่อยู่ในมือของชายคนหนึ่ง ก่อนจะมองเลยไปยังร่างของมารดาที่ถูกลากออกมา สภาพของแม่โทรมไปหมด ทั่วใบหน้าและตามตัวมีแต่บาดแผล เสื้อผ้าขาดวิ่นจนเห็นผิวกายขาวช้ำทั่วทั้งจัว “...มิว...เมล ไม่...ลูกของฉัน...อย่า...”“แหม อย่าพูดเหมือนพวกเราจะพาตัวพวกเขาไปฆ่าสิ เราเห็นความพิเศษของลูกแฝดของเธอ เลยจะพาไปพัฒนาต่างหาก จะมาขัดขืนแบบนี้เพื่ออะไรล่ะ เนอะ?”“...ตอแหล พวกแก...จะเอาพวกเขาไปทดลอง ...ฉันไม่ยอม” คุณแม่พูดพลางหายใจหอบ แม้จะบาดเจ็บทั่วตัว แต่แววตาแข็งกร้าวด้วยความตั้งใจจะปกป้องลูกจนกว่าชีวิตจะหาไม่ อย่างไรก็ตามดวงตาของคนฟังนั้นลุ่มลึกขึ้น รอยยิ้มบางเริ่มกดต่ำ“อุ๊ย ดูพูดเข้าสิ โรส กองทัพไม่ทำเรื่องผิดมโนธรรมแบบนั้นหรอกน่า”“...กองทัพ...สวะ...ที่เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา...แบบพวกแก ครอส...แกมีสิ่งที่เรียกว่ามโนธรรมกับเขาด้วยรึไง? ...อึ่ก!!”“ให้พูดได้หน่อยล่ะพูดใหญ่เลยนะโรส” ดวงตาเรียวมองจิก ในขณะที่ฝ่าเท้าก็เหยียบลงบนต้นขาข้างหนึ่ง เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ “เธอไม่มีสิทธิพูดจาให้กองทัพเสียหายไปมากกว่านี้อีกแล้ว”“ไม่นะ คุณแม่! อย่าทำร้ายแม่นะ!!”เซ็ทใช้แรงทุกหยดในกายสะบัดตัวให้หลุดออกจากการจับกุม ก่อนจะผลักขาของคนที่เหยียบแม่ไว้ให้พ้นทาง แล้วโผเข้ากอดมารดา แขนสองข้างกางออกมุ่งหวังจะปกป้อง ท่อนแขนเรียวของมารดาโอบกอดร่างของเซ็ทไว้แนบอก น้ำตาไหลรินตามกรอบหน้า“...มิว”“แหม่...เป็นเด็กน้อยที่น่ารักน่าชังดีจัง แต่ว่านะ เสียเวลามามากพอแล้ว แยกตัวเด็กออกจากแม่ แล้วฆ่าตัวแม่มันซะ”คนยิ้มแย้มอารมณ์ดีมาตลอดกล่าวเสียงเย็น ร่างเล็กของเซ็ทถูกดึงออกจากอ้อมแขนของแม่ ไม่ว่าจะพยายามขัดขืนสักเท่าไหร่ก็ไม่สามารถสู้แรงผู้ใหญ่สามคนได้ “ไม่! ไม่! ไม่!! แม่ครับ!!”เซ็ทถูกบรรดาชายชุดดำจับตัวไว้ ท่อนแขนสั้นๆ พยายามยืดสุดลำแขน หวังว่ามือเล็กๆ ของตัวเองจะเอื้อมไปถึงแม่ที่อยู่ห่างไม่ห่าง มืออันอบอุ่นอ่อนโยนของแม่ก็พยายามจะยื่นมาหาเขา แต่สุดท้าย ร่างของแม่ก็ล้มลงกับพื้น เลือดไหลทะลักออกจากแผ่นหลังขาว เปลี่ยนส่วนหนึ่งของสนามหญ้าหน้าบ้านให้กลายเป็นสีแดง“แม่ครับ-------------!!!”“มิว!! เมล!! ที่รัก!!”ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตามพ่อให้กลับมาก่อนเวลา บางทีก็คงจะเป็นพวกกองทัพเองนั่นแหละ เซ็ทได้เห็นพ่อพยายามวิ่งเข้ามาช่วยเขากับเมล แม้จะต้องปะทะกับคนของกองทัพก็ยังกล้าพุ่งเข้ามาหา“พ่อ!! อย่า!! ไม่---------------!!!” ...