ทะลุมิติต่างโลก? ข้าแค่อยากขายน้ำแข็งไส! อ่านฟรี 70 ตอน ( ภาค 1 )เท่านั้น

แรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางของมิติเวลาทำให้สมองของเสี่ยวเป่าหมุนคว้างราวกับถูกจับยัดเข้าไปในเครื่องซักผ้าที่เปิดปั่นแห้งความเร็วสูงสุด แสงสีฟ้าระยิบระยับของตั๋วเดินทางกลับยุคปัจจุบันที่ระบบโฆษณาไว้นักหนาว่าปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ บัดนี้กำลังกะพริบถี่เป็นสีเขียวสลับส้มคล้ายสัญญาณไฟจราจรที่กำลังไฟฟ้าลัดวงจร

เสียงกลไกไร้อารมณ์ของระบบของหวานสะท้านภพแผดคำรามขึ้นในหัวสมองของเขา ท่ามกลางเสียงลมพายุข้ามมิติที่กรีดร้องระงม

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

[ระบบตรวจพบสัญญาณรบกวนคลื่นความถี่ต่ำจาก ‘คราบกัมมะถัน’ ของจักรพรรดิเพลิงทมิฬที่หลงเหลือบนผ้ากันเปื้อน!] [สถานะ: พิกัดปลายทางยุค 2026 เกิดการคลาดเคลื่อนทางองศา ตัวเลขละติจูดบิดเบี้ยวสามจุดสององศา] [คำเตือน: ระบบกำลังทำการลงจอดฉุกเฉินในมิติคู่ขนานที่ใกล้ที่สุด... 3... 2... 1...]

"เฮ้ย! ไอระบบกุมารทอง! คลาดเคลื่อนสามองศานี่มันเปลี่ยนจากกรุงเทพฯ ไปลงกลางป่าอเมซอนได้เลยนะโว้ย! ช่วยกูด้วยยยย!" เสี่ยวเป่าตะโกนสุดเสียงจนลูกกระเดือกแทบหลุด

ตูมมมมมมมมม!

แรงกระแทกมหาศาลทำให้รถเข็นหยกเย็นระบบเทอร์โบรุ่นท็อปร่อนถลันครูดไปกับพื้นหินดินดานสีเทา ไอพ่นความเย็นระเบิดควันสีฟ้าครามกระจายตัวพวยพุ่งออกด้านหลังเป็นระลอกใหญ่ บดบังทัศนียภาพรอบข้างจนมืดมิด เสี่ยวเป่าหน้าคว่ำจูบลงบนหน้าปัดมังกรหยกอย่างจังจนดั้งแทบหัก ชายหนุ่มร้องโอดโอย พลางลุกขึ้นมาเอามือกุมจมูก ปัดฝุ่นผงขี้เถ้าออกจากผ้ากันเปื้อนจักรพรรดิไร้พ่ายด้วยความหงุดหงิด

"ไอ้ระบบสารเลว ไหนบอกว่าตั๋วกลับบ้านร้อยเปอร์เซ็นต์ไงฟะ! แล้วนี่มันที่ไหนกันอีกเนี่ย?" เสี่ยวเป่าสบถพ่นลมหายใจยาว ก่อนจะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองสภาพแวดล้อมรอบกายที่หมอกควันเริ่มจางลง

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่สี่แยกไฟแดงที่คุ้นเคย ไม่มีรถไฟฟ้า BTS ไม่มีป้ายโฆษณาแอลอีดีขนาดใหญ่ และไม่มีเสียงบีบแตรของรถแท็กซี่ แต่รอบกายของเขาในเวลานี้กลับกลายเป็นทุ่งหญ้าสีเขียวอมฟ้าที่กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา เบื้องหน้าห่างออกไปราวสองลี้มีกำแพงเมืองโบราณขนาดมหึมาที่สร้างจากหินหยกสลักลวดลายเมฆาคล้อย ทอแสงประกายสีเงินจาง ๆ ภายใต้ท้องฟ้าที่มีพระจันทร์สองดวงลอยเด่นเป็นสง่า ดวงหนึ่งสีเหลืองนวล อีกดวงหนึ่งสีม่วงคราม

