ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่51 พ่อหมา

      ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยเด็กหนุ่มผมสีควันบุหรี่กระตุกยิ้มมุมปากที่แฝงไว้ด้วยความนัยพร้อมกับผงกหัวมองตามหลังเย่จื่อเฉิน

      "คุณชาย! คุณชายเป็นอะไรไหมครับ"

      ฝีเท้าของชายสูงวัยนั้นดูเชื่องช้า แต่การกระทำกลับรวดเร็วในระยะทางสิบกว่าเมตรเขาก้าวไปเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น

      "ฉันจะเป็นอะไรล่ะ"

     เด็กหนุ่มยกยิ้มมุมปาก ความไม่พอใจปรากฏขึ้นในดวงตาของชายชรา

      "เจ้าเด็กคนนี้นี่มองข้ามความหวังดีของคนอื่นเกินไปแล้ว"

      "คนที่มีความสามารถส่วนมากก็หยิ่งจองหองกันทั้งนั้น"

     เด็กหนุ่มบอกชายสูงวัยเป็นเชิงว่าอย่าถือสา แล้วยิ้มบางๆ

      "คุณหัว คุณอาจจะไม่รู้ว่าข้างกายของเย่จื่อเฉินมีวิญญาณผีสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่สิ้นอายุขัยอยู่กับเขาด้วย"

     คุณหัวที่ได้ยินก็อึ้งไปแต่เพียงครู่เดียวก็หัวเราะขึ้นอย่างคลายกังวล

      "งั้นก็สมน้ำหน้าเขาแล้วล่ะวิญญาณผีสาวบริสุทธิ์จะเชี่ยวชาญในการดูดพลังผู้ชาย... เดี๋ยวนะครับคุณชายเมื่อกี้คุณชายบอกว่ายังไม่สิ้นอายุขัยเหรอครับ?"

      เด็กหนุ่มก้มหัวเล็กน้อย ก่อนจะลูบจมูกแล้วพูด

      "ที่สำคัญกว่านั้นคือดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะมองเห็นวิญญาณผีสาวบริสุทธิ์ตนนี้ด้วยแถมยังสื่อสารกันได้อีกต่างหาก"

     คุณหัวมีสีหน้าเปลี่ยนไป เม้มริมฝีปากอยู่นานโดยไม่ได้พูดอะไรออกมา

     เนิ่นนาน เขาถึงได้พูดขึ้นด้วยความไม่ค่อยแน่ใจ

      "หรือว่าเขาจะเปิดตาทิพย์?"

     "เปิดตาทิพย์หรือเปล่าฉันไม่มั่นใจแต่คนคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน เขาอาจจะเหมือนกับคนในตระกูลฉันที่มาจากที่นั่น" เด็กหนุ่มส่ายหน้าหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเอามือไพล่หลังเดินจากไป

     ชายสูงวัยเพียงเดินตามหลังอย่างเงียบๆ แต่หลังจากที่พวกเขาเดินจากไปแล้วกลับพบว่า

     สนามหญ้าที่พวกเขาเหยียบนั้นไม่มีร่องรอยการยุบตัวลงไปแม้แต่น้อย

     เมื่อมาถึงบ้านเย่จื่อเฉินก็นั่งอยู่ที่เก้าอี้หินนอกลานบ้านโดยไม่พูดอะไรอยู่เป็นนานสองนาน

     เย่จื่อเฉินกำหมัดแน่น เขาคิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำไมถึงได้มีคนจ้องมองเขาเป็นพิเศษที่สำคัญที่สุดคือมันยังส่งผลกระทบมาถึงคนในครอบครัวของเขาด้วย

      "จื่อเฉิน กินผลไม้ลูก"

     เย่หรงเดินยิ้มถือผลไม้ออกมาเย่จื่อเฉินรีบเก็บอาการไม่ดีบนใบหน้าทันที ก่อนจะพูดคุยหัวเราะเล่นไปเรื่อยแต่ในใจกลับกำลังครุ่นคิดว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง

     ถ้าหากหาบอดี้การ์ดมาคุ้มกัน แม่ต้องเป็นห่วงแน่แบบนั้นมันก็จะกลับตาลปัตรไปหมด และที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือบางทีบอดี้การ์ดอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนพวกนั้น

     ทันใดนั้น เสี่ยวไป๋ก็ได้เดินเชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่งออกมาจากบ้าน ในทันทีที่มันเห็นเย่จื่อเฉินก็ยิ่งทำหน้าหยิ่งผยองก่อนจะหมอบลงข้างกายเย่หรง

     เย่จื่อเฉินตาลุกวาวทันที

     เอาเสี่ยวไป๋ก็ได้นี่

     ถึงยังไงเจ้าหมาตัวนี้ก็เป็นถึงสุนัขที่มาจากสวรรค์เลยนะมันอาจจะมีความสามารถพิเศษแปลกๆ ก็ได้

      "เสี่ยวไป๋ มานี่สิ"