วันนั้นเขาต้องสูญเสียพ่อและแม่บังเกิดเกล้าไปในเวลาไล่เลี่ยกัน เห็นทุกอย่างก่อนที่พ่อและแม่จะตายด้วยสองตา แต่นั่นก็เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความทรมานยิ่งกว่าตายในเวลาต่อมาของเขา......แม้จะยินดีที่เมลไม่ต้องเห็นในสิ่งที่เขาเห็น แต่คงจะดีกว่านั้นถ้าในตอนนั้นเธอหนีไปได้......เซ็ทถูกพามายังห้องทดลองแห่งหนึ่งพร้อมๆ กับเมล ภายในห้องมีของเล่นและขนมมากมายถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพ หากแต่พวกเขาไม่ได้สนใจสิ่งของเหล่านั้นเลย สองพี่น้องถูกขังไว้ไม่ให้ออกไปเห็นเดือนเห็นตะวัน นอกเหนือจากทั้งคู่แล้วก็ยังมีเด็กวัยไล่เลี่ยกันอยู่ ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่ถูกพามาโดยการบังคับแบบพวกตน ดูเหมือนจะมีเด็กบางส่วนที่ยินยอมพร้อมใจมาด้วยซ้ำ ในขณะที่บางส่วนก็ถูกพ่อแม่ขายขาดให้กับกองทัพเลยก็มี“พี่...พ่อกับแม่จะเป็นยังไงบ้างนะ”“คงสบายดีแหละ ก็กองทัพต้องการแค่พวกเรานี่ ตอนนี้พวกเราก็อยู่นี่แล้ว พ่อกับแม่ก็คงสบายดี” เซ็ทยิ้มบางว่าพลางลูบหัวน้องสาว เก็บความจริงและความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ที่ตัวเอง เขาไม่ต้องการให้น้องทุกข์ใจไปมากกว่านี้“แล้ว...พวกเราจะได้ออกไปเยี่ยมบ้านเมื่อไหร่เหรอ?”“นั่นสินะ แต่เมลยังมีพี่ขาอยู่ตรงนี้นะ อย่าทำหน้าหงอยสิ”พี่ชายพยายามยิ้มแย้มเพื่อให้น้องสาวจอมซนกลับมาร่าเริง แม้ภายในใจของตัวเองจะพังยับเยินแค่ไหน แต่เซ็ทก็ยังต้องคงฉากหน้าเข้มแข็งของคนเป็นพี่เอาไว้...ปกปิดไว้...ให้ลึกที่สุด...อย่าให้เธอรู้...“พี่มิวอ่ะ อย่าแกล้งสิ ผมยุ่งหมด”“ก็ยิ้มแล้วนี่ มาเดี๋ยวพี่ถักผมให้ใหม่ เอาเปียอะไรดี?”เซ็ทไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่พบเจอความลำบาก ไม่เคยคิดว่าตนเองเป็นคนเดียวที่ถูกฟ้ากลั่นแกล้ง แม้จะเป็นแค่เด็กแต่เขาก็รู้ว่าทุกคนมีเรื่องราวของตัวเอง เรื่องของเขาอาจจะไม่ได้หนักหนาที่สุดก็ได้ เซ็ทเลยไม่เคยร้องไห้คร่ำครวญอะไรออกมาให้คนอื่นเห็น บางทีนั่นคงเป็นทิฐิประเภทหนึ่ง“ได้เวลาแล้ว ไป”“ไม่!! พี่คะ! พี่มิว! ไม่นะ!!”ร่างเล็กของเมลถูกกระชากออกจากอ้อมกอดของเซ็ท พวกเขาทั้งสองถูกลากไปตามระเบียงทางเดินแยกกันเป็นสองฝั่ง เมลยังคงกรีดร้อง มือของเซ็ทพยายามเอื้อมไปคว้าร่างเธอไว้ แต่ก็ไม่ถึง ยื่นไปไม่ถึงอีกแล้ว......“อึ่ก...อั่ก....