อุณหภูมิในอากาศรอบกายไม่ได้ร้อนระอุจนตับแลบเหมือนทวีปเพลิงพิโรธ แต่กลับมีความชุ่มชื้น ลมพัดเย็นสบายแฝงไปด้วยกลิ่นอายของ ‘สมุนไพรวารี’ และสายหมอกบริสุทธิ์ที่โชยมาตามลมตลอดเวลา

ขณะที่เสี่ยวเป่ายังคงยืนอ้าปากค้าง ทำหน้าเอ๋อแดกอยู่หลังรถเข็นหยก เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับการอัปเดตข้อมูลมิติใหม่

[ติ๊ง! ยินดีต้อนรับโฮสต์เข้าสู่ ‘ทวีปพฤกษาวารี’ มิติแฟนตาซีระดับกลาง!] [ข้อมูลทั่วไป: ทวีปแห่งนี้ขับเคลื่อนด้วยพลังปราณธาตุน้ำและธาตุไม้ ผู้คนร้อยละเก้าสิบฝึกฝนเคล็ดวิชาสายควบคุมของเหลวและการแพทย์รักษาร่างกาย ร่างกายของผู้คนมักสะสม ‘พิษความชื้น’ และ ‘ความเย็นติดขัด’ ในระดับชีพจร] [ภารกิจหลักภาคใหม่: จัดตั้ง ‘สถาบันขนมหวานและการแพทย์ฟิวชัน’ เปลี่ยนผู้ฝึกตนสายวารีให้กลายเป็นสาวกของหวานรสจัดจ้าน!] [รางวัลเริ่มต้น: อัปเกรดเตาหลอมมิติให้กลายเป็น ‘เตาหลอมท็อปปิ้งมหาเวทแปดทิศ’ และมอบวัตถุดิบเริ่มต้น ‘ผงพริกขี้หนูสวนซาตานร้อยวิญญาณ’]

"ฮะ? ผงพริกขี้หนูสวนซาตาน? ทวีปพฤกษาวารี?" เสี่ยวเป่าเกาหัวแกรก ๆ "นี่พวกแกเห็นข้าเป็นทูตวัฒนธรรมอาหารไทยหรือไงฟะ อยู่เมืองร้อนให้ขายน้ำแข็งไส พอมาอยู่เมืองเย็นชื้นดันให้ผงพริกขี้หนูมาทำของหวาน! แล้วคนเมืองนี้เขาไม่ท้องเสียตายหมดเมืองเลยเหรอ?!"

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างอ่อนแรง พลางสำรวจความเสียหายของรถเข็นคู่ใจ โชคดีที่โครงสร้างหยกเย็นระดับเทพเจ้าไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ระบบทำน้ำแข็งและโหลท็อปปิ้งมิติเดิมยังคงอยู่ครบถ้วน ทั้งเฉาก๊วยชากังราว ถั่วแดงพันปี ซอสคาราเมล และนมข้นหวานมหาเวท ทว่าแต้มระบบของเขาถูกแช่แข็งไว้ที่ 71,250 แต้ม ไม่สามารถถอนออกมาใช้ซื้อไอเทมข้ามมิติได้จนกว่าจะผ่านภารกิจแรกของโลกนี้

"เอาวะ... ในเมื่อกลับบ้านไม่ได้ ก็ต้องหาเงินสร้างตัวในโลกนี้ต่อล่ะนะ" เสี่ยวเป่าสลัดความท้อแท้ทิ้งไป จัดผ้ากันเปื้อนให้ตึง พลางเตรียมตัวผลักรถเข็นหยกคู่ใจมุ่งหน้าเข้าสู่ประตูเมืองโบราณเบื้องหน้า ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้ก้าวเท้าเดิน เสียงฝีเท้าของสัตว์อสูรควบตะบึงและเสียงตะโกนด่าทอก็ดังลั่นมาจากทางด้านหลังซอกเนินดิน