     เย่จื่อเฉินนั่งย่อตัวลงที่พื้นแล้วตบมือเรียกเสี่ยวไป๋เสี่ยวไป๋ใช้สายตาหมางเมินชำเลืองมองมาที่เขาเล็กน้อย ก่อนจะละความสนใจจากเขาไป

     ให้ตาย เจ้าหมานี่

     แกไม่มาใช่ไหม ได้งั้นเดี๋ยวฉันไปหาแกเอง

     เย่จื่อเฉินเดินไปไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเสี่ยวไป๋ก่อนจับคอมันแล้วก็หิ้วขึ้นมา

      "แม่ครับ ผมขอเล่นกับเสี่ยวไป๋แป๊บเดียวนะ"

      "ไปเถอะ"

     เย่หรงตอบกลับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

     ตุบ

     จับเสี่ยวไป๋โยนลงบนทางเดินหินนอกลานบ้าน เสี่ยวไป๋พลิกตัวกลับอย่างคล่องแคล่วก่อนหล่นลงพื้นได้อย่างมั่นคง

     แถมมันยังเงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจอีก พร้อมกับสะบัดหัวเชิดหน้าไม่สนใจ

      "หมาตัวนี้น่าสนใจจัง"

     หลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศหัวเราะคิกคักเสี่ยวไป๋เงยหน้าขึ้นแยกเขี้ยวใส่

      "มันเห็นฉันเหรอ?"

      หลิวฉิงอึ้งไปเล็กน้อย ส่วนเย่จื่อเฉินที่ถึงแม้จะตกใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจ

     สิ่งของบนสวรรค์ ทุกอย่างย่อมเป็นไปได้ทั้งนั้น

      หัวเล็กของเสี่ยวไป๋เชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่งอีกครั้งดูเหมือนว่าแม้แต่ตอนที่หลิวฉิงพูดมันก็ได้ยิน

     หลิวฉิงที่ลอยอยู่กลางอากาศเกิดความสนใจเสี่ยวไป๋ทันทีเธอลอยลงมานั่งยองอยู่ตรงหน้าเสี่ยวไป๋ แล้วยื่นมือจะลูบตัวมัน

     ฮื้อ...โฮ่งโฮ่ง...

      "แกมองเห็นฉันจริงๆ ด้วย"

     พอเห็นว่าเสี่ยวไป๋ไม่อยากให้เธอลูบหลิวฉิงก็ชักมือกลับแล้วยิ้มตาหยีมองมัน

     เสี่ยวไป๋ยกอุ้งเท้าขึ้นมาเขี่ยพื้นเป็นวงกลมเย่จื่อเฉินจึงยกฝ่ามือตบลงที่หัวของมัน

      "อย่ามาแกล้งทำเป็นโง่กับพวกฉันนะ ที่ฉันพาแกมาก็เพราะว่ามีธุระ"

     โฮ่งโฮ่ง...

     เสี่ยวไป๋โมโห เป็นแค่คนธรรมดาแต่กล้ามาตบหัวสุนัขเซียนผู้เย่อหยิ่ง

     มันกระโดดไปทางเย่จื่อเฉินแล้วเอาหัวพุ่งเข้าใส่

     เพียะ!

     สิ่งที่ได้รับมาคือฝ่ามือทั้งห้านิ้วอีกครั้ง

     ครั้งนี้เสี่ยวไป๋ถึงกับเชื่องมันแยกเขี้ยวใส่เย่จื่อเฉินพร้อมกับเดินสะบัดหางไปทางลานบ้าน

     สุนัขที่ดีต้องไม่ใส่ใจกับความเลวร้ายตรงหน้า ตอนนี้ตัวมันเองก็ยังเล็กมากรอให้มันโตก่อนเถอะ...

     แต่มันกลับไม่รู้ว่าสุนัขพุดเดิ้ลอย่างมันจะสามารถโตขึ้นไปได้อีกแค่ไหนกันเชียว

      "ฉันให้แกไปแล้วหรือไง?"

      เย่จื่อเฉินจับหางลากมันกลับมา แล้วเลิกคิ้วพูดกับมัน

      "เสี่ยวไป๋ ความจริงแล้วฉันมีเรื่องจะขอร้องแก"

     เสี่ยวไป๋เบิกตากว้างทันทีแล้วก็แยกเขี้ยวใส่เย่จื่อเฉินอีกครั้งก่อนจะเห่าลั่น

     ท่าทางแบบนั้นเหมือนกำลังพูดว่านายมาขอร้องฉันแล้วยังจะแกล้งฉันอีกเหรอ!

      เย่จื่อเฉินหัวเราะแห้งๆ แล้วยื่นมือไปลูบหัวของเสี่ยวไป๋เสี่ยวไป๋อ้าปากจะกัด แต่ฝ่ามือกลับลอยมาอีกครั้ง

      "แกอย่ามาอวดดีกับฉัน ขอบอกไว้เลยนะ แกสู้ฉันไม่ได้หรอก"

     หงิงหงิง...