อุก....อึกอึก...!!”“ฉีดสารกระตุ้น A136324 BYT2-0228 CRS09754-3 แล้วก็ TN138721 ด้วย”“สัญญาณชีพจรอ่อนลง เพิ่มสารหมายเลข 2 5 23 57 98 104”เซ็ทอยู่ในแท็งก์ทดลอง ภายในของเหลวใส สายยางมากมายระโยงระยางอยู่ทั่วทั้งตัว สารอะไรต่อมิอะไรถูกฉีดเข้ามาในตัว เส้นเลือดปูดโปนจนเหมือนจะระเบิดจากข้างใน อุณภูมิในร่างกายเพิ่มสูงลิบ จนน้ำที่อยู่รอบตัวเริ่มเดือดตาม ปลายนิ้วจิกเข้าที่แผ่นกระจก เล็บเล็กๆ ร่อนออกเหลือแต่เนื้อสีดำสนิทความร้อนในร่างกายยังคงเพิ่มสูงขึ้นจนผิวหนังภายนอกเริ่มไหม้เป็นเศษๆ เนื้อหนังลอยอยู่เต็มแท็งก์ แต่การรักษาตัวของร่างกายไวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด“Healing Factor เป็นความสามารถที่เรียบง่ายแต่พิเศษจริงๆ สสารมากขนาดนี้แต่ร่างกายก็ยังรับไหว”“ขนาดผ่าตัดเอาหัวใจออกมาก็ยังไม่ตาย แทบจะเป็นอมตะอยู่แล้ว”“อยากรู้เหมือนกันว่าถ้าจะฆ่าเด็กนี่ ต้องฆ่าด้วยวิธีไหนถึงจะตาย”“ฝั่งน้องสาวก็ไม่เลวนะ ขีดจำกัดอาจจะด้อยไปสักหน่อย แต่ประยุกต์ใช้ได้โดดเด่นมาก ถึงกับไม่รู้ว่าควรให้คำจำกัดความสามารถว่ายังไงดีเลย เทเลพอร์ต วาร์ป รึอะไรดี?”นักวิยาศาสตร์ยืนมองค่าตัวเลขในตารางแล้วจดข้อมูลยุกยิก มองเด็กที่ดิ้นพล่านไปมาในแท็งก์น้ำด้วยสายตาชื่นชมไร้ความสงสาร ราวกับมองสิ่งของล้ำค่าชิ้นหนึ่ง“เอายังไงกับโปรเจ็กต์นั่นดีล่ะ ฉันว่าพี่น้องคู่นี้มีโอกาสเป็นไปได้มากที่สุด ใช้ร่างพี่เป็นหลักแล้วปลูกถ่ายความสามารถคนน้องเอา”“แต่ถ้าเสียเราก็จะเสียทั้งคู่นะ จะโคลนนิ่งไว้ก็ผิดมนุษยธรรมเกินไป”“ก็แค่ตัวทดลองคิดอะไรมากมาย เบื้องบนก็เร่งลงมาแล้วนี่”“พวกนายว่าการทำงานของตัวสมองกลเป็นยังไง ฉันว่ามันดูดีกว่าในร่างทดลองอื่นมากเลยนะ พวกฝ่ายเทคนิคก็คิดแบบเดียวกัน”“มีความเป็นไปได้ว่าจะสมบูรณ์แบบสูงมาก ถ้าเป็นอย่างนั้นจะให้มีความสามารถแค่รักษาตัวเองก็ค่อนข้างน่าเสียดายว่ามั้ย?”ร่างของเซ็ทถูกพาออกมาจากแท็งก์ สติที่เลื่อนลอยทำให้จับใจความอะไรที่คนรอบตัวพูดไม่ได้ ในตอนนั้นเซ็ทคิดเพียงแค่ว่าในที่สุดการทดลองก็จบไปอีกวันก็เท่านั้นล่ะหลายปีที่ถูกเลี้ยงดูในฐานะสัตว์ทดลอง เซ็ทจะถูกพาไปฝึกฝนทักษะ และเป็นตัวทดลองยาตัวใหม่และการทดลองอื่นๆ อยู่แทบทุกวัน เมลเองก็ไม่ต่างกันมาก เพียงแต่เธอจะไม่โดนจับลองยาหรือผ่าตัดร่างกายมากเท่าเซ็ท...ซึ่งดีแล้วที่คนมีความสามารถนี้คือเขา หากเป็นเมลเธอต้องทดรับการทดลองพวกนี้ไม่ไหวแน่ๆ“เอ้า เริ่มได้ อย่าออมมือ สู้กันเหมือนจะฆ่ากันให้ตายนั่นแหละ”“...พี่มิว”“ไม่เป็นไร พี่ไม่ตายหรอก”ในการทดสอบต่อสู้ เซ็ทสู้เมลไม่ได้เลย นั่นก็เพราะเซ็ทจับเมลที่วาร์ปไปวาร์ปมาไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันเมลก็ฆ่าเขาไม่ได้เช่นกัน เพราะต่อให้ขยี้หัวใจเซ็ทจนแหลกเละ ไม่กี่นาทีต่อมาเซ็ทก็จะกลับมาทำหน้าเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่หากเป็นการสู้แบบไม่มีความสามารถเข้ามาเกี่ยว เมลจะโดนเขาเล่นจนลุกไม่ขึ้นในหนึ่งนาที“พี่อ่ะ เจ็บนะ”“ขอโทษทีๆ เพี้ยงๆ ไม่เจ็บนะครับน้องพี่”“ยังไงสรีระกับเซ้นส์การต่อสู้คนพี่ก็เหนือกว่าสินะ” นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งว่าพลางจดผลลัพธ์ที่ได้เด็กน้อยทั้งสองพยายามเติบโตขึ้นในห้องทดลองเล็กๆ ตัวน้องสาวพยายามทำตามคำสั่งทุกอย่างให้ดีที่สุดเพราะหวังว่าสักวันหนึ่งจะได้กลับไปเยี่ยมที่บ้าน ในขณะที่เซ็ทพยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องน้องสาว ถึงกระนั้นเซ็ทก็ยังมีปฏิสัมพันธ์กับคนรอบตัวบ้าง แม้ส่วนมากจะได้เพื่อนเพราะน้องก็ตาม“พี่ ไปเล่นกัน วันนี้วันพักนี่ ไปอ่านหนังสือก็ได้ อย่าอุดอู้อยู่แต่ในห้องสิ”“เมลไปเถอะ วันนี้พี่ง่วง”“พี่อ่ะ ทำตัวเป็นคนแก่ไปได้”“เมลพูดถูก แก่กว่าเมลแค่ไม่กี่นาทีล่ะดันทำตัวเหมือนคนแก่เลยนะน้องมิว”รุ่นน้องที่ถือเป็นเพื่อนสนิทในห้องทดลองทำท่าแลบลิ้นปลิ้นตาหวังจะกวนโมโห หากแต่เซ็ทไม่ได้วิ่งไล่เตะแบบทุกที เพียงแค่เขวี้ยงหนังสือใกล้มือไล่หลัง“ใครน้องพูดให้มันดีๆ ไอ้เวรโรโล่”ที่ไม่ร่วมในบางครั้งแบบครั้งนี้ไม่ใช่เพราะไม่อยากเล่น หากแต่ผลกระทบจากการทดลองยังคงตกค้างอยู่ในร่าง สสารมากมายที่ถูกฉีดเข้ามาในตัวทำให้เซ็ทเจ็บปวดอยู่แทบจะตลอดเวลา หากเลือกได้เซ็ทก็อยากจะหลับตลอดไปเพื่อที่จะได้ไม่ต้องรู้สึกอะไร แต่เซ็ทไม่ได้บอกสิ่งที่เป็นให้ใครรู้เลยโดนกวนตีนอยู่เรื่อยๆ“การทดลองใหม่เหรอครับ?”“ใช่ ถ้าเธอไม่รับเราก็จะให้คนอื่นลอง เพราะถึงจะเป็นพลังรักษาแต่ทางเราก็เข้าใจว่าเธอเองก็คงต้องการเวลาฟื้นตัว จะเพื่อนหรือน้องสาวก็ทำได้...”“ผมจะทำครับ”เซ็ทล่ะอยากจะบีบคอคนตรงหน้าให้ตายๆ ไปซะ คนที่สั่งฆ่าแม่และพ่อของเขา เซ็ทกลับต้องเชื่อฟังทุกอย่าง อีกฝ่ายรู้ดีอยู่แล้วว่าเซ็ทไม่ต้องการให้น้องเข้ารับการทดลองที่อันตราย หากต้องการให้เขาเข้ารับการทดลองแบบยินยอมพร้อมใจก็ควรพูดมาตรงๆ ให้จบๆ ไปเซ็ทถูกเข็นขึ้นเตียงผ่าตัด ในขณะที่สติเลือนรางเซ็ทก็เหลือบไปเห็นร่างของน้องสาวนอนอยู่บนเตียงถัดไป“...