     เสี่ยวไป๋สะบัดหางไปมา หัวที่เชิดเย่อหยิ่งนั้นก้มลง

     เมื่อเย่จื่อเฉินเห็นว่ามันอ่อนข้อลงแล้ว เขาจึงเริ่มเข้าประเด็น

      "แกเป็นหมาจากสวรรค์ แกมีความสามารถอะไรที่พิเศษแปลกๆ บ้างไหม?"

      สะบัดหางแล้วพยักหน้า

      "สรุปว่าแกมีไหม?"

      สะบัดหางแล้วพยักหน้าอีก

      "แกเชื่อไหมว่าฉันต่อยแกได้นะ"

     เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นทำท่าจะต่อย เสี่ยวไป๋จึงรีบส่งสายตาให้หลิวฉิง

      "ฉันรู้ว่าเสี่ยวไป๋พูดว่าอะไร"

     หลิวฉิงรีบเรียกเย่จื่อเฉินเอาไว้ เย่จื่อเฉินหันมามองเธอด้วยความสงสัย

      "เธอรู้เหรอ?"

     "ใช่ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงฟังรู้เรื่อง"

      "แล้วมันพูดอะไร"

      "เสี่ยวไป๋มันบอกฉันว่ามันเป็นหมาจากสวรรค์มันก็ต้องมีความสามารถพิเศษอยู่แล้ว แต่แค่มันยังเด็กอยู่นอกจากแกล้งโง่แล้วก็ทำอะไรไม่ได้"

      "แล้วฉันมาหาแกมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า" เย่จื่อเฉินด่าด้วยความโมโหเจ้าหมาตัวนี้นับว่าแปลกแล้วนะ แต่ละวันเอาแต่แกล้งทำเป็นโหด แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่เสแสร้งเท่านั้น

     โฮ่งโฮ่ง...

      "มันพูดอะไรอีก?" เย่จื่อเฉินหันไปหาหลิวฉิง

      "มันบอกรอให้มันโตก่อน เดี๋ยวมันก็เก่งแล้วต่อให้เป็นนักรบสวรรค์ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน" หลิวฉิงอธิบายอยู่ข้างๆ

     เย่จื่อเฉินมีสีหน้าตกใจ แม้แต่นักรบสวรรค์ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ถ้าอย่างนั้นก็แข็งแกร่งจริงๆ น่ะสิ

     ถึงแม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าที่จริงแล้วนักรบสวรรค์มีความสามารถอะไรแต่ในเมื่อเป็นคนบนสวรรค์ จะรับมือกับคนธรรมดาไม่ได้ได้ยังไงกัน

     หมาตัวนี้ดุเสียยิ่งกว่านักรบสวรรค์อีกถ้าอย่างนั้นก็เป็นหนึ่งในแผ่นดินเลยน่ะสิ

      "เมื่อไรแกถึงจะโต" เย่จื่อเฉินเอ่ยถามอีกครั้ง

     โฮ่งโฮ่ง...

      "มันบอกว่าของกินที่นี่ มันกินแค่นิดเดียวก็เลยดูดซับพลังงานไม่ได้ไม่สามารถโตได้ด้วยซ้ำ ถ้ามีของกินจากสวรรค์ก็จะโตเร็ว"

      "ไม่มีปัญหา"

     เย่จื่อเฉินตาลุกวาว ก็แค่เอาของกินจากสวรรค์มาไม่ใช่หรือไง

     ปัญหาง่ายๆ

     อย่าลืมสิ คนที่เขาร่วมสาบานด้วยเป็นผู้เลี้ยงสุนัขบนสวรรค์เลยนะ

     โฮ่งโฮ่ง...

      "มันพูดอะไรอีก"

     "มันบอกว่านายขี้โม้"

     หลิวฉิงที่แปลอยู่ก็ยังอดขำไม่ได้แต่ในใจก็รู้สึกว่ามันมหัศจรรย์มาก

     หมาตัวนี้มองเห็นเธอ แล้วเธอก็ยังเข้าใจที่หมาตัวนี้พูดอีกที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือหมาตัวนี้กับเย่จื่อเฉินเอาแต่คุยเรื่องสวรรค์อะไรนั่น...

     อยู่ดีๆ เธอก็นึกถึงตอนที่เย่จื่อเฉินให้เธอดูแชทกลุ่มอันนั้น

     หรือว่าจะเป็นกลุ่มเทพเซียนจริงๆ?

      เมื่อโดนหมาดูถูก เย่จื่อเฉินก็เริ่มโมโห

      "ไอ้ลูกหมา แกรอให้ฉันเอาของกินบนสวรรค์มาได้ก่อนเถอะ ถึงตอนนั้น..."

     โฮ่งโฮ่ง!

     "มันว่าไงอีก?"

     "มันบอกว่าถ้านายเอามาได้ มันจะยอมรับนายเป็นพ่อมันเลย"

      หลิวฉิงแปลออกไปตามความจริง