เมล? ...ทำไม?”...เดี๋ยวก่อนสิ...ทำไมเมลถึงได้มาอยู่ที่นี่ด้วย...‘การทดลองปลูกถ่ายเซลล์ประสบความสำเร็จ ดูเหมือนโครงสร้างระหว่างพี่น้องจะเข้ากันได้ดีนะ’‘ยังเหลือการทดลองอีกหลายอย่าง ลบความจำไปหมดแล้วแน่นะ อย่าให้เกิดผิดพลาดเชียวล่ะ’เซ็ทไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน ทว่าพอตื่นขึ้นมาอีกครั้งร่างกายก็รู้สึกหนักอึ้งขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว ในขณะเดียวกันในหัวก็โล่งไปหมด จำอะไรไม่ได้แม้แต่อย่างเดียว“...ที่นี่...ที่ไหน...ฉัน...เป็นใคร?”“ดีใจที่นายตื่นขึ้นมาแล้วนะ เจ้าหน้าที่พิเศษที่พิเศษสุดของเรา นับจากวันนี้นายคือ ZET ZERO”เซ็ทในวัยสิบห้าปี ได้กลายเป็นสุดยอดอาวุธมีชีวิตที่ไร้ซึ่งอดีต ไร้ซึ่งความทรงจำ และไร้ซึ่งจิตวิญญาณ แม้แต่อนาคต ก็ไม่ใช่ตัวเองที่ได้กำหนด...แต่สิ่งที่เซ็ทรับไม่ได้ที่สุดก็คือตัวเขาในตอนนั้นฆ่าทุกคน ทั้งเพื่อนและน้องสาวที่ตั้งใจจะปกป้องด้วยชีวิต ตามคำสั่งของกองทัพโดยไม่แม้แต่จะเอะใจ ด้วยความสามารถที่ได้มาจากน้องสาวเอง......{เซ็ท ตั้งสติไว้ อย่าพึ่งสติแตก}‘ฉันไม่ได้เสียการควมคุมตัวเองโร ฉันยังปกติ’{เซ็ท ผมอยู่ในหัวคุณ ผมรู้ดีว่าสภาพร่างกายและสภาพจิตใจของคุณเป็นยังไง ดังนั้นตั้งสติไว้ อย่าให้ความทรงจำและความเกลียดชังเข้าครอบงำได้ มันผ่านไปแล้วเซ็ท}‘...เพราะมันผ่านไปแล้วยังไงล่ะ ฉันถึงได้ยังยืนอยู่ตรงนี้’การกระทำของกองทัพถือว่าถูกต้อง หากชีวิตก่อนเซ็ทได้ความทรงจำกลับมาก่อนที่จะถูกกำจัด เซ็ทจะต้องทำทุกวิธีทางฆ่าล้างคนพวกนั้นให้ชิบหายไปตามๆ กัน ไม่ว่าใครก็จะไม่มีทางปล่อยให้รอดไปได้หากแต่ตอนนี้แม้จะได้ชีวิตใหม่มา เวลาก็ผ่านไปกว่าสามพันปีแล้ว คนที่ทำร้ายเขาไม่น่าจะมีเหลืออยู่บนโลกอีก ต่อให้อยากจะทำลาย อยากจะล้างแค้น สุดท้ายแล้วมันก็ทำได้แค่คิด ...ได้แต่ปล่อยวางให้ความแค้นเลือนหายไปกับกาลเวลา...{อย่าลืมว่าคุณมีชีวิตใหม่แล้ว มีครอบครัวใหม่ มีน้องสาว มีเพื่อน มีญาติผู้ใหญ่ มีคนรอบตัว ต่อให้ได้ความทรงจำกลับมาก็อย่ายึดติดกับอดีตเลยเซ็ท คุณก้าวข้ามมันได้}‘...จะพยายามนะโร’“อะไรกัน หมอนั่นมีกิ๊ฟแข็งตัวนี่ แล้วทำไมถึงฆ่าได้ง่ายๆ แบบนั้น...?”นักวิจัยสาวปากคอสั่นยามเห็นร่างหนาของหนึ่งในผู้คุ้มกันของตัวเองล้มอยู่บนพื้น ร่างกล้ามเนื้อแน่นิ่งไม่ไหวติ่ง ไม่ต้องเข้าไปเช็กสภาพก็รู้ว่าไร้สัญญาณชีพไปเรียบร้อย สองขาของเธอค่อยๆ ก้าวถอยหลังเพื่อเตรียมวิ่งหนี แต่แล้วสายตาของผู้บุกรุกก็มาหยุดที่เธอเสียก่อน“ฮิ--!! ปะ-ปกป้องฉันสิยะเจ้าคนไร้ประโยชน์!!”“แก หยุดอยู่แค่นั้นล่ะ!”ชายอีกคนโผล่เข้ามาคั่นกลาง รูปร่างของอีกฝ่ายค่อนข้างผอมบางกว่าคนเมื่อครู่ แต่ความรู้สึกที่แผ่ออกมาจากตัวก็เป็นที่แน่นอนว่าเป็นพวกผู้มีกิ๊ฟเหมือนกัน“...ถ้าคิดจะขวาง ก็เตรียมตัวตาย”“จะฆ่ากูมันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก ฮ่า!!”ร่างหนาพลันถูกปกคลุมด้วยเกล็ดสีเขียวราวกับผิวหนังของจระเข้ โครงสร้างของใบหน้าและสรีระก็พลันเปลี่ยนไป ทั้งเจ้าตัวก็ดูจะมีความมั่นใจทำให้ห้าวหาญมากขึ้น ทว่ากว่าจะขึ้นรูปเกล็ดได้นั้น ในมาตรฐานของเซ็ทถือว่าช้าเกินไปมาก...และหากเป็นมาตรฐานของกองทัพก็เรียกได้ว่าตัวไร้ประโยชน์ มีแต่จะถูกกำจัดเท่านั้นล่ะ“ใครว่า ง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยต่างหาก แค่เปลี่ยนรูปร่างไม่ได้หมายความว่าจะเก่งขึ้นหรอกนะ”มือขวาที่หักห้อยผิดรูปกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่เคยหัก ดวงตาคมทอประกายโหดเหี้ยมเย็นชามองไปยังเบื้องหน้า ปลายเท้าเหยียบลงบนศีรษะของศพใกล้ตัวเป็นการระบายอารมณ์ มันสมองแตกกระจายเต็มพื้น ตัวพื้นหินเองก็ยุบลงไปเป็นรอยเท้า“ไอ้เหี้ยนี่อย่าเก่งแต่กับศพสิวะ-!! ...แค่ก!”“ใครเก่งแต่กับศพเหรอ?”ผู้คุ้มกันที่มีรูปลักษณ์ไม่ต่างจากจระเข้ทรุดตัวลงกับพื้น ยกมือสองข้างขึ้นกุมแผ่นอกก่อนจะหอบหายใจแรง เกล็ดที่ปกคลุมร่างกายเริ่มเลือนลาง ผิวกายเริ่มกลับมาเป็นผิวคนปกติ พยายามอ้าปากถามเสียงขาดๆ หายๆ“...กะ...แก...แกทำอะไร?”“กิ๊ฟประเภทที่หนึ่ง สภาพกาย จากที่เห็นน่าจะมีดีที่พลัง ไม่ก็ป้องกัน แต่ถ้าทำให้แสดงพลังไม่ได้ซะ ป้องกันการโจมตีจากข้างในก็ไม่ได้ กิ๊ฟอะไรนั่นก็ไร้ค่า”เซ็ทปรายตามองต่ำ มือหนาชูขึ้นบนอากาศทำท่ากำอะไรบางอย่างอยู่ คนที่ถูกกดให้ทรุดเข่าอยู่กับพื้น ก็ดูจะเข้าใจสิ่งที่ตัวเองต้องเผชิญอย่างรวดเร็ว“อย่า...อย่าบอกนะว่า....”“เกล็ดที่ภูมิใจ มันไม่ได้ปกป้องหัวใจของแกนี่จริงมั้ย?”“...อะ...อ่อก!”ว่าจบเซ็ทก็ทำท่าบีบ คนที่ทำหน้าทรมาณตัวกระตุกก่อนจะล้มหน้าคว่ำลงกับพื้นไม่กระดุกกระดิกอีก เป็นการฆ่าอย่างเรียบง่ายและรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะต้องสัมผัสตัว หากปกป้องร่างกายภายในไม่ได้ การเผชิญหน้ากับเซ็ทก็ไม่ต่างอะไรจากการฆ่าตัวตาย...จะมีกิ๊ฟอะไรก็ไม่เกี่ยว ถ้าไม่สามารถสำแดงพลังของกิ๊ฟออกมาได้ จะมีหรือไม่มีกิ๊ฟก็ไม่ต่างกัน“มีหมากตัวอื่นจะใช้อีกมั้ย จะได้ล้างบางให้หมดๆ ไป”เซ็ทหันไปถามนักวิจัยสาวที่ทรุดกายนั่งแช่อยู่ในน้ำปัสสาวะของตัวเองด้วยความรังเกียจ คนที่เหมือนๆ กันกับคนพวกนั้น คนที่ใช้พวกเราตอบสนองความต้องการของตัวเอง ถ้าไม่ได้ฆ่าด้วยมือนี้ เซ็ทก็รู้สึกว่าไฟแห่งความโกรธนี้จะไม่มีวันดับมอดลง“ถ้าไม่มีเบี้ยหมากเหลือแล้วก็ตายๆ ไปซะ”เซ็ทว่าพลางบีบหัวใจของนักวิจัยสาวให้แหลกในครั้งเดียว ร่างแบบบางกระตุกเกร็งก่อนจะหงายหลังตาเบิกค้างขาดใจตายโดยไม่รู้ตัว
‘เราไม่มีทางรู้เลยว่ากว่าจะกลายมาเป็นคนๆ หนึ่งในทุกวันนี้ เขาจะต้องผ่านอะไรมาบ้าง’

--------------------เปิดเผยความสามารถกิ๊ฟทั้งสองอย่างของเซ็ท แรกๆ หลอกให้มึนมาเยอะว่าสรุปเซ็ทมีกิ๊ฟอะไร มีคนเดาถูกนะคะ อันหนึ่งคือรักษา อีกอันหนึ่งคือวาร์ป (ของน้อง) แล้วสรุปที่สุ่มนั่นได้อะไร มีใครยังจำได้บ้างเอ่ย? ก็ยังจะลากยาวประเด็นนี้ไปได้อีก//ในช่วงย้อนอดีตจะใช้คำว่าความสามารถคือคำที่ช่วงอดีตใช้แทนคำว่ากิ๊ฟเน่อ แต่ความหมายเดียวกันจ้ะสาเหตุการเป็นซิสค่อนของเซ็ทก็นี่แหละ น้องเมล ช่วงอายุตอนถูกพาไปทดลองคือพอๆ กับอลิซตอนนี้เลยจ้า (ชื่อเดิมเซ็ทมุ้งมิ้งมาก แต่ช่วงบรรยายก็ใช้เซ็ทเหมือนเดิมเพื่อความไม่งง หรือมีคนงงรึเปล่าคะ? //พี่มิวสิค น้องเมโลดี้) มีตัวละครโผล่มาแบบแว้บๆ หลายตัวอยู่ แต่ไม่ต้องไปสนมากก็ได้ ถถถถ แบบพ่อที่เเท้จริงของเซ็ทอ่ะ โผล่มาตาย ชื่อก็ไม่มี 555+เรื่องอาจจะสโลว์ไลฟ์ได้ยืดยาวไปสักหน่อย ก็ขออภัยด้วยเด้อค่า มันก็ยังมีให้ยืดอีกยาวจริงๆขอบคุณทุกการสนับสนุน ทุกการเปย์ ทุกคอมเม้นต์ ทุกคำติชม อย่างไรก็ตาม ขอแค่นักอ่านชอบสิ่งที่เขียนมาก็ถือว่าแมวประสบความสำเร็จอย่างถึงที่สุดแล้ว ขอบคุณนะคะที่ชื่นชอบในนิยายแมว ขอบคุณที่รักในตัวเซ็ทนะ
แมวกดตอบคอมเม้นต์ในกวีบุ๊คไม่เป็นแต่อ่านทุกเม้นต์นะคะ จากที่คุณ 。贱人 เม้นต์ไว้ ไม่ฮาเร็มค่ะ ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องเตรียมใจด้วยน้า สำหรับบทพูด ถ้าตรงไหนแปลกๆ สามารถแนะนำได้ทุกตอน จะขอรับไปปรับปรุงและพัฒนาให้ดีขึ้นค่ะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[58] ความทรงจำ [2]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[58] ความทรงจำ [